Αποτροπή

26 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Μανώλη Εγγλέζου Δεληγιαννάκη από την Ρήξη (φ. 157) που κυκλοφορεί στα περίπτερα. 

Η τουρκική επιθετικότητα εκπλήσσει το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Πιθανότατα αυτό εξηγείται από την άρνηση σύνδεσής του με την κοινωνία, τον λαό, την πατρίδα. Έχουν επιλέξει να εκπροσωπούν τις ελίτ τις συνδεδεμένες με ξένα συμφέροντα, το φαντασιακό τους βρίσκεται στη Δύση και η ενασχόληση με τα προβλήματα της χώρας είναι μπανάλ γι’ αυτούς. Κι ενώ κοιμόνταν στις Βρυξέλλες, ξυπνήσανε στο Αιγαίο.
Η χώρα στερείται ανάγνωση της κατάστασης και στρατηγική για να αντιμετωπιστεί αυτή. Και οι ελίτ προτιμούσαν να αγνοούν τις απειλές, να φαντασιώνονται ελληνοτουρκικές φιλίες και να περιθωριοποιούν όποιον μιλάει για την κατάσταση: «Αφού δεν έχει νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα» θα τραγουδήσει ο Σαββόπουλος και θα εκφράσει αυτό που γίνεται. Αντί για αποτροπή, που σημαίνει ετοιμότητα για αντίδραση και δημιουργία κόστους στην Τουρκία αν επιτεθεί, έχουν επιλέξει τον κατευνασμό.
Η άγνοια μέχρις αφασίας των ζητημάτων διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα: Ποιος δεν θυμάται τις δηλώσεις του Μπαλάφα του ΣΥΡΙΖΑ ότι «θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία», τείνοντας κλάδο ελαίας στους γενοκτόνους αναθεωρητές του στάτους κβο;
Ποιος δεν άκουσε με αγανάκτηση τον υπουργό Δένδια της Νέας Δημοκρατίας να διαχωρίζει τα δικαιώματα Κρήτης και Καστελόριζου σε ΑΟΖ, αναφερόμενος στο μεγάλο μέγεθος της Κρήτης, υπονοώντας ότι το Καστελόριζο δεν διαθέτει ΑΟΖ..
Ποιος δεν θυμάται τον Κοτζιά να μας εγκαλεί ως μοναχοφάηδες που θέλουμε να κρατήσουμε για την Ελλάδα την ΑΟΖ που «δικαιούται» η Τουρκία;
Ο πολιτικός κόσμος και τα ΜΜΕ λειτουργούσαν για καιρό ως παπαγαλάκια του Ερντογάν. Μόνο που ο τελευταίος δεν μπορεί πια να περιμένει τη σταδιακή διολίσθηση της Ελλάδας στις θέσεις του. Ήδη εμφάνισε και χάρτη με την Κρήτη τούρκικη, εκτός από Χανιά.
Κι όταν εμφανίζονται τα γελοία επιχειρήματα των Τούρκων, εμείς δεν πρέπει ούτε να γελάμε ούτε να εφησυχάζουμε επικαλούμενοι το διεθνές δίκαιο. Γιατί το δίκιο σου φτάνει μέχρι εκεί που μπορείς να το υπερασπιστείς.
Ο Ερντογάν τα θέλει όλα τώρα κι αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση τους πολιτικούς μας, που, αν και ενδοτικοί, αν και εθνομηδενιστές, αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν αυτή την επιθετικότητα γιατί δεν μπορούν να κάμουν αλλιώς.
Ήδη, ο γονιδιακός τους εθνομηδενισμός, απότοκο της μήτρας του σημιτικού ΠΑΣΟΚ που διαχύθηκε δεξιά κι αριστερά, τους καθιστά ανάξιους να αποτιμήσουν τον κίνδυνο συνολικά και τους περιορίζει σε σπασμωδικές και αποσπασματικές αντιδράσεις.
Και καλώς επιδίδονται τώρα σε διπλωματικό Μαραθώνιο γύρω από τη Λιβύη, αλλά επιμένουν να μην οριοθετούν ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Κύπρο.
Καλώς υπεγράφη ο αγωγός EASTMED, αλλά αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την ασύμμετρη απειλή του μεταναστευτικού, το οποίο εμφανώς χρησιμοποιεί ως εργαλείο η Τουρκία.
Και, βέβαια, απουσιάζει το συνολικό δόγμα αποτίμησης των εχθρών και φίλων μας, το σχέδιο αποτροπής, η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική σε έναν πολυπολικό πλέον κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Συμφωνία των Πρεσπών, ένας χρόνος μετά την κύρωση.

26 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Μάχη Κιλκίς - Λαγανά, 19-21 Ιουνίου 1913
Η εικόνα απεικονίζει την τριήμερη μάχη του Κιλκίς – Λαχανά στις 19-21 Ιουνίου 1913, την μεγαλύτερη μάχη του ελληνικού στρατού με 8800 νεκρούς στρατιώτες, η οποία απετέλεσε κομβικό σημείο στην επικράτηση εναντίον των Βουλγάρων στη Μακεδονία. Προσέξτε ότι ο στρατιώτης που κρατάει την ελληνική σημαία έχει χτυπηθεί και ετοιμάζεται να πέσει. Οι γύρω του προστρέχουν δίπλα του, ώστε να μην την αφήσουν να πέσει στο έδαφος, αλλά να την κρατήσουν ψηλά για τους υπόλοιπους να την βλέπουν από μακρυά και να διατηρείται το ηθικό τους.

Η 25η Ιανουαρίου 2019 θα μείνει στην Ιστορία ως αποφράδα ημέρα. Η Ελλάδα ακρωτηριάστηκε. Όχι εδαφικά, αλλά ταυτοτικά. Η εθνική συνείδηση δεν λένε (και ορθά) ότι είναι υπόθεση πολιτισμού και όχι γενετική; Ε αυτό ακριβώς ακρωτηριάστηκε.

Ο ελληνισμός συμπεριλαμβάνει εντός του πολλές ιδιαίτερες ταυτότητες, Κάθε ελληνικός τόπος έχει την ιστορία του, τις ελάσσονες διαφορές του με τους άλλους. Δεν τους απαριθμώ. Όλοι τους γνωρίζουμε. Όταν ένας κινδυνεύει, άνθρωποι από όλους τους άλλους τόπους προστρέχουν για την υπεράσπισή του.

Ο Παύλος Μελάς, συνώνυμο της λέξης Μακεδονομάχος, δεν είχε σχέση με τη Μακεδονία. Μαζί του και πολλοί άλλοι. Όπως πριν καιρό στην Ελλαδική επαρχία, προσέτρεχαν όλοι στο χωράφι του ενός να βοηθήσουν, και μετά πάλι όλοι μαζί στο χωράφι του άλλου και ούτω καθ’ εξής.

Όπως τους πρώτους αιώνες οι Χριστιανοί. «Αυτοί είναι τρελοί» έλεγαν όσοι τους παρατηρούσαν. Αρρωσταίνει ένας και τρέχουν όλοι οι άλλοι από πολύ μακρυνούς τόπους να τους βοηθήσουν, μέχρι να αναρρώσουν.

Γεννιέται ένας άνθρωπος. Βαφτίζεται. Από τότε φοράει συνεχώς, μέρα-νύχτα, τον Σταυρό του. Μετά από δεκαετίες, έρχεται κάποιος και του τον παίρνει. Τον φοράει εκείνος πια. Τέτοιου είδους απώλεια ταυτότητας νιώθουμε.

Μία παροδική και επίπλαστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία αναγνώρισε σε τρίτους το δικαίωμα να ονομάζονται «Μακεδόνες»! Ω τι ύβρις! Δέχθηκε ότι μιλούν «μακεδονική».

Μας κόψανε το πόδι, σφαδάζουμε από τον πόνο και έρχονται να μας πουν: «μην φωνάζεις, μην πονάς. Είσαι εθνικιστής αν πονάς»!

Συνθέτω δύο παλαιότερα κείμενα, και παραθέτω εμβόλιμα ένα καινούργιο, ως αποτίμηση της Συμφωνίας ένα χρόνο μετά. Η συνέχεια εδώ

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Συνέντευξη: Ζαν-Κλώντ Μισεά «Γιατί διέκοψα με την αριστερά»

26 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Από το Άρδην τ. 97, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2014

Τα Μυστήρια της Αριστεράς

Στις αρχές Οκτωβρίου θα κυκλοφορήσει από τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις» το βιβλίο του Ζαν Κλωντ Μισεά «Τα Μυστήρια της Αριστεράς» σε μετάφραση Στράτου Ιωαννίδη και επιμέλεια Γιώργου Καραμπελιά και Χριστίνας Σταματοπούλου.  Το βιβλίο του Μισεά παρουσιάζει μια επικαιρότητα που υπερβαίνει  τις εξελίξεις στη Γαλλία και τη γαλλική αριστερά και αφορά κατ’ εξοχήν την ελληνική συγκυρία. Ο Ζαν Κλωντ Μισεά στο βιβλίο του διακηρύσσει την ανάγκη μιας τελεσίδικης ρήξης των αντικαπιταλιστικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων με την αριστερά, που σήμερα δεν εκφράζει παρά την πολιτισμική πλευρά της παγκοσμιοποίησης και της ολοκληρωτικής εκ-καπιταλιστικοποίησης του ανθρώπινου φαντασιακού. Ο Λιάκος, η Ρεπούση, ο Χριστόπουλος, ο Θεοδωράκης, δεν αποτελούν μόνο ελληνική εφεύρεση, αλλά την έκφραση ενός συνολικού ρεύματος, που τα τελευταία τριάντα χρόνια ενταφίασε οριστικά κάθε δυνατότητα ταύτισης ανάμεσα στην κυρίαρχη αριστερά και το αίτημα μιας κοινωνίας που υπερβαίνει την κυριαρχία του εμπορεύματος. Σύμφωνα με τον Μισεά η θεσμική αριστερά και ο σοσιαλισμός  έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο μεταξύ τους και θα πρέπει να εφευρεθεί μια νέα πολιτική και κοινωνική έκφραση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων που να υπερβαίνει τη θεσμική αριστερά, ακόμα και στη χρήση των λέξεων και των ορών. Γι’ αυτό προσπαθεί να ξαναανακαλύψει και το αντικαπιταλιστικό δυναμικό ης μαρξικής κριτικής πέρα από τον κατεστημένο μαρξισμό.

Με την ευκαιρία αυτής της έκδοσης αντί προδημοσίευσης, αναπαράγουμε μια συνέντευξη του συγγραφέα στο περιοδικό γαλλικό Marianne, όταν εξεδόθη το βιβλίο του στα γαλλικά, πριν ενάμιση χρόνο.

Άρδην

Συνέντευξη με την Aude Lancelin Τρίτη, 12 Μαρτίου, 2013

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η αργή αποσύνθεση της μετακανταφικής Λιβύης: 2011-2014

25 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Καμίλ Μπορτνενέ, από το Άρδην τ. 97, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2014

Παραθέτουμε το άρθρο που ακολουθεί μεταφρασμένο από τα γαλλικά, γιατί επιτρέπει να ανασυστήσουμε την πορεία των γεγονότων των τελευταίων χρόνων στη Λιβύη. Βέβαια ο Γάλλος δημοσιογράφος που διεκτραγωδεί την αποσύνθεση της Λιβύης δεν μιλάει καθόλου για τις αιτίες αυτού του χάους, δηλαδή τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ –της Γαλλίας πρωτοστατούσης–, που διέλυσε τις δομές της χώρας, όπως έγινε στο Ιράκ και αλλού. Πάντως μας επιτρέπει να σχηματίσουμε μια απαραίτητη εικόνα.

Άρδην
26 Αυγούστου 2014

Σχεδόν τρία χρόνια μετά την πτώση του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι, η ελπίδα για μια δημοκρατική μετάβαση στη Λιβύη έχει εξανεμιστεί. Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της αποσύνθεσης. Μετά τη Βεγγάζη –τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και γενέτειρα της επανάστασης – ήρθε και η σειρά της πρωτεύουσας Τρίπολης, να βυθιστεί στον πόλεμο των πολιτοφυλακών. Οι ισλαμιστές πολιτοφύλακες κλιμακώνουν τις επιθέσεις κατά της κεντρικής κυβέρνησης, της οποίας αρνούνται τη νομιμότητα.

23 Οκτωβρίου 2011: Η Λιβύη «απελευθερώθηκε»

Στις 20 Οκτωβρίου 2011, ο Μουαμάρ Καντάφι σκοτώθηκε κατά την πολιορκία της Σύρτης, όπου είχε καταφύγει μετά την κατάληψη της Τρίπολης από τους αντάρτες τον Αύγουστο. Στις 23 Οκτωβρίου, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο (ΕΜΣ), πολιτικό όργανο της εξέγερσης, διακήρυξε την «απελευθέρωση» της χώρας.
Η σύγκρουση, η οποία διήρκεσε οκτώ μήνες, κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες Λίβυους (δεν έχει καθοριστεί ο ακριβής αριθμός των θυμάτων, οι εκτιμήσεις κυμαίνονται μεταξύ πέντε και είκοσι πέντε χιλιάδων).

7 Ιουλίου 2012: Η εκλογή του πρώτου κοινοβουλίου στη μετά Καντάφι εποχή

Οι Λίβυοι προσέρχονται στις κάλπες για να εκλέξουν ένα νομοθετικό σώμα, το Γενικό Εθνικό Κογκρέσο (ΓΕΚ) που θα εδρεύει στην Τρίπολη. Μετά από τέσσερις δεκαετίες αυταρχισμού, οι ελπίδες που δημιουργήθηκαν από τις πρώτες ελεύθερες εκλογές είναι τεράστιες.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Β. Αιγαίο λαμβάνει; Over!

25 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Ευστράτιος Δ. Κοκκινέλλης

Υπάρχει σφυγμός, υπάρχει τελικά ελπίδα! Αυτό εξέπεμψαν οι κινητοποιήσεις στα νησιά του Β. Αιγαίου, που επωμίζονται το προσφυγικό- (λαθρο)μεταναστευτικό, τα τελευταία πέντε χρόνια, χθες(22/1/2020) σε Μυτιλήνη, Χίο και Βαθύ της Σάμου.

Από νωρίς το πρωί, πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν στις πλατείες των πόλεων, για να δώσουν βροντερό παρών, να δώσουν το στίγμα τους ότι υπάρχουν και δεν πάει άλλο αυτό το μαρτύριο. Κεντρικό τους σύνθημα, “Θέλουμε πίσω τα νησιά μας… Θέλουμε πίσω τη ζωή μας”!

Στον απόηχο, πλέον, μια από των μεγαλύτερων συγκεντρώσεων που έχουν λάβει -ποτέ- χώρα στα νησιά των ακριτικών νησιών, έχουμε να σταθούμε σε κάποια σημεία που προκάλεσαν αίσθηση, και έχουν γίνει αντικείμενου σχολιασμού, κοινώς viral.

Στην κινητοποίηση της Μυτιλήνης, όπου συμμετείχαν περίπου 10.000 Λέσβιοι, τον λόγο πήραν ο Περιφερειάρχης Β. Αιγαίου, κ. Κώστας Μουτζούρης, οι Δήμαρχοι Μυτιλήνης και Δ. Λέσβου, κ.κ. Στρατής Κύτελης και Ταξιάρχης Βέρρος, καθώς και ο πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου, του χωριού Μόρια, κ. Γιάννης Μαστρογιάννης.

Στις ομιλίες τους, οι τέσσερις πολιτικοί άντρες, έθιξαν το ζήτημα και πόσο αναγκαία είναι η αποσυμφόρηση των νήσων, η φύλαξη συνόρων και ο ρόλος και η ανάγκη ελέγχου των Μ.Κ.Ο. .

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Πως πήραν την εξουσία οι πολυεθνικές

25 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

της Σούζαν Τζωρτζ, από το Άρδην τ. 98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Η Ντελφίν Μπατό πίστευε πως ήταν υπουργός Οικολογίας. Φανταζόταν ότι οι δημοκρατικές εκλογές, τα θεσμικά όργανα της Δημοκρατίας, της είχαν εμπιστευθεί την εξουσία να αναλάβει δημόσια δράση προς όφελος του κοινού συμφέροντος, όπως επιθυμούσαν οι ψηφοφόροι του 2012. Πίστευε πως, ενισχυμένη με αυτή τη νομιμοποίηση, θα μπορούσε να αντιταχθεί κυρίως στις καταστροφικές γεωτρήσεις προς αναζήτηση σχιστολιθικού αερίου στη Γαλλία. Η νεαρή γυναίκα κατέρρευσε ένα πρωί, τον Ιούνιο του 2013, ανακαλύπτοντας ένα άρθρο στην εφημερίδα Les Échos, από το οποίο μάθαινε, και η Γαλλία μαζί της, ότι, σύμφωνα με τα λόγια ενός μεγάλου επιχειρηματία, ήταν μια «πραγματική καταστροφή» και ότι η «επιρροή της στην κυβέρνηση πρόκειται να περιοριστεί».

Στο βιβλίο της Insoumise (Ανυπότακτη), η Ντελφίν Μπατό γράφει: «Μία αναφορά που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν: ο πρόεδρος της εταιρείας Vallourec [συγγραφέας των αναφερθέντων σχολίων] είναι σύζυγος της Συλβί Υμπάκ (Sylvie Hubac), διευθύντριας του γραφείου του Φρανσουά Ολάντ».

Στη συνέχεια, η Ντελφίν Μπατό εκδιώχθηκε από την κυβέρνηση. Αντιθέτως, η Συλβί Υμπάκ βρίσκεται πάντα στο Μέγαρο των Ηλυσίων και ο σύζυγός της εξακολουθεί να διευθύνει μεγάλη γαλλική εταιρεία, παγκόσμιο πρωταθλητή στην κατασκευή σωλήνων για γεωτρήσεις πετρελαίου… Η πρώην εκπρόσωπος Τύπου του υποψήφιου για την Προεδρία, Ολάντ, έμαθε με σκληρό τρόπο ποιος έχει πραγματικά την εξουσία. Η μαρτυρία της μπορεί να συμπεριληφθεί στα εκατοντάδες ανέκδοτα που αναφέρει η Σούζαν Τζωρτζ στο βιβλίο της Les Usurpateurs (Οι Σφετεριστές), που περιγράφει την ύπουλη κατάληψη της εξουσίας από τις μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες σε βάρος των δημοκρατικών θεσμών.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Δέσποινα Αχλαδιώτου. Η Κυρά της Ρω

24 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 14 Ιανουαρίου 2020.

Η Δέσποινα Αχλαδιώτου, κυρά της Ρω, γεννήθηκε το 1890 στο Καστελλόριζο, το μεγαλύτερο νησί του ομώνυμου συμπλέγματος, στο οποίο ανήκουν 13 ακόμη νησιά και βραχονησίδες: Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Βουτσάκια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μικρό Μαύρο Ποϊνί, Πολύφαδος ένα, Πολύφαδος δύο, Ρω, Σαβούρα, Στρογγυλή, Τραγονέρα, Ψωμί και Ψωραδιά. Το επίσημο όνομα του νησιού είναι Μεγίστη, ως το μέγιστο στο σύμπλεγμα.

Το 1924 εγκαταστάθηκε με τον σύζυγό της, Κώστα Αχλαδιώτη, και την τυφλή μητέρα της στην Ρω, και ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία. Το 1940 ο άντρας της πέθανε μέσα στην ψαρόβαρκα προς το Καστελλόριζο κατά τη μεταφορά του στον γιατρό του νησιού. Τα σινιάλα δεν έγιναν εγκαίρως αντιληπτά και έτσι υπήρξε καθυστέρηση στη μεταφορά.

Το Καστελλόριζο ανήκε στην Ιταλία κατά την έναρξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Αποβιβάστηκαν αρχικά οι Βρετανοί το 1941, όμως έφυγαν και επανήλθαν οι Ιταλοί. Στις 13.9.1943 το αντιτορπιλικό «Ναύαρχος Κουντουριώτης» κατέπλευσε και απελευθέρωσε το νησί. Τους επόμενους δύο μήνες Γερμανικά αεροσκάφη το βομβαρδίζουν. Οι περισσότεροι κάτοικοι προσέφυγαν στην Γάζα της Παλαιστίνης.

Η Δέσποινα Αχλαδιώτου παρέμεινε στην Ρω και είχε αντιστασιακή δράση στο ελληνικό φυλάκιο. Από τότε ξεκίνησε να υψώνει την ελληνική σημαία εκεί, κάθε μέρα, για 39 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1982, όταν απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Τουρκία: Κίνηση προς την Ευρασία μέσω Ρωσίας

23 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Πέπε Εσκομπάρ από το Άρδην τ. 98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Η τελευταία εντυπωσιακή Ρωσο-τουρκική κίνηση ματ στο παιχνίδι των αγωγών φυσικού αερίου είναι βέβαιο πως θα προκαλέσει έντονες γεωπολιτικές επιπτώσεις. Φαίνεται ότι το νέο μεγάλο τουρνουά ενεργειακού σκακιού στην Ευρασία δεν στερείται εκπλήξεων.

Με λίγα λόγια, πριν μερικά χρόνια η Ρωσία είχε σχεδιάσει τον αγωγό αερίου Νορθ στριμ –ο οποίος είναι, πλέον, σε κανονική λειτουργία– και τον αγωγό Σάουθ στριμ –ο οποίος παραμένει στα χαρτιά– για να παρακάμψει την αναξιόπιστη Ουκρανία. Τώρα, η Ρωσία κάνει τη μεγάλη έκπληξη προσφέροντας μια ανέλπιστα προσοδοφόρα συμφωνία στην Τουρκία για να παρακάμψει τη «μη-εποικοδομητική» (σύμφωνα με τον Πούτιν) στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ΕΕ), σε σχέση με το «τρίτο ενεργειακό πακέτο», το οποίο απαγορεύει σε μία εταιρεία να ελέγχει τον πλήρη κύκλο εξόρυξης, μεταφοράς και πώλησης μιας ενεργειακής πηγής.

Μια σχετική γνώση του ιστορικού παρασκηνίου είναι απαραίτητη για να γίνει κατανοητό το παιχνίδι που παίζεται σήμερα. Πριν περίπου μία 5ετία διεξαγόταν ένας αδυσώπητος πόλεμος ανάμεσα στο σχεδιαζόμενο Σάουθ στριμ και τον αγωγό Ναμπούκο. Ο Ναμπούκο έμεινε τελικά από καύσιμο στη μέση του δρόμου. Όσο για τον Σάουθ στριμ μπορεί να νεκραναστηθεί, μόνο όμως αν η ΕΕ έρθει στα συγκαλά της (το οποίο είναι μάλλον απίθανο).

Ο μήκους 3600 χλμ Σάουθ στριμ προβλεπόταν να ανοίξει το 2016 με δύο κατευθύνσεις, την Αυστρία και τα Βαλκάνια/Ιταλία. Η Γκαζπρόμ κατέχει το 50% μαζί με την Ιταλική ΕΝΙ (20%), τη γαλλική ΕDF (15%) και τη γερμανική Βίντερσαλ, μια θυγατρική της BASF, με 15%. Όπως είναι σήμερα τα πράγματα, οι παραπάνω εταιρείες δεν βρίσκονται και στην πλέον ευχάριστη θέση. Για μήνες, η Γκαζπρόμ και η ΕΕ έκαναν παζάρια προσπαθώντας να βρουν μια βιώσιμη λύση αλλά στο τέλος οι Βρυξέλλες υπέκυψαν στην ίδια τους τη μετριότητα –και στην ασταμάτητη αμερικανική πίεση στον αδύναμο κρίκο και μέλος της ΕΕ, Βουλγαρία.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ανταγωνισμοί των μεγάλων δυνάμεων σε μια διαιρεμένη Κεντρική Ασία

23 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Régis Gente, από το Άρδην τ.98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Το ζήτημα του ελέγχου των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών που θεωρούνται ένα σημαντικό στρατηγικό διακύβευμα στην Ασία, συντηρεί τον ανταγωνισμό μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Ωστόσο η αμερικανική διείσδυση μοιάζει παροδική, ενώ είναι ακόμα πολύ νωρίς για να πούμε εάν η κινεζική οικονομική επέκταση θα ανατρέψει την ρωσική ηγεμονία.

Τον περασμένο Ιούνιο, τα μεγάλα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ αποχώρησαν από το αεροδρόμιο του Μανάς, κοντά στο Μπισκέκ, την πρωτεύουσα της Κιργιζίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρονται από το Αφγανιστάν, τουλάχιστον εν μέρει, και κλείνουν τη μοναδική και ακριβοπληρωμένη βάση τους σε μια Κεντρική Ασία που δεν μοιάζει πλέον να τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα.

Στο δρόμο που οδηγεί στο κέντρο του Μπισκέκ, η τεράστια αγορά του Ντορντόι είναι, εδώ και είκοσι χρόνια, η μεγαλύτερη αγορά χονδρικής κινεζικών προϊόντων για ολόκληρη την πρώην ΕΣΣΔ. Μια γρήγορη ματιά στη στοίβα των εμπορευματοκιβωτίων αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι τα καταστήματα είναι πολύ λιγότερα σήμερα. Η Τελωνειακή Ένωση, που ιδρύθηκε το 2010 με πρωτοβουλία του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και στην οποία η Κιργιζία πρόκειται να ενταχθεί, αποτελεί ένα σοβαρό πλήγμα για τα εμπορεύματα που κατασκευάζονται στην Κίνα, που ξαφνικά έγιναν πολύ λιγότερο ανταγωνιστικά για τους Ρώσους και τους Καζάκους που ανεφοδιάζονται στο Ντορντόι.

Αλλά οι γείτονες που καταφθάνουν από την Αυτοκρατορία του Κέντρου εξακολουθούν να είναι παρόντες, αν κρίνουμε από τον αριθμό των καταστημάτων και των κινέζικων εστιατορίων που ευημερούν στο Μπισκέκ. Το ραδιόφωνο στο ταξί υπενθυμίζει, στο δελτίο ειδήσεων, ότι το Πεκίνο θα ξεκινήσει την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου της Κιργιζίας το 2016. Αυτό το τμήμα του αγωγού θα ολοκληρώσει το δίκτυο που δημιουργήθηκε στο Τουρκμενιστάν για να αξιοποιήσει τα μυθικά αποθέματά του, που αποτελούν ήδη το 51% των εισαγωγών φυσικού αερίου της Κίνας.
Μια νέα εποχή ανοίγεται για την Κεντρική Ασία και τα πάνω από εξήντα εκατομμύρια κατοίκων της, που αποτέλεσε το θέατρο του «μεγάλου παιχνιδιού» μεταξύ Βρετανών και Ρώσων τον δέκατο ένατο αιώνα, και εκ νέου του «νέου μεγάλου παιχνιδιού», όταν εμφανίστηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά την ανεξαρτησία, το 1991, των πέντε πρώην σοβιετικών δημοκρατιών. Αυτή η νέα εποχή μπορεί να αποδειχτεί αβέβαιη και επικίνδυνη, εξηγεί ο Αλέξαντερ Κούλευ, ένας εμπειρογνώμονας για την Κεντρική Ασία στο Barnard College του Παν. Κολούμπια (Νέα Υόρκη). «Οι μεγάλες δυνάμεις πιθανότατα δεν θα είναι πλέον σε θέση να αναλάβουν τις ευθύνες της ασφάλειας της περιοχής». Ήδη αρκετές αψιμαχίες σημειώθηκαν μεταξύ συνοριοφυλάκων του Τατζικιστάν και του Κιργιζιστάν. Ελάχιστα προσχήματα, όπως η εκτροπή ποταμών για άρδευση, μπορούν να οδηγήσουν σε θανάσιμες συγκρούσεις, λόγω της έλλειψης οριοθέτησης των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών και των προβλημάτων ασφάλειας στην κοιλάδα Φεργκάνα, το πιο εύφορο κομμάτι της Κεντρικής Ασίας, που συγκεντρώνει περισσότερο από το ένα πέμπτο του πληθυσμού ολόκληρης της περιοχής. Ο μυθικός ποταμός Συρ Ντάρια που την αρδεύει, διασχίζει τέσσερις χώρες, που χωρίζονται από εξαιρετικά πολύπλοκα σύνορα που κάποτε ήταν απλώς διοικητικά όρια μεταξύ των δημοκρατιών ενός ενιαίου κράτους, της ΕΣΣΔ.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

«Πρόεδρος» σε πρωθυπουργοκεντρική, ολιγαρχική δημοκρατία

22 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

Η βαρύτατα ασθενής Γ΄ ελληνική «Δημοκρατία» είναι ουσιαστικά και τυπικά ολιγαρχική και απολύτως πρωθυπουργοκεντρική. Ο πρωθυπουργός, ως μοναδικός πόλος εξουσίας, επιλέγει τους ανώτατους δικαστικούς, καταργώντας στην πράξη των «Διαχωρισμό των εξουσιών», δηλαδή το θεμέλιο της Δημοκρατίας. Ακόμη, επιλέγει τους πάντες στην κρατική μηχανή, μέχρι και «Πρόεδρο Δημοκρατίας» της αρεσκείας του τον οποίο επιβάλλει μέσω συναλλαγών με τις λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις».

Η ολιγαρχική φύση αυτής της «Δημοκρατίας» αποδεικνύεται και από την ιστορικά συνεχή εναλλαγή στην εξουσία τριών πολιτικών δυναστειών οι οποίες όταν διαφωνούν προκρίνουν, κοινή συναινέσει, έναν «αντιπρόσωπό» τους σαν πρωθυπουργό, έστω και αγράμματο, μέχρι να ξαναμοιραστούν την εξουσία.

Όλες οι πρόσφατες κυβερνήσεις ΔΕΝ είχαν λαϊκή πλειοψηφία επί όλων των πολιτών με δικαίωμα ψήφου. Στις εκλογές συμμετέχει σχεδόν το 50% των εχόντων δικαίωμα ψήφου. Οι υπόλοιποι δεν ψηφίζουν από αηδία γιατί γνωρίζουν το προαποφασισμένο αποτέλεσμα που οδηγεί σε έναν ενιαίο Κυβερνητισμό αδιακρίτως κομμάτων. Τα εκλογικά αποτελέσματα εξάγονται μέσα από μία ύποπτη, ανεξέλεγκτη καταμέτρηση η οποία έχει ανατεθεί σε ιδιώτες. Έτσι η «Δημοκρατία» αυτή δεν είναι σε θέση να επιτελέσει τον κορυφαίο θεσμό-λειτουργία της δια του κράτους της! Ειδικότερα, στις τελευταίες εκλογές τα πλήρη εκλογικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν μετά από δεκαοκτώ ημέρες! Γνωστά και τα περιστατικά κρίσιμης νοθείας. Υποψήφιος που κατέφυγε σε εκλογοδικείο κατήγγειλε ότι του είπαν, πως: κακώς διαμαρτύρεται, διότι δεν του αφήρεσαν ψήφους αλλά του προσέθεσαν!!!

Νοσηρή είναι και η παυλοπούλεια «θεϊκή» έμπνευση του δώρου (bonus) των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Το πρόσχημα είναι: «για να υπάρχει σταθερή κυβέρνηση». Έτσι, όμως υποκλέπτεται η ψήφος του λαού και παραβιάζεται η συνταγματική αρχή της ισότητας της ψήφου, που μεταξύ άλλων προβλέπει ότι: «…όλες οι ψήφοι είναι νομικά ισοδύναμες.» Ωστόσο ο λόγος που έγινε αυτό είναι ότι η Γ΄ ελληνική «Δημοκρατία» έχει αυτοπαγιδευτεί, αργά και σταθερά επί δεκαετίες, σε έναν νέου τύπου Εθνικό Διχασμό, τον οποίο η ίδια δημιούργησε. Τα δύο διχασμένα μέρη είναι α. η ελαχίστη μειοψηφία των πολιτικών του ενιαίου Κυβερνητισμού και β. η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Τα Μνημόνια και, κυρίως, η «Συμφωνία των Πρεσπών» καθόρισαν τον Διχασμό. Με την «Συμφωνία» κορυφώθηκε η αντίθεση μεταξύ του ενιαίου Κυβερνητισμού και της μεγάλης πλειοψηφίας (σε ποσοστό περισσότερο από 70%) του ελληνικού λαού.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

15/1/1950: Η ιστορία βρυχάται αμείλικτη

22 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο
15/1/1950: Η ιστορία βρυχάται αμείλικτη

του Αλέκου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο Δυστυχώς, εδώ και τρία σχεδόν χρόνια, η 15η Ιανουαρίου δεν θυμίζει μονάχα μια από τις πιο μάγκικες πράξεις του κυπριακού Ελληνισμού. Δυστυχώς, η 15η Ιανουαρίου δεν θυμίζει πια μόνο τις σελίδες με τις υπογραφές των παππούδων και των γιαγιάδων μας. Δυστυχώς, η 15η Ιανουαρίου δεν θυμίζει πια μόνο τους σταυρούς των αμόρφωτων χωρικών, των βουνίσιων, των αγροτών, που διέκοψαν την εργασία για να υπογράψουν συνειδητά την ιστορική συνέχεια του κυπριακού Ελληνισμού. Δυστυχώς, η 15η Ιανουαρίου δεν θυμίζει πια μόνο τις μαυροφορεμένες προγιαγιάδες που συνέρρευσαν στους χώρους συγκέντρωσης υπογραφών για να δώσουν νέα πνοή στη διαρκή αντίσταση του κυπριακού Ελληνισμού.

Η 15η Ιανουαρίου θυμίζει και μια από τις μελανότερες στιγμές της δημοκρατίας στην Κύπρο, μια από τις σκοτεινότερες «εκλάμψεις» των δύο μεγάλων κομμάτων, το έρεβος που επιβεβαίωσαν 30 βουλευτές του ΔΗΣΑΚΕΛ την 7η Απριλίου 2017. Πια, η 15η Ιανουαρίου στέκεται καλά και ακροβατεί ανάμεσα στο φως του 95,7%, της επαναστατικής πράξης των Κυπρίων και στη μαυρίλα της Βουλής των Αντιπροσώπων (;), στον ζόφο των δύο μεγάλων κομμάτων της κυπριακής πραγματικότητας. Πλέον, η 15η Ιανουαρίου στέκεται καλά για να θυμίζει τον φόνο της Δημοκρατίας στην Κύπρο, την εδραίωση του φασισμού, τον βιασμό της ιστορίας, της συνείδησης και της ταυτότητας του κυπριακού Ελληνισμού.Ήταν τότε, όταν μια απόφαση για αναφορά της επετείου του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, προκάλεσε την αντίδραση της Τουρκίας και του κατοχικού καθεστώτος, με πρώτο και καλύτερο τον «άγγελο εξάγγελο» Μουσταφά Ακιντζί. Και ενώ υπήρχε το αίσθημα (ή η ψευδαίσθηση;) πως οι συνομιλίες για το Κυπριακό προχωρούσαν θετικά, ο Λεμεσιανός Ακιντζί αποχώρησε από την τράπεζα εκβιάζοντας την κυπριακή βουλή για την απόφαση περί Ενωτικού Δημοψηφίσματος. Υπό αυτό τον εκβιασμό και σε μια προσπάθεια να κατευναστεί η Τουρκία, 30 βουλευτές από τον ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ –με περίσσια προθυμία– ψήφισαν στις 7 Απριλίου 2017 μέσω του «νόμου Ακιντζί» όπως περάσει η αρμοδιότητα των σχολικών εορτασμών στο εκάστοτε υπουργείο Παιδείας, ακυρώνοντας έτσι την «τροπολογία ΕΛΑΜ» που αφορούσε το Ενωτικό Δημοψήφισμα.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Οι νέοι Ευρωπαίοι

21 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Σύμφωνα με μία επίσημη ευρωπαϊκή μελέτη που ερμηνεύει καλύτερα τη λογική της μεταναστευτικής συμφωνίας του Μαρόκου, η ΕΕ θα μπορούσε να υποδεχθεί από 370 εκ. μετανάστες έως 3,8 δις – ενώ η Ελλάδα από 15 εκ. έως 120 εκ. Εάν συγκρίνει τώρα κανείς τις ενέργειες της κυβέρνησης, όσον αφορά τη μεταφορά των παράνομων μεταναστών από τα νησιά μας στην ενδοχώρα με την παραπάνω ευρωπαϊκή μελέτη, παρακολουθώντας τις περιοχές που τοποθετούνται τα «Hotspot» έτσι ώστε να προσδιορισθεί η λογική τους όσον αφορά την επιδιωκόμενη πυκνότητα, του πληθυσμού, θα διαπιστώσει πως οι νομοί που προκρίνονται για «νέες δομές υποδοχής» φαίνεται να είναι οι εξής: Φθιώτιδας, Λάρισας, Ηλείας, Ηρακλείου, Άρτας, Αιτωλοακαρνανίας καθώς επίσης νομός της Κεντρικής Μακεδονίας.   

Ανάλυση

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του κ. Σχοινά στη Βουλή, ο οποίος μας είχε αποστείλει προηγουμένως το πρόγραμμα της επικεφαλής της Κομισιόν και πρώην υπουργού αμύνης της Γερμανίας κυρίας Von der Leyen (πηγή), υπενθυμίζοντας πως η κυρία αυτή είχε απαιτήσει το χρυσό μας ως εγγύηση για τα δάνεια μας, μας έκανε εντύπωση ο χαρακτηρισμός των μεταναστών εκ μέρους του – τους οποίους ονόμασε «Νέους Ευρωπαίους».Σημειώνοντας πως οι περισσότεροι Έλληνες που παίρνουν κάποιο δημόσιο αξίωμα στην ΕΕ μετατρέπονται εύκολα σε «γενιτσάρους», δεν θα αναφερθούμε σήμερα στο πρόγραμμα-έκθεση ιδεών της Γερμανίδας (η μοναδική ηγετική θέση που δεν έχει πάρει ακόμη η Γερμανία στην Ευρώπη είναι αυτή του επικεφαλής της ΕΚΤ), αλλά σε μία επίσημη έκθεση της ΕΕ για το μεταναστευτικό θέμα από το 2010, την οποία μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ (πηγή). Σύμφωνα με τον πρόλογο της έκθεσης τα εξής:«Ο σκοπός της είναι να παράσχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις οικονομικές, πολιτικές και νομικές συνέπειες της μετεγκατάστασης των δικαιούχων διεθνούς προστασίας. Το πεδίο της μελέτης καλύπτει τις οικονομικές, πολιτικές και νομικές συνέπειες της μετεγκατάστασης των προσφύγων, των δικαιούχων επικουρικής προστασίας ή / και των αιτούντων άσυλο. Επιπλέον, σκοπός είναι επίσης να εξεταστούν άλλες διαθέσιμες επιλογές για την καλύτερη προώθηση της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών για τη διαχείριση των ροών ασύλου.Για την αντιμετώπιση αυτών των σκοπών, η μελέτη έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να ανταποκρίνεται σε ορισμένα ζητήματα που σχετίζονται με τις πολιτικές, νομικές, οικονομικές και πρακτικές συνέπειες της μετεγκατάστασης, παρουσιάζοντας τις προοπτικές των κρατών μελών όσον αφορά τους διάφορους μηχανισμούς μετεγκατάστασης, αξιολογώντας το βαθμό στον οποίο μπορούν να προσαρμοστούν διαφορετικές επιλογές στο υπάρχον κεκτημένο της ΕΕ και, τέλος, αξιολογώντας το κόστος των διαφόρων επιλογών.Η παρούσα μελέτη καλύπτει τα 26 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συμμετέχουν στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων και συνεπώς αποκλείει τη Δανία. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στα κράτη μέλη που υπόκεινται σε συγκεκριμένες και δυσανάλογες πιέσεις στα εθνικά τους συστήματα ασύλου, στα κράτη μέλη που έχουν εφαρμόσει εθελοντικά καθεστώτα μετεγκατάστασης τα τελευταία χρόνια και στα κράτη μέλη που σήμερα λαμβάνουν σχετικά λίγους πρόσφυγες, δικαιούχους επικουρικής προστασίας και άσυλο οι οποίοι, θεωρητικά, θα μπορούσαν να γίνουν χώρες υποδοχής σε οποιονδήποτε μελλοντικό μηχανισμό μετεγκατάστασης».Περαιτέρω, η μελέτη αυτή αναφέρεται σε έναν πρόσθετο πληθυσμό της Ευρώπης, με την επίδραση του στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ – όπου εμείς προβήκαμε σε υπολογισμούς που αφορούν την Ελλάδα. Στις συνέπειες δηλαδή από τις εισροές μεταναστών στην ελληνική κοινωνία και στην οικονομία, ανά νομό – με βάση την υπάρχουσα πυκνότητα των κατοίκων ανά νομό και τις υποθέσεις της μελέτης, με στόχο πυκνότητας πληθυσμού (α) 200 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο σύμφωνα με τον πίνακα 9 της μελέτης

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Τὸ αἴτημα τῆς εἰρήνης καὶ οἱ ποικίλες ἑρμηνεῖες του

21 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Τής Ἕλενα Χατζόγλου

Σὲ ἕνα κλασικὸ βιβλίο τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα, αὐτὸ τοῦ Karl Polanyi, μὲ τίτλο: Τὸ νόημα τῆς εἰρήνης. Οἱ ρίζες τοῦ εἰρηνισμοῦ, τὸ ὁποῖο ἐπανεκδόθηκε πρόσφατα (προλεγόμενα Kari Polanyi-Levitt, μετάφραση – εἰσαγωγικὸ σημείωμα Φώτη Τερζάκη, ἐκδ. Ἔρασμος, Ἀθήνα 2019), διατυπώνονται διάφορες ἑρμηνευτικὲς προσεγγίσεις σχετικὰ μὲ τὶς ρίζες τοῦ εἰρηνισμοῦ ἀλλὰ καὶ τὰ κίνητρα τοῦ πολέμου. Καθὼς τὸ αἴτημα τῆς εἰρήνης εἶναι διαρκῶς ἐπίκαιρο –κυρίως ἐλλείψει αὐτῆς, σχεδὸν σὲ ὅλες τὶς ἐποχές–, ἀξίζει μία ἐκ νέου ματιὰ σὲ ὅσα ὁ συγγραφέας ἔχει ἐν προκειμένῳ νὰ εἰσηγηθεῖ.

Βασική του θέση εἶναι ὅτι ὁ πόλεμος δὲν ἔχει ψυχολογικῆς φύσεως ἐρείσματα, ἀλλὰ κυρίως οἰκονομικῆς, καὶ μάλιστα συσχετίζεται μὲ διαφορὲς (μεταξὺ ἀντιτιθέμενων ὁμάδων) ποὺ εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἐδαφικοῦ χαρακτήρα, γεωπολιτικοῦ ὅπως θὰ λέγαμε σήμερα. Τὴ θέση του αὐτὴ ὑποστηρίζει ἀρκετὰ ἐναργῶς μὲ τὰ παρακάτω λόγια: «..πρωταρχικὴ λειτουργία [τοῦ πολέμου] εἶναι νὰ κρίνει ζητήματα τὰ ὁποῖα ἀνακύπτουν μεταξὺ διαφόρων ἐδαφικῶν ὁμάδων, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κριθοῦν μὲ ἄλλον τρόπο, καὶ τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦν νὰ μένουν σὲ ἐκκρεμότητα δίχως νὰ θέτουν σὲ κίνδυνο ζωτικὲς ἀνάγκες τῶν ἐμπλεκόμενων κοινοτήτων» (σελ. 34-35). Βεβαίως στὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ ἀντιτείνει κανεὶς ὅτι κατὰ τὶς διεκδικήσεις αὐτές, καὶ δὴ στὴ διευθέτησή τους, δὲν πρυτανεύει πάντοτε ὁ ὀρθὸς λόγος, οὔτε κἂν ἡ λογική, ἀλλὰ ὑπεισέρχεται ὁπωσδήποτε καὶ τὸ θυμικό. Καὶ τοῦτο διότι πάντοτε οἱ ἄνθρωποι –οἱ ὁποῖοι διαχειρίζονται τὰ τοῦ πολέμου καὶ λαμβάνουν τὶς σχετικὲς ἀποφάσεις– κυριαρχοῦνται, συγκεκαλυμμένα ἢ ἀπροκάλυπτα, καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν καταλυτικὴ δύναμη.

Καὶ βεβαίως, κατὰ τὸν συγγραφέα, αὐτὴ ἡ οἰκονομικῆς φύσεως βάση τοῦ πολέμου ὀφείλεται στὸ ὅτι –ὑπὸ τὶς παροῦσες δομὲς τῶν κρατῶν καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τους– οἱ διάφορες μορφὲς οἰκονομικῆς ἀλληλεπίδρασης καὶ «συνεργασίας» δὲν ἐπιτρέπουν τὴν αὐτάρκεια καὶ αὐτονομία τῶν κρατῶν, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ διασφαλίσουν τὸν εἰρηνισμό.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ! Μια αγέλη λύκων με έναν Αδόλφο για τη βρώμικη δουλειά…

20 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γιωργος Παπαδοπουλος Τετραδης
Μια αγέλη λύκων με έναν Αδόλφο για τη βρώμικη δουλειά.
Οι ηγέτες 9 από τις ισχυρότερες χώρες του κόσμου και η Τουρκία μαζεύτηκαν στο Βερολίνο για να βάλουν ένα τέλος στήν πολιτική ανωμαλία της Λιβύης. Όχι πρός όφελος του λαού της Λιβύης, αλλά ο καθένας πρός όφελός του.

Χτές το βράδυ, μετά από σχετικά λίγες ώρες για ένα τέτοιο ζήτημα και με τόσους «μεγάλους» εμπλεκόμενους, εκδόθηκε ένα κοινό ανακοινωθέν, στο οποίο όλοι οι προσκεκλημένοι συμφώνησαν ΝΑ εργαστούν ώστε ΝΑ επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός μεταξύ των αντιμαχόμενων! Δηλαδή, οι μάχες συνεχίζονται και βλέπουμε!

Και πώς να μη συνεχίζονται οι μάχες όταν οι εμπλεκόμενοι στη Λιβύη αιμοδοτούν τις πολεμικές βιομηχανίες εκείνων που μαζεύτηκαν στο Βερολίνο για να πετύχουν μια υποτίθεται ειρήνη. Δηλαδή, να πετύχουν να αρπάξουν ο καθένας ένα κομμάτι της πίττας που λέγεται Λιβύη. Είτε αυτό είναι πετρέλαιο, είτε εξοπλισμοί, ειτε βάσεις, είτε έδαφος, είτε εξουσία. Είτε όλα μαζί.

Γιατί, οι Ρώσσοι έχουν στρατό στη Λιβύη και θέλουν και βάσεις και πετρέλαιο και αέριο. Χρησιμοποιούν τον Έρντοαν ως μακρύ χέρι τους στήν περιοχή. Ή έτσι νομίζουν.

Οι Γάλλοι έχουν στόλο στη Λιβύη, θέλουν βάσεις, θέλουν την TOTAL στα κοιτάσματα και πουλάνε όπλα στόν Χάφταρ, ενώ δεν θέλουν την Τουρκία στήν περιοχή.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Άρθρο ΒΛ. Πούτιν – Παγκόσμια Τάξη: νέοι κανόνες του παιχνιδιού ή παιχνίδι χωρίς κανόνες;

20 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Βλαντίμιρ Πούτιν, από το Άρδην τ.98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Ο Βλάντιμιρ Πούτιν έκανε μια ιστορική, για τις διεθνείς σχέσεις, ομιλία, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης της ολομέλειας του XI συνεδρίου της Λέσχης «Βαλντάι». Το συνέδριο είχε θέμα: «Παγκόσμια Τάξη: νέοι κανόνες ή παιχνίδι χωρίς κανόνες;», πραγματοποιήθηκε στις 22-24 Οκτωβρίου 2014 στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας, και σ’ αυτό έλαβαν μέρος 108 εμπειρογνώμονες από 26 χώρες.  Πηγή: http://www.kremlin.ru/news/46860

Mετάφραση-επιμέλεια: Σωτήρης Δημόπουλος

Τ ο θέμα της σημερινής συνάντησης, των συζητήσεων που έλαβαν χώρα εδώ, ήδη έχει αναφερθεί: «Νέοι κανόνες του Παιχνιδιού ή Παιχνίδι χωρίς κανόνες;». Κατά τη γνώμη μου, αυτό το θέμα, αυτή η διατύπωση, περιγράφει ακριβέστατα το ιστορικό δίλημμα ενώπιον του οποίου βρισκόμαστε, την επιλογή την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε όλοι μας. Η άποψη ότι ο σύγχρονος κόσμος αλλάζει ραγδαία, δεν είναι βεβαίως νέα. Και γνωρίζω ότι στη διάρκεια της συζήτησης μιλήσατε γι’ αυτό. Πράγματι, είναι δύσκολο να διαφύγουν της προσοχής μας οι ριζικοί μετασχηματισμοί στην παγκόσμια πολιτική, οικονομία, κοινωνική ζωή, στη σφαίρα των βιομηχανικών, πληροφοριακών και κοινωνικών τεχνολογιών. [ ]
Αναλύοντας τη τρέχουσα κατάσταση, δεν λησμονούμε τα μαθήματα της ιστορίας. Πρώτον, η αλλαγή της παγκόσμιας τάξης (και ακριβώς το φαινόμενο αυτής της κλίμακας παρατηρούμε σήμερα), κατά κανόνα, συνοδευόταν στο παρελθόν αν όχι με έναν παγκόσμιο πόλεμο, με παγκόσμιες συγκρούσεις, τουλάχιστον με μια αλυσίδα σφοδρών συγκρούσεων τοπικού χαρακτήρα. Δεύτερον, η παγκόσμια πολιτική – αυτό, πρωτίστως, σημαίνει την οικονομική ηγεμονία, τα ζητήματα πολέμου και ειρήνης, της ανθρωπιστικής σφαίρας, συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Στον κόσμο έχουν συσσωρευτεί πολλές αντιθέσεις. Και πρέπει να ρωτήσουμε με ειλικρίνεια ο ένας τον άλλον, εάν διαθέτουμε αξιόπιστο δίχτυ ασφαλείας. Δυστυχώς, εγγυήσεις, εμπιστοσύνη, ότι το υπάρχον σύστημα της παγκόσμιας και περιφερειακής ασφάλειας είναι σε θέση να μας διαφυλάξει από τους κλυδωνισμούς, δεν υπάρχουν. Αυτό το σύστημα είναι σοβαρά εξασθενημένο, κατακερματισμένο και παραμορφωμένο.
Δύσκολες ώρες περνούν και οι διεθνείς και περιφερειακοί θεσμοί πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής συνεργασίας. Όντως, πολλοί μηχανισμοί διασφάλισης της παγκόσμιας τάξης δημιουργήθηκαν αρκετά παλαιότερα, και ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η αντοχή αυτού του συστήματος βασίστηκε όχι μόνον στην ισορροπία δυνάμεων, μεταξύ άλλων, και θέλω αυτό επίσης να το υπογραμμίσω, όχι μόνο στο δίκαιο των νικητών, αλλά και στο ότι οι «πατέρες-θεμελιωτές» αυτού του συστήματος ασφάλειας αντιμετώπιζαν με σεβασμό ο ένας τον άλλο, και δεν προσπαθούσαν να αποσπάσουν τα πάντα αλλά να διαπραγματευθούν. Το σημαντικότερο είναι ότι, αυτό το σύστημα εξελίχθηκε και, παρ’ όλες τις ατέλειές του, συνεισέφερε αν όχι να επιλυθούν, τουλάχιστον να συγκρατηθούν σε ένα πλαίσιο τα υφιστάμενα παγκόσμια προβλήματα, να ρυθμιστεί η οξύτητα του φυσικού ανταγωνισμού των κρατών.
Είμαι πεπεισμένος, ότι τον μηχανισμό ελέγχου και ισορροπιών, ο οποίος στις προηγούμενες δεκαετίες διαμορφώθηκε δύσκολα, ενίοτε μάλιστα δομείτο με οδυνηρό τρόπο, δεν έπρεπε να τον θραύσουμε, ή να θραύσουμε κάτι, μη δημιουργώντας κάτι σε αντικατάστασή του. Σε διαφορετική περίπτωση, πραγματικά, δεν θα απέμενε κανέναν άλλο εργαλείο, εκτός από την ωμή βία. Ήταν αναγκαίο να πραγματοποιήσουμε μια λογική αναδόμηση, προσαρμοσμένη στις νέες πραγματικότητες του συστήματος των διεθνών σχέσεων. Όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ανακηρύσσοντας τον εαυτόν τους νικητές του ψυχρού πολέμου, αλαζονικά, θεωρώ, σκέφθηκαν ότι απλά αυτό δεν το είχαν ανάγκη. Και στη θέση της εγκαθίδρυσης μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων, που συνιστά απαραίτητη συνθήκη της τάξης και της σταθερότητας, αντιθέτως, έλαβαν μέτρα, που οδήγησαν σε δραματική επιδείνωση της ανισορροπίας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: