Latest Event Updates

Γερμανικές εκλογές: Ο τρόμος της κατάρρευσης…

Posted on Updated on


Ήθελε και το γερμανικό κατεστημένο, που ηγείται του ευρωπαϊκού 4ου Ράιχ, ένα «σκιάχτρο» για να «ξεπλένεται» και το βρήκε στο «ακροδεξιό» κόμμα AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία): Εκτοξεύθηκε στις γερμανικές εκλογές στο 13,2%, καταγράφοντας κέρδη 8,5 μονάδων!!!
Άρχισαν ήδη οι υστερικά θεατρικές κινδυνολογίες για την αλματώδη άνοδο της «ακροδεξιάς»!!!


Βλέπετε η Μέρκελ και οι σοσιαλδημοκράτες που συγκυβερνούσαν, οι δύο κεντρικοί πυλώνες της ΕΕ του 4ου Ράιχ, που έχουν επιβάλει τη σύγχρονη αποικιοκρατική μπότα τους στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, δεν είναι «ακροδεξιοί», αλλά «δημοκράτες»!!!

Αυτή τη χρησιμότητα και λειτουργία των «σκιάχτρων» τα έχουμε ζήσει στην Ελλάδα: Και με τον Καρατζαφέρη και με τη Χρυσή Αυγή…

Σημείωση: Οι έντονες αντιφάσεις του ελληνικού καπιταλισμού αποτυπώνουν, πιο γρήγορα και πιο έντονα, τους νόμους της γενικής καπιταλιστικής κατάρρευσης.

Εδώ, η «ακροδεξιά» απειλή του ΛΑΟΣ απορροφήθηκε(!!!) από τις συγκυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ…

Το άλλο «σκιάχτρο» της Χρυσής Αυγής αξιοποιείται για πολλές χρήσεις ξεπλύματος των ανδρεικέλων δωσίλογων του 4ου Ράιχ: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Posted on Updated on

Του Χρήστου Αλεξάνδρου*

Ο Νίκος Αναστασιάδης δεν έπεσε από τον ουρανό, όπως τίποτα στην ιστορία δεν πέφτει από τον ουρανό. Ενσαρκώνει τα χαρακτηριστικά εκείνα που στην κυπριακή ιδιοσυγκρασία παραπέμπoυν στον «μάγκα» πολιτικό που το «λέει» η καρδιά του, εκείνου που δεν θα προδώσει τους «φίλους» του. Με νοοτροπία και καταβολές από τη δεκαετία του ’60,  νιώθεις ότι μπορείς να στηριχθείς στις πλάτες του προκειμένου να φέρει σε πέρας την «δουλειά» σου (ρουσφέτι).

Στην πολιτική του πορεία κινήθηκε πάντα με ένα επιδέξιο «τακτικισμό» και μια ιδιαίτερη ικανότητα χειραγώγησης. Το «επιδέξιο» και το «ιδιαίτερο»  σε συνάρτηση ασφαλώς πάντα με  τα κυπριακά δεδομένα, μιας και οι πιθανότητες επιτυχίας τους, και κατ’ επέκταση  προσπορισμού ωφελημάτων, σε οποιαδήποτε  χώρα της δυτικής Ευρώπης θα ήταν ελάχιστες. Τα μόνιμα όσο και διακριτά χαρακτηριστικά στην κυπριακή  πολιτική ζωή που συνέβαλαν στην ανάδειξη του Αναστασιάδη είναι η ανωριμότητα και η πολιτική απαιδευσία  του περιώνυμου κυπριακού λαού που εκβάλλουν συχνά  σε καφρίλα και πρωτογονισμό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Άμεση στάση πληρωμών, τώρα!

Posted on Updated on

Αποτέλεσμα εικόνας για Άμεση στάση πληρωμών, τώρα!

Γράφει ο Άρης Οικονόμου 

Η ημιμάθεια είναι χειρότερη της άγνοιας, όταν η μερική γνώση χρησιμοποιείται για να ενημερώσει κανείς τους άλλους και όχι για να μάθει ο ίδιος. Στα πλαίσια αυτά, όταν τηλεοπτικοί οικονομικοί σχολιαστές με ελλιπείς γνώσεις του αντικειμένου αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση, αναφέροντας πως το «μείγμα πολιτικής» της είναι το λάθος, στο οποίο οφείλονται τα μαρτύρια των Ελλήνων από τα μνημόνια, παρέχουν πολύ κακές υπηρεσίες στην κοινωνία – ειδικά όταν ισχυρίζονται πως οι αποφάσεις αύξησης των φόρων είναι δική της επιλογή και όχι των πιστωτών (=της πρωσικής κυβέρνησης).
Η αλήθεια όμως, την οποία δεν έχει το δικαίωμα να διαστρεβλώνει κανείς, ούτε καν  καλοπροαίρετα, είναι πως οι πιστωτές υπαγορεύουν δικτατορικά την οικονομική πολιτική – αφού ζητούν ανέκαθεν «τιμολογημένες διορθώσεις», όχι θεωρητικές. Για παράδειγμα, εάν η κυβέρνηση αντί να αυξήσει τους φόρους επέλεγε τη μείωση των κρατικών δαπανών (του υπερδιογκωμένου δημοσίου κατά το συμπαθέστατο παρουσιαστή του SKAI), δεν θα γινόταν αποδεκτή μία τέτοια γενίκευση – επειδή οι πιστωτές θα ζητούσαν ακριβή ποσά, τα οποία θα μπορούσαν να προέλθουν μόνο από μειώσεις μισθών ή/και από απολύσεις, αφού οι δημόσιες επενδύσεις έχουν σχεδόν μηδενισθεί.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η «αποκαθήλωση» Γιούνκερ και η επικράτηση Μέρκελ-Μακρόν

Posted on Updated on

Η «αποκαθήλωση» Γιούνκερ και η επικράτηση Μέρκελ-Μακρόν

Tα «λάθη» και ο «αυτοπεριορισμός» Γιούνκερ. Υπάρχει θέμα πρόωρης παραίτησης; το ερώτημα. Μέρκελ και Μακρόν έχουν τα ηνία της ευρωζώνης πάνω στο «σχέδιο Χ» του Σόιμπλε. Αρχισαν από τώρα να μοιράζονται «καρέκλες» για το 2019. Πού πάει ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ μετά τις εκλογές.

Αγγελική Παπαμιλτιάδουa.papamiltiadou@euro2day.gr

 
Βερολίνο ανταπόκριση
Σημαντικές αλλαγές στο «ισοζύγιο δυνάμεων» της ΕΕ έχουν αρχίσει να διαφαίνονται μετά την ανάπαυλα του καλοκαιριού όμως οι διεργασίες έχουν ξεκινήσει εδώ και ένα περίπου χρόνο, όταν ο Γερμανός υπουργός οικονομικών, Βολφγκανγκ Σόιμπλε κατάρτιζε αθόρυβα το «σχέδιο Χ», την αναδιάρθρωση της ευρωζώνης (restructuring of the Euro area). Το είχαμε γράψει εδώ και πολλούς μήνες καθώς συζητήθηκε για πρώτη φορά και παρουσιάστηκε από τον ίδιο σε μικρή μερίδα «υγειών» κρατών τον Φεβρουάριο του 2017.
Τώρα, όλοι αναφέρονται στην ανάγκη αναδιάρθρωσης της ευρωζώνης (ακόμα και ο Ελληνας πρωθυπουργός αν και εννοεί άλλου είδους αναδιάρθρωση) λες και αποτελεί τη λεγόμενη κανονικότητα (state-of-play).
Χωρίς να υπάρξει ανοικτή συζήτηση και πλήρης ενημέρωση, το σχέδιο αυτό αναμένεται σιγά-σιγά να εφαρμοστεί από τον γαλλογερμανικό άξονα αφού η Γερμανίδα καγκελάριος Αγγελα Μέρκελ βρήκε στο πρόσωπο του Μακρόν, τον ιδανικό παρτενέρ: Ο λόγος του θυμίζει Γιούνκερ (μετριοπαθής, υπέρ του Νότου, αγαπητός και δημοφιλής) στις πράξεις του θυμίζει τον Νικολά Σαρκοζί (εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων χωρίς πολλά- πολλά).
Αλλωστε φέτος η Γαλλία ανακοίνωσε ότι θα μειώσει το έλλειμμα κάτω από το όριο του 3% του ΑΕΠ, για πρώτη φορά από το 2008.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο ελληνοκυπριακός εμφύλιος

Posted on Updated on

Το πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή

Του Σπύρου Κουτρούλη από την Ρήξη φ. 136

Η πολιτική ανωριμότητα στην Κύπρο ήταν τέτοια, ώστε διεξαγόταν ένας εμφύλιος πόλεμος αλληλεξόντωσης, άλλοτε ψυχρός και άλλοτε θερμός, που εξάντλησε τις δυνάμεις του κυπριακού ελληνισμού. Όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές ενεργούσαν σαν να είχαν την αυταπάτη ότι στην περιοχή δεν υπήρχε η Τουρκία, με τις γεωπολιτικές της φιλοδοξίες, παρότι κατά καιρούς η τελευταία, με τις ενέργειές της, τις υπενθύμιζε σε κάθε ενδιαφερόμενο. Η όλη κατάσταση θύμιζε τις εσωτερικές διαμάχες που οδήγησαν το Βυζάντιο σε μεγάλες ήττες. Ο Γ. Γρίβας θεωρείτο μια ανεξέλεγκτη προσωπικότητα, έμπειρος στρατιωτικός, με μεγάλες επιτυχίες στον ανταρτοπόλεμο, αλλά χωρίς τις αναγκαίες πολιτικές ικανότητες.
Αν και χαρακτηριζόταν φιλικός προς τη δικτατορία, ο ίδιος είχε πολλές αμφιβολίες σχετικά με τις προθέσεις της, όσον αφορά την Κύπρο, ενώ πολλά πρόσωπα που επηρεάζονταν από αυτόν, όπως ο Γ. Καρούσος, είχαν διωχθεί για την αντιστασιακή τους δράση. Σε μια εποχή που ήταν αναγκαία η ψυχική ενότητα του ελληνισμού, στην Κύπρο είχαμε συνωμοτικές ενέργειες, δολοφονικές απόπειρες και δολοφονίες. Ουσιαστικά είχε εγκαταλειφθεί η αντίσταση στις τουρκικές επιδιώξεις και ο κυπριακός ελληνισμός αναλωνόταν σε έναν αυτοκαταστροφικό εμφύλιο, που προετοίμαζε τις χειρότερες ημέρες του. Ο Μακάριος πίστευε ότι, ως χαρισματικός ηγέτης ενός μικρού, με μεγάλη όμως γεωπολιτική σημασία, κράτους, θα μπορούσε να ελίσσεται με επιτυχία και να είναι ο αναμφισβήτητος ηγέτης του δεύτερου ελληνικού κράτους. Βεβαίως, αποτελεσματική και φιλόδοξη πολιτική, δίχως τα αναγκαία δημογραφικά μεγέθη και την κρίσιμη στρατιωτική ισχύ, δεν μπορεί να υπάρξει. Τα δύο αυτά στοιχεία θα μπορούσε να τα αποκτήσει σε κάποιο βαθμό μόνο σε συνδυασμό με το ελλαδικό κράτος. Για την ακρίβεια δίχως την ενιαία άμυνα του ελλαδικού και κυπριακού κράτους, το δεύτερο είναι αδύνατο να επιβιώσει, αλλά και η Ελλάδα χωρίς την Κύπρο θα τεθεί συνολικά σε αμφισβήτηση από μέρους της Τουρκίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Το νέο υποκείμενο, ενός νέου «πολιτισμού»;

Posted on Updated on

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου 

«Έχουμε δύσκολα μπροστά μας. Θα φάμε γερές θάλασσες και δεν είμαστε μαθημένοι. Θα μάθουμε ή δεν θα μάθουμε. Το ζήτημα είναι να μη βρεθούμε μετανάστες σε ένα ξένο μέλλον – ας είναι φτωχό μα δικό μας. Η παγκόσμια χούντα του χρήματος “αναδιαμορφώνει” ισοπεδωτικά, μέσα σε άτεγκτα, αδιαπραγμάτευτα, προκρούστεια καλούπια τη ζωή και τα πρόσωπα των αιχμαλώτων της. Έχουμε δύσκολα μπροστά μας. Να αλλάξουμε, αλλά χωρίς να αλλοιωθούμε – “να ξηλώσουμε οι ίδιοι την κουλτούρα της σπατάλης” που μπαζώνει τη ζωή μας με σκουπίδια πολυτελείας, να ξαναδώσουμε αξία σε ό,τι αξίζει. Να διεκδικήσουμε την άμμο από το τσιμέντο, να ξαναμπούμε κάποτε σεβαστικά στο κύμα, να ξύσουμε την ψώρα από τη φύση. Έχουμε δύσκολα. Να διεκδικήσουμε την καρτερία από τη μιζέρια: “να τραβήξουμε κουπί”. Εντάξει. Μα μήπως πρέπει να πετάξουμε κάποιους στη θάλασσα;»

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Μέρες του 2004

Ατέλειωτη η αμηχανία, η σιωπή και η κατάθλιψη που κυριαρχεί στους πολίτες τούτου του τόπου, ιδιαίτερα από τη στιγμή που κυβερνούν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η απελπισία και η εκπόρνευση της απέλπιδος… ελπίδας που έτρεφε ο ελληνικός λαός, από τους κυβερνητικούς τυχοδιώκτες, μα και η αδυναμία και η ευθυγράμμιση της αντιπολίτευσης στο αποικιοκρατικό μνημόνιο, αποτελούν βασικές αιτίες όταν εστιάζουμε στην καθημερινότητα.
Από μια ευρυγώνια οπτική, η κρίση είναι ευκαιρία για τις ιθαγενείς και διεθνείς ελίτ, ώστε να υλοποιήσουν τον «μεγάλο μετασχηματισμό» της ελληνικής κοινωνίας. Η κυβέρνηση των επικοινωνιακών τσαρλατάνων, επιπλέοντας σε όλες τις συγκυρίες, μοιάζει να επιταχύνει τη σιωπηρή συγκατάνευση από τον λαό μιας νέας ελάχιστης ατομικής και κοινωνικής συνείδησης, που ως βολικός κοινός νους θα σκορπίσει οριστικά τις «μεγάλες αφηγήσεις» για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Γερμανία: Εκλογές με προδιαγραμμένο αποτέλεσμα

Posted on Updated on

Υπόγειες διεργασίες και η «πιο βαρετή προεκλογική περίοδος»

του Βασίλη Στοϊλόπουλου από την Ρήξη τ. 136

Η πανθομολογούμενη πιο βαρετή προεκλογική περίοδος της μεταπολεμικής Γερμανίας πλησιάζει στο τέλος της, με την τηλεοπτική αντιπαράθεση μεταξύ των κυβερνητικών συνεταίρων, Μέρκελ και Σουλτς, να αντανακλά σε όλο το μεγαλείο της την πολιτική χαύνωση των τελευταίων μηνών. Αυτό όμως που είναι απολύτως βέβαιο είναι η παραμονή της Αγγέλας Μέρκελ στην καγκελαρία και για άλλα τέσσερα χρόνια, κάνοντας τους αντιπάλους της να διαδίδουν απογοητευμένοι ότι η «καγκελάριος δεν πιάνεται. Είναι σαν το σαπούνι».
Γι’ αυτό και το ενδιαφέρον της κάλπης της Κυριακής εστιάζεται εδώ και πολύ καιρό στο ποιος θα είναι ο επόμενος κυβερνητικός εταίρος των Χριστιανοδημοκρατών (CDU). Σοσιαλδημοκράτες (SPD), Φιλελεύθεροι (FDP) και Πράσινοι διεκδικούν «μια θέση στον ήλιο» σαν δευτεροκλασάτος παρτενέρ, με τους δεύτερους να αποτελούν την κρυφή επιθυμία της καγκελαρίου, αλλά και των γερμανικών ελίτ –παρά τις σκληρές προεκλογικές θέσεις των Φιλελεύθερων στο μεταναστευτικό. Από τις μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις όμως φαίνεται ότι το ενδεχόμενο ενός κυβερνητικού συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών και Φιλελευθέρων μοιάζει σχεδόν απίθανο, παρά τη στήριξη των ΜΜΕ. Γι’ αυτό και η συνέχιση του Μεγάλου Συνασπισμού CDU- SPD θα ήταν κάτι το εύλογο και αναμενόμενο, αν η προβλεπόμενη εκλογική συντριβή του SPD δεν οδηγήσει τελικά την ηγεσία του στην επιλογή του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποια ηγετικά στελέχη του σκοπεύουν να αφήσουν αμαχητί τους κυβερνητικούς τους θώκους. Η δεύτερη και τελευταία ρεαλιστική κυβερνητική εναλλακτική είναι η λεγόμενη «κυβέρνηση Τζαμάικα» (από τα χρώματα της σημαίας του κράτους της Καραϊβικής). Συγκυβέρνηση δηλαδή CDU, FDP και Πράσινοι, με τους τελευταίους να δηλώνουν προεκλογικά ότι δεν έχουν πρόβλημα να συγκυβερνήσουν με οποιονδήποτε, πλην του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), και τους Φιλελεύθερους να διατείνονται επίμονα ότι δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τους αναξιόπιστους Πράσινους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΟΚΡΥΠΤΕΙ ΕΝΑΝ ΑΚΟΜΗ

Posted on Updated on

Μετά το Χαλιφάτο η Ροζαύα

Ενόσω ο αραβικός Συριακός στρατός, η ρωσσική αεροπορία και η Χεζμπολάχ ετοιμάζονται να τελειώνουν με το Daesh (μεταφορά του αραβικού ακρωνυμίου γνωστού με το αγγλικό ακρωνύμιο ISIS) το Πεντάγωνο επεξεργάζεται έναν νέο πόλεμο ενάντια στην Συρία, αυτήν την φορά με Κουρδικές στρατιωτικές μονάδες. Ακριβώς όπως η αποστολή του Χαλιφάτου ήταν να δημιουργήσει ένα Σουννιστάν καβάλα και διαμπερώς επί και δια του Ιράκ και της Συρίας, ομοίως η αποστολή της «Ροζαύα» είναι να δημιουργήσει ένα Κουρδιστάν καβάλα στα δύο κράτη, όπως δημοσίως προβλέπει το Πεντάγωνο εδώ και τέσσερα έτη.
JPEG - 34.1 ko
Αυτός ο χάρτης δημοσιεύθηκε από την Robin Wright εννέα μήνες πριν την επίθεση του Νταές στο Ιράκ και την Συρία. Σύμφωνα με ερευνήτρια του Πενταγώνου διορθώνει αυτόν που δημοσιεύθηκε το 2005 από τον Ralf Peters για την διευρυμένη ανακατάταξη της Μέσης Ανατολής.
Συμφώνως προς την Μείζονα Ηνωμενοπολιτειανή στρατηγική, καθορισθείσα υπό του ναυάρχου Gebrowski to 2001 και διακοινωθείσα το 2004 υπό του υπασπιστού του Thomas Barnett, το σύνολο της διευρυμένης Μέσης Ανατολής οφείλει να καταστραφεί τη εξαιρέσει του Ισραήλ, της Ιορδανίας και του Λιβάνου._
Κατά συνέπεια η επικείμενη νίκη κατά του Νταές δεν θα αλλάξει τις προθέσεις του Πενταγώνου.
Ο πρόεδρος Τράμπ αντιτάχθηκε στην χειραγώγηση των τζιχαντιστών. Σταμάτησε την οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη που τους απέδιδε η χώρα του. Κατάφερε να πείσει την Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν να πράξουν το ίδιο. Τροποποίησε την πολιτική του ΝΑΤΟ επί του ζητήματος. Εντούτοις τίποτε δεν επιτρέπει να γνωρίζουμε εάν θα εναντιωθεί εξίσου στην μείζονα στρατηγική του Πενταγώνου. Στο εσωτερικό πεδίο το σύνολο του κογγρέσσου συνασπίστηκε εναντίον του και δεν έχει άλλη δυνατότητα για να εμποδίσει μίαν διαδικασία καθαιρέσεως παρά να διαπραγματευθεί με το Δημοκρατικό κόμμα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πέφτει βαθύ σκοτάδι…

Posted on Updated on

αρχείο λήψηςΓράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Πολλές φορές (υποθέτουν οι ιστορικοί) στην ιστορία, γνωστή και άγνωστη, της ανθρωπότητας το γένος των ανθρώπων έχει υποστείλλει την σημαία της προόδου και έχει πέσει σε χειμερία νάρκη, μέχρις ότου οι σκοταδιστικές δυνάμεις εκφυλιστούν απ΄ την ίδια τους την σκοταδιστική μανία και να επανέλθει πάλι δριμύτερη, πιό δυναμική, μετά τον αναγκαστικό της ύπνο.
Ήταν οι εποχές που οι ιδέες και η λογική είχαν ηττηθεί από την ανεξέλεγκτη μανία για εξουσία και χρήμα.

Η τελευταία γνωστή και καταγεγραμμένη τέτοια περίοδος ήταν ο Μεσαίωνας.
Τότε όμως ο συνολικός πληθυσμός της γής ήταν ασύγκριτα μικρότερος από τον σημερινό, και τεχνολογία ικανή να θέσει σε κίνδυνο τον πλανήτη δεν υπήρχε ούτε καν σαν ιδέα κι έτσι μετά από κοντά δέκα αιώνες λήθαργου η ανθρωπότητα επανήλθε σε κανονική λειτουργία, για να κατορθώσει έκτοτε εκπληκτικά επιτεύγματα στο πνεύμα, στις τεχνες, στην τεχνολογία.
Πειραματίστηκε, τόλμησε, πολλές φορές πισωγύρισε, ξαναπήρε μπρός, αμφέβαλλε και ενθουσιάστηκε, έφτασε στο χείλος του γκρεμούμα πάντα οι ιδέες , το όραμα, η λογική νικούσαν, ή έστω υπερτερούσαν ελάχιστα, και η θετική πορεία συνεχίζονταν.

Σήμερα όμως όλα πιά δείχνουν πως οι ιδέες και η λογική ηττώνται από τις σκοταδιστικές δυνάμεις της εξουσίας και του χρήματος.
Άλλος ένας κύκλος προόδου-οπισθοχώρησης φαίνεται ότι κλείνει στην ιστορία της ανθρωπότητας, η σημαία φαίνεται πως έχει ήδη υποσταλλεί, και ακολουθεί η χειμερία νάρκη, ο μακροχρόνιος λήθαργος.
Με μία διαφορά:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Επανακυκλοφορεί: 1922, Δοκίμιο για την νεοελληνική Ιδεολογία, του Γ. Καραμπελιά

Posted on Updated on

Επανακυκλοφορεί διορθωμένο

Τίτλος: 1922, Δοκίμιο για την νεοελληνική Ιδεολογία 

Συγγραφέας: Γιώργος Καραμπελιάς

Εναλλακτικές Εκδόσεις, Γ΄ Έκδοση 2017

Σελ. 240

Θα το βρείτε στα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία, για ηλεκτρονικές παραγγελίες επισκεφτείτε την ιστοσελίδα των Εναλλακτικών Εκδόσεων.

Από τον Πρόλογο του βιβλίου

Πριν από κάποια χρόνια, διήνυσα μια περίοδο της ζωής μου κατά την οποία με δυσκολία διάβαζα ο,τιδήποτε αφορούσε το 1922˙ κι αυτό σε αντίθεση με άλλες στιγμές κατά τις οποίες καταβρόχθιζα κάθε τι το σχετικό. Για αρκετό καιρό δεν μπορούσα να εντοπίσω επακριβώς την αιτία αυτής της απομάκρυνσης. Σήμερα, νομίζω πως τη γνωρίζω. Ήταν η βαθιά συνείδηση του ρήγματος, του ακρωτηριασμού του «σώματός» μου. Ήταν η συνείδηση πως η μιζέρια μου οφείλεται πρωτίστως στο ότι η Ελλάδα έμεινε μετέωρη, χωρίς τον ελληνισμό, έμεινε «μικρή», μια «Πρέβεζα», χωρίς εκείνα τα πνευμόνια που την άνοιγαν στον κόσμο, στον «μέγα ελληνικό κόσμο» του Καβάφη. Ο Διονύσης Σαββόπουλος εξέφρασε μια γενιά που έμεινε να αντιπαλεύει με γραικύλους και νάνους, με χλιαρούς «κοντοπόδαρους κωλοέλληνες» που «από το πόδι με τραβάν βαθιά μέσα στο χώμα».

Είναι φυσιολογικό να αποφεύγουμε να ξύνουμε παλιές πληγές, μην τυχόν και ερεθίσουμε το σημείο του ακρωτηριασμού που παραμένει ανοικτό, αιμάσσον.

Ταυτόχρονα όμως δεν μπορώ να μην επιστρέφω σε αυτό. Όχι για να θρηνήσω πάνω από πόλεις της Ιωνίας –που ποτέ δεν γνώρισα– αλλά για να κατανοήσω την πρώτη και τη νέα γεωγραφία μου, για να κατανοήσω το «dasein» μου μέσα στον κόσμο. Και, επί τέλους, γιατί η πληγή δεν μπορεί να επουλωθεί με τη λήθη. Και «δεν αρμόζει σε σέ που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη», η φυγή μπροστά στην αλήθεια. Πρέπει η διάγνωση να είναι αυστηρή για να μπορέσουμε να ζήσουμε και πάλι, αν όχι χιλιάδες, τουλάχιστον μερικές εκατοντάδες χρόνια!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο νεοταξικός ΣΥΡΙΖΑ: Η εκδίκηση της ιστορίας…

Posted on Updated on

Το ΠΑΣΟΚ ήταν η σοσιαλδημοκρατική ουτοπία. Ουτοπία διότι σε μια εποχή γεροντικής κατάπτωσης του καπιταλισμού, συνακόλουθα αστικοποίησης (καθεστωτικής ενσωμάτωσης) της σοσιαλδημοκρατίας, δεν υπήρχαν οι όροι (οικονομικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί) για σοσιαλδημοκρατικές λύσεις στην Ελλάδα.
Συνεπώς η «υλοποίηση» της σοσιαλδημοκρατικής ουτοπίας του ΠΑΣΟΚ ήταν ΕΓΚΛΗΜΑ: Κάθε ουτοπία που γίνεται ΠΡΑΞΗ μετατρέπεται σε ΤΡΑΓΩΔΙΑ…


Την τραγωδία του ΠΑΣΟΚ τη βιώσαμε σπαρακτικά επί δεκαετίες. Ήταν μια τραγωδία που κατεδάφισε και βρώμισε τους πάντες και τα ΠΑΝΤΑ, το «όχημα» της νεοαταξικής επέλασης, η πασοκοποίηση όλου του πολιτικού κόσμου.

Το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε τη χοάνη της νεοταξικής μετάλλαξης των παραδοσιακών αριστερών δυνάμεων, το «εργαστήριο» που «κατασκεύασε» τα νέα πολιτικά ήθη και τους νέους άχρωμους «πολιτικούς», τους «πολιτικούς» ανδρείκελα, αρχής γενομένης από το Σημίτη.

Αυτό που κυριαρχεί σήμερα όχι μόνο στους επιγόνους αυτού του κόμματος, αλλά σε όλο το «πολύχρωμο» πολιτικό φάσμα είναι «έργο ΠΑΣΟΚ». Ένας πολτός ΜΟΝΟΧΡΩΜΟΣ με πιτσιλιές πολυχρωμίας: Το μακάβριο χρώμα της Νέας Τάξης…

Σήμερα βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας νέας «σοσιαλδημοκρατικής» ΟΥΤΟΠΙΑΣ, μιας νέας δηλαδή τραγωδίας: Στη γελοιογραφική απομίμηση της τραγωδίας ΠΑΣΟΚ, στην καρικατούρα του: Το ΣΥΡΙΖΑ…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

“Εμείς ο Λαός”, (“We The People”): Η Ομιλία Τράμπ στον ΟΗΕ και η αποδόμηση της στρεβλής Παγκοσμιοποίησης

Posted on Updated on

US President Donald J. Trump walks away from the podium after speaking during the opening session of the General Debate of the 72nd United Nations General Assembly at UN headquarters in New York, New York, USA, 19 September 2017. The annual gathering of world leaders formally opens 19 September 2017, with the theme, β€˜Focusing on People: Striving for Peace and a Decent Life for All on a Sustainable Planet.' EPA, ANDREW GOMBERTUS President Donald J. Trump walks away from the podium after speaking during the opening session of the General Debate of the 72nd United Nations General Assembly at UN headquarters in New York, New York, USA, 19 September 2017. The annual gathering of world leaders formally opens 19 September 2017, with the theme, β€˜Focusing on People: Striving for Peace and a Decent Life for All on a Sustainable Planet.’ EPA, ANDREW GOMBERT

Του Δημήτρη Γ. Απόκη* 

«Για να το θέσω απλά, συναντιόμαστε σε μια στιγμή μεγάλης προοπτικής και μεγάλου κινδύνου…» «Για να υπερκεράσουμε τους κινδύνους του παρόντος και για να επιτύχουμε την υπόσχεση του μέλλοντος, πρέπει να ξεκινήσουμε από τη σοφία του παρελθόντος. Η επιτυχία μας εξαρτάται από ένα συνασπισμό ισχυρών και ανεξάρτητων εθνών που υιοθετούν την κυριαρχία τους, προωθούν την ασφάλεια, την ευημερία και την ειρήνη για τον εαυτό τους και για τον κόσμο. Δεν αναμένουμε διαφορετικές χώρες να μοιράζονται την ίδια κουλτούρα, παραδόσεις ή ακόμη συστήματα διακυβέρνησης. Αλλά αναμένουμε όλα τα έθνη να σεβαστούν αυτά τα δύο κυριαρχικά καθήκοντα: το σεβασμό των συμφερόντων των λαών τους και τα δικαιώματα όλων των άλλων ανεξάρτητων εθνών.»

Ντόναλντ Τράμπ, Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ηνωμένα Έθνη, 19 Σεπτεμβρίου, 2017. 

Η χθεσινή ομιλία του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τράμπ, ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, όπως ξεκάθαρα προκύπτει από το πιο πάνω απόσπασμα διαμορφώνει το ιδεολογικό πλαίσιο της μιας πλευράς στην σε εξέλιξη σύγκρουση ανάμεσα στην στρεβλή παγκοσμιοποίηση και τα έθνη κράτη με τους λαούς τους τα οποία επιθυμούν να διατηρήσουν ζωντανά και να παραδώσουν στις νέες γενιές, την ιστορία τους, τα ήθη και έθιμά τους, και πάνω από όλα να προστατέψουν τα συμφέροντα των λαών τους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κλιματική απορρύθμιση

Posted on Updated on

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα του αποκαλόκαιρου θέτουν επιτακτικά το οικολογικό ζήτημα στην παγκόσμια επικαιρότητα

Του Νίκου Ντάσιου από την Ρήξη φ. 136

Αναμφίβολα αυτό το καλοκαίρι τα καιρικά φαινόμενα έγιναν ακόμα πιο ακραία. Από τον τυφώνα Χάρβεϊ στο Χιούστον και την Ίρμα στη Καραϊβική και Φλόριντα, μέχρι τις τροπικές καταιγίδες στο Νεπάλ, στην Ινδία, στο Μπαγκλαντές και στη Σιέρα Λεόνε, από τις πυρκαγιές στον ευρωπαϊκό Νότο μέχρι τις ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες του Αυγούστου στα Βαλκάνια και στην Αν. Ευρώπη, το ζήτημα της απορρύθμισης του κλίματος καθίσταται το κεντρικότερο πλανητικό ζήτημα του 21ου αιώνα.
Ήδη από το 2014 η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC), με σχετική έκθεσή της, είχε αποφανθεί περί της όξυνσης των καιρικών φαινομένων προειδοποιώντας για καταστροφικές πλημμύρες και έντονες ξηρασίες.
Μέχρι τις 24 Αυγούστου επηρεάστηκαν περί τα 41 εκατ. άνθρωποι από τα ακραία καιρικά φαινόμενα στη Νότια Ασία, ενώ οι νεκροί έφτασαν τους 900, παρότι τα δυτικά ΜΜΕ σκανδαλωδώς επικεντρώνονται αποκλειστικά στις επιπτώσεις τους στον δυτικό κόσμο, όπως για παράδειγμα στους 44 νεκρούς στο Τέξας και στους 30 των νησιών της Καραϊβικής.
Χαρακτηριστικά, το Μπαγκλαντές αντιμετωπίζει τεράστιο επισιτιστικό πρόβλημα λόγω της καταστροφής της μισής σχεδόν έκτασης καλλιέργειας ρυζιού, ενώ επίκειται επιδημία χολέρας λόγω έλλειψης νερού, με κύρια θύματα τα παιδιά, τη στιγμή που δέχεται κύμα μεταναστών μουσουλμάνων λόγω των συγκρούσεών τους με τις αρχές στη γειτονική Μιανμάρ. Τα δε μεταναστευτικά ρεύματα προς τη Δύση είναι σε μεγάλο βαθμό συνδεδεμένα με τις εκτεταμένες οικολογικές καταστροφές στον «Παγκόσμιο Νότο» αφού υπολογίζεται ότι περί τα 150 εκατ. άνθρωποι θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν μόνιμα λόγω φυσικών καταστροφών μέχρι το 2050!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Με αφορμή τους S-400: Τούρκοι χωρίς ντροπή, ψεύτες και απατεώνες

Posted on Updated on

Αποτέλεσμα εικόνας για Με αφορμή τους S-400: Τούρκοι χωρίς ντροπή, ψεύτες και απατεώνες

Η προσπάθεια των Τούρκων να δικαιολογήσουν την προμήθεια των S-400, εάν έχει τελειώσει, διότι ακόμα και σήμερα που υποτίθεται έχει «πέσει» προκαταβολή, ο τρόπος έκφρασης είτε των Ρώσων είτε των Τούρκων εγείρει αμφιβολίες, συμπεριλαμβάνει απίστευτες αναφορές που οδηγούν οποιονδήποτε καλοπροαίρετο παρατηρητή να αναρωτιέται, για ποιον λόγο αισθάνονται την ανάγκη να απολογούνται ψευδόμενοι, απέναντι στους συμμάχους τους που αν μη τι άλλο γνωρίζουν τα πραγματικά περιστατικά.

Συνέντευξη που φιλοξενεί το ρωσικό Sputnik με τον Τούρκο ανεκδιήγητο βουλευτή και μέλος της Επιτροπής Άμυνας του τουρκικού Κοινοβουλίου, Μουράτ Μπαϊμπατούρ, εμπίπτει επακριβώς στις κατηγορίες που καταγράφονται ανωτέρω! Ξεκινώντας το θέμα, η φρασεολογία που χρησιμοποιούν οι Ρώσοι είναι η ακόλουθη… και ιδιαιτέρως χαρακτηριστική.

«Η Άγκυρα είναι έτοιμη να ολοκληρώσει μια εξοπλιστική συμφωνία με τη Ρωσία, μια χώρα την οποία θεωρεί έτοιμη να καλύψει τις [τουρκικές] αμυντικές ανάγκες». Δηλαδή δεν έχει ολοκληρωθεί η συμφωνία; Και για να το γράφει κρατικά ελεγχόμενο ειδησεογραφικό πρακτορείο, προφανώς η απάντηση είναι «ΟΧΙ! Κάνουμε λάθος;

Μετά αρχίζει ο λίβελος… «Η Γερμανία και η Ολλανδία ανέπτυξαν συστήματα Patriot στα Άδανα και το Γκαζιαντέπ και τρεις μήνες αργότερα τα απέσυραν από την τουρκική επικράτεια. Είναι ώρα να δράσουμε μόνοι μας» και αναφέρθηκε στην αγορά των S-400.

Επίσης, δήλωσε ότι εάν οποιοσδήποτε έχει ενστάσεις για τους S-400 να δώσει στην Τουρκία Patriot ή οποιοδήποτε άλλο σύστημα! Κατηγορεί ο πολύς Μουράτ τις δυτικές χώρες ότι παραπλάνησαν (mislead) την Τουρκία, χρησιμοποιώντας κάθε είδους δικαιολογία!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

ΤΑ »ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ» ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Posted on Updated on

Σχολιασμός επικαιρότητας: Πρέπει να το εμπεδώσετε καλά, εξάλλου το δήλωσε και ο Netanyahu στη συνάντηση της Ομάδας του Βίσεγκραντ: «Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει εάν θέλει να ζήσει και να ευημερήσει ή εάν θέλει να συρρικνωθεί και να αφανιστεί. Δεν είμαι πολύ πολιτικά ορθός. Γνωρίζω ότι είναι ένα σοκ για ορισμένους από εσάς. Αλλά η αλήθεια είναι αλήθεια, τόσο για την ασφάλεια της Ευρώπης όσο και για το οικονομικό μέλλον της. Και οι δύο αυτές ανησυχίες απαιτούν  μία διαφορετική πολιτική προς το Ισραήλ (…) Η ΕΕ υπονομεύει την ασφάλειά της, υπονομεύοντας το Ισραήλ. Η Ευρώπη υπονομεύει την πρόοδό της υπονομεύοντας τη σχέση της με την ισραηλινή καινοτομία» (διαβάστε όλο το άρθρο του Guardian για να καταλάβετε, αν και νομίζω ότι ήδη το “πιάσατε το υπονοούμενο”.)

Ξέρετε τι μου θυμίζουν όλα αυτά; Αυτούς που πουλάνε προστασία στα μαγαζιά. Πρώτα τα καίνε, τα σπάνε και μετά πηγαίνουν στον ιδιοκτήτη και του λένε: «αν θέλεις το μαγαζάκι σου να μην έχει πρόβλημα  κάνε αυτό που θα σου πούμε».

 Ιδού λοιπόν για ποιο λόγο Eυρωπαίε πέθανες στα πεδία των μαχών το 1940, για να μαζεύεις σήμερα τα σφαγμένα παιδιά σου από τους δρόμους της Βαρκελώνης, του Παρισιού, του Λονδίνου, της Ρώμης…

Άρθρο του Mauro Indelicato

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ο ορισμός της μεταμοντέρνας πολιτικής θα μπορούσε να είναι ο

 ακόλουθος. Εάν μία ίλη αρμάτων ισοπεδώσει ένα 

 χωριό, μπορεί να μην αντιδράσει κανείς διεθνής 

παράγοντας. Αν όμως δεν γίνουν δεκτά τα »δικαιώματα»  

 του γκέι μπορεί να στείλουν ένα σμήνος βομβαρδιστικών 

να  ανατινάξει τους »ομοφοβικούς».

Πολιτισμός, πρόοδος, δικαιώματα κλπ είναι, χωρίς αμφιβολία, όμορφες λέξεις που παραπέμπουν σε  κάτι θετικό, που φορτίζουν άμεσα με θετικότητα όποιον τις ακούει. Όμως, στο βάθος, αυτές οι λέξεις σήμερα εκφράζουν το δράμα που ζει ο Δυτικός κόσμος, και πιο ειδικά η Ευρώπη. Η προνοητικότητα και η ικανότητα στην εκμετάλλευση αυτών των λέξεων, δίνει την ιδέα του πως από αρκετές δεκαετίες η κουλτούρα και η μαζική πληροφόρηση, βρίσκονται στα χέρια σκοτεινών κέντρων και σε εκείνα τα οικονομικά λόμπι που αναισθητοποιούν την νόηση του Ευρωπαίου ανθρώπου. Αυτές οι λέξεις έχουν γίνει τώρα πλέον αληθινές ασπίδες, πίσω από τις οποίες όποιος έχει το συμφέρον να μεταμορφώσει την κοινωνία με έναν ορισμένο τρόπο, το κάνει ανενόχλητος, περνώντας μάλιστα σχεδόν σαν ήρωας και σαν ένας “προοδευτικός” ή ένας υπέρμαχος των ατομικών, ηθικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όποιος δεν συμφωνεί με αυτή την οπτική, κινδυνεύει σοβαρά να περιθωριοποιηθεί από την κοινωνία και να κατηγορηθεί για επικίνδυνο αναχρονισμό…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »