-

Latest Event Updates

Η ανάδυση των εθνοπληβείων;

Posted on Updated on

«Τα γεγονότα δεν έχουνε διαστάσεις την ώρα που τελούνται/

τις αποχτούνε με τον χρόνο/

κι όλα είναι γύρω σου σαν να μην είναι»

Κλείτος Κύρου

κείμενο: Γιώργος Ρακκάς – φωτογραφίες: Δημήτρης Μπούσμπουρας

Στην ακριτική Φλώρινα, δυο παράλληλοι κόσμοι παρουσιάστηκαν χθες, Κυριακή 17 Ιουνίου 2018, ημέρα κύρωσης της ντροπιαστικής για την Ελλάδα συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ.

Απομονωμένη στην άκρη της χώρας, επιλέγοντας τους Ψαράδες, το χωριό όπου το 1949 πραγματοποιήθηκε το 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (της αλυτρωτικής συνιστώσας των Σλάβων της Μακεδονίας με την οποία επέλεξε να συμμαχήσει η ηγεσία του Δημοκρατικού Στρατού αδειάζοντας όλους τους Έλληνες μαχητές του), η πολιτική ηγεσία της χώρας επικύρωνε την συμφωνία. Σ’ ένα ευρύχωρο αντίσκηνο, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών συναίνεσαν σε αυτό που απορρίπτει οργισμένη η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών τους, τραγουδώντας «χρόνια πολλά» στον διαπραγματευτή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, και ακούγοντας με μια προσποιητή ψυχραιμία λίγα λεπτά αργότερα τον ομόλογό τους Ζόραν Ζάεφ να μιλάει περήφανος για τους «Μακεδόνες» και την χώρα τους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Δεν πρέπει να αφήνουμε χώρους για νέες ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ και «ξεπλύματα»…

Posted on Updated on

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ των «αριστερών» ανδρεικέλων στο «Μακεδονικό» πυροδότησε τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού και κατέστησε το ΕΘΝΙΚΟ αυτό ζήτημα πολιτική ΑΙΧΜΗ της συσσωρευμένης και κοχλάζουσας λαϊκής ΟΡΓΗΣ: της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΡΓΗΣ…
Με πιο απλά λόγια:

Η συσσωρευμένη και συμπιεσμένη λαϊκή ΟΡΓΗ (κοινωνική οργή) πυροδοτήθηκε από την «ΕΘΝΙΚΗ ΟΡΓΗ» του «μακεδονικού» και εκφράστηκε με τη ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ κινητοποίηση του ελληνικού λαού εναντίον της «αριστερής» κυβέρνησης, η οποία, ως εκτελεστικό όργανο του 4ου Ράιχ, έδωσε τις «χαριστικές βολές» και στο ΜΕΓΑ εθνικό ζήτημα, το «Μακεδονικό»…

«Χαριστικές βολές» που ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝ και ΘΕΜΕΛΙΩΝΟΥΝ τον αυριανό διαμελισμό της Ελλάδας και την κατασκευή, από το «ελληνικό σώμα», νέων προτεκτοράτων…

Τα τελετουργικά σώου της εθνικής προδοσίας και η υστερική προπαγανδιστική δημαγωγία, προκειμένου να εμφανιστεί η «εσχάτη προδοσία», σαν νίκη, πυροδότησαν περαιτέρω τα εύφλεκτα υλικά του μίγματος: ΕΘΝΙΚΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΗ…

Και εδώ πλέον αρχίζουν να δρούνε και να επεμβαίνουν οι αναχαιτιστικοί παράγοντες νόθευσης, αποπροσανατολισμού και απομαζικοποίησης της λαϊκής οργής, καθώς και αυτοί της πατριδοκαπηλίας…

Ο πρώτος και ο πλέον σημαντικός παράγοντας αναχαίτισης και φρεναρίσματος των ΡΟΠΩΝ της λαϊκής έκρηξης είναι η ΑΠΟΥΣΙΑ ενός επαναστατικού πολιτικού παράγοντα (επαναστατική ηγεσία), ο οποίος το ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ της εθνικής έκρηξης θα το προωθούσε σε ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΠΡΑΞΗ, δηλαδή σε πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του «εθνικού» με το «κοινωνικό»… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Οι σίγουρες παραχωρήσεις και οι υποτιθέμενες «εγγυήσεις»

Posted on Updated on

Εικόνα: Μανώλης ΚοττάκηςΑπό τον
Μανώλη Κοττάκη
Νομίζω ότι άδικα χάνουμε τον χρόνο μας σε περιττές αντιδικίες για το περιεχόμενο της συμφωνίας που θα υπογράψει την Κυριακή στις Πρέσπες ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς με τον ομόλογό του Νίκολα Ντιμιτρόφ: Η κυβέρνηση χάρισε οριστικά, διά παντός το όνομα «Μακεδονία» στα Σκόπια αντί μηδενικών εγγυήσεων και εξασφαλίσεων. Τα περί ακυρότητας της συμφωνίας σε περίπτωση που δεν αναθεωρηθεί το Σύνταγμα των Σκοπίων και αυτοδίκαιης ακυρότητας επίσης της πρόσκλησης του ΝΑΤΟ προς τα Σκόπια σε περίπτωση αθέτησης των συμφωνημένων (διαβεβαιώσεις Τσίπρα στο διάγγελμά του) είναι αέρας κοπανιστός.
Από τη στιγμή που υπογράφουμε το όνομα «Μακεδονία» και αναγνωρίζουμε τους όρους «μακεδονικό έθνος» και «μακεδονική γλώσσα», μπαίνουμε σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Μελέτησα προσεκτικά το κείμενο της συμφωνίας και ιδού γιατί καταλήγω σε αυτό το συμπέρασμα. Με το άρθρο 1 ορίζεται ότι «η παρούσα συμφωνία είναι τελική και από τη θέση της σε ισχύ τερματίζει την Ενδιάμεση Συμφωνία που υπεγράφη στη Νέα Υόρκη στις 13 Σεπτεμβρίου 1995». Με το άρθρο 1, παρ. 2 «τα μέρη αναγνωρίζουν ως δεσμευτικό το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων που διεξήχθησαν υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών». Με το άρθρο 2 η Ελλάδα «συμφωνεί να μην αντιταχθεί στην υποψηφιότητα ή την ένταξη του δεύτερου μέρους υπό το όνομα και τις ορολογίες του άρθρου 1 της παρούσας συμφωνίας σε διεθνείς, πολυμερείς και περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς όπου η Ελλάς είναι μέλος».

Τι προκύπτει από όλα αυτά; Δεσμευόμαστε, πρώτον από την αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα «Βόρεια Μακεδονία». Δεσμευόμαστε επίσης να άρουμε τα βέτο είτε για παροχή της ιδιότητας του υποψήφιου μέλους για τους γείτονες σε έναν διεθνή οργανισμό είτε της πλήρους ένταξης σε αυτόν. Πάμε τώρα στο κρίσιμο: Υπάρχει οδός επιστροφής από αυτές τις δεσμεύσεις; Αν τυχόν ο λαός των Σκοπίων απορρίψει τη συμφωνία στο δημοψήφισμα ή η Βουλή των Σκοπίων αρνηθεί να αναθεωρήσει το Σύνταγμα, είναι δυνατή για εμάς η επιστροφή στην προτέρα κατάσταση; Οσον αφορά το όνομα, δυστυχώς όχι. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε στην Ενδιάμεση Συμφωνία για να τους πούμε ξανά FYROM. Καταργήθηκε. «Τερματίζεται».

Και από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός τούς αποκαλεί επανειλημμένως «Βόρεια Μακεδονία» πριν καν υπογραφεί η συμφωνία, δημιουργούνται ήδη τετελεσμένα. Το όνομα, λοιπόν, ήδη το χάσαμε και δεν έχουμε εγγυήσεις. Τι γίνεται τώρα με το erga omnes, το Σύνταγμα και τα λοιπά θέματα. Εψαξα όλη τη συμφωνία για να εντοπίσω το άρθρο που μας έταξε ο κύριος Τσίπρας περί αυτοδίκαιας ακυρότητας της συμφωνίας σε περίπτωση αθέτησης των όρων που θέτουμε για Σύνταγμα – erga omnes και αυτοδίκαιας ακυρότητας της πρόσκλησης στο ΝΑΤΟ. Μάταιος κόπος. Η συμφωνία δεν λέει πουθενά τίποτε. Αντιθέτως, όπως είχαμε προβλέψει (αντιδικώντας στο παρελθόν με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο για την έννοια διεθνής ευθύνη), τις τυχόν διαφορές Ελλάδας – Σκοπίων κατά την εφαρμογή της καλούμαστε να τις λύσουμε με διαπραγματεύσεις, με διαιτησία του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ και με προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (άρθρο 19).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Τα εφιαλτικά σχέδια των ΗΠΑ για τη «Βόρεια Μακεδονία» και τα Βαλκάνια

Posted on Updated on

Γράφει: Ο Ανδρέας Ζαφείρης
Η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε γράψει στα απομνημονεύματα της ότι το «πείραμα της Γιουγκοσλαβίας» ήταν ένα πιλοτικό project και για άλλες περιοχές το κόσμου. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία επιβεβαίωσαν τη «σιδηρά κυρία».
Στα Βαλκάνια όμως, 27 χρόνια μετά, ακόμη εξελίσσεται το «πείραμα» του ευρωατλαντισμού.
Μετατροπή ολόκληρων περιοχών σε μη – κράτη,

κατακερματισμός, πολιτική και οικονομική νέο-αποικιοποίηση, εγκατάσταση ΝΑΤΟικών βάσεων κα στρατευμάτων , ενίσχυση των «φίλιων» εθνικισμών.

Τα Βαλκάνια περνάνε κάτω από απόλυτη ΝΑΤΟική κυριαρχία. Τμήματα τους βρίσκονται κάτω από άμεση ΝΑΤΟική κατοχή, ενώ τα υπόλοιπα, πλην Σερβίας, κάτω από ασφυκτικό ΝΑΤΟικό έλεγχο.

Και μόνο να δούμε τη «μεγάλη εικόνα», θα κατανοήσουμε τις εξελίξεις και με το θέμα της ΠΓΔΜ.

Η Βαλκανική ΝΑΤΟική ενδοχώρα.

Η Ρουμανία προσχώρησε στο ΝΑΤΟ το Μάρτιο του 2004. Συμμετέχει σε ΝΑΤΟικές επιχειρήσεις στην Αγκόλα , στη Βοσνία, στο Αφγανιστάν και έχει στείλει 860 στρατιώτες στο Ιράκ. Στη στρατιωτική βάση Mihail Κogalniceanu, κοντά στο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας Constanta, έχουν εγκατασταθεί ισχυρά αμερικανικά στρατεύματα.

Τον Απρίλιο, στην Craiova, αναπτύχθηκε η νέα πολυεθνική Ταξιαρχία του ΝΑΤΟ, σαν απάντηση «…στην αυξημένη παρουσία της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα ».

Η Βουλγαρία είναι μέλος του ΝΑΤΟ από τον Απρίλιο του 2004. Από το 2006 έχει υπογράψει συμφωνία « αμυντικής συνεργασίας», που προβλέπει στρατιωτικές βάσεις και στρατόπεδα εκπαίδευσης του αμερικανικού στρατού στη χώρα, ενώ συμμετέχει με 500 στρατιώτες στην ΝΑΤΟική δύναμη στο Αφγανιστάν.

Η Κροατία και η Αλβανία έγιναν μέλη το 2009.

Η Κροατία είναι μέλος της «Διεθνούς Δύναμης Βοήθειας- Ασφαλείας» στο Αφγανιστάν, ήδη από το 2002.
Από το 2009 συμμετέχει στη ΝΑΤΟικη αποστολή στο Κόσοβο.

Τον Απρίλιο η Αλβανίδα υπουργός Άμυνας Olta Xhacka πρότεινε την κατασκευή ναυτικής βάσης για τις ΗΠΑ, στον Αμερικανό της ομόλογο, κατά την διάρκεια της επίσημης επίσκεψης της στις ΗΠΑ. (Για την αποτροπή, όπως είπε, της διείσδυσης της Ρωσίας, της Κίνας, της Τεχεράνης και της Άγκυρας). Η Αλβανία συμμετέχει με φρεγάτα στη ΝΑΤΟική δύναμη του Αιγαίου.

Η ΠΓΔΜ έχει προχωρήσει στην «Εταιρική Σχέση για την Ειρήνη» ήδη από το 1995 , ενώ έχει συμμετοχή σε αποστολές στο Αφγανιστάν και το Κοσσυφοπέδιο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Γκρίζες ζώνες» έχει και η Τουρκία

Posted on Updated on

Με την κρίση στα Ιμια, το 1996, η Τουρκία ανακάλυψε αίφνης την ύπαρξη νησιών αμφισβητούμενης ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Αν κάποιος μπει σε αυτή τη συλλογιστική, θα ανακαλύψει ότι η Τουρκία έχει σημαντικά προβλήματα με «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας. Παραδείγματα πολλά – όπως αυτό του νησιωτικού συμπλέγματος των Μοσχονησίων στον κόλπο του Αδραμυττίου έναντι της Λέσβου, που βρίσκονται εκτός των τριών μιλίων από τις τουρκι- κές ακτές. Πρόκειται για τα νησάκια Δασκαλειό, Λιος, Καλαμόπουλο, Γιαλονήσι, Πύργος, Αδιάβατος, Ουλιά και Κάλαμος, όπως δείχνει ο χάρτης.

του Άγγελου Συρίγου από την Καθημερινή 

Στο διεθνές δίκαιο ισχύει ως αρχή ότι οι συνθήκες που καθορίζουν σύνορα δεν λήγουν ποτέ. Οι λόγοι είναι η προστασία του συνοριακού status quo και η θέσπιση του απαραβίαστου των συνοριακών ρυθμίσεων. Το εδαφικό καθεστώς στο Αιγαίο έχει ρυθμιστεί από τις συνθήκες ειρήνης της Λωζάννης (1923), των Παρισίων (1947) και από την ιταλοτουρκική συμφωνία του Ιανουαρίου 1932 για τα Δωδεκάνησα και τη συμπληρωματική συμφωνία/πρακτικό (procès-verbal) του Δεκεμβρίου 1932.

Αυτό σημαίνει ότι ειδικώς στα Δωδεκάνησα ισχύει η οριοθετική γραμμή του 1932. Στο υπόλοιπο Αιγαίο ισχύουν τα άρθρα 6, 12 και 16 της Συνθήκης της Λωζάννης. Εκεί ορίζεται ότι στην τουρκική κυριαρχία περιλαμβάνονται όλα τα νησιά που βρίσκονται εντός τριών μιλίων (δηλ. 4.827 μέτρων) από τις τουρκικές ακτές και δεν εκχωρήθηκαν ρητώς στην Ελλάδα, καθώς και η Ιμβρος και η Τένεδος. Επομένως, ό,τι βρίσκεται πέραν των τριών μιλίων από τις τουρκικές ακτές δεν ανήκει στην Τουρκία.

Με την κρίση στα Ιμια το 1996, η Τουρκία ανακάλυψε την ύπαρξη νησιών αμφισβητούμενης ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο. Εκτοτε, προσπαθεί να ξαναερμηνεύσει συνθήκες που έχουν γραφεί προ 70 και 100 ετών και να σπείρει αμφιβολίες για ένα εδαφικό καθεστώς εδραιωμένο εδώ και δεκαετίες. Αμφισβητεί νησιά όπως οι Φούρνοι με 1.033 κατοίκους ή οι Οινούσσες με 826…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η πιο επικίνδυνη παράμετρος του ΣΥΡΙΖΑ

Posted on Updated on

 

Του Γιώργου Καραμπελιά, πρωτοδημοσιεύτηκε στο huffingtonpost.gr

Όταν τον Οκτώβριο του 2014, προειδοποιούσαμε με τους πιο έντονους τόνους πως η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα ήταν καταστροφική για τη χώρα, και είχαμε κατηγορηθεί από πολλούς για υπεραντίδραση και κινδυνολογία, δεν επικεντρώναμε μόνο στα ζητήματα της οικονομίας και των μνημονίων, αλλά στις συνέπειες που θα είχε η άνοδος ενός ανοικτά εθνομηδενιστικού κόμματος στην εξουσία για όλα τα εθνικά θέματα της χώρας. Διότι ακόμα και αν δεχτούμε ότι την οικονομική αποικιοποίηση θα μπορεί κανείς να την αντιμετωπίσει μελλοντικά και να την ανατρέψει, τις πιθανές εθνικές καταστροφές, θα είναι αδύνατον να τις αντιμετωπίσει, δεδομένης εξ άλλου της συνολικής προβληματικής κατάστασης της χώρας.

Παράλληλα λοιπόν με τις «κωλοτούμπες» και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από καταστροφικές κινήσεις στο πεδίο των θεσμών, της παιδείας, του μεταναστευτικού, με αποκορύφωμα το εθνικό έγκλημα του μακεδονικού. Οι επιλογές τη μετατροπής της Ελλάδας σε ένα γιγάντιο hot spot, υπήρξαν συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης Τσίπρα ώστε να μπορεί να έχει διαπραγματευτικά όπλα για να τον διατηρήσει η κα Μέρκελ στην εξουσία και διότι όπως είχε δηλώσει ο αλησμόνητος κ. Μουζάλας, το δημογραφικό πρόβλημα μπορεί να λυθεί με την είσοδο μουσουλμάνων μεταναστών και προσφύγων. Έτσι άνοιξε τη μεγάλη Κερκόπορτα για τη βαθμιαία εθνοτική αλλοίωση του πληθυσμού της Ελλάδας, αν μάλιστα συνδυαστεί με τη γενικευμένη έξοδο των Ελλήνων που επιτάθηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Οι συνέπειες αυτής της διαρκούς ωρολογιακής βόμβας στα θεμέλια του ελληνικού έθνους, για μία χώρα των συνόρων, απειλούμενη μάλιστα από το ισχυρότερο ισλαμικό κράτος, δηλαδή την Τουρκία, υπήρξαν, και θα είναι ανυπολόγιστες σε βάθος χρόνου.

Όσο για τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό, μέχρι το 2017 την είχαμε «γλιτώσει», διότι η Τουρκία είχε εμπλακεί στη συριακή και ιρακινή διένεξη, κατ’ εξοχήν λόγω των Κούρδων και διότι βρισκόταν σε αντίθεση και με το Ισραήλ και με την κυβέρνηση Ομπάμα και τη Ρωσία του Πούτιν. Αυτή η γεωπολιτική –ευτυχής για μας– συγκυρία, παρά την άνοδο της τουρκικής επιθετικότητας, είχε επιτρέψει στην Ελλάδα να αποφύγει τις μεγάλες αντιπαραθέσεις με τον βασικό της αντίπαλο.

Όμως, μετά το 2016, η συγκυρία μεταβάλλεται. Ο Ερντογάν κατόρθωσε να επιβιώσει από το στρατιωτικό πραξικόπημα και πραγματοποίησε έναν ιστορικό συμβιβασμό με τη Ρωσία και το Ιράν, γεγονός που του επιτρέπει να εκβιάζει ακόμα πιο αποτελεσματικά τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους. Επομένως αποκτά μεγαλύτερη δυνατότητα να πιέσει την Ελλάδα και την Κύπρο, έχοντας βγει από την απόλυτη απομόνωση της προηγούμενης περιόδου. Η Κύπρος θα είχε αποτελέσει ήδη το πρώτο θύμα της τουρκικής επιθετικότητας και το νέο σχέδιο Ανάν του κου Αναστασιάδη θα είχε γίνει ήδη πράξη εάν δεν υπήρχε η αντίθεση του Ισραήλ σε μια ολοκληρωτική τουρκοποίηση της Κύπρου. Εκεί θα πρέπει να αναζητηθούν οι αιτίες των όποιων «αντιστάσεων» των Ελλήνων υπουργών. Αυτό το γεγονός όμως, επέτεινε τη τουρκική επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδος, η οποία επιδιώκοντας να κάμψει την αντίθεσή της και τη συμμαχία της με το Ισραήλ, απειλεί ανοικτά με θερμό επεισόδιο, ή/και με πόλεμο· γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η ενδοτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ και οι πομφόλυγες του Καμμένου, θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε υποχωρήσεις την ελληνική πλευρά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ελληνική (;) κυβέρνηση παραδίδει την ελληνική Μακεδονία

Posted on Updated on

Σκίτσο του Αρκά

του Γιώργου Καραμπελιά πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr 

Μέσα στο περιβάλλον της όξυνσης της αντιπαράθεσης μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών με τη Ρωσία, αίφνης επανεμφανίστηκε το Μακεδονικό. Δεν θα επιχειρήσουμε εδώ μια αναδρομή στο μακεδονικό ζήτημα, ούτε στο πως και γιατί έχει σφραγίσει με μια εγκληματική εθνική μειοδοσία την ιστορία της ελληνικής αριστεράς –αμαυρώνοντας και τις πλέον ηρωικές αντιστασιακές σελίδες της– και έχει καταδείξει την απίστευτη ανικανότητα των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων. Ούτε θα επανέλθουμε στο πως και γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις κατόρθωσαν διαχρονικά, να διαιωνίσουν το πρόβλημα που δημιούργησε η πολιτική του Τίτο (με την ίδρυση του ομόσπονδου κρατιδίου της Μακεδονίας), και να αποτύχουν παταγωδώς να λύσουν οριστικά το πρόβλημα όταν διελύθη η ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας, όπως μπορούσαν να το κάνουν τότε, μια λύση σύμφωνη με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Αντ’ αυτού, η «διεθνιστική» αριστερά που υποστήριζε διαχρονικά τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων και οι ανίκανες ελληνικές ελίτ, οδήγησαν στην επιδείνωση του προβλήματος, μια και τα Σκόπια αναγνωρίστηκαν ως «Μακεδονία» από μια πληθώρα χωρών, χωρίς η Ελλάδα να αντιδράσει ουσιαστικά, αφήνοντας να δημιουργηθούν αρνητικά τετελεσμένα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο εθνομηδενισμός του ΣΥΡΙΖΑ υπόβαθρο της εθνικής εκτροπής

Posted on

του Γιώργου Καραμπελιά, πρωτοδημοσιεύτηκε στο slpress.gr 

Όταν τον Οκτώβριο του 2014, προειδοποιούσαμε με τον πιο έντονο τρόπο πως η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα αποδειχθεί καταστροφική για τη χώρα, είχαμε συχνά κατηγορηθεί για υπεραντίδραση και κινδυνολογία. Όμως, ήδη από τότε δεν αναφερόμαστε μόνο στα ζητήματα της οικονομίας και των μνημονίων, αλλά στις συνέπειες που θα είχε για όλα τα εθνικά θέματα της χώρας η άνοδος στην εξουσία ενός κόμματος, ιδεολογική παράμετρος του οποίου είναι ο εθνομηδενισμός.

Διότι ακόμα και αν δεχτούμε ότι την οικονομική αποικιοποίηση μπορεί κανείς να την ανατρέψει μελλοντικά, τις πιθανές εθνικές καταστροφές θα είναι αδύνατον να τις αντιμετωπίσει, δεδομένης εξ άλλου της συνολικής προβληματικής κατάστασης της χώρας. Ήμασταν πεπεισμένοι από εκείνη της εποχή, ότι οι άνθρωποι που εμφορούνται από εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, αναπόδραστα θα ξεπουλήσουν τον ελληνικό λαό και την εθνική κυριαρχία και στα θέματα που άπτονται της οικονομίας και της ανεξαρτησίας της χώρας, μιας και όσοι μισούν την πατρίδα τους, δεν είναι δυνατόν να αγαπάνε τον λαό της.

Αυτή ήταν και η βαθύτερη αιτία της ριζικής αντίθεσής μας στην άνοδο αυτής της ομάδας στην εξουσία και γι’ αυτό οδηγηθήκαμε συχνά σε σύγκρουση ακόμα και με φίλους της πατριωτικής πτέρυγας της Αριστεράς, που πίστευαν πως θα έπρεπε να δώσουμε μία «ευκαιρία» στον Τσίπρα. Και όμως η εξέλιξη ήταν μάλλον αναμενόμενη. Σε μία χώρα που ζει την κρισιμότερη στιγμή της ιστορίας της ως έθνος και απειλείται με ιστορική έκλειψη, τα εθνικά ζητήματα και ο πατριωτισμός δεν αποτελούν μία απλή παράμετρο της πολιτικής αλλά τον πυρήνα της.

Εκεί ακριβώς ξαστόχησε η πατριωτική Αριστερά, τουλάχιστον μέχρι το δημοψήφισμα του 2015. Ενώ οι συνθήκες στην Ελλάδα απαιτούν την προτεραιότητα του πατριωτισμού και όλα τα υπόλοιπα συνιστούν συνεπαγόμενες παραμέτρους, συνέχιζε να προτάσσει την «αριστερή» ταυτότητα και να θεωρεί ως δευτερεύουσα παράμετρο την εθνική, σε αντίθεση με ότι είχε κάνει στα πρώτα χρόνια το ΕΑΜ. Και σε συνθήκες που απειλείται η εθνική συνέχεια του Ελληνισμού, μια τέτοια αντίληψη ακυρώνει εν τοις πράγμασι τις όποιες πατριωτικές προθέσεις.

Πιο ευεπίφοροι οι εθνομηδενιστές

Και εάν όντως, το βασικό διακύβευμα της χώρας είναι η εθνική της επιβίωση και η ανεξαρτησία της, τότε, οι λεγόμενες αριστερές κυβερνήσεις που χαρακτηρίζονται από την εθνομηδενιστική ιδεολογία, είναι πιο ευεπίφορες στο ξεπούλημα των λαϊκών τάξεων και της εθνικής περιουσίας από την ίδια τη Δεξιά! Η «κυβερνώσα αριστερά» μετέτρεψε τη χώρα σε αποικία και τους Έλληνες πολίτες σε δουλοπάροικους, ανενδοίαστα, κάνοντας πράξη όσα επιζητούσαν οι Γερμανοί και οι αγορές και τα οποία δεν είχαν κατορθώσει να αποσπάσουν εξ ολοκλήρου από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Και το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμιά ουσιώδης διαφωνία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στα συνεχή ξεπουλήματα συνδέεται ακριβώς με την γενικότερη ιδεολογία που τους διακατέχει: Σε μία εξαρτημένη χώρα η εθνομηδενιστική αντίληψη συνεπάγεται και την οικονομικο-κοινωνική αλλά και την εθνική μειοδοσία.

Εάν, σε ό,τι αφορά στα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό, μέχρι το 2017, την είχαμε «γλιτώσει» σε ένα βαθμό, αυτό συνέβη διότι η Τουρκία είχε εμπλακεί στη συριακή και ιρακινή διένεξη, και διότι βρισκόταν σε αντίθεση ταυτόχρονα με το Ισραήλ, την κυβέρνηση Ομπάμα και τη Ρωσία του Πούτιν. Αυτή η γεωπολιτική –ευτυχής για εμάς– συγκυρία, παρά την επίταση της τουρκικής επιθετικότητας, είχε επιτρέψει και στην Ελλάδα να αποφύγει τις μεγάλες αντιπαραθέσεις με τον βασικό της αντίπαλο και δεν είχε προσφέρει την ευκαιρία σε αυτούς που πάντοτε υποστήριζαν πως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», εφαρμόσουν τις αντιλήψεις του πάνω στο σώμα της χώρας, όπως το έκαναν ήδη στο μεταναστευτικό.

Η Κύπρος θα είχε αποτελέσει ήδη το πρώτο θύμα της τουρκικής επιθετικότητας και το νέο σχέδιο Ανάν του κ. Αναστασιάδη θα είχε γίνει πράξη εάν δεν υπήρχε η αντίθεση του Ισραήλ σε μια ολοκληρωτική τουρκοποίηση της Κύπρου. Εκεί θα πρέπει να αναζητηθούν πολλές από τις αιτίες των «αντιστάσεων» πολλών Ελλήνων παραγόντων.

Η ώρα του Μακεδονικού

Έτσι, μέσα στο πλαίσιο της όξυνσης της αντιπαράθεσης μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών με τη Ρωσία, μπήκε πρώτο στην ατζέντα για λύση το Μακεδονικό, που εξάλλου αποτελεί προνομιακό πεδίο εδώ και πολλές δεκαετίες του αριστερού εθνομηδενισμού. Και έναντι ασήμαντων υποχωρήσεων των Σκοπίων (με την αποδοχή του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία» και των αλλαγών στο Σύνταγμα ή την αφαίρεση των αγαλμάτων), παραχωρούνται τα ουσιώδη (η διατήρηση της «μακεδονικής γλώσσας» και η δυνατότητα να αποκαλούνται διεθνώς «Μακεδόνες», ούτε καν «Βορειομακεδόνες»).

Έτσι αναιρείται ουσιαστικώς το φύλο συκής του γεωγραφικού προσδιορισμού, διότι εάν οι πολίτες των Σκοπίων είναι «Μακεδόνες», τότε και η χώρα τους είναι η «Μακεδονία»! Επιπλέον συντηρείται, υποδαυλίζεται, και ανατροφοδοτείται ο μακεδονικός αλυτρωτισμός, διότι εάν οι «Μακεδόνες» είναι οι κάτοικοι της «Βόρειας Μακεδονίας», τότε τους …λείπει η «Νότια Μακεδονία», η οποία θα πρέπει και αυτή να παραχωρηθεί στους «Μακεδόνες»!

Το επιχείρημα δηλαδή του τέλους των αλυτρωτισμών είναι εξ ίσου αβάσιμο με τα προηγούμενα. Τελικώς, αυτή η συμφωνία επικυρώνει ουσιαστικά τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων με την σφραγίδα του ελληνικού κράτους και, αντί της καταλλαγής, θα τροφοδοτήσει μια νέα όξυνση των σχέσεων ανάμεσα στους Έλληνες Μακεδόνες και τους Σλαβομακεδόνες των Σκοπίων!

Εθνική εκτροπή

Η μεθόδευση της επονείδιστης συμφωνίας αποτελεί μια συνταγματική και πολιτειακή εκτροπή, επί της ουσίας αν όχι και στον τύπο. Η κυβέρνηση υπογράφει μια συμφωνία την οποία δεν θα φέρει στη Βουλή, παρά μόνο όταν πιθανώς δεν θα βρίσκεται πια στην εξουσία –δεδομένου ότι προϋποθέτει την ολοκλήρωση της διαδικασίας από τη πλευρά των Σκοπίων– και ενώ, ο κυβερνητικός του εταίρος ισχυρίζεται ότι είναι ενάντια στη συμφωνία!

Παρακάμπτονται και αγνοούνται οι διαθέσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, καταστρατηγείται ανοιχτά το Σύνταγμα και η αρχή της δεδηλωμένης. Ταυτόχρονα δε οι Σκοπιανοί, έχοντας κερδίσει έναντι ελάχιστων ανταλλαγμάτων, σε βασικά σημεία της διαπραγμάτευσης, θα μπορέσουν να προχωρήσουν στην ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Επιπλέον, βαθαίνει η διάσταση ανάμεσα στο εθνικό-λαϊκό σώμα και τους θεσμούς –κυβέρνηση, Πρόεδρος κλπ– γεγονός που εγκυμονεί επιπρόσθετους κινδύνους για τη σταθερότητα της χώρας και για τις πολιτικές εξελίξεις, μια και, αναπόδραστα, θα ενισχύσει σε βάθος χρόνου την Ακροδεξιά και δυνάμεις αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας. Μόνο ένας κυριολεκτικός ξεσηκωμός του ελληνικού λαού, θα μπορούσε έστω in extremis να αποτρέψει τα συντελούμενα, καθώς και μια καθαρή τοποθέτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ο κ. Παυλόπουλος πρέπει εδώ και τώρα να αποσύρει τη συναίνεσή του από το ανοσιούργημα που συντελείται. Εξαιρετικά αμφιλεγόμενη είναι και η στάση του Μακεδόνα Κώστα Καραμανλή, η οποία δίνει τη δυνατότητα στον Τσίπρα και τον Κοτζιά να τον παρουσιάζουν ως συνένοχό τους στο επιτελούμενο εθνικό έγκλημα. Δεν αρκεί να κρύβεται πίσω από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ και η σιωπή του θα καταχωρηθεί ως ανοικτή συνενοχή.

Τελικώς, αυτή η επονείδιστη δήθεν λύση, με τη κραυγαλέα και ανοικτή αναγνώριση του μακεδονισμού από την ίδια την Ελλάδα, συνενώνει εναντίον της όλους τους Έλληνες. Και αυτούς που ήταν ενάντια σε οποιαδήποτε παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» (η μεγάλη πλειοψηφία), αλλά ακόμα και εκείνους που, με βάση γενικότερους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς (να κλείσουμε ένα μέτωπο για να μπορούμε να επικεντρωθούμε στη τουρκική απειλή), θα ήταν διατεθειμένοι σε κάποιους συμβιβασμούς. Όμως, οι εθνομηδενιστές, με την εγκληματική μη λύση την οποία προωθούν αντί πινακίου φακής, οδηγούν στην ενοποίηση όλων των δυνάμεων με ένα κοινό σύνθημα: κάτω τα χέρια από την ελληνική Μακεδονία και τους Μακεδόνες!

http://ardin-rixi.gr/archives/208565

Το σλαβικό πρόβλημα στην Ελλάδα*

Posted on Updated on

Απόπειρα καταγραφής

Του Φαίδωνα Μαλιγκούδη από το Άρδην τ. 67

α. Η ακαδημαϊκή έκφανση

Ο σλαβικός κόσμος αποτελεί, εδώ και 14 αιώνες, μιαν από τις σταθερές, η οποία δεσπόζει καθοριστικά στην εθνολογική, γλωσσική και την πολιτιστική φυσιογνωμία ενός μεγάλου μεγάλου μέρους της γηραιάς μας Ηπείρου …, οι Σλάβοι αποτελούν το τελευταίο χρονολογικά κύμα της μεγάλης μετανάστευσης των λαών στην Ευρώπη. …
Το καθοριστικό εκείνο στοιχείο που προσδίδει ιδιαιτερότητα στη σλαβική παρουσία στην Ευρώπη είναι οι συνθήκες, οι οποίες υπαγορεύουν το σλαβικό εποικισμό στη Βόρεια, την Κεντρική και τη ΝΑ Ευρώπη…, η μετακίνηση του κυρίως όγκου των σλαβικών φύλων από την κοιτίδα τους έχει τον χαρακτήρα μιας μετανάστευσης που υπαγορεύεται από δημογραφικούς κυρίως παράγοντες. Οι Σλάβοι δηλ. αρχίζουν από τις πρώτες δεκαετίες του 6ου αιώνα να διεισδύουν κατά φύλα στις περιοχές εκείνες της Ευρώπης που είναι αραιοκατοικημένες αναπληρώνοντας έτσι ένα δημογραφικό κενό….
Ένα δεύτερο, καθοριστικό για την εθνογενετική διαμόρφωση του σλαβικού κόσμου, δεδομένο είναι ότι την πολιτειακή δομή των σλαβικών φύλων που εγκαθίστανται από τον 6ο αιώνα την χαρακτηρίζει μια ατελής ακέφαλη οργάνωση. Ο θεσμός του φορέα της κεντρικής εξουσίας του μονάρχη, είναι ένας εξωγενής παράγων που θα μεταφυτευθεί, σε ένα μέρος μόνο του σλαβικού κόσμου. Οι ιστορικές διεργασίες, οι οποίες εκτυλίσσονται κατά διαστήματα, περίπου από τον 6ο μέχρι τις αρχές του 11ου αιώνα καταλήγουν σε μια τομή, η οποία εγκαινιάζει μια νέα ιστορική περίοδο:
Σε ορισμένες περιοχές, όπου έχουν εγκατασταθεί σλαβικά φύλα, θα επικρατήσει, κατά κανόνα: ως αποτέλεσμα εξωτερικών επιδράσεων, ο θεσμός της κεντρικής εξουσίας και θα σχηματισθούν τα επί μέρους μεσαιωνικά κρατικά μορφώματα (αναφέρω κατά χρονολογική σειρά: Βουλγαρία, Μοραβία, Ρωσία, Πολωνία, Σερβία και Κροατία) από τα οποία κατά τους νεότερους χρόνους, θα δημιουργηθούν τα αντίστοιχα έθνη, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Τα φύλα όμως εκείνα, τα οποία κατά την ανωτέρω περίοδο θα διατηρήσουν το αρχέγονο πολιτειακό καθεστώς (εκείνο δηλ. της ακέφαλης πολιτειακής οργάνωσης) είτε θα αφομοιωθούν εθνογλωσσικά από τους γειτονικούς λαούς, είτε θα επιβιώσουν ως τη νεότερη περίοδο ως μεμονωμένες γλωσσικές νησίδες μέσα σε ένα κράτος, η εθνική γλώσσα του οποίου δεν θα είναι η Σλαβική.
Επειδή, όπως είναι προφανές, η δεύτερη περίπτωση είναι εκείνη, η οποία μας ενδιαφέρει σήμερα, ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στα ιστορικά παραδείγματα, ξεκινώντας από τον απώτατο Βορρά και καταλήγοντας στο δικό μας Νότο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αφόρητη ελαφρότητα η δήλωση Τσίπρα για δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού

Posted on Updated on

Επικίνδυνη η δήλωση Τσίπρα για δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού, Σταύρος Λυγερός

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που επικαλέσθηκε αυτές τις ημέρες ο πρωθυπουργός για να δικαιολογήσει τα όσα περιλαμβάνονται στη συμφωνία είναι το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των γειτόνων μας. Πριν 10 χρόνια, αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, ο τότε υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Μιλόσοσκι (κυβέρνηση Γκρουέφσκι), σε επιστολή του προς τους ομολόγους του των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ (αρχές Απριλίου 2008), είχε επικαλεσθεί το ίδιο ακριβώς επιχείρημα που είναι αλήθεια ότι είχε ευρεία απήχηση διεθνώς.

Έγραφε τότε: «Είναι πράγματι ιδιαιτέρως δύσκολο για το μακεδονικό λαό να καταλάβει ότι, προκειμένου να γίνει μέλος μιας Συμμαχίας ελεύθερων εθνών, το δικό μας έθνος θα πρέπει να παραιτηθεί από την ελευθερία να ασκήσει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Πρόκειται για ένα ιδιότυπο παράδοξο. Γι’ αυτούς τους λόγους πιστεύω ότι η χώρα σας και εσείς προσωπικά θα υποστηρίξετε περαιτέρω την άμεση προσχώρηση της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, διατηρώντας, την ίδια στιγμή, το δικαίωμά μας στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό και τη γλωσσική ταυτότητα».

Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, όμως, είναι ατομικό. Αφορά το δικαίωμα του κάθε ατόμου να ορίζει αυτό ποια είναι η εθνική του συνείδηση. Δεν σημαίνει ότι ένας λαός μπορεί να επιλέγει χωρίς περιορισμούς όποιο όνομα θέλει για τον εαυτό του, για το κράτος, και τη γλώσσα του. Έχω επανειλημμένως από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 χρησιμοποιήσει το εξής επιχείρημα: Τί θα έλεγαν τα άλλα εθνικά κράτη στη Γηραιά Ήπειρο εάν –υποθετικά μιλώντας– η Ελλάδα αποφάσιζε να μετονομασθεί σε “Δημοκρατία της Ευρώπης”, το ελληνικό έθνος σε ευρωπαϊκό και η ελληνική γλώσσα αντιστοίχως σε ευρωπαϊκή;

Θα το αποδέχονταν; Προφανώς όχι. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και δημοσιογράφοι που υποστήριζαν το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των Σλαβομακεδόνων αντέδρασαν όταν τους έθεσα αντιμέτωπους με το παραπάνω ερώτημα. Επικαλέσθηκαν το βάσιμο επιχείρημα ότι η Ελλάδα είναι κι αυτή Ευρώπη, αλλά δεν είναι μόνο αυτή η Ευρώπη, ότι οι Έλληνες είναι κι αυτοί Ευρωπαίοι, αλλά δεν είναι μόνο αυτοί οι Ευρωπαίοι. Αντέδρασαν, δηλαδή, με το βάσιμο επιχείρημα ότι το Μέρος επιχειρεί να οικειοποιηθεί το Όλον.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απ’ τις μπαρούφες στις καρπαζιές

Posted on Updated on

Απ’ τις μπαρούφες στις καρπαζιές - Media

ΣΤΑΘΗΣ
Σαββατοκύριακο, η Ελλάδα χουζουρεύει στα ακρογιάλια της και το μέλλον της κακοποιείται σε έναν καφενέ, όπως ηκαθαίρεση τουΣυντάγματος από ταΜνημόνια έχει κάνει το κοινοβούλιο.
Χρήσιμοι Χρυσαυγίτεςδίνουν το πρόσχημα για να συκοφαντηθούν τα συλλαλητήρια ή να εμφανίζονται ως πατριώτες, εθνικιστές όπως ο κυρ-Καμμένος. Τενεκέδες της ελαφρόμυαλης Αριστεράς, το νυν δουλικό των νεοφιλελεύθερων, που εκόπτοντο έως προσφάτως υπέρ της Μακεδονίας (σκέτο), τώρα υπερηφανεύονται για μια λύση που αξιοποιεί το προηγούμενο Καραμανλή (ενώ στην πραγματικότητα το ανατρέπει εις όσα αφορούν το έθνος και τη γλώσσα).

Πράγματι, το «Σύμφωνο Τσίπρα – Ζάεφ» αποτελεί μια λύση χειρότερη απ’ το πρόβλημα. Πλην όμως αυτό δεν έχει σημασία: τοις κείνων ρήμασι (των Αμερικάνων) πειθόμενος ο Τσίπρας, προκαλεί εμετό στον κ. Ζουράρι, ο οποίος στη συνέχεια παρέχει ψήφο εμπιστοσύνης στον εμετό του. «Η αηδία του βίου». Γεμάτη από τους ήχους των τενεκέδων, καθώς έτσι ακούγονται στην αρχή τα τύμπανα του πολέμου – ψιλά γράμματα, ενώ γύρω μας βροντοφωνάζουν οι μεγαληγορίες και οι αλαλαγμοί. Σε ένα έξοχο μείγμα αδαούς και μαριονέτας ο Τσίπρας πάει από ακυρολεξία σε ακυρολογία μιλώντας για αρχαία… μακεδονική γλώσσα(αναφερόμενος στη δωρική διάλεκτο που μιλούσαν οι Μακεδόνες) ή για «αρχαία Ελληνική Μακεδονία» (σα να έλεγε αρχαία ελληνική Σπάρτη ή αρχαία ελληνική Θήβα) – το θέμα μας όμως δεν είναι οι μπαρούφες, ούτε η προσπάθεια μέσα (και) απ’ αυτήν την υπόθεση να πάρει παράταση η αργομισθία του κ. Καρανίκα.
Το θέμα μας δεν είναι καν η Ιστορία – αυτή μπορούν να τη διαβάσουν όπως θέλουν οι υπομείονες (κατά το έξοχο υπόδειγμαραγιάδικης τσιτατολογίας που έδωσε προσφάτως η εφημερίδα των συριζιστών) – το θέμα μας είναι (πάλι) οι ΗΠΑ. Όχι οι ΗΠΑ του Χάρβαρντ ή του Νιου Γιόρκερ, αυτές γνωρίζουν περί την αλήθεια.
Οι ΗΠΑ όμως του Πενταγώνου απέκτησαν με το «Σύμφωνο Τσίπρα – Ζάεφ» (είτε πραγματοποιηθεί είτε όχι) ένα φανερό κι ένακρυφό χαρτί για τον παπά που παίζουν στην περιοχή. Το φανερό χαρτί είναι το «Μακεδονικό Έθνος» (με τη γλώσσα του, τα σέα του και τα μέα του), ενώ το κρυφό χαρτί είναι ότι η Ελλάδα δίνει πλέον και με τη βούλα την αίσθηση του αποδυναμωμένου κράτους (όχι μόνον κατά την έννοια του οικονομικού προτεκτοράτου, αλλά και της εθνικής αποδόμησης). Αυτό έχει δύο συνέπειες που αφορούν η μια στα Βαλκάνια και η άλλη στον κόσμο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μακεδονικό: Αποδόμηση της κυβερνητικής προπαγάνδας σημείο προς σημείο

Posted on Updated on

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός.
Αναδημοσίευση από το slpress.gr με την σημείωση ότι ο εν λόγω δημοσιογράφος ήτανε ΥΠΕΡ μίας συμβιβαστικής λύσης με σύνθετη ονομασία το προηγούμενο διάστημα.


Μετά την οριστικοποίηση της συμφωνίας για το Μακεδονικό, η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε στη δημοσιότητα non paper, στο οποίο παραθέτει 16 ισχυρισμούς για το πως η συμφωνία εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα. Αντί για γενικόλογες κριτικές, τους παραθέτω έναν προς έναν (αριθμημένους και με πλάγια γράμματα), προσθέτοντας κάτω από τον καθένα τον δικό μου σχολιασμό. Ουσιαστικά, πρόκειται για μία αποδόμηση της κυβερνητικής προπαγάνδας, η οποία επιχειρεί με μισές αλήθειες και αποσιωπήσεις να εξωραΐσει τη συμφωνία που θα υπογράψει τις επόμενες ημέρες στις Πρέσπες.

Οι κυβερνητικοί ισχυρισμοί και τα δικά μου σχόλια έχουν ως εξής:

  1. Η συμφωνία ανταποκρίνεται απόλυτα στην εθνική γραμμή για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για χρήση erga omnes, που διατηρεί η χώρα εδώ και 20 χρόνια.

Εθνική γραμμή υπήρξε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε Πρόεδρο Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή αποφασίσθηκε η γραμμή «ούτε Μακεδονία ούτε παράγωγα». Στη συνέχεια, η απόφαση αυτή παραβιάσθηκε στην πράξη από τις θέσεις που υιοθέτησε η Ελλάδα στις διαπραγματεύσεις με την ΠΓΔΜ. Μπορούμε πάλι να μιλήσουμε για εθνική γραμμή, χωρίς αυτή να προσλάβει ποτέ θεσμικό χαρακτήρα, το 2008, όταν η Ελλάδα δεν επέτρεψε την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Τότε ουσιαστικά υιοθετήθηκε η θέση «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό», χωρίς, όμως, να ξεκαθαρίζεται σαφώς εάν θα είναι και για εσωτερική χρήση. Ο όρος erga omnes είχε χρησιμοποιηθεί, αλλά συχνά με πονηρό τρόπο: για όλες τις διεθνείς χρήσεις! Αναφορικά με την ταυτότητα, χωρίς να έχει γίνει ειδική συζήτηση, υπήρχε σαφής αντίθεση στο να ονομάζονται «Μακεδόνες» και η γλώσσα τους «μακεδονική». Συμπερασματικά, με την τωρινή συμφωνία ο όρος για erga omnes εκπληρώνεται. Παραβιάζεται, όμως, η εθνική γραμμή με την αποδοχή του ονόματος «Μακεδόνες» και «μακεδονική» γλώσσα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο εθνομηδενισμός του ΣΥΡΙΖΑ υπόβαθρο της εθνικής εκτροπής

Posted on Updated on

του Γιώργου Καραμπελιά, πρωτοδημοσιεύτηκε στο slpress.gr 

Όταν τον Οκτώβριο του 2014, προειδοποιούσαμε με τον πιο έντονο τρόπο πως η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα αποδειχθεί καταστροφική για τη χώρα, είχαμε συχνά κατηγορηθεί για υπεραντίδραση και κινδυνολογία. Όμως, ήδη από τότε δεν αναφερόμαστε μόνο στα ζητήματα της οικονομίας και των μνημονίων, αλλά στις συνέπειες που θα είχε για όλα τα εθνικά θέματα της χώρας η άνοδος στην εξουσία ενός κόμματος, ιδεολογική παράμετρος του οποίου είναι ο εθνομηδενισμός.

Διότι ακόμα και αν δεχτούμε ότι την οικονομική αποικιοποίηση μπορεί κανείς να την ανατρέψει μελλοντικά, τις πιθανές εθνικές καταστροφές θα είναι αδύνατον να τις αντιμετωπίσει, δεδομένης εξ άλλου της συνολικής προβληματικής κατάστασης της χώρας. Ήμασταν πεπεισμένοι από εκείνη της εποχή, ότι οι άνθρωποι που εμφορούνται από εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, αναπόδραστα θα ξεπουλήσουν τον ελληνικό λαό και την εθνική κυριαρχία και στα θέματα που άπτονται της οικονομίας και της ανεξαρτησίας της χώρας, μιας και όσοι μισούν την πατρίδα τους, δεν είναι δυνατόν να αγαπάνε τον λαό της.

Αυτή ήταν και η βαθύτερη αιτία της ριζικής αντίθεσής μας στην άνοδο αυτής της ομάδας στην εξουσία και γι’ αυτό οδηγηθήκαμε συχνά σε σύγκρουση ακόμα και με φίλους της πατριωτικής πτέρυγας της Αριστεράς, που πίστευαν πως θα έπρεπε να δώσουμε μία «ευκαιρία» στον Τσίπρα. Και όμως η εξέλιξη ήταν μάλλον αναμενόμενη. Σε μία χώρα που ζει την κρισιμότερη στιγμή της ιστορίας της ως έθνος και απειλείται με ιστορική έκλειψη, τα εθνικά ζητήματα και ο πατριωτισμός δεν αποτελούν μία απλή παράμετρο της πολιτικής αλλά τον πυρήνα της.

Εκεί ακριβώς ξαστόχησε η πατριωτική Αριστερά, τουλάχιστον μέχρι το δημοψήφισμα του 2015. Ενώ οι συνθήκες στην Ελλάδα απαιτούν την προτεραιότητα του πατριωτισμού και όλα τα υπόλοιπα συνιστούν συνεπαγόμενες παραμέτρους, συνέχιζε να προτάσσει την «αριστερή» ταυτότητα και να θεωρεί ως δευτερεύουσα παράμετρο την εθνική, σε αντίθεση με ότι είχε κάνει στα πρώτα χρόνια το ΕΑΜ. Και σε συνθήκες που απειλείται η εθνική συνέχεια του Ελληνισμού, μια τέτοια αντίληψη ακυρώνει εν τοις πράγμασι τις όποιες πατριωτικές προθέσεις.

Πιο ευεπίφοροι οι εθνομηδενιστές

Και εάν όντως, το βασικό διακύβευμα της χώρας είναι η εθνική της επιβίωση και η ανεξαρτησία της, τότε, οι λεγόμενες αριστερές κυβερνήσεις που χαρακτηρίζονται από την εθνομηδενιστική ιδεολογία, είναι πιο ευεπίφορες στο ξεπούλημα των λαϊκών τάξεων και της εθνικής περιουσίας από την ίδια τη Δεξιά! Η «κυβερνώσα αριστερά» μετέτρεψε τη χώρα σε αποικία και τους Έλληνες πολίτες σε δουλοπάροικους, ανενδοίαστα, κάνοντας πράξη όσα επιζητούσαν οι Γερμανοί και οι αγορές και τα οποία δεν είχαν κατορθώσει να αποσπάσουν εξ ολοκλήρου από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η ωμή πολιτική βία εξαπλώνεται

Posted on Updated on

Η ωμή πολιτική βία εξαπλώνεται

Τα συμβάντα
του Αλέξανδρου Ασωνίτη* από το presspublica.gr
 
    Τι συνδέει αυτά τα τρία δημόσια πρόσωπα (Μπουτάρη, Καραμπελιά και Ντενίση); Τίποτα, πλήν της βίας που δέχθηκαν.
        Ο Μπουτάρης: επί χρόνια προκάλεσε, λοιδόρησε, χλεύασε, σάρκασε, σκύλευσε νεκρούς (η χειρότερη Ύβρις που μπορεί να διαπράξει άνθρωπος) θεωρώντας ότι έχει δικαίωμα –αλλά δεν έχει- να βρίζει, να θίγει και να προκαλεί πόνο.
     Αν οι άνανδροι προπηλακιστές του έμεναν, όπως όφειλαν, στις αποδοκιμασίες, η καριέρα του θα είχε τελειώσει.
     Ωστόσο, δεν του βγήκε η ζαριά ότι ήταν υποκινούμενοι, «στρατιωτάκια». Δεν το απέδειξε, ούτε ήταν. Έχασε και την μοναδική  ευκαιρία να ανακαλέσει όσα  έχει πει κατά καιρούς και να απολογηθεί.  Ενσπείρει συνειδητά και μεθοδικά μίσος και διχόνοια. Πού αποσκοπεί;  Οι Θεσσαλονικείς ψηφοφόροι (θα) έχουν τον  λόγο.
        Συγγνώμη  να ζητήσουν κι όσοι τον παραλλήλισαν με τον Λαμπράκη. Αλλά μόνο  με τέτοιες Ύβρεις μπορεί να καρπίσει το εφιαλτικό σχέδιό τους περί δήθεν υπάρξεως φασιστικής απειλής στην Ελλάδα. Το ‘67 που υπήρξε, μας πιάσανε στον ύπνο.
      Ελάχιστοι αντέδρασαν όμως στον επόμενο προπηλακισμό, όταν κυκλοφόρησαν χιλιάδες αφίσες στην Αθήνα με την φωτογραφία της ηθοποιού Μιμής Ντενίση και ύβρεις εναντίον της, κι εναντίον κατοίκων της περιοχής, επειδή πρωτοστατεί στον αγώνα για ανάπλαση και ασφάλεια του Πεδίου του ΄Αρεως.
   Πρωθυπουργός, υπουργοί δεν αντέδρασαν στον προπηλακισμό, ο εισαγγελέας αντέδρασε κατόπιν αναφοράς. Με αφίσες και χαρακτηρισμούς έχουν στοχοποιηθεί κι άλλοι πολίτες, π..χ ο καθηγητής πανεπιστημίου κ. Συρίγος, χωρίς  αντίδραση της πολιτείας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για να τελειώνουμε με την ελεεινή Συμφωνία

Posted on Updated on

του Κώστα Καραΐσκου* από τον Αντιφωνητή 

 

Η Συμφωνία Ελλάδος – Ψευτομακεδονίας που μας προσφέρει η Κυβέρνηση είναι μία τραγική αποτυχία όλου του πολιτικού μας συστήματος, που την σφράγισε ο μάλλον επαρκέστερος επικεφαλής της διπλωματίας του. Μια άθλια υποχώρηση που πασχίζουν να μας πείσουν είτε ότι ήταν αναπόφευκτη είτε ότι δεν είναι αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε. Σημειώνω επιγραμματικά μόνο πέντε σημεία του επισήμου κειμένου της.

1)      Στο άρθρο 1 παρ. 3 δηλώνεται ξεκάθαρα η «Μακεδονική» ιθαγένεια και γλώσσα των γειτόνων. Αυτά με τις παρενθέσεις και τους αστερίσκους είναι αστειότητες και ένα φύλλο συκής ανίκανο να κρύψει το τι κερδίσαμε. Αν οι γείτονες δέχονταν επισήμως τη σλαβική τους ρίζα, θα δέχονταν και την ονομασία «σλαβομακεδονική» για τη γλώσσα και την ιθαγένειά τους (τουλάχιστον), όπου καμμία θρυλούμενη αλβανική αντίδραση δεν μπορεί να υπάρξει.

2)       Στο ίδιο άρθρο 1 παρ. 4γ αναγράφεται ότι το Δεύτερο Μέρος (δηλ. η γειτονική χώρα) «εφόσον το αποφασίσει θα διεξάγει δημοψήφισμα». Η ίδια περίπου φράση επαναλαμβάνεται κι άλλες φορές παρακάτω, αποδεικνύοντας ότι το δημοψήφισμα στα Σκόπια δεν είναι καθόλου σίγουρο ή απαραίτητο, άρα το «εχέγγυο» των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (και όχι μόνο) για εκείθεν απόρριψη της Συμφωνίας θολώνει. Σημειωτέον ότι παντού αναφέρεται, δυνητικά έστω, μόνο το δημοψήφισμα της μιας πλευράς και πουθενά μια πιθανότητα για κάποιο δικό μας!

3)      Στο άρθρο 2 κάνει εντύπωση η αποφασιστική διατύπωση για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η φράση λ.χ. της παρ. 4 ότι «το Δεύτερο Μέρος θα επιδιώξει ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ…» υπό τους συγκεκριμένους όρους για την ελληνική στάση, χωρίς καν μία αοριστία του τύπου «σε περίπτωση που το Δεύτερο Μέρος επιδιώξει…», αποδεικνύει την ΝΑΤΟϊκή πίεση που μας έφερε την Συμφωνία, κι όλα τα άλλα για εξυπηρέτηση εθνικών μας στόχων είναι φούμαρα. Κάπως έτσι ερμηνεύεται και ο ενθουσιασμός στο εξωτερικό για το «κατόρθωμα» των δύο Κυβερνήσεων.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αρέσει σε %d bloggers: