Αρχείο

Archive for Μαΐου 2015

Φουντώνει η συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση της ΚΟ απέναντι στη συμφωνία

31 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε
tsiprasentoli613_460082583

Την ώρα που η διαπραγμάτευση μεταξύ Ελλάδας και θεσμών κορυφώνεται με στόχο την επίτευξη μιας συμφωνίας, που θα δίνει λύση στο πιεστικό πρόβλημα ρευστότητας της χώρας εν όψει της 5ης Ιουνίου, η τοποθέτηση του υπουργού Επικρατείας Νίκου Παππά περί κομματικής πειθαρχίας κατά την ψήφιση της συμφωνίας στη Βουλή άνοιξε τη συζήτηση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση που θα κρατήσουν οι βουλευτές.

Ο Νίκος Παππάς, σε συνέντευξή του στο Pressproject, είπε πως «προφανέστατα» θα τεθεί θέμα επιβολής κομματικής πειθαρχίας κατά τη σχετική ψηφοφορία στη Βουλή.

«Προφανέστατα. Μην το συζητάτε. Εδώ έχει βγει μια κυβέρνηση με συγκεκριμένη εντολή και αυτή η εντολή θα πρέπει να κατακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος εδώ. Τώρα εδώ να μην αστειευόμαστε. Δεν είναι ούτε κάποιο δευτερεύον νομοσχέδιο ούτε και ρύθμιση στην οποία, εντάξει μπορεί να έχουμε μια ανοχή για το τι στάση θα κρατήσουμε κλπ» είπε.

Ο αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων Δημήτρης Στρατούλης δήλωσε μιλώντας στον Real ότι δεν θα χρειαστεί να τεθεί θέμα κομματικής πειθαρχίας, αφού η συμφωνία θα είναι τέτοια που θα εγκριθεί από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς δεν θα περιλαμβάνει υφεσιακά μέτρα.

Ο γραμματέας της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κορωνάκης, μιλώντας στον Σκάι, παραδέχτηκε τις διαφορετικές φωνές μέσα στο κόμμα, ωστόσο είπε ότι «μια συμφωνία που θα μπορεί να την υπογράψει και η ίδια η κυβέρνηση, θα μπορεί να περάσει και μέσα από το κόμμα».

«Θέλω να είμαι πολύ καθαρός. Κανέναν δεν εκπλήσσει ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Και μέχρι σήμερα έχουμε συζητήσει αναλυτικά στα όργανα του κόμματος όλη την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης και έχουμε περιγράψει τα όρια που μπορούν να είναι ανεκτά και εντός της λαϊκής εντολής που έχουμε λάβει» ανέφερε και πρόσθεσε: «Μια συμφωνία που θα σέβεται αυτές τις κόκκινες γραμμές, δηλαδή μια συμφωνία που θα μπορεί να την υπογράψει και η ίδια η κυβέρνηση, θα μπορεί να περάσει και μέσα από το κόμμα».

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης εξέφρασε την άποψη πως ο πρωθυπουργός θα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες, δηλαδή να προκαλέσει εκλογές, σε περίπτωση που δεν εξασφαλιστεί η δεδηλωμένη κατά την ψηφοφορία στη Βουλή, ακόμη κι αν η συμφωνία περάσει με τις ψήφους βουλευτών άλλων κομμάτων.

«Η κυβέρνηση έχει εκλεγεί με εντολή και ορίζοντα τετραετίας. Δεν έχει κανένα λόγο η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός να προκαλέσει εκλογές. Τέτοιο θέμα μπορεί να εγερθεί, αν φέρει η κυβέρνηση κι ο πρωθυπουργός, με την έγκριση του κόμματος, μία συμφωνία και δεν εξασφαλιστεί η δεδηλωμένη κυβερνητική πλειοψηφία στην υποστήριξή της. Σε μία τέτοια περίπτωση, ακόμα κι αν περάσει η συμφωνία με ψήφους βουλευτών από κόμματα της αντιπολίτευσης, κατά τη γνώμη μου, ο πρωθυπουργός οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες» σημείωσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Και ο ευρωβουλευτής Κώστας Χρυσόγονος εξέφρασε την άποψη πως αν δεν υπάρξει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα πρέπει να γίνουν εκλογές.

«Η ώρα της αλήθειας θα φανεί όταν φτάσει η συμφωνία στη Βουλή… Αν δεν υπάρξει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θα πρέπει να πάμε σε εκλογές» δήλωσε.

Ωστόσο, πρόσθεσε πως η απειλή της κομματικής πειθαρχίας δεν ήταν αποτελεσματική ούτε σε κόμματα με επαγγελματίες βουλευτές.

Σχολίαζοντας το ζήτημα της κομματικής πειθαρχίας η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Ράνια Σβίγκου επισήμανε πως «σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία τίθεται ένα ζήτημα συλλογικών αποφάσεων και από εκεί και πέρα συλλογικής ευθύνης για την υλοποίησή τους».

Πρόσθεσε ότι δεν είμαστε στη φάση, κατά την οποία προεξοφλείται μια «κακή» συμφωνία, απέναντι στην οποία θα έχουν αρνητική στάση βουλευτές και στελέχη του κόμματος, αλλά στη φάση κατά την οποία η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για μια συμφωνία που θα είναι διαφορετική από αυτές των προηγούμενων κυβερνήσεων.

http://lykavitos.gr/archives/197471

Ο σύγχρονος παγκόσμιος πόλεμος μεταξύ δύο πολιτισμών

31 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

byzamntioum

Η περίοδος της ανθρωπότητας που διανύουμε, ειδικά τα τελευταία χρόνια  , οδηγεί σε ένα σύγχρονο πόλεμο μεταξύ  δύο  εντελώς διαφορετικών πολιτισμών, με έπαθλο την ψυχή των ανθρώπων, αναφέρει άρθρο  του , ο Ρώσος αρθρογράφος και συγγραφέας  Alexander Nikishin,  σύμφωνα με την ιστοσελίδα ***novorus.info.

«Έχουμε πολύ καιρό να παραδεχτούμε ότι είμαστε σε πόλεμο, τονίζει στο άρθρο αυτό ο συγγραφέας .

Ας μην εξαπατούμαστε από την απουσία  ύπαρξης  βομβαρδιστικών αεροσκαφών στον ουρανό μας, καθώς και την ύπαρξη ξένων στρατιωτικών δυνάμεων  στο έδαφος μας .

Ο σύγχρονος πόλεμος είναι τελείως διαφορετικός , πιο εξελιγμένος και πιο εκλεπτυσμένος και φυσικά πιο επικίνδυνος . Θέλουμε να κυριαρχήσουμε και να  κερδίσουμε αποκομίζοντας τα μέγιστα οφέλη , από τον  ίδιο μας τον  αδελφό μας , το γιο μας,  τον  πατέρα μας, την μητέρα μας και την αδελφή μας .

Υπάρχει ένας πόλεμος όχι για το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, την γη, τις αγορές και την εργασία.

Υπάρχει ένας πόλεμος για τις ψυχές μας. Υπάρχει ένας πόλεμος των πολιτισμών. Και η καρδιά του οποιουδήποτε πολιτισμού , πρώτα από όλα κυριαρχείται από την κεντρική ιδέα, στην οποία ενσωματώνεται  το κεντρικό  σύνθημα, οι  κανόνες, οι ιδέες … Ή, όπως λένε τώρα, το  πρότυπο το οποίο παράγει  τα εκατομμύρια των  « απομιμήσεων» .

rusia

Ο παλαιός πολιτισμός παραμένει προσκολλημένος στις παλιές αξίες ,οι οποίες είναι  δοκιμασμένες εκατό φορές ως ορθές  «απομιμήσεις συμπεριφοράς» . Τώρα μέσα στην δίνη των παγκόσμιων εξελίξεων « νέοι τρόποι απομίμησης» κάνουν την εμφάνιση τους, και προσπαθούν να διαμορφώσουν την δική τους « φόρμουλα».

Εμείς, οι απλοί άνθρωποι, τονίζει ο Nikishin, μερικές φορές απλά δεν παρατηρούμε  πώς μια απλή φράση, μια απλή ιδέα είναι ικανή να αλλάξει ριζικά όχι μόνο την ζωή μας, αλλά και την προοπτική μας, σαν άνθρωποι  πάνω στον πλανήτη.

Τώρα όλος ο κόσμος ζει σύμφωνα με τους κανόνες που «υπακούουν»  στο πλαίσιο ενός ενιαίου «Εβραιο-βρετανικού»  πολιτισμού, αναφέρει το ρωσικό άρθρο . Σε αντίθεση με επικρατούσα πεποίθηση, αυτός ο πολιτισμός έχει επικρατήσει πλήρως  σήμερα .

Η αντίστροφη μέτρηση για την εξαφάνιση του ΟΜΩΣ  ξεκίνησε με την επανάσταση του Κρόμγουελ, η οποία εκδίωξε  από την Ισπανία, μέσω της την Ιεράς Εξέτασης, τους Εβραίους τραπεζίτες  , οι οποίοι « μετακινήθηκαν» στην  Ολλανδία και το Βέλγιο.

Το πρώτο πράγμα που έκανε μετά την νίκη του ο Κρόμγουελ, είναι να θέσει τα θεμέλια  για την ίδρυση της  Τράπεζας της Αγγλίας, επιδοτώντας την  με ένα σταθερό κεφάλαιο των τραπεζιτών, με επικεφαλής τον Rothschild. Η Τράπεζα έχει μετατραπεί σήμερα στην  βάση ολόκληρου του σύγχρονου παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

Η ίδια η Βρετανία στην πραγματικότητα ήταν  από τα πρώτα θύματα αυτού του πολιτισμού, ο οποίο αντικατέστησε ΟΛΑ τις αξίες που υπήρχαν , όπως το  βασίλειο ,  την πίστη , τους βασιλιάδες , τις αξίες τους, την πατρίδα τους, ΤΑ ΠΑΝΤΑ . Σε αυτή την κατάσταση, παραμένουν ακόμη Βρετανοί.

Έχουν στρεβλώνει  εντελώς οι έννοιες « πατριώτης»,  και άλλα  παρόμοια. Οι  απόγονοι ενός μεγάλου έθνους  βρίσκονται σε κατάσταση δουλείας για πάνω από 350 χρόνια. Η βάση της σκλαβιάς τους είναι το σύστημα των  προτύπων και των  «απομιμήσεων»  που προέκυψαν  από αυτόν τον πολιτισμό .

Παράγωγα αυτού του «μιμητισμού» είναι οι  ιδέες και τα συνθήματα του κάθε έθνους. Αν ακούσετε κάπου «Deutschland uber alles», «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε», «Ή  Ρωσία για τους Ρώσους», την συνέχεια, την  ξέρετε!

Από πού προέρχεται η βασική ιδέα του σημερινού πολιτισμού. Για περισσότερα από 350 χρόνια, οι ιδέες  βασίζονται στο παρόν πολιτισμό , ο οποίος  κυριαρχεί  στον κόσμο. Σε διάφορα έθνη αυτές οι «απομιμήσεις»  μετασχηματίζονται  στην πορεία του χρόνου  και   δεν έχουν καμία σχέση με τις παλαιότερες .

Ωστόσο, όλοι μοιράζονται ένα χαρακτηριστικό,  τον διαχωρισμό των λαών,  σε τάξεις , σωματεία, έθνη, κράτη με τις αντιθέσεις τους ο ένας με τον άλλο. Αυτό μπορεί να εξηγήσει ένα φαινομενικά αδύνατο, κατ “αρχήν,  φαινόμενο του «Εβραιο-βρετανικού»  πολιτισμού . Αυτό,  του συστήματος «Διαίρει και βασίλευε». Αυτός ο τρόπος διακυβέρνησης  είναι τόσο παλιός όσο και ο κόσμος, και εξακολουθεί να επικρατεί στον κόσμο.

Για να υλοποιηθεί καλύτερα αυτός ο τρόπος , απαιτείται πολλή «δουλειά» στον τομέα της  ιστορίας και ειδικά στην  εξάλειψη κάθε αναφορά στους άλλους πολιτισμούς που προϋπήρχαν στην ιστορία μας, και έχουν υπάρξει περισσότερο λαμπροί και  επιτυχημένοι από τον παρόν πολιτισμό .

Οποιοσδήποτε από εμάς δεν μπορεί να φανταστεί την ύπαρξη ενός άλλου παλαιότερου διαφορετικού «πολιτισμού» . Είτε απλώς επειδή  τον έχουμε ξεχάσει ή μάλλον επειδή έχουν « σβηστεί» τελείως    όλες οι « πληροφορίες» από την  μνήμη μας . Εντωμεταξύ η  μνεία και η « γραπτή παρουσία» παλαιότερων λαμπρών πολιτισμών , μειώνεται  συνεχώς στο ελάχιστο στα βιβλία της ιστορίας και στα έργα  τέχνης, ΠΑΓΚΩΣΜΙΩΣ.  Τυχαίο δεν νομίζουμε…..

Για χίλια χρόνια η Ρωσία, ζούσε σύμφωνα με τους κανόνες και τις αξίες του  βυζαντινού  Ορθόδοξου πολιτισμού. Η οργανωτική δομή του κράτους, των οικονομικών και των χρηματοοικονομικών σχέσεων μεταξύ των ατόμων και των ιδεών ,  υπέβαλε ΚΑΝΟΝΕΣ  που έχουμε κληρονομήσει από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την μεγαλύτερη και πιο  επιτυχημένη αυτοκρατορία στην ιστορία.!!!!!!

Το Πνεύμα ΑΥΤΟΥ του Πολιτισμού, δεν «οικοδομήθηκε»  πάνω   σε εθνικό επίπεδο, σε τάξεις , στην κατοχή τεράστια ιδιοκτησίας, αλλά ΣΥΜΦΩΝΑ με  τον κανόνα του Θεού της αγάπης και της δικαιοσύνης. Φυσικά, όπως πάντα συμβαίνει  στον κόσμο, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας της, γνώρισε διάφορες αιρέσεις και αποκλίσεις, αλλά  οι βασικοί κανόνες και οι αρχές της παρέμειναν αμετάβλητες σε όλη την  χιλιόχρονη διαδρομή της  .

Πολύ λίγοι σήμερα,  απλοί επί των πλείστων  άνθρωποι, μπορούν να κατηγορήσουν  για κάτι το Βυζάντιο, εκτός από την αρνητικότητα που έχουμε επενδύσει στους σημερινούς «δασκάλους» μας. Η αρνητική ιδεολογία που υπαγορεύσει ο  «Εβραιο-βρετανικός» πολιτισμός βασίζεται στην καταστροφή οποιασδήποτε θετικής μνείας των πολιτισμών που είναι ανταγωνιστές του .

Χίλια χρόνια η Ρωσία έζησε, εξελίχθηκε , άκμασε πολέμησε,  κάτω από το βυζαντινό πολιτισμό. Όλοι  οι Τσάροι διοίκησαν την αχανή χώρα σύμφωνα με τις βυζαντινές αρχές,  όπως, ο Ιβάν ο Τρομερός, ο Μιχαήλ Ρομανόφ, ο Αλέξανδρος Γ και άλλοι .

Ακόμα και ο  Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι γνωστός σε όλο τον κόσμο  ως «Στάλιν» ( Ατσαλένιος), ο οποίος εν μέσω γερμανικών στρατευμάτων προ της Μόσχας , έδωσε εντολή να « ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΝ» τον βυζαντινό σύστημα αξιών, ανοίγοντας και πάλι τις εκκλησίες ( υπό έλεγχο βέβαια), διότι έβλεπε ότι τα στείρα και παρωχημένα συνθήματα των πολιτικών κομισάριων δεν εμψύχωναν τους Ρώσους στρατιώτες.

Η πίστη στο θεό, η Πατρίδα, η δικαιοσύνη, «εισήλθαν» ξανά στο αξιακό σύστημα της ΕΣΣΔ, απέναντι στην γερμανική προπαγάνδα του « υπεράνθρωπου». Στο τέλος υπενθυμίζουμε ότι,  οι Ρώσοι ήταν που εισήλθαν στο Βερολίνο γκρεμίζοντας το χιλιόχρονο ράιχ.   

Και τώρα, όταν αυτός ακριβώς ο υπέργηρος παλαιός πολιτισμός με  το  οικονομικό σύστημα  και την ιδεολογία που το συνόδευε , ΕΠΑΝΗΛΘΑΝ,  η Ρωσία έγινε ξανά  η κινητήρια δύναμη δίνοντας νέα πνοή και αλλαγές στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Πολλοί από τους «πατριώτες»  και τους  «μεταρρυθμιστές», έχουν το  αίσθημα ότι οι άνθρωποι , αναπτύσσονται και μεγαλώνουν  ΜΟΝΟ μέσα στην κακοήθεια της ζωής του « εβραιο-βρετανικού»  πολιτισμού.

Θεωρούν δηλαδή ότι εμφανίζοντας νέα  συνθήματα, νέα  πολιτικά κόμματα,  νέο  οικονομικό μοντέλο, αλλαγές στο Σύνταγμα, μια νέα ιδεολογία, μπορούν  να συνεχίσουν οι άνθρωποι να ζουν  όπως και πριν .

Αλλά η παγκόσμια απάτη έγκειται στο γεγονός ότι αλλάζοντας το μοντέλο διακυβέρνησης ΔΕΝ αλλάζει  ο κόσμος .

Ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός, ο σιωνισμός, ο φιλελευθερισμός, ο εθνικισμός, ο φασισμός και όλα τα -ισμός- , είναι απλά εξαρτήματα ενός ενιαίου συστήματος. Η αντικατάσταση ενός από αυτά τα συστήματα δεν δίνει ριζικές αλλαγές, αλλά απλώς αποτελεί μια  μεταρρύθμιση « ενός από τα ίδια» , αντικαθιστώντας φαινομενικά  τα πάντα , ενώ συγχρόνως παραμένουν οι «σταθερές» του πολιτισμού αυτού αμετάβλητες.

Η Ρωσία οργανωτικά, πολιτικά, οικονομικά και δημοσιονομικά εξακολουθεί να ακολουθεί αυτό το πλαίσιο.

Αυτό που καλείται να πράξει , και είναι καταδικασμένη να το πράξει είναι ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΣ ΣΤΑΘΕΡΕΣ του πολιτισμού, σε διαφορετική περίπτωση θα οδηγηθεί με μαθηματικό τρόπο σε ήττα.

Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι  στην πλειοψηφία τους, δεν είναι ακόμη έτοιμοι για να εγκρίνουν  και να κατανοήσουν τις νέες και διαφορετικές,  για αυτούς ιδέες. Η  πορεία της επανάστασης, με την απότομη αλλαγή του σχηματισμού της,  «περνά» μέσα από το αίμα, την διάσπαση της κοινωνίας σε επίπεδο οικογένειας, το οποίο είναι οδυνηρό .

Αλλά η Ρωσία έχει ήδη αρχίσει ΗΔΗ , τις «τεκτονικές αλλαγές», τόσο στην  δημόσια όσο και στην προσωπική συνείδηση. Και, τέλος, αν και δεν υπήρχαν άνθρωποι για να μιμηθούν οι Ρώσοι, βρήκαν μέσα στον Β. Πούτιν το νέο πρότυπο .

Με αυτό  το «πρότυπο»  ξεκίνησε η  ανάπτυξη της εθνικής υπερηφάνειας, η αναβίωση της Πίστης, της πίστης στην ύπαρξη της δικαιοσύνης, της ανάγκης για μια νέα εθνική ιδέα. Όλα αυτά εμφανίσθηκαν  κατά την διάρκεια της «ρωσικής Άνοιξης» με μια αίσθηση  ενότητας όλων των κατοίκων αυτής της χώρας.

Και αυτή είναι η αρχή μιας ριζικής μεταμόρφωσης της Ρωσίας . Μόλις εφαρμοσθεί πλήρως αυτό το «πρότυπο πολιτισμού», θα γίνουμε  εντελώς ελεύθεροι από τα παλιά  ιδεολογικά  συνθήματα και κανονισμούς, και θα είμαστε  έτοιμοι για ένα νέο μέλλον για την χώρα  μας   και τον λαό μας», καταλήγει ο Ρώσος συγγραφέας .

Σύμφωνα με ανάλυση στο pentapostagma.gr,οι Ρώσοι βασίζονται πάνω στην ιδεολογία και τις αξίες που « ανέθρεψε» ο βυζαντινός πολιτισμός , και η χιλιόχρονη  ανατολική αυτοκρατορία. Η Ελληνική αυτοκρατορία. Εμείς τι ακριβώς κάνουμε;  » Ετοιμαζόμαστε να κατεβάσουμε από τις σχολικές αίθουσες τον εσταυρωμένο»;

Σύμφωνα με τον ελληνικό τύπο , σαφές μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση, έστειλε  από το Άργος ο μακαριότατος αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, ότι δεν συμφωνεί με την «προοδευτική» αντίληψη της αποκαθήλωσης των ιερών εικόνων από τις σχολικές αίθουσες.

Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος που χοροστάτησε πολυαρχιερατικού συλλείτουργου, για τον πολιούχο και προστάτη του Άργους, Όσιο Πέτρο, επίσκοπο Άργους το θαυματουργό, στο κήρυγμά του, αφού αναφέρθηκε στην απομάκρυνση από τις σχολικές αίθουσες των φωτογραφιών με τους ήρωες της ελληνικής επανάστασης, από τους «προοδευτικούς» και τους «μοντέρνους», υπογράμμισε ότι, «υπάρχει σκέψη να κατέβει η εικόνα του Χριστού για τα ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί οι μουσουλμάνοι και οι άλλοι όταν μπαίνουν βλέπουν τον εσταυρωμένο. Που βρισκόμαστε; και περιμένουμε λύση στο πρόβλημα; Όχι».

Συμπληρώνοντας, «όποια λύση και να βρεθεί, έξω αυτά θα είναι ασπιρίνη, που θα περάσει λίγο ο πόνος και μετά από δέκα ημέρες θα ξανάρθει πάλι. Αν δεν αλλάξουμε κι αν δεν ενωθούμε γύρω απ΄ αυτή την θλίψη δεν θα θεραπευθούμε».

Τα σχόλια  δικά σας…

***novorus.info. pentapostagma.gr

 national-pride.

Η συμμαχία των προθύμων, ο ΕΝΦΙΑ και ο ΦΠΑ

30 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε
Παναγιώτης Μαυροειδής


Ο μαύρος καπνός δε βγήκε ακόμη από το κτίριο των συνεδριάσεων του Brusselsgroup.
Ορισμένοι όμως βιάζονται απίστευτα. Και καρφώνονται όσο δεν πάει…
Είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης στο MEGA του:
«Το ΠΟΤΑΜΙ θα ψηφίσει στην Βουλή την όποια συμφωνία έρθει».

«Οποιαδήποτε και αν είναι;», τον ξαναρώτησαν
«Ναι. την όποια συμφωνία και αν έρθει», απάντησε σαν έτοιμος από καιρό.

Τέτοια σιγουριά και τέτοια προθυμία;

Δεν είναι όμως ο μοναδικός που βιάζεται.

Ο Νίκος Παππάς, Υπουργός Επικρατείας παρά τω πρωθυπουργώ σε συνέντευξη στο pressproject, σε ερώτηση για το αν μπαίνει θέμα κομματικής πειθαρχίας στο ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφιση της συμφωνίας στη Βουλή, απάντησε κατηγορηματικά:

«Προφανέστατα!»

Προκαταβολική δέσμευση όποια και αν είναι η συμφωνία επομένως!

Σαφέστατη απειλή προς τις αριστερές διαφοροποιήσεις μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια στιγμή που δεν κρατιέται να αδειάζει τους συντρόφους του προκαταβολικά, δεν έκρινε σκόπιμο να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο για την προκλητική παρέμβαση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γιουνκέρ ο οποίος δήλωσε πριν λίγες μέρες:

«Τώρα στην Ελλάδα έχουμε έναν άλλον πρωθυπουργό.
Ναι, τον εμπιστεύομαι. Αν προέκυπτε η αίσθηση μεταξύ των άλλων ηγετών ότι δεν μπορεί κάποιος να τον εμπιστευτεί, αυτό θα ήταν μειονέκτημα κι έτσι ο κ. Τσίπρας γνωρίζει ότι ο κόσμος πρέπει να έχει αποδείξεις ότι είναι έμπιστος.
Σας έχει αποδείξει μέχρι τώρα ότι τα λόγια του έχουν γίνει πράξεις;
Χμμμ… Του μιλάω μεν, αλλά το κόμμα του δεν είναι κανονικό κόμμα. Σε ό,τι αφορά τον πρωθυπουργό, τον εμπιστεύομαι, αλλά δεν εμπιστεύομαι το κόμμα του γιατί είναι ένα μείγμα τόσο πολλών τάσεων»

Το στέλεχος λοιπόν του ..ανώμαλου κατά Γιουνκέρ κόμματος ΣΥΡΙΖΑ, λόγω κάποιων αριστερών φωνών του, δεν έθεσε εδώ θέμα ούτε λαϊκής κυριαρχίας, ούτε πολιτικού πολιτισμού, ούτε έστω ευρωπαϊκού τακτ που θα του πήγαινε περισσότερο.

Θα πει κανείς; Προηγείται η επίτευξη συμφωνίας.

Ποιας όμως συμφωνίας;

Αυτή στην οποία τους οδηγούν οι «εταίροι» τους σέρνοντας και την ετοιμάζουν οι ίδιοι εν μέσω διαρροών, μυστικής διπλωματίας, τραγικών αυταπατών αλλά και ανοιχτής εξαπάτησης του κόσμου.

Θα δούμε σύντομα πώς και πότε θα ισορροπήσουν οι «διαπραγματεύσεις».

«Κόκκινες γραμμές», δυστυχώς για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και ακόμη πιο τραγικά για την αριστερή του (επίσης κυβερνώσα) πτέρυγα δεν υπάρχουν. Ή, υπάρχουν στον ίδιο ακριβώς βαθμό που υπήρχαν και για τον Κουβέλη που ήταν ο πατέρας και αυτού του όρου, όπως και των περίφημων «ισοδύναμων μέτρων».

Μια μόνη επισήμανση για το θέμα του ΦΠΑ αρκεί για να καταδειχτεί η κατεύθυνση στην οποία αναζητούνται οι συμφωνίες παρά τις διαφωνίες.

Ο Γιουνκέρ το έθεσε με νούμερα:

«Η αναπροσαρμογή των συντελεστών του ΦΠΑ, πρέπει να αποφέρει πρόσθετα έσοδα κοντά στο 1,8% του ΑΕΠ, δηλαδή περίπου 1,8 δις».

«Όχι, συζητάμε για πρόσθετα έσοδα κάτι λιγότερο από το 1 δις», ανταπάντησαν «κύκλοι της κυβέρνησης».

Τι σημαίνουν αυτά τα νούμερα;

Στην ουσία πρόκειται για κάτι παραπάνω από ισοδύναμα μέτρα σε ότι αφορά την όποια μείωση στον ΕΝΦΙΑ ή/και σε άλλες «ελαφρύνσεις», για να διατηρηθούν τα αιματηρά δημοσιονομικά πλεονάσματα.

Η κυβέρνηση λέει πως ο ΕΝΦΙΑ δεν θα καταργηθεί φέτος, αλλά θα υπάρχει κάποια ελάφρυνση λόγω μείωσης των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων.

Δεξιά και αριστερά γίνεται λόγος για μια μείωση εισπράξεων της τάξης των 400 εκ, δηλαδή από 2,6 δις που εισπράχθηκαν το 2014, να πάμε στα 2,2-2,3 δις.

Ακόμη και με βάση την προσέγγιση της κυβέρνησης για την αύξηση εσόδων από τον πλέον αντιλαϊκό ταξικό φόρο που είναι ο ΦΠΑ, θα είχαμε μια παράλληλη είσπραξη σχεδόν μισού ΕΝΦΙΑ επιπλέον, που θα αναπλήρωνε και με το παραπάνω την όποια μείωση εσόδων!

Η διαφορά είναι ότι αυτή η φορολογική επιβάρυνση δε θα φανεί σε ένα συγκεκριμένο ειδοποιητήριο που είναι συγκεκριμένο και τρομακτικό, αλλά θα διασπαρθεί στην καθημερινή φορολόγηση επί της βασικής κατανάλωσης και ο «λαουτζίκος» δε θα πάρει χαμπάρι.

Αυτό έχει τόση σχέση με την αριστερή πολιτική, όσο και «ο φάντης με το ρετσινόλαδο», για να χρησιμοποιήσουμε μια ξεχασμένη φράση.

Αν συμφωνήσουμε πως και η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, όπως και τόσα άλλα υπεσχημένα, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά «ένα σχήμα λόγου», όπως θα έλεγε και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, τότε δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Αν όμως η ανατροπή των μνημονιακών αντεργατικών πολιτικών είναι το ζητούμενο, η πάλη ενάντια στην υπογραφή νέας συμφωνίας και μνημονίου, με ρήξη τόσο με την ευρωζώνη όσο και με την «διαπραγμάτευση» υποταγής της κυβέρνησης, είναι μονόδρομος.

Σε διαφορετική περίπτωση, θα τεθεί άλλο δίλημμα:

«συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΟΤΑΜΙΟΥ με ανοχή από Σαμαρά για υλοποίηση νέου μνημονίου ή ενωμένος και πειθαρχημένος ΣΥΡΙΖΑ για να εφαρμόσει αυτοδύναμα το νέο μνημόνιος».

Αυτό θα αποτελούσε ταφόπλακα τόσο για τα άμεσα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, όσο και για κάθε έννοια αριστερής πολιτικής. Μια τέτοια προοπτική πρέπει να ηττηθεί και εδώ αναλαμβάνουν σοβαρές ευθύνες όλες οι ζωντανές αριστερές μαχόμενες δυνάμεις.

ΠΗΓΗ:
http://www.pandiera.gr/%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%BF-%CE%B5%CE%BD%CF%86%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF/

Η κατάρα των Βαλκανίων αφορά και θα έχει επιπτώσεις σοβαρές στην Ελλάδα.

30 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε
Το «παιχνίδι» των μεγάλων δυνάμεων στα Βαλκάνια και η ελληνική απουσία -Ανάλυση Stratfor…
Image
Τα Βαλκάνια ποτέ δεν έμειναν εκτός των σχεδίων όλων των μεγάλων δυνάμεων. Οι απόψεις που συχνά πυκνά τα τελευταία χρόνια ακούγαμε από διάφορες πηγές περί “αμερικανικής αποχώρησης” και άλλων σχετικών “αναλύσεων” δεν μπορούσαν να σταθούν σε οποιαδήποτε σοβαρή κριτική. Η κατάρα των Βαλκανίων ήταν…

και είναι ότι θα βρίσκονται πάντα σε πρώτο πλάνο. 

Μια ανάλυση του αμερικανικού think tank Stratfor, απλά επιβεβαιώνει ότι στα Βαλκάνια γίνεται πάλι “παιχνίδι”. Και δεν μπορεί αυτό να μην αφορά και να μην έχει επιπτώσεις σοβαρές στην Ελλάδα. Όπως θα διαπιστώσετε η Ελλάδα δεν …υπάρχει πουθενά ως “παίκτης” .
Όπως επισημαίνει η ανάλυση του Stratfor “η Ρωσία, η Τουρκία και η Δύση έχουν ένα κοινόαντίπαλο στα Βαλκάνια: τη πολιτική αστάθεια.
Αυτή η λωρίδα γης στη συμβολή των τριών ιστορικών αυτοκρατοριών, μεταξύ της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας έχει γίνει εδώ και καιρό το επίκεντρο του ανταγωνισμού μεταξύ των παγκόσμιων δυνάμεων. Είναι μία αρένα αντιπαράθεσης μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης. Και οιδύο πλευρές προσπαθούν να “αγοράσουν” επιρροή με επενδύσεις και ενεργειακά έργα”.
Από κοντά έχουν την Τουρκία ,γράφουν οι αναλυτές του Stratfor τονίζοντας ότι οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιούν την οικονομική και πολιτική τους δύναμη για να αποκτήσουν επιρροή στα Βαλκάνια.
Στην ανάλυση υπενθυμίζεται ότι στις 15 Μαΐου, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ επισκέφθηκε τη Σερβία. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επισκέφθηκε τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στις 20 Μαΐου . Δυτικοί ηγέτες έχουν δείξει επίσης ενδιαφέρον για την περιοχή, με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι και το Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Φίλιπ Χάμμοντ να έχουν κάνει επίσκεψη στη Βουλγαρία τον Ιανουάριο. Υψηλόβαθμοι Αμερικανοί αξιωματούχοι επισκέπτονται τακτικά τη Ρουμανία.
Οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν δύο μεγάλους στόχους στα Βαλκάνια: τη διατήρηση της σταθερότητας στο δυτικό τμήμα της περιοχής και την ελαχιστοποίηση της ρωσικής επιρροής. Για το σκοπό αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν εμπλακεί στην εσωτερική πολιτική των Βαλκανίων από τη δεκαετία του 1990 ακόμη μέσω των επεμβάσεων τουΝΑΤΟ . . Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει χρησιμοποιήσει σημαντικούς οικονομικούς πόρους και πολιτικό κεφάλαιο για τη μεταρρύθμιση και την οικονομική ανάπτυξη στην περιοχή, αλλά τααποτελέσματα δεν είναι τα αναμενόμενα.
Η Δύση έχει το πλεονέκτημα ότι διαθέτει επαρκή κονδύλια για να δώσει για την ανάπτυξη και την άμυνα μεταξύ των χωρών της περιοχής. Χώρες όπως η Σερβία και η ΠΓΔΜ είναι απίθανο να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση την επόμενη δεκαετία και απειλούνται από εσωτερικές αντιπαραθέσεις. Ωστόσο, εξακολουθούν να έχουν πρόσβαση στα οικονομικά οφέλη που προέρχονται από τους στενούς δεσμούς τους με την Ευρώπη. Μεταξύ του 2014 και του 2020, η Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδιάζει να χορηγήσει € 1.500.000.000 (περίπου 1.700.000.000 δολάρια) στη Σερβία, ένα υποψήφιο μέλος της ΕΕ, και € 11.4 δισεκατομμύρια για τη Βουλγαρία.
Επιπλέον, υπάρχει σημαντική αμυντική βοήθεια προς τη Βουλγαρία ως μέρος της προσπάθειας για την ενίσχυση των ρωσικών παραμεθόριων περιοχών.
Η κρίση στην Ουκρανία ανάγκασε τις Ηνωμένες Πολιτείες να προχωρήσουν σε ενίσχυση της άμυνας κατά μήκος του ανατολικού άκρου του ΝΑΤΟ.
Ταυτόχρονα, η κρίση στην Ουκρανία οδήγησε την Ευρωπαϊκή Ένωση να θέσει ως προτεραιότητα το “νότιο διάδρομο” για το φυσικό αέριο, για να παρακάμψει τον ρωσικό ενεργειακό κολοσσό Gazpromκαι να μειώσει την εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία.
Η Ρωσία
Η ανάλυση του Stratfor συνεχίζει: “Από την πλευρά της, η Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει την επιρροή της στα Βαλκάνια, όπου έχει στενούς ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με χώρες όπως η Σερβία και η Ελλάδα, που “απειλούν” τα δυτικά συμφέροντα. Ωστόσο, το ενδιαφέρον του Κρεμλίνου στην περιοχή κατά το τελευταίο έτος οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στην επιδείνωση της σχέσης της με τη Δύση. Στόχος της Ρωσίας στα Βαλκάνια είναι να αποτραπεί η επέκταση των δυτικών στρατιωτικών υποδομών στην περιοχή, διατηρώντας παράλληλα επαρκή δύναμη για την υλοποίηση στρατηγικών έργων ενεργειακής υποδομής.
Παρά το γεγονός ότι η Δύση έχει περισσότερους πόρους για να επενδύσει στα Βαλκάνια, η Ρωσία κατέχει αρκετά περιουσιακά στοιχεία και κατέχει αριθμό εκκρεμών δανείων προς τις βαλκανικές κυβερνήσεις. Η Μόσχα έχει καταφέρει να διατηρήσει καλές διπλωματικές σχέσεις με κάποιους ολιγάρχες, ιδιαίτερα στη Βουλγαρία. Το 2008, η Gazprom αγόρασε την πλειοψηφία των μετοχών στη σερβική εταιρεία πετρελαίου NIS. Όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ρωσία έχει παράσχει χρηματοδότηση προς τη Σερβία – περίπου 1.500.000.000 δολαρίων στην κατά τα τελευταία δύο χρόνια.
Η δυτική πίεση μπορεί να σταμάτησε το έργο του South Stream, αλλά ο αγωγός που η Ρωσία σχεδιάζει να κατασκευάσει στη θέση του, ο Turkish Stream, θα μπορούσε να βοηθήσει την Gazprom να αντιμετωπίσει τις ευρωπαϊκές προσπάθειες για αποφυγή ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.
Ο αγωγός θα μεταφέρει φυσικό αέριο από τη Μαύρη Θάλασσα προς την Τουρκία και την Ελλάδα. Η Ρωσία έχει υποστηρίξει την κατασκευή ενός αγωγού που θα τρέξει από την Ελλάδα στη ΠΓΔΜ, τη Σερβία και την Ουγγαρία. Εκτός από την Τουρκία, οι τέσσερις αυτές χώρες βρίσκονται στο επίκεντρο της ρωσικής διπλωματικής “επίθεσης”. Παρ ‘όλα αυτά, η Ρωσία που αγωνίζεται να διαχειριστεί τις εσωτερικές της οικονομικές και πολιτικές προκλήσεις, βλέπει την επιρροή της στα Βαλκάνια να είναι σχετικά περιορισμένη.
Τουρκικά Ενδιαφέροντα
Η Τουρκία έχει τους δικούς της πολιτιστικούς δεσμούς και οικονομικά συμφέροντα στα Βαλκάνια, αλλά δεν διαθέτει σήμερα τα μέσα και τη στρατιωτική δύναμη για να ανταγωνιστεί τη Ρωσία ή τη Δύση.
Ένας από τους στρατηγικούς στόχους της Τουρκίας είναι να διατηρήσει την επιρροή της στη Μαύρη Θάλασσα. Ο στόχος αυτός προϋποθέτει τη διαχείριση των σχέσεων με άλλα κράτη της Μαύρης Θάλασσας στην περιοχή των Βαλκανίων. Αλλά η Τουρκία επιχειρεί επίσης να πλησιάσει περισσότερο τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, όπου η Άγκυρα προσπαθεί να ενισχύσει την επιρροή της μέσω πολιτιστικών και ιστορικών δεσμών.
Η Τουρκία δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τις δυτικές δυνάμεις και τη Ρωσία σε επίπεδο χρηματοοικονομικών επενδύσεων στα Βαλκάνια. Αλλά ως μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο μαζί με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία στην αντιμετώπιση της κρίσης στην Ουκρανία.
Επιπλέον, η Τουρκία έχει καταφέρει να χρησιμοποιήσει οικονομικά και πολιτικά εργαλεία για να κερδίσει την εύνοια της Βοσνίας. Η Τουρκία είναι μεταξύ των κορυφαίων πέντε επενδυτών στη χώρα. Στην πραγματικότητα, οι Τούρκοι αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι η Τουρκία έχει επενδύσει $ 1.1 δισεκατομμύρια στη Βοσνία από το 1995 – ένα σημαντικό ποσό για μια χώρα μεακαθάριστο εγχώριο προϊόν περίπου 18 δισεκατομμύρια δολαρίων.
Ο Turkish Stream, αν κατασκευαστεί, αναμφίβολα θα ενδυναμώσει την Τουρκία . Η Άγκυρα θα διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην κατασκευή του έργου, και θα χρησιμοποιήσει αυτό το ρόλο για να βελτιώσει τις σχέσεις της με τις χώρες που θα παίρνουν φυσικό αέριο όπως η ΠΓΔΜ και η Σερβία.
Τα Σκόπια.
Οι αναλυτές του Sratfor οι οποίοι επιμένουν να αναφέρουν το κρατίδιο των Σκοπίων ως Μακεδονία κάνουν αναφορά στα τελευταία βίαια γεγονότα . Επισημαίνουν ότι η Μόσχα έσπευσε να στηρίξει την κυβέρνηση γιατί δεν θέλει να προκληθούν προβλήματα αστάθειας τώρα που ξεκινά το έργο του νέου αγωγού. Δύσκολο όμως να θεωρήσει κάποιος ότι η κατάσταση στα Σκόπια μπορεί να εξομαλυνθεί.
Όσο για την Αλβανία αυτή κατατάσσεται χωρίς αμφιβολία στο “φιλοδυτικό μπλοκ” σ΄ ότι έχει να κάνει με τις επιλογές της στην εξωτερική πολιτική.
Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι οι αδύναμες κυβερνήσεις και η πολιτική αστάθεια που υπάρχει στα Βαλκάνια από τη μία εξυπηρετούν τις μεγάλες δυνάμεις για να παρεμβαίνουν και να ασκούν πολιτικές που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους,αλλά από την άλλη αυτή ακριβώς η αστάθεια δεν τους επιτρέπει να θεωρούν ότι “πατούν” σταθερά.
Δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι σ΄ όλη αυτή την ανάλυση η Ελλάδα …δεν είναι πουθενά. Θα αναγνωρίσουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει βγει από το καβούκι που είχε μπει η προηγούμενη. Αλλά χρειάζεται πολύ μεγάλη προσπάθεια για να μπούμε στο παιχνίδι που παίζεται στα Βαλκάνια κι όχι μόνο.

Ρωμηοί απροσκύνητοι μιλάνε για την Άλωση

29 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός

ΟΙωσήφ Βρυένιος , ονομαστός διδάσκαλος του Γένους μας, σε λόγο του ενώπιον του αυτοκράτορα, τριανταπέντε χρόνια πριν από την Άλωση, όρισε την αιτία, της διαφαινόμενης πτώσης της Πόλης, με τα παρακάτω λόγια:
’’Όλοι οι Χριστιανοί έγιναν υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, απειθείς, λιποτάκται, ανόσιοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι. Έγιναν οι άρχοντες κοινωνοί ανόμων, οι υπεύθυνοι άρπαγες, οι κριτές δωρολήπτες, οι μεσίτες ψευδείς, οι νεώτεροι ακόλαστοι, οι αστοί εμπαίκτες, οι χωρικοί άλαλοι και οι πάντες αχρείοι. Χάθηκε ευλαβής από της γης, εξέλιπε στοχαστής, ουχ εύρηται φρόνιμος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον επέπεσαν εκ δυσμών και εξ ανατολών διάφοροι εχθροί και λυμαίνονται την αυτοκρατορία’’.
Στο τέλος της ομιλίας του, ως ανάχωμα στην επερχόμενη Άλωση, πρότεινε, σε όλους, μετάνοια και υπακοή στις εντολές του Θεού.
Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ήταν μαθητής του Ιωσήφ Βρυένιου και ως επίσκοπος Εφέσου, συμμετείχε και αυτός σ’ εκείνη την ψευτοσύνοδο της Φερράρας, στην οποία, δεκαπέντε χρόνια πριν από την Άλωση, σύρθηκαν οι Έλληνες κάτω από την απειλή των Τούρκων και τις εκβιαστικές απαιτήσεις του πάπα, να ζητήσουν βοήθεια από την Δύση.
Τελικά, την δυσσεβή εκείνη συμφωνία περιφρόνησης της Ανατολικής Ορθόδοξης παράδοσης και της υποταγής μας στην παπική αίρεση, την υπέγραψαν όλοι, πλην ενός. Του Μάρκου του Ευγενικού.
Θα μου πείτε, και τι θα μπορούσε να πετύχει η αντίσταση του ενός; Και όμως! Τα αποτελέσματα της αντίστασης, του ενός και μόνον, προέκυψαν καθοριστικά.
Πρώτον, ανάγκασε τον τότε πάπα να παραδεχθεί την πλήρη αποτυχία του, στην προσπάθειά του να υποτάξει την Ορθοδοξία, λέγοντας την γνωστή φράση: ’’Ει Μάρκος ουχ υπέγραψεν, ουδέν εποιήσαμεν’’. Εάν ο Μάρκος δεν υπέγραψε, δεν κάναμε τίποτε.
Και δεύτερον, η αντίσταση του ενός παραδειγμάτισε τόσο δυνατά τους Ρωμηούς, που πίστεψαν ακράδαντα, ότι τα Έθνη χάνονται, όχι όταν απωλέσουν την κρατική τους οντό­τητα, αλλά όταν χάσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα, δηλαδή, την ψυχή τους.
Ο Γεννάδιος Σχολάριος, εξέχων λόγιος, μαθητής του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και πρώτος Πατριάρχης του υπόδουλου Γένους, μέσα από τις διασωθείσες επιστολές του, παραδίδει υψηλής πνευματικής και πολιτικής στάθμης μαθήματα, όχι μόνον για τους Ρωμηούς των ημερών του, αλλά και για ολόκληρη την σύγχρονη Ρωμηοσύνη, που όλο και ανθεί σε ολόκληρη την οικουμένη.
Ανάμεσα στα άλλα γράφει ο Γεννάδιος:
’’ Οι ηγέτες πρέπει να ξυπνήσουν την Πόλη, που φαίνεται ότι κοιμάται.
Οι περισσότεροι νομίζουν, ότι θα σωθούν χωρίς θυσίες, διότι πιστεύουν στην σκιά και στο παραμύθι της παπικής βοήθειας, αφού προηγηθεί η προδοσία της Πίστεως.
Αυτό, που απαιτείται, είναι η τόνωση του φρονήματος του λαού και όχι μοιρολατρική εγκαρτέρηση και ηττοπάθεια. Εάν χρειαστεί, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι και την ζωή μας ακόμη να θυσιάσουμε.
Όσες φορές η Πόλη εναπέθετε τις ελπίδες της στον Θεό και όχι σε δυσσεβείς συμμαχίες ανθρώπων, εσώζετο.
Πώς, όμως, να κρατήσει το θάρρος του ο λαός και να πιστέψει στην σωτηρία της Βασιλεύουσας, όταν βλέπει τους πλουσίους και τους μορφωμένους να φεύγουν στην Δύση και στις αυλές των Φράγκων ηγεμόνων, με τις περιουσίες τους και τις ανέσεις τους, απ’ όπου δήθεν φροντίζουν να στείλουν βοήθεια’’;
Η Πόλις εάλω. Η Ρωμιοσύνη, όμως, δεν έσβησε ποτέ.
Το Πνεύμα της Ρωμηοσύνης, παρά τα μύρια εμπόδια, κατάφερε να φτάσει, μέχρι και τις ημέρες μας, ακέραιο και ρωμαλέο.
Είναι το πνεύμα των ησυχαστών Πατέρων της Εκκλησίας μας, που οι δυνάμεις του σκότους το τρέμουν και το πολεμάνε με μανία, από τότε μέχρι και σήμερα.
Είναι εκείνο το Πνεύμα, που σαν ωριμάσει στις ψυχές μας, θα φέρει και την πολυπόθητη λύτρωση του Γένους μας από την σημερινή ‘’κάμινο του πυρός, την καιομένη επταπλασίως’’.
29/5/2015

Το παιχνίδι της Άγκυρας σε βάρος της Ελλάδας

29 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Την ώρα που τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στις διαπραγματεύσεις και στο αναμενόμενο με αγωνία αποτέλεσμά τους, στον περίγυρό μας συμβαίνουν πράγματα και θάματα. Όχι ακριβώς θαύματα , αλλά εξελίξεις, που δείχνουν ότι οι εξ ανατολών γείτονές μας, στήνουν ένα μουσουλμανικό τόξο, γύρω από την χώρα μας προσεγγίζοντας ποικιλοτρόπως τους βόρειους γείτονές μας.

Στην Αλβανία χρηματοδότησαν την κατασκευή του μεγαλύτερου τζαμιού των Βαλκανίων. Στα εγκαίνια παραβρέθηκε ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν. Η επίσκεψη του σηματοδότησε μια σειρά εξελίξεων στις σχέσεις Ελλάδας-Αλβανίας, που κάθε άλλο μπορούν να θεωρηθούν φιλικές προς τη χώρα μας.

Προ της άφιξης Ερντογάν στα Τίρανα, ο Πρόεδρος της Αλβανίας Έντι Ράμα έστειλε ρηματική διακοίνωση προς το Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών με την οποία έθετε θέμα για τις περιοχές ερευνών για υδρογονάνθρακες, που διεξάγει η χώρα μας στην περιοχή του Ιονίου. Σύμφωνα με την πλευρά των Τιράνων παραβιάζεται η αλβανική υφαλοκρηπίδα.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι, γιατί το θέμα το θυμήθηκαν τώρα οι Αλβανοί, όταν οι χάρτες των ελληνικών ερευνών κυκλοφορούν εδώ και ένα και πλέον χρόνο στην αγορά των ασχολουμένων με την αναζήτηση υδρογονανθράκων. Αλλά και σε πολιτικό επίπεδο έχουμε κινήσεις που δείχνουν όχι προσέγγιση, αλλά πολιτική πατρωνία των αλβανών από την Τουρκία.

Ο Ερντογάν είδε στην διάρκεια της παρουσίας του στα Τίρανα εκτός από τον Έντι Ράμα και τον αρχηγό του κόμματος των τσάμηδων (PDIU) και την επομένη η κυβέρνηση των σοσιαλιστών της Αλβανίας αποφάσισε να συνεργαστεί με το κόμμα αυτό σε κυβερνητικό επίπεδο, αναγκάζοντας το κόμμα της ελληνικής μειονότητας να αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό.

Παράλληλα, όπως ήδη ανακοινώθηκε, τα δύο κόμματα, το σοσιαλιστικό του Έντι Ράμα και το εθνικιστικό και ανθελληνικό των τσάμηδων θα συνεργαστούν στις προσεχείς δημοτικές εκλογές, που θα διεξαχθούν στις 21 Ιουνίου, με σκοπό να εξοβελίσουν τους Έλληνες μειονοτικούς από την Χειμάρα που συνένωσαν με το μουσουλμανικό χωριό Βράνιτσα και να εκλέξουν από το κόμμα PDIUΔήμαρχο στην Κονίσπολη που συνορεύει με την Θεσπρωτία.

Το γεγονός ότι σήμερα στην Ελλάδα ζουν παρά την αποχώρηση 100.000 περίπου χιλιάδων, λόγω της κρίσης, πάνω από 350.000 Αλβανοί που τροφοδοτούν αδιάλειπτα τη χώρα τους με εκατομμύρια ευρώ συμβάλλοντας έτσι στην οικονομική ανάπτυξη της γειτονικής αυτής χώρας, δεν φαίνεται να λέει τίποτα στον κ. Έντι Ράμα.

Γίνεται φανερό ότι η Άγκυρα μεθοδικά έχει καταφέρει να προσεγγίσει τα Τίρανα, σε μια σχέση, που μέσω θρησκείας επιδιώκει να φέρει την χώρα αυτή, σε αντιπαράθεση με την Ελλάδα.

Με άλλο τρόπο προσεγγίζει η Τουρκία τα Σκόπια. Από τη μια ενισχύει την φρενίτιδα τους γύρω από την δήθεν μακεδονική καταγωγή τους, κι από την άλλη δεν λέει όχι στη νέα εξέγερση των αλβανόφωνων που επιχειρούν να αναβιώσουν τον UCK.

Αλλά και στη Βουλγαρία με το 10% και πλέον των τουρκογενών μουσουλμάνων, η Άγκυρα επιδιώκει να έχει λόγο στα συμβαίνοντα στην γειτονική μας αυτή χώρα.

Έτσι στήνουν έναν πολιορκητικό κλοιό γύρω από την Ελλάδα και με αιχμή του δόρατος το μουσουλμανικό στοιχείο με σκοπό να το χρησιμοποιήσουν στην κατάλληλα στιγμή.

Στη ν Κύπρο η εκλογή του Μ. Ακιντζί στην ηγεσία των τουρκοκυπρίων αναπτέρωσε τις ελπίδες κάποιων κύκλων στη Μεγαλόνησο, ότι μπορούν να ελπίζουν σε μια επίλυση του προβλήματος. Όμως η Άγκυρα έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη δική της ρότα. Και βεβαίως όπως όλα δείχνουν η κατεύθυνση παραμένει λύση, δύο κρατών με την επικυριαρχία της Τουρκίας σε Βορά και Νότο.

Στο Αιγαίο οι συνομιλίες για το θέμα του καθορισμού της υφαλοκρηπίδας, για ΑΟΖ ούτε λόγος, είναι ατέρμονες, μια και συνεχίζονται εδώ και αρκετές δεκαετίες χωρίς αποτέλεσμα. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα μας δεν μπορεί καμιά έρευνα πέραν των έξι μιλίων μια και απειλείται με casus belli, αν ξεμυτίσει πέρα από αυτό το όριο.

Είναι προφανές ότι η Άγκυρα δεν έχει εγκαταλείψει του επεκτατικούς της στόχους και σε αυτούς συμπεριλαμβάνεται και το κλείσιμο του ματιού στους δουλεμπόρους, που προωθούν στα ελληνικά νησιά τους χιλιάδες των μουσουλμάνων της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής.

Όλα αυτά δεν καταγράφονται στο βαθμό που τους ταιριάζει από τα εγχώρια ΜΜΕ, ενώ αν τα δει κανείς σε συνδυασμό με το οξύτατο δημογραφικό που αντιμετωπίζει η χώρα μας, κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί από τους δήθεν προοδευτικούς ως συντηρητικός . Τα θέματα που αφορούν την επιβίωση των κατοίκων αυτής της χώρας δεν έχουν γαλάζιο, πράσινο, φούξια ή κόκκινο χρώμα.

Καιρός είναι να απαλλαγούμε από τις πάσης φύσεως ιδεοληψίες και να μας ενώσει ο κοινός αγώνας για την επιβίωση μας στο δυσμενές οικονομικό αλλά και εθνικό περιβάλλον…

Επικοινωνία με τον συντάκτη
tpapadopoulos@aol.com

 kostasxan

Οι χορτάτοι της… Ζιμπάμπουε

28 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

Οι χορτάτοι της… Ζιμπάμπουε   Οι μεν, οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος που οδήγησε τον ελληνικό λαό στα Τάρταρα της χρεοκοπίας, διατείνονται ότι αν δεν συνεχίσουμε να πληρώνουμε το ΔΝΤ και τα κάθε λογής αρπακτικά των «αγορών», τότε – όπως είπε η κυρία Μιράντα Ξαφά – θα γίνουμε «Ζιμπάμπουε»

Οι δε, της κυβέρνησης, διατείνονται ότι συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς» αναζητώντας έναν «έντιμο συμβιβασμό», όπου σαν «έντιμη» ορίζεται μια συμφωνία βάσει της οποίας θα συνεχίζουμε να πληρώνουμε το ΔΝΤ και τα ίδια αρπακτικά…

Γιατί, όμως, «πρέπει» να πληρώνουμε; Ποιους «πρέπει» να πληρώνουμε;Μέχρι πότε και πόσα «πρέπει» να πληρώσουμε;

Ως προς το τελευταίο, το μέχρι πότε και πόσα πρέπει να τους πληρώνουμε, τα τελευταία στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους είναι αποκαλυπτικά:  Η αποπληρωμή του ελληνικού δημόσιου χρέους που ξεπερνά τα 312,5 δισ. ευρώ, με τα έως σήμερα δεδομένα, χωρίς δηλαδή να υπολογίζεται ένας νέος δανεισμός ή κάποια νέου τύπου «αναδιάρθρωση», εκτείνεται μέχρι το 2057!

Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, η Ελλάδα έχει υποθηκευτεί για τα επόμενα 40 και πλέον χρόνια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία:

  • Από τώρα και μέχρι το τέλος του 2015 η Ελλάδα καλείται να πληρώσει σε τόκους και χρεολύσια  το τρομακτικό ποσό των 16,2 δισ. ευρώ.
  • Μέχρι το 2020 το ποσό φτάνει τα 56,383 δισ. ευρώ.
  • Και το διάστημα από το 2021 μέχρι το 2030 τα ποσό εκτινάσσεται στα 75 δισ. ευρώ!

Συμπέρασμα πρώτο, λοιπόν: Μόνο όποιος αντιμετωπίζει τους Έλληνες σαν «ιθαγενείς» μπορεί να τους απειλεί κάνοντας αναγωγές στη Ζιμπάμπουε. Και μάλιστα τη στιγμή που ο δρόμος που τους προτείνει ένα πράγμα εγγυάται: Ότι το μαύρο παρόν οδηγεί κατευθείαν στο πιο μαύρο, στο κατάμαυρο μέλλον, ένα μέλλον που η μαυρίλα του εκτείνεται πέραν ακόμα και του δεύτερου μισού του 21ου αιώνα!

***

Ας δούμε τώρα ποιοι είναι αυτοί που «πρέπει» να πληρώνουμε. Θα μας τους συστήσει ο κύριος Σόρος.

Ο κ. Σόρος είναι ο επιφανής «επενδυτής» που το Σεπτέμβρη του 1992 επιτέθηκε ως γνήσιο αρπακτικό στη στερλίνα της Αγγλίας, εξοικονομώντας» για τον εαυτό του και τους κεφαλαιούχους πελάτες του μερικά δισεκατομμύρια δολάρια, τα οποία βεβαίως φορτώθηκαν – με τη μορφή του χρέους – πάνω στις πλάτες των Βρετανών εργαζομένων.

Στη δουλειά του κ. Σόρος βασικό προτέρημα είναι ο κυνισμός. Όταν οι πολιτικοί υπηρέτες του κεφαλαίου δήλωναν ότι η πρωταγωνιστική εμπλοκή του ΔΝΤ στην «αντιμετώπιση της κρίσης» στοχεύει στην οικοδόμηση ενός «καλού», «δημοκρατικού», «δικαιότερου» καπιταλισμού, ο κυνισμός του Σόρος έβαζε τα πράγματα στη θέση τους:

«Στην περίπτωση κρίσης – έγραφε ο Σόρος στο βιβλίο του με τίτλο «Για την Παγκοσμιοποίηση» – οι δανειστές μπορούν να ευελπιστούν ότι το ΔΝΤ θα τους διασώσει».

Όπως βλέπουμε, τύποι σαν τον Σόρος δεν μασάνε τις κουβέντες τους. Δεν χαραμίζουν τον χρόνο τους για να λένε κουραφέξαλα περί «σωτηρίας» των λαών. Το όλο θέμα, μας διαβεβαιώνει, έχει να κάνει με τη διάσωση των δανειστών και όχι των δανειζομένων.

Η απόδειξη της αλήθειας αυτής ήρθε στο φως το 2013. Ήταν τότε που η εφημερίδα «Wall Street Journal» αποκάλυψε τις συζητήσεις στο εσωτερικό του ΔΝΤ, όπου ήδη από το 2010 ήταν δεδομένο ότι η εμπλοκή του στην υπόθεση της Ελλάδας και τα δάνεια προς τη χώρα μας θα έπρεπε να εκληφθούν «όχι  ως διάσωση της Ελλάδας (…) αλλά ως διάσωση των ιδιωτών κατόχων χρέους στην Ελλάδα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων».

Πέντε χρόνια αργότερα τα πράματα είναι ξεκάθαρα: Στην έκθεση που συνέταξε προς μηνός η βρετανική οργάνωση «Jubilee Debt Campaign» (Λεωνίδας Βατικιώτης, «Επίκαιρα») τονίζεται ότι:

  • Από τα 252 δισ. ευρώ των μνημονιακών δανείων, τα 231,9 δισ. ευρώ (δηλαδή το 92% των δανείων) επέστρεψαν στους δανειστές είτε για την αποπληρωμή παλιότερων δανείων (149,2 δισ. ευρώ), είτε για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (48,2 δισ. ευρώ), είτε για την αποζημίωση των ιδιωτών κατόχων ομολόγων (34,5 δισ. ευρώ).

Συμπέρασμα δεύτερο: Μας λένε ότι πληρώνουμε τους «σωτήρες» και τους «διασώστες» μας. Η αλήθεια, όμως, όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία, είναι αυτή που τονίζεται στην έκθεση: «Η διάσωση και τα προγράμματα λιτότητας δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή πίστευαν ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα μείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων»… Αυτούς πληρώνουμε.

***

    Κατόπιν αυτών το ερώτημα «γιατί πρέπει» να τους πληρώνουμε επιβάλλεται να αντικατασταθεί με το πραγματικό ερώτημα. Και το πραγματικό ερώτημα είναι το«γιατί ΔΕΝ πρέπει» να τους πληρώνουμε. Έναν από τους απολύτως προφανείς λόγος τον περιγράψαμε στη «Real News» της Κυριακής και είναι ο εξής:

Σύμφωνα με δηλώσεις του κ. Βαρουφάκη, η Ελλάδα το τελευταίο τετράμηνο έχει καταβάλει στο ΔΝΤ πάνω από 6,5 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, το ποσό -για το ίδιο διάστημα- ανέρχεται στα 8 δισ. ευρώ. Όσο για τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Φίλη, τα χρήματα που έχει πληρώσει η χώρα σε δανειστές και τοκογλύφους από πέρυσι ανέρχονται στα 17 δισ. ευρώ.

    Τον περασμένο Οκτώβρη το ΚΚΕ κατέθεσε πρόταση νόμου στη Βουλή για τηνεπαναφορά της 13ης και της 14ης σύνταξης. Όπως απάντησε το Γενικό Λογιστήριο, η ετήσια οικονομική δαπάνη για την επιστροφή της 13ης και της 14ης σύνταξης, όπως πρότεινε το ΚΚΕ, ανέρχεται στα 3 δισ. ευρώ.

Με άλλα λόγια: Αν η Ελλάδα δεν πλήρωνε το ΔΝΤ, θα είχε εξασφαλίσει την επιστροφή στους γέροντες της 13ης και της 14ης σύνταξης για 2 χρόνια (σύμφωνα με τα λεγόμενα Βαρουφάκη), για σχεδόν 3 χρόνια (σύμφωνα με τα λεγόμενα Τσίπρα), για σχεδόν 6 χρόνια (σύμφωνα με τα λεγόμενα Φίλη).

Συμπέρασμα τρίτο: Κυκλοφορούν ανάμεσά μας εκείνοι που ισχυρίζονται ότι αν οι κυβερνήσεις επέλεγαν να επιστρέφουν τα κλεμμένα στους γέροντες και όχι να πληρώνουν το ΔΝΤ, τότε η Ελλάδα θα είχε υποστεί πιστωτικό γεγονός και θα γινόταν… Ζιμπάμπουε. Οι συγκεκριμένοι, βουτηγμένοι καθώς είναι μέσα στον ευρωλιγουρισμό τους και χορτασμένοι καθώς είναι από το παντεσπάνι τους, προφανώς δεν έχουν ακούσει τίποτα για το πιστωτικό γεγονός που βιώνουν τα 6,5 εκατομμύρια του λαού της Ελλάδας (και όχι της Ζιμπάμπουε) που ζουν σε συνθήκες φτώχειας και ανέχειας.

email: mpog@enikos.gr    

http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/319184,Oi-xortatoi-ths-Zimpampoye.html

Γ. Καραμπελιάς: Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κυβερνήσει.-Mιά πολυ ενδιαφέρουσα ανάλυση.

27 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

karabelias 
Από τη δική του ιδιαίτερη σκοπιά, ένας γνωστός εδώ και πολλά χρόνια, ο Γιώργος Καραμπελιάς του περιοδικού «ΑΡΔΗΝ–ΡΗΞΗ». Αριστερός εκ πεποιθήσεως, χωρίς να είναι υπέρμαχος της επιστροφής στη δραχμή, έχει έναν εντελώς διακριτό πολιτικό λόγο, σε μια εποχή όπου όλα δείχνουν τόσο προβλέψιμα και τόσο ίδια.

Δε χαρίζεται σε κανέναν, με αποτέλεσμα το κείμενο που ακολουθεί να φαίνεται «παράξενο», ασυνήθιστο, αφού είμαστε όλοι συνηθισμένοι να περιμένουμε έμμεση ή άμεση υποστήριξη σε κάποιο από τα γνωστά κόμματα, ενώ στον λόγο του συγγραφέα, «υποφέρουν» κυριολεκτικά όλοι.

Ας δούμε το κείμενο που διαβάσαμε εδώ: http://ardin-rixi.gr/archives/187323

Έκπληκτη η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί επί τέσσερις μήνες τον πλέον απίθανο θίασο να ισχυρίζεται ότι κυβερνά τη χώρα. Ενώ βεβαίως, το μόνο που δεν μπορεί να κάνει είναι ακριβώς αυτό, να κυβερνήσει. Διότι η διακυβέρνηση θα υπέθετε είτε την ύπαρξη ενός οράματος επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας μας, τέτοιο που διαθέτουμε εμείς και όχι αυτοί, είτε την αποδοχή διαχειριστικής λογικής στα πλαίσια της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.

Και η κυβέρνηση αυτή ούτε όραμα διαθέτει, πέρα από τα «λεφτά υπάρχουν» και την αντιπαλότητα στο μέιλ Χαρδούβελη, ούτε βεβαίως μπορεί να διαχειριστεί μία οικονομία και μια κοινωνία στο ακρότατο σημείο της κρίσης. Γι’ αυτό μέσα σε τέσσερις μήνες, η χώρα επανήλθε στην ύφεση, τα κόκκινα δάνεια εκτινάσσονται, οι πληρωμές του κράτους στα νοσοκομεία έχουν πέσει στο 1/10 από τις περσινές, η λιανική αγορά πλησιάζει να χάσει 20% τον ήδη συρρικνωμένων πωλήσεων, οι τράπεζες έχουν χάσει 35 δισ. ευρώ καταθέσεις και πάνω από 10-15% σε χρηματιστηριακή αξία, και τα μόνα γεγονότα τα οποία συμβαίνουν, είναι τα επαναλαμβανόμενα σόου διαφόρων διαταραγμένων που μονοπωλούν το ενδιαφέρον των καναλιών και του πόπολου. Όση ανοχή εξακολουθεί να υπάρχει από ένα διαρκώς μειούμενο ποσοστό του ελληνικού λαού απέναντί τους, στηρίζεται σε δύο βασικές αιτίες:

Α) Στο γεγονός πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτελεί την τελευταία εκδοχή του πολιτικού συστήματος χωρίς να υπάρχει άλλη άμεση λύση. Είναι χαρακτηριστική η τελευταία δημοσκόπηση του πανεπιστημίου Μακεδονίας στην οποία η πλειοψηφία αποτιμά πλέον αρνητικά τις διαπραγματευτικές πρακτικές της κυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα δίνει στα κόμματα της αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα τα δύο άλλοτε μαστόδοντα της πολιτικής ζωής, την Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ με 15% και 3% αντίστοιχα στην πρόθεση ψήφου! Οι Έλληνες έφτασαν σ’ ένα ψυχολογικό σημείο όπου πλέον δεν έχουν εμπιστοσύνη στην παρούσα κυβέρνηση αλλά ακόμα μικρότερη στους αντιπάλους της. Και αυτοί οι τελευταίοι κάνουν ότι μπορούν για να συντηρούν αυτή την κατάσταση.

Ο Σαμαράς δεν εννοεί να ξεκολλήσει από την καρέκλα του, και η μεγάλη εναλλακτική λύση του αστισμού, ο Κώστας Καραμανλής(!), αναπαύεται περιμένοντας ίσως να έχει ολοκληρωθεί η καταστροφή της χώρας, καταδεικνύοντας έτσι, πως πόσο μικρός είναι κι αυτός. Τα μόνο δύο σχήματα που εμφανίστηκαν στην πολιτική ζωή του τόπου, το Ποτάμι και η Χ.Α., είναι για διαφορετικούς λόγους εντελώς ανυπόληπτα και ανίκανα και βέβαια δεν μπορεί να γίνει λόγος για το όραμα της σταλινικής «ολικής επαναφοράς» του ΚΚΕ και των εξωκοινοβουλευτικών παραφυάδων του. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση παίζει με αντίπαλο τον εαυτό της γι’ αυτό εξάλλου όλο και πιο έντονα η αντιπολίτευση μεταφέρεται στο εσωτερικό της. Τσίπρας εναντίον Ζωής και Βαρουφάκη, Λαφαζάνης και Νταβανέλος εναντίον Παπαδημούλη, κ.ο.κ.

Β) Το σοβαρότερο όμως πρόβλημα δεν είναι η ανυπαρξία του πολιτικού προσωπικού, είναι η ραχιτική και χωρίς ραχοκοκαλιά κοινωνία μας. Άραγε δεν γνώριζαν οι Έλληνες τι επρόκειτο να συμβεί με την πολιτική επιτάχυνση που επιτεύχθηκε με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου; Άραγε δεν γνωρίζουν σήμερα την απολύτως καταστρεπτική πορεία που ακολουθεί μια ανύπαρκτη κυβέρνηση; Άραγε δεν γνωρίζουν ότι στο τέλος αυτού του δρόμου, δηλαδή πολύ σύντομα η ήδη υποβαθμισμένη χώρα μας θα κατέβει ακόμα μερικές κατηγορίες; Άραγε δεν βλέπουν τι συμβαίνει με την Αλβανία, τα Σκόπια, την Τουρκία και το μεταναστευτικό; Άραγε αγνοούν ότι η εξωτερική πολιτική των μαθητευόμενων μάγων των καφενέδων του Κολωνακίου οδηγεί στο να δυσαρεστήσουν και τους Αμερικανούς και τους Ρώσους και τους Ευρωπαίους; Άραγε δεν βλέπουν ότι οι Ποδέμος στην Ισπανία πληρώνουν ήδη τα σπασμένα του Σύριζα καταρρέοντας δημοσκοπικά και γι’ αυτό αποποιούνται πλέον οποιαδήποτε σχέση με την Ελλάδα; Άραγε δεν βλέπουν ότι στα νοσοκομεία οι ασθενείς κουβαλούν πλέον μαζί τους τις γάζες, τις σύριγγες και το βαμβάκι;

Δεν γνωρίζουν ότι σ’ ένα μήνα δεν θα πληρώνονται ούτε οι περιβόητες συντάξεις και οι μισθοί; Δυστυχώς οι συμπατριώτες μας είναι μεν αφελείς αλλά πολλοί είναι και κουτοπόνηροι. Αρκετοί έχουν κάποιο λόγο για να κρύβουν το κεφάλι τους σαν την στρουθοκάμηλο στην άμμο. Πολλοί θεώρησαν πως είναι ευκαιρία για να πάψουν να πληρώνουν τη ΔΕΗ, τις ασφαλιστικές εισφορές, τις τράπεζες, ακόμα και αν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, και επιτέλους να περάσουν κάποιους μήνες «αμεριμνησίας» μετά από την πίεση τόσων χρόνων.

Γιατί δυστυχώς η νέα κυβέρνηση δεν ήρθε στην εξουσία με το σύνθημα που προς στιγμήν προέβαλε και ο Βαρουφάκης, «σας υπόσχομαι αίμα και δάκρυα», δηλαδή καλώντας τους Έλληνες σε μια πανστρατιά για ν’ αλλάξουν την χώρα και τον εαυτό τους. Για παράδειγμα όλοι γνωρίζουμε πως το ΦΠΑ το οποίο δεν δηλώνεται πλησιάζει στην Ελλάδα τα 12 δισ. ευρώ τον χρόνο. Με τα μισά από αυτά θα μπορούσαμε να λύσουμε το δημοσιονομικό μας πρόβλημα. Και όμως, επί της κυβερνήσεως της «ριζοσπαστικής αριστεράς» η φοροαποφυγή διογκώνεται.

Και αυτό γιατί ο Σύριζα δεν δημιούργησε ποτέ ένα κίνημα που σκοπεύει να αλλάξει την κοινωνία και μαζί με αυτό να αλλάξουμε και όλοι εμείς, ώστε να λύσει με το μαχαίρι αυτό το διαχρονικό σκάνδαλο όπως τόσα και τόσα άλλα. Αντ’ αυτού, υποσχέθηκε ακόμα μεγαλύτερη χαλάρωση και παροχές. Και όσο κρατήσει κράτησε, διότι βέβαια πλησιάζει η ώρα του λογαριασμού και η χώρα μοιάζει σαν την Πομπηία στις τελευταίες μέρες της. «Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» όπως λέει και ο ποιητής περιμένουν όλοι κάποιο θάμα, ποιος ξέρει ίσως η Ζωή με την Ραχήλ έχουν εγκαταστήσει στα υπόγεια της Βουλής κάποιο μυστικό τυπογραφείο εκτύπωσης ευρώ, έχοντας εξασφαλίσει και τη συνδρομή του… Σώρρα.

Και έτσι γελοιοποιούνται άνθρωποι, συνειδήσεις και κοντεύει να γελοιοποιηθεί ένας ολόκληρος λαός. Ακούω συχνά πυκνά, «γιατί δεν δίνεις λίγο περισσότερο χρόνο στην κυβέρνηση;» Ή ακόμα χειρότερα ακούω από φίλους «τι κάθεσαι και τα παρακολουθείς όλα αυτά, εγώ έχω πάψει πλέον να βλέπω ειδήσεις». Εγώ όμως, επειδή έχω συναίσθηση πως αυτός ο τόπος που έχει τόσο συρρικνωθεί σε έδαφος και ανθρώπους, που έχει μεταβληθεί στο παίγνιο των ισχυρών και στον περίγελο των Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ, και κινδυνεύει με ολοκληρωτική καθίζηση, είμαι υποχρεωμένος να παρακολουθώ ειδήσεις στα ΜΜΕ, στο διαδίκτυο, στις εφημερίδες, ελληνικές και ξένες για να μπορώ να καταλαβαίνω τι μου γίνεται σε αντίθεση με όλους εκείνους που με απόλυτη ελαφρότητα μας οδήγησαν στο αδιέξοδο, ακόμα και με την ψήφο τους, και τώρα παριστάνουν τους χαζοχαρούμενους.

Ξέρω πολύ καλά τις προσδοκίες διαφόρων, για παράδειγμα, που είναι αναφανδόν υπέρ της δραχμής. Πέραν των αφελών που φαντάζονται ότι με αυτή θα ξανακερδίσουμε την αυτοδυναμία μας, χωρίς να βλέπουν ότι θα βυθιστούμε σε ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση και θα κινδυνέψει η ακεραιότητα της χώρας μας. Διότι εκτός από τους αφελείς και απαίδευτους ιδεολόγους, υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία από λαμόγια, που έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό ή καλά φυλαγμένα, και μια δραχμή υποτιμημένη στο 50 ή 70% , όπως αναπόφευκτα θα συμβεί θα τους κάνει πάμπλουτους ή θα τους δώσει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι ημών των υπολοίπων. Ξέρω πάρα πολλούς μπατιρημένους επιχειρηματίες, μεγάλους αλλά και μεσαίους, της λαμογιάς και της απάτης, που επιθυμούν την καταστροφή της χώρας ώστε να μην πληρώσουν ποτέ τα θαλασσοδάνειά τους. Και αυτοί κυριαρχούν σε κανάλια της συμφοράς, σπρώχνουν αργυρώνητους δημοσιογράφους που μέχρι χθες γλύφανε τις μπότες των Γερμανών και των Αμερικάνων, να υποστηρίζουν αιφνιδίως την «ρήξη» και τις «κόκκινες γραμμές» των ασχέτων.

Γνωρίζω πάρα πολλούς οι οποίοι για μια θεσούλα ή για τον περιβόητο δέκατο τρίτο μισθό, που έχει ήδη κάνει φτερά, προτίμησαν να κωφεύσουν απέναντι σε όλους εκείνους που όπως εμείς κρούαμε τον κώδωνα κινδύνου καθημερινά, ασταμάτητα, μονότονα από τον Οκτώβριο του 2014. Γνωρίζω πάρα πολλούς, στον Σύριζα, οι οποίοι και πριν διαφωνούσαν με τους τυχοδιωκτισμούς του Τσίπρα, αλλά δεν τόλμαγαν να βγάλουν τσιμουδιά και ακόμα χειρότερα, σήμερα, ενώ βλέπουν πολύ καλά τι έρχεται, συνεχίζουν ακόμα να έχουν στο απυρόβλητο την ηγεσία τους και να μας συνιστούν ψυχραιμία γιατί βέβαια πάντα φταίει εκείνος που λέει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Το δυστύχημα όμως είναι πως ενώ είναι αναρίθμητοι αυτοί που επαναλαμβάνουν αυτά τα πράγματα και ακόμα πιο βίαια καθημερινά, κατ’ ιδίαν, είναι ελάχιστοι εκείνοι που βγαίνουν να τα διακηρύξουν δημόσια. Τα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης διέφθειραν μέχρι το μεδούλι ή στην καλύτερη περίπτωση έφθειραν μέσω της καθημερινής τριβής το ήθος και την ευθυκρισία όλων των συστημικών ελίτ της χώρας. Και δυστυχώς, οι συστημικές ελίτ δεν περιλαμβάνουν μόνον τους κυβερνώντες αλλά και δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, διανοουμένους, λογοτέχνες, μουσικούς και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας.

Τόσο φθάρηκαν και διεφθάρησαν ώστε δεν τους έμενε ούτε κουκούτσι ευθυκρισίας για να βλέπουν αυτό που ερχόταν αναπόδραστα με βήματα γίγαντα. Και αν εμείς διεκδικούμε αυτή την ευθυκρισία που τόσο ενοχλεί αρκετούς κομπλεξικούς, αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί επί σαράντα χρόνια αρνηθήκαμε πεισματικά την ένταξή μας σε οποιοδήποτε μικρότερο ή μεγάλο θεσμό της μεταπολίτευσης, μείναμε μαζί με ελάχιστους «τρελούς του χωριού», «όπως μας γέννησε η μάνα μας Ισπανία», να καταδείχνουμε τη γύμνια των κυβερνώντων.

Και βέβαια δεν χρειαζόταν καμιά φιλοσοφία για να δεις ότι τα πράγματα θα κατέληγαν εδώ πού κατέληξαν. Χρειαζόταν απλώς η στοιχειώδης λογική που διαθέτει ή διέθετε ο Έλληνας αγρότης, που ξέρει πως πρώτα πρέπει να σκάψεις, μετά να σπείρεις και πολύ αργότερα να εισπράξεις τους καρπούς των κόπων σου. Αλλά αυτά συνέβαιναν όταν οι Έλληνες αγρότες καλλιεργούσαν και δεν σκάβανε οι Αλβανοί γι’ αυτούς και όταν οι Έλληνες διανοούμενοι τρώγανε ένα κυριακάτικο γιουβέτσι ως αμοιβή των κόπων τους μαζί με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, και όχι αντίθετα την εποχή που αμείβονται από πανεπιστήμια, ευρωπαϊκά προγράμματα, ιδρύματα τραπεζών και εφοπλιστών, εφημερίδες και εκδοτικούς οίκους. Και βέβαια ήρθαν και οι απαραίτητοι Σημίτηδες, Λιάκοι (ξέρετε αυτός στον οποίο αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός την 25η Μαρτίου) για να τους πείσουν πως δεν υπάρχει ούτε ιστορία, ούτε ηθικές αξίες, ούτε πατριωτισμός.

Μία και μόνη αρχή «Αμύνεστε περί πάρτης». Γι’ αυτό λοιπόν, επειδή έγιναν πάρα πολλοί όσοι αδιαφορούν για την χώρα τους, όσοι αδιαφορούν για το μέλλον της πατρίδας τους, όσοι βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα το κοντόφθαλμο μικροσυμφέρον τους, γι’ αυτό και βρεθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, ανερμάτιστοι, απροσανατόλιστοι, σε απόλυτη αφωνία. Γιατί παρ’ όλο που η πλειοψηφία των Ελλήνων παραμένουν ακόμα άνθρωποι σκληρά εργαζόμενοι, που προσπαθούν να θρέψουν την οικογένειά τους και τα παιδιά τους, κατακλύζονται από τα λαμόγια, τους συμφεροντολόγους, τους αφελείς, τους πολιτιστικά μηδενιστές, τους μπαρόβιους φωνακλάδες, τους κυρίαρχους των ΜΜΕ και του δημόσιου λόγου και έτσι μένουν σιωπηλοί ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο. Γι’ αυτό απέχουν απ’ τις εκλογές –βλακωδώς– στρέφονται στον ιδιωτικό χώρο και αφήνουν τα μηδενικά να κυριαρχούν στον δημόσιο και να διαφεντεύουν τη ζωή τους. Αφήνουν το 15-20% του πληθυσμού με την ψήφο του να καθορίζει την μοίρα του 75-80% που είτε ψηφίζει διαφορετικά, είτε όλο και περισσότερο απέχει απ’ αυτό που θεωρεί στημένο παιχνίδι που δεν τον αφορά.

Δυστυχώς λοιπόν έχει πτωχεύσει πριν απ’ όλα το μυαλό, το πνεύμα και η ευθυκρισία των Ελλήνων. Διότι διαφορετικά θα έβλεπαν πως η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει. Δυστυχώς γι’ αυτούς, αλλά δυστυχώς και για μας. Έτσι είναι προφανές πως ο Τσίπρας και η στενή παρέα του, μπροστά στα αδιέξοδα, έχουν κάνει «γαργάρα» τις κόκκινες γραμμές και τα προγράμματα της Θεσσαλονίκης. Ωστόσο είναι παντελώς ανίκανοι να επιβάλλουν αυτή τη γραμμή στο κόμμα τους, το οποίο σε ένα μεγάλο ποσοστό προτιμά να τραβήξει στα άκρα τις ιδεοληψίες του μιας ψευδο-ρήξης, την οποία είναι ανίκανοι να υλοποιήσουν παρά να δεχθεί το aggiornamento (κωλοτούμπα!) του Τσίπρα.

Ο τελευταίος, ο Τσίπρας, επειδή έχει εκλεγεί ως ο παράκλητος του αντιμνημονιακού κινήματος, και επειδή δεν διαθέτει άλλες ικανότητες εκτός από τα επικοινωνιακά τερτίπια είναι ανίκανος να περάσει αυτή τη συμφωνία στο κόμμα του. Είναι ταυτόχρονα ανίκανος –γιατί πρόκειται για ένα κόμμα το οποίο δεν το δημιούργησε αυτός αλλά ο Γλέζος, ο Αλαβάνος, ο Βούτσης και ο Λαφαζάνης, οι οποίοι απλώς τον επέλεξαν ως επικοινωνιακή τους προμετωπίδα– να επιβάλλει μια οποιαδήποτε συνεκτική γραμμή στο κόμμα.

Γι’ αυτό, η Ζωή έχει καταστήσει την Βουλή σε όχημα για την μεταβολή της σε ηγέτιδα κόμματος, (τρομάρα της!) ο Βαρουφάκης ετοιμάζεται να «την κάνει» με ένα ταρατατζούμ, και οι λοιποί επιδίδονται σε μια απίστευτη κακοφωνία –φανταστείτε που καταντήσαμε να ακούμε καθημερινά τον Λεουτσάκο–, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατό να παρθεί μια οποιαδήποτε απόφαση, πριν συμβούν κάποια καταστροφικά γεγονότα που είτε θα υποχρεώσουν τον Σύριζα να επιλέξει γραμμή, είτε το πιθανότερο θα οδηγήσουν σε νέο κυβερνητικό σχήμα με ή χωρίς τον Τσίπρα, με ή χωρίς εκλογές ή δημοψήφισμα. Πάντως στο μεταξύ και όσο δεν έχει συμβεί έναν τέτοιο σοκ αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίσει να μην κυβερνάει. Διότι δεν έχει φτιαχτεί γι’ αυτό.

Ο Σύριζα εκ κατασκευής έχει δημιουργηθεί για να είναι ο αριστερός ψάλτης, ο παρακοιμώμενος και ο ιδεολογικός εκπρόσωπος της εθνομηδενιστικής κεντροαριστεράς. Και δυστυχώς ο ιδεολογικός εκπρόσωπος δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον διαχειριστικό εκφραστή του κεντροαριστερού μπλοκ, παρότι ελλείψει κεντροαριστεράς, ο αριστερός ψάλτης θέλησε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Και τώρα αντιλαμβάνεται ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Γι’ αυτό, ήδη σε θέσεις διαχείρισης έχει γεμίσει την κυβέρνηση με Πασόκους, κατεξοχήν Γιωργακικούς, που «ξέρουν την δουλειά». Ταγματάρχης, Χουλιαράκης, Θεοχαράκης, και λοιποί.

Ο σκληρός πυρήνας όμως των υποστηρικτών του κόμματος, δεν μπορεί να αποδεχθεί κάτι τέτοιο γιατί γνωρίζει πως από τον διαχειριστή περιμένεις διαχείριση και αθέτηση των υποσχέσεών του, τον ιδεολογικό εκφραστή όμως τον θες για τις εξαγγελίες του, αυτός είναι ο ρόλος του. Κατά συνέπεια καθίσταται αδύνατο να διαχειριστεί έναν συμβιβασμό άκρως επώδυνο, που γίνεται όλο και πιο βαρύς με το πέρασμα του χρόνου, τουλάχιστον υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι λοιπόν είτε ρήξη στο εσωτερικό του κόμματος και δημιουργία στην ουσία ενός νέου κυβερνητικού σχήματος υπό τον Τσίπρα με μειωμένη την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ, είτε ακόμα πιο ακραίες λύσεις αλλαγής του συνολικού κυβερνητικού σχήματος.

Αλλά για όλα αυτά οι δήθεν αθώοι συμπατριώτες μας οι οποίοι με διαβάζουν, μαζί με τους όντως αθώους που δεν με διαβάζουν, θα υποχρεωθούν να υποστούν πρώτα όλα αυτά που μας ετοιμάζουν τα «παιδιά», κρίσεις, σε όλα τα πεδία, πολιτικές και τραπεζικές, άγρυπνες νύχτες, πιθανώς νέες πολιτικές ανατροπές και πριν απ’ όλα παραπέρα σφίξιμο του ήδη σφιγμένου ζωναριού. Και επειδή διάφοροι αφελείς και κουτοπόνηροι, όλα τα προηγούμενα χρόνια μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει άλλος χρόνος, «εδώ και τώρα αλλαγή», ενώ εγώ πάντα έλεγα υπάρχουν και χειρότερα, επειδή αυτά τα χειρότερα έχουν έρθει πλέον ή είναι επί θύραις, είμαι εγώ που λέω πως δεν υπάρχει άλλος χρόνος:

Όποιοι θέλουν να μην τους κυνηγάει η συνείδησή τους για πάρα πολλά χρόνια, πρέπει να ανορθώσουν το ανάστημά τους και όλοι οι Συριζαίοι και μη συριζαίοι φίλοι μας να στείλουν ένα σαφές μήνυμα στον κυβερνητικό θίασο πως δεν τους ανεχόμαστε άλλο. Έχει πράγματι έρθει η ώρα για να αρχίσει επιτέλους η οικοδόμηση ενός πατριωτικού εναλλακτικού πόλου που θα αρχίσει το μακρύ και επίπονο έργο της ανοικοδόμησης της σκέψης και της πατρίδας. Όντως δεν υπάρχει πια άλλος χρόνος. Γιατί διαφορετικά θα ξαναδούμε να βγάζουν τον Καραμανλή με ωσαννά από τη Ραφήνα, για να μας σώσει μετά την καταστροφή, όπως έγινε με τον θείο του, για να επαναληφθεί η ιστορία ως ιλαροτραγωδία ή ακόμα χειρότερα θα δούμε τους ζηλωτές του Μιχαλολιάκου να ξαναβγαίνουν στο μεϊντάνι.

Υ.Γ Και επειδή διάφοροι εξυπνάκηδες του διαδικτύου, κάποτε-κάποτε ακόμα και φίλοι, επαναλαμβάνουν πως τρέχουν πίσω από τα κόμματα διότι δεν παίρνουμε εμείς την πρωτοβουλία και δεν συγκροτούμε έναν πολιτικό πόλο, με πρόγραμμα, θέσεις κ.λπ. τους πληροφορούμε πως και πρωτοβουλίες παίρνουμε τα τελευταία χρόνια και συγκροτημένο πρόγραμμα διαθέτουμε –αρκεί να διαβάσουν τις «25 Θέσεις του Άρδην» και τις χιλιάδες αναλύσεις μας. Αλλά δεν είμαστε δελαπατρίδηδες και θέλουμε τα πολιτικά εγχειρήματα να πατάνε σε ένα μίνιμουμ δυνάμεων και λαϊκής συναίνεσης.

Δυστυχώς όμως, εσείς τρέχατε, πότε πίσω από τον Καζάκη, πότε από τον Καμμένο, πότε πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι ακόμα και πίσω από τον Κασιδιάρη και τον Σώρρα, στα κρυφά, γιατί «βιαζόσασταν». Και έπρεπε δυστυχώς να «περιμένουμε» για να κάνουν και αυτοί τον κύκλο τους. Ε λοιπόν, ιστορικά οι Συριζανέλ τον κάνανε και αυτοί τον κύκλο τους και είναι θέμα μηνών, λιγότερων ή περισσότερων, να τον ολοκληρώσουν και στην πράξη. Τώρα λοιπόν βιαζόμαστε εμείς, και ο καθένας θα δείξει τι ψάρια πιάνει. Ιδού λοιπόν η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Και το πρώτο βήμα είναι να εγκαταλείψετε την αφωνία σας.

πηγη

Τα μυστικά του Μνημονίου βρίσκονται στα e-mail του Παπανδρέου

26 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

Η Εξεταστική Επιτροπή δεν πρέπει να γελοιοποιηθεί…

Η Χίλαρι και οι… μπανανίες

Η αποκάλυψη της αλήθειας είναι μεγάλη υπόθεση

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Μία προβεβλημένη Αμερικανίδα πολιτικός, η πρώην υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, κινδυνεύει να απωλέσει την υποψηφιότητα της προεδρικής υποψηφίου των Δημοκρατικών, λόγω των ηλεκτρονικών μηνυμάτων που προσπάθησε να εξαφανίσει και αφορούσαν τη μεγάλη πληγή της Βεγγάζης, όπως και άλλα διεθνή ζητήματα κρίσιμης σημασίας.

Υπό την πίεση των δημοσιογράφων, η κ. Κλίντον αναγκάστηκε να παραδώσει στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ 30 χιλιάδες e-mails που αριθμούν συνολικά 50 χιλιάδες σελίδες μηνυμάτων. Την Πέμπτη, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έδωσε στη δημοσιότητα το υλικό γιά την τραγωδία της Βεγγάζης και όλη η Αμερική, από τους πολιτικούς μέχρι τα μέσα ενημέρωσης και το λαό ασχολούνται με αυτήν την πολύ σοβαρή υπόθεση. Διότι οι πολιτικοί πρέπει να ελέγχονται για όλες τις πτυχές της καριέρας τους, για τις σχέσεις τους πριν και μετά την ανάληψη κυβερνητικών ή άλλων θέσεων. Πάνω απ’ όλα πρέπει να ελέγχονται οι πράξεις τους που προκαλούν θανάτους και ζημία στην πατρίδα τους και καταστροφές όπως αυτή που βιώνει ο ελληνικός λαός.

Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τα Μνημόνια ξεκίνησε τις εργασίες της και για να είμαι ειλικρινής η πρώτη συνεδρίαση μου προκάλεσε αυτή την (παράξενη) βεβαιότητα, ότι σχηματίστηκε για να συγκαλύψει, αντί να αποκαλύψει. Αλλωστε, έχει «καλό» ιστορικό η Βουλή στις συγκαλύψεις ακόμα και για τους υπεύθυνους εθνικών τραγωδιών. Υποτίθεται ότι ανακάλυψαν την αλήθεια για το αμερικανοκινούμενο πραξικόπημα εναντίον του Μακάριου και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. αλλά δεν την αποκάλυψαν επειδή θα επηρεάζονταν οι σχέσεις της χώρας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Είναι οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας που την οδήγησαν στην καταστροφή. Και όμως… Καλούνται πολιτικοί των χώρων που συμμετείχαν σε κυβερνήσεις των Μνημονίων να αποφασίσουν αν καλώς έγιναν και σχεδιάστηκαν ή όχι. Αν κρίνω από τη συμπεριφορά του πρώην υπουργού Ανδρέα Λοβέρδου, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η αθώωση του πρώην αρχηγού του (Γιώργου Παπανδρέου) και τίποτα άλλο, προσβλέποντας προφανώς στην υποστήριξη του στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Κρίμα.

Γιατί όμως ξεκίνησα αυτό το κείμενο με τα e-mails της κ. Κλίντον; Δεν έχουν καμία σχέση με την Ελλάδα… Ηθελα να δείξω τι συμβαίνει στις σοβαρές χώρες και τι στις μπανανίες…

Τα μεγάλα μυστικά του Μνημονίου κρύβονται στα ηλεκτρονικά μηνύματα του κ. Παπανδρέου και στελεχών της κυβέρνησής του, προς τους δανειστές. Ο τότε πρωθυπουργός αντάλλαξε πολλά μηνύματα με τον επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν. Και αυτά τα μηνύματα δεν είναι προσωπικά, τα έστειλε ως πρωθυπουργός της χώρας. Η Επιτροπή πρέπει να απαιτήσει να της παραδοθούν. Όπως έκανε η αμερικανική κυβέρνηση με τα e-mails της κ. Κλίντον…

Η Επιτροπή θα αποτύχει οικτρά εάν περιοριστεί σε συνεντεύξεις με διάφορους τύπους, από πολιτικούς μέχρι καθηγητάδες. Να κρύψουν θέλουν όλοι αυτοί, όχι να αποκαλύψουν. Αλλά θα επανέλθω…

Πηγή MIgnatiou

kostasxan

«Όχι» σε μείωση μισθών και συντάξεων αλλά «ναι» σε αύξηση ΦΠΑ! Υπάρχει αλήθεια διαφορά;

25 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Όπως το είπα και το επαναλαμβάνω: «Δεν πρόκειται για «διαπραγματεύσεις» της χώρας με τους θεσμούς. Αντιθέτως, πρόκειται για ανέντιμη σειρά εκβιασμών, και είναι για αυτό όντως αξιοθαύμαστη η υπομονή του Έλληνα πρωθυπουργού και των συνεργατών του, που υφίστανται αυτόν τον απαράδεκτο και διαρκείας εμπαιγμό των «εταίρων» μας. «Θεσμοί» ή «εταίροι» οι οποίοι ομιλούν χωρίς αιδώ για δήθεν πρόοδο, ενόσω σε κάθε νέα συνεύρεση θέτουν στο τραπέζι των συζητήσεων και νέες απαιτήσεις, που είναι ξεκάθαρο ότι θα βαθύνουν (αν τελικά υλοποιηθούν) την ήδη εγκληματική εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πριν πάρουμε τις όποιες αποφάσεις.

Παρότι φρονώ ότι δεν απαιτούνται ειδικές μακροοικονομικές γνώσεις για την κατανόηση των θλιβερών συνεπειών των μέτρων, που για πολλοστή φορά μας πιέζουν οι δανειστές να δεχθούμε, κρίνω ωστόσο σκόπιμο να διευκρινίσω τα ακόλουθα, καθώς φαίνεται συχνά να λησμονούνται:

• Πρώτον, η αφαίμαξη αγοραστικής δύναμης, με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη ρημαγμένη ελληνική οικονομία, καταλήγει αναγκαστικά σε μείωση μισθών και συντάξεων ή, που είναι το ίδιο, σε επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου. Έτσι, συζητώντας για αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα και στο κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος κατά 10 μονάδες (από 13 σε 23) οι μισθοί και οι συντάξεις, αλλά και το διαθέσιμο εισόδημα του συνόλου του πληθυσμού θα υποστεί συντριπτική καθίζηση, που θα είναι φυσικά πολύ πιο αισθητή στα χαμηλότερα εισοδήματα. Πράγματι, ο μισθός, οι συντάξεις, γενικά το εισόδημα, έχουν δύο σκέλη: το νομισματικό και το πραγματικό. Το νομισματικό είναι το σύνολο των νομισματικών μονάδων (ευρώ) που λαμβάνει ο καθένας από μας ως μισθό ή σύνταξη στη μονάδα του χρόνου (ημέρα, εβδομάδα, μήνα). Ενώ το πραγματικό είναι το σύνολο των αγαθών και υπηρεσιών που μπορούμε να αποκτήσουμε με το ονομαστικό μας εισόδημα. Η υπόσχεση ότι μισθοί και συντάξεις δεν θα μειωθούν, αναφέρεται φυσικά στο νομισματικό μισθό ή σύνταξη. Αυξάνοντας, ωστόσο την τιμή των τροφίμων και άλλων βασικών αγαθών και υπηρεσιών, εργαζόμενοι και συνταξιούχοι θα αντιληφθούν πολύ σύντομα- μόλις δηλαδή απαλλαγούν από τη λεγόμενη μονεταρίστικη φαντασίωση – ότι έχουν φτωχύνει, παρότι ο ονομαστικός μισθός και η ονομαστική τους σύνταξη παρέμειναν ανέπαφα. Και τούτο, διότι η αύξηση των τιμών τους επιτρέπει να αποκτούν λιγότερα αγαθά και υπηρεσίες από πριν. Να προσθέσω, ότι η δυσαρέσκεια από τη μείωση των πραγματικών μισθών/συντάξεων θα είναι εντονότερη στην περίπτωση των χαμηλόμισθων/χαμηλοσυνταξιούχων, καθώς η τελευταία διαθέσιμη μονάδα του εισοδήματός τους καλύπτει ανάγκες ζωτικότερες (των οποίων η ικανοποίηση δεν θα είναι πια εφικτή) από όσο στην περίπτωση των υψηλοτέρων εισοδημάτων. Συνεπώς, η αύξηση του ΦΠΑ ισοδυναμεί με μείωση μισθών και συντάξεων, θίγοντας, μάλιστα, περισσότερο τους χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους.

  • Δεύτερον, η αφαίμαξη αγοραστικής δύναμης, με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη ρημαγμένη ελληνική οικονομία περιορίζει τη συνολική κατανάλωση, αποταμίευση και επένδυση, πλήττοντας έτσι ανεπανόρθωτα την ήδη καταρρακωμένη οικονομική δραστηριότητα, αυξάνοντας την ανεργία, η οποία προβλέπω ότι θα ξεπεράσει το 33%, τροφοδοτώντας τα ήδη υψηλά ποσοστά πείνας και κακής διατροφής, βάζοντας λουκέτο στις εναπομένουσες επιχειρήσεις, διώχνοντας στο εξωτερικό ακόμη μεγαλύτερο αριθμό μορφωμένων νέων, κορυφώνοντας τον αριθμό των θανάτων και πρόωρων θανάτων από την ήδη φρικιαστική κατάσταση στην οποίαν έχουν περιέλθει τα περισσότερα νοσοκομεία, των αυτοκτονιών, των γεννήσεων, αλλά και της βρεφικής θνησιμότητας. Και φυσικά, θα καταποντιστεί, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, και η μοναδική δραστηριότητα που έμεινε ακόμη όρθια στον άμοιρο αυτόν τόπο, ο τουρισμός! Συνεπώς, το επιχείρημα ότι στην Ελλάδα επικρατούν συνθήκες γενοκτονίας δεν απέχει της πραγματικότητας και πάντως δεν αποτελεί υπερβολή. Και, πάντως, δεν είναι πιστευτό να διαφεύγει της προσοχής των «θεσμών».
  • Τρίτον, η αφαίμαξη αγοραστικής δύναμης, με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη ρημαγμένη ελληνική οικονομία, θα έχει δραματικές επιπτώσεις στα δημοσιονομικά της Ελλάδας, μειώνοντας τα έσοδα των φόρων (σε πείσμα των υψηλών, ανήθικων και συχνά παρανοϊκών φόρων που επιβάλλονται και που εξακολουθούν να επιβάλλονται) ενόσω η Κυβέρνηση ονειρεύεται σύλληψη των φοροφυγάδων, ως συνέπεια της πτώσης των εισοδημάτων και της έντασης της οικονομικής δραστηριότητας. Και το όποιο πρωτογενές πλεόνασμα, κάτω από τις νέες αυτές συνθήκες, θα είναι όνειρο θερινής νυκτός. Ακόμη, η συνέχιση της κατακόρυφης πτώσης του ΑΕΠ (έφθασε στο 26% από την αρχή της κρίσης) θα καταστήσει προβληματική τη συνέχιση πληρωμής μισθών και συντάξεων. Διότι, στην οικονομία, δεν υπάρχουν χώροι που μπορεί να απομονωθούν ώστε να αποφύγουν τις θεομηνίες, που οι «θεσμοί», ελαφρά τη καρδία, εξακοντίζουν επί 6 χρόνια εναντίον της κατακαημένης Ελλάδας.
  • Τέταρτον, η αφαίμαξη αγοραστικής δύναμης, με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη ρημαγμένη ελληνική οικονομία, και ειδικότερα με τη βοήθεια μέτρων άκρως υφεσιακών, (όπως αυτά που προγραμματίζουν οι «θεσμοί» για την οικονομία μας), δεν θα αρκεστούν φυσικά στο να αυξήσουν την τιμή εκείνων των ειδών, που θα αποφασιστεί να επιφορτισθούν με συντελεστή ΦΠΑ 23%. Αντιθέτως, και επειδή η κάθε οικονομία αποτελείται από συγκοινωνούντα δοχεία, η αλληλεξάρτηση των τιμών θα συμπαρασύρει προς τα επάνω το γενικό επίπεδο τιμών. Έτσι, θα έχουμε την πρωτιά της πρώτης ευρωπαϊκής οικονομίας, που θα εισέλθει στη θανατηφόρα δίνη ενός αδυσώπητου στασιμοπληθωρισμού.
  • Τέλος, πέμπτον, η αφαίμαξη αγοραστικής δύναμης, με οποιονδήποτε τρόπο, από την ήδη ρημαγμένη ελληνική οικονομία, θα έχει επιπτώσεις πολύ πιο μακροχρόνιες από τις άμεσες, οι οποίες θα αποκλείουν για μακροχρόνιο διάστημα κάθε σκέψη επανεκκίνησης της οικονομίας. Αναφέρομαι, ειδικότερα, στους δύο σημαντικούς οικονομικούς μηχανισμούς, τον πολλαπλασιαστή και την επιτάχυνση, το περιεχόμενο των οποίων δεν θα αναλύσω φυσικά εδώ, αλλά θα αρκεστώ να υπενθυμίσω ότι στην ελληνική περίπτωση η αρνητική τους λειτουργία θα εξακολουθήσει να μειώνει το εισόδημα, την απασχόληση, τη ροπή για επένδυση κλπ., και πολύ μετά την αρχική μείωση του εισοδήματος.

Σε πείσμα όλων αυτών, των ορατών και ξεκάθαρων δεδομένων, υπάρχουν ακόμη πολλοί, εντός, αλλά και εκτός της Ελλάδας, που τρέμουν τη ΡΗΞΗ και πανικοβάλλονται στην ιδέα μιας νέας δραχμής. Συνεπώς, αυτοί είναι υπέρ της συνέχισης μιας ανεξέλεγκτης πια κατρακύλας της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας, παιδείας, υγείας, δημόσιας διοίκησης, δημόσιας ασφάλειας. Και είναι εναντίον για τη λήψη μέτρων που θα μπορούσαν να την σταματήσουν. Εκτός, και αν βλέπουν λύσεις, που δεν φαίνονται με γυμνό οφθαλμό.

Αυτοί, λοιπόν, αναφέρονται έντρομοι σε καταστροφή, που τη βλέπουν να έρχεται με τη δραχμή, και επικαλούνται -με άκρως αερατζίδικο τρόπο- ότι δεν θα έχουμε να φάμε, δεν θα έχουμε φάρμακα και θα υποστεί υποτίμηση η νέα δραχμή. Μερικοί, μάλιστα, ανεβάζουν τον πληθωρισμό/υποτίμηση/απώλεια εισοδήματος σε 50% (αν και δεν γνωρίζω με τι μέθοδο την υπολογίζουν)!

Από την πλευρά μου, με την ιδιότητα μακροοικονομολόγου, έχω να παρατηρήσω, σχετικά, τα εξής:

1) Υποτίμηση του νέου νομίσματος θα υπάρξει οπωσδήποτε. Το πόσο, δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί επακριβώς. Αλλά, όμως, (όπως θα πρέπει να είναι γνωστό), σε οικονομία με τόσο υψηλή ανεργία όπως η ελληνική, οι πληθωριστικές πιέσεις (και συνεπώς η υποτίμηση) θα απορροφηθούν σε σημαντικό βαθμό από τη σταδιακή απορρόφηση της ανεργίας. Και, ακόμη, με κυβέρνηση που θα νοιάζεται για τον τρόπο που κατανέμεται το εισόδημα, και που θα προσπαθεί να περιορίζει τις ανισότητες, η ύπαρξη εθνικού νομίσματος αποτελεί σημαντικό μέσο αντιμετώπισής τους.

2) Θα προχωρήσουμε σε κοπή χαρτονομισμάτων σε ποσότητα που να προκαλείται χαμηλής έντασης πληθωριστική πίεση, έτσι ώστε η ζήτηση, σε διαδοχικές φάσεις, να υψώνει στο επίπεδό της την προσφορά που συνεχώς θα υπολείπεται της ζήτησης, έτσι ώστε κάθε νέο σημείο ισορροπίας να είναι ανώτερο του αμέσως προηγουμένου. Έτσι, θα επιχειρηθεί ταχύρρυθμη ανάπτυξη.

3) Πόσο θα διαρκέσουν οι δύσκολες συνθήκες;; Δεν είναι δυνατή μια απόλυτη απάντηση. Θα έλεγα μεταξύ 6-8 μήνες υπό προϋποθέσεις:

-ότι θα υπάρχει έτοιμο ένα λεπτομερειακό αναπτυξιακό πρόγραμμα, που θα τεθεί σε άμεση εφαρμογή, δίνοντας απόλυτη προτεραιότητας στη γεωργία

-ότι θα εξασφαλιστεί κάποια βοήθεια έξωθεν, από ΕΕ (εντός της οποίας θα παραμείνουμε) από Κίνα, από Ρωσία…. (καταρχήν, είναι σωστή η υπόθεση ότι οι «εταίροι» μας δεν θα έχουν συμφέρον να μας πολεμήσουν, θέτοντας σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή και διεθνή σταθερότητα)

-ότι θα επιβληθούν περιορισμοί στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και στις εισαγωγές πολυτελών αγαθών.

-ότι θα συσταθεί ολιγομελής (και μη αμειβόμενη επιτροπή, εκτός των ξένων) από μακροοικονομολόγους/ αναπτυξιολόγους (όχι από τραπεζίτες ή λογιστές), που να παρακολουθούν, βήμα προς βήμα την εκτέλεση του αναπτυξιακού προγράμματος.

Η εξωτερική αξία ενός νομίσματος, και στην περίπτωσή μας η σφοδρότητα των πιέσεων, που θα δέχεται η δραχμή στις αγορές, αποτελούν σε αποφασιστικό βαθμό συνάρτηση της κατάστασης που επικρατεί στο εσωτερικό της περί ης ο λόγος οικονομίας. Δηλαδή, η σταθεροποίηση στο εσωτερικό, θα συμπαρασύρει και τη σταθεροποίηση της νέας δραχμής.

4) Το εγχείρημα θα είναι δύσκολο και θα εξαρτηθεί η έκβασή του, από τις προσπάθειες όλων ημών. Το είπα πολλές φορές ότι δεν θα είναι ευχάριστος περίπατος.

5) Σε πείσμα των δυσκολιών και της αβεβαιότητας γύρω από την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, η ύπαρξή του εξασφαλίζει ισχυρότατο όπλο πολλαπλών χρήσεων σε οποιαδήποτε οικονομία.

Ρωτήστε, λοιπόν, κύριε πρωθυπουργέ, τον ελληνικό λαό τι προτιμάει (αφού τον έχετε αντικειμενικά πληροφορήσει για την αδιέξοδη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα και αφού τον έχετε πείσει πλήρως ότι διαπραγματευτήκατε μέχρις εσχάτων με τους δανειστές, και ότι αυτοί απέδειξαν πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι ουδόλως νοιάζονται για το αν θα ζήσουμε ή θα πεθάνουμε). Ρωτήστε, λοιπόν, κύριε πρωθυπουργέ, αν ο λαός μας προτιμά να σαπίσει υποτελής και περιφρονημένος για γενιές και γενιές, χωρίς να μπορεί να ξεπληρώσει το τεράστιο χρέος, εφόσον δεν θα έχει πρόσβαση σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη, την οποία οι «εταίροι» μας μάς την αρνούνται. Ή αν αντιθέτως ο λαός μας προτιμά να αγωνιστεί για καλύτερες ημέρες. Ειδικότερα, απαιτείστε, κύριε πρωθυπουργέ, από τους συμπατριώτες μας που ομιλούν (με τόση, αλήθεια, ελαφρότητα) για την καταστροφή της δραχμής, ως εάν ζούσαν τώρα σε παράδεισο!, τι αντιπρόταση έχουν να κάνουν; Μήπως, η αντιπρότασή τους είναι ανάλογη εκείνης, που αν την είχαν ενστερνιστεί οι αγωνιστές του 21, θα ήμασταν ακόμη σκλαβωμένοι;

 

22.05.2015

Ανάρτηση από: http://marianegreponti-delivanis.blogspot.gr

 blogvirona.

Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟ

25 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε
Το Απίθανο Συμβόλαιο: Η Τυραννία της Αποπληρωμής του Χρέους
Γράφει ο Σπύρος Λαβδιώτης*
Υπάρχουν δύο τρόποι για να κατακτήσεις και να υποδουλώσεις ένα έθνος. Ό ένας είναι με το ξίφος. Ο άλλος είναι με το χρέος.

Η κατάκτηση με το χρέος λαμβάνει χώρα σιωπηλώς και παρασκηνιακά, εμπαίζοντας το λαό με δέλεαρ την ανάπτυξη και τη σωτηρία του από τα δεινά της μιζέριας λόγω έλλειψης κεφαλαίων.
Αρχικά, στην επιφάνεια τίποτε δεν αλλάζει στο ρυθμό ζωής. Απλά, η χώρα είναι υπό νέα διοίκηση και ο φόρος υποτέλειας, ο τόκος, δεν είναι ακόμη αισθητός.
Οι δανειστές παρουσιάζονται ως σωτήρες της χώρας χρησιμοποιώντας ωραία λόγια και ήπιες εκφράσεις, μιλούν για «αμοιβαία επωφελή συνεργασία» και «φιλική προς την ανάπτυξη» παροχή δανείων. Εκπέμπουν μηνύματα αισιοδοξίας στον ταλαιπωρημένο λαό, παίζοντας με τις λέξεις: βαπτίζουν τα επαχθή δάνεια σε «βοήθεια», τη λιτότητα σε «δημοσιονομική προσαρμογή» και την τοκογλυφία σε «αλληλεγγύη». Οι προθέσεις τους εμφανίζονται φιλικές, ότι επιτελούν με το πρόγραμμα «μεταρρυθμίσεων» ένακοινωφελές έργο και συμπάσχουν στα προβλήματα μιας εξαθλιωνόμενης κοινωνίας που μαστίζεται από την ανεργία. Πρέπει όμως να γίνουν θυσίες, προς το παρόν τονίζουν, για τη βιωσιμότητα και τη σωτηρία της χώρας στο μέλλον. Έτσι, ο λαός αισθάνεται ανακούφιση και θεωρεί ότι είναι οι ευεργέτες του, ενώ είναι οι δυνάστες του.
Η κατάκτηση ενός έθνους με το ξίφος έχει το μεγάλο μειονέκτημα ότι ο εχθρός είναι ορατός και ο λαός για να ανακτήσει την πολυπόθητη ελευθερία του ενδέχεται να εξεγερθεί. Έτσι, απαιτείται να επιβληθεί συνεχιζόμενη άσκηση στρατιωτικής επιτήρησης και βίας. Και ενδεχομένως καταστολής ενός ξεσηκωμού από τις δυνάμεις κατοχής, πρακτική που έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με το δόγμα της Νέας Τάξης (New Order) πραγμάτων. Το νέο δόγμα έκανε την εμφάνισή του το 1991 – μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού – υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό προωθεί την ιδέα της παγκόσμιας διακυβέρνησης των εθνών μέσω της παγκοσμιοποίησης των αγορών, laissez faire – laissez passé, και του ελέγχου του νομίσματος με την έκδοση ενός κοινού νομίσματος από υπέρ-εθνικές κεντρικές τράπεζες.
Το πρόβλημα με τον θεσμό του κοινού νομίσματος και την έκδοσή του από το μονοπώλιο του χρήματος, την υπέρ-εθνική τράπεζα, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), είναι ότι κάθε κράτος-μέλος απεμπολεί με την ένταξη το δικαίωμα της έκδοσης εθνικού νομίσματος, τη νομισματική πολιτική και μαζί τμήμα της εθνικής του κυριαρχίας. Το αίτιον, το κράτος πρέπει τώρα το χρήμα να το δανειστεί με επιβάρυνση τόκου από το μονοπώλιο του χρήματος την ΕΚΤ, με όρους που ορίζει, αφού αυτή καθορίζει την νομισματική πολιτική και όχι το ίδιο το κράτος – έθνος. Το παράδοξο είναι ότι η ΕΚΤ το χρήμα που χορηγεί με τόκο στα κράτη-μέλη το δημιουργεί από το τίποτε από «ζεστό αέρα», δεν υπάρχει κάλυμμα χρυσού κι αργύρου, είναι μια λογιστική εγγραφή που απορρέει από το νομικό δικαίωμα να δημιουργεί χρήμα. Υπάρχουν χρεόγραφα, και εάν δεν υπήρχαν, δεν θα υπήρχε καθόλου χρήμα στο νομισματικό μας σύστημα.
Ωστόσο, όταν ένα κράτος έχει υιοθετήσει ένα νομισματικό σύστημα στο οποίο το χρήμα για να τεθεί σε κυκλοφορία δημιουργείται αναγκαία από χρέος μέσω χορήγησης πιστώσεων από ιδιωτικές τράπεζες,1τότε ανακύπτει ένα μεγάλο πρόβλημα δυσλειτουργίας. Τα δάνεια πρέπει να αποπληρωθούν μαζί κι οι τόκοι από όλους τους φορείς της οικονομίας, το δημόσιο, τις ιδιωτικές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Οι τράπεζες όμως χορηγούν από το τίποτε μόνο την πίστωση με την αμφίεση «κεφάλαιο», που συνιστά το «δάνειο», απαιτούν όμως να πληρωθούν και οι τόκοι περιοδικά, οι οποίοι δεν έχουν δημιουργηθεί ως χρήμα. Είναι φανερό το τρομερό αδιέξοδο των δανειοληπτών, καθώς το καρτέλ των ιδιωτικών τραπεζών στέλνει έξω στον σκληρό κόσμο όλους τους φορείς να παλέψουν ο ένας εναντίον του άλλου, σε ένα άγριο πόλεμο, όπως τον περιγράφει ο Thomas Hobbes στο Leviathan «πόλεμος εναντίον όλων», να φέρουν πίσω τα χρήματα των τόκων που δεν υπάρχουν στην οικονομία, απλώς αποτελούν την αμοιβή των δανειστών.
Αυτό είναι το «απίθανο συμβόλαιο» που έχουν υπογράψει οι Ελληνικές κυβερνήσεις με τους τραπεζίτες, το οποίο είναι αδύνατον να εκπληρωθεί από το σύνολο της κοινωνίας. Κάποιοι υποχρεωτικά πρέπει να αθετήσουν τα δάνειά τους και να δηλώσουν χρεοκοπία έτσι ώστε να βρουν οι υπόλοιποι τα αναγκαία χρήματα να αποπληρώσουν τους τόκους. Γι αυτό, ο Αριστοτέλης αναφώνησε: «το χρήμα δεν γεννάει απογόνους». Το χρήμα μας είπε ο μεγάλος φιλόσοφος, δεν είναι δημιούργημα της φύσης, αλλά του νόμου και αυτό επινοήθηκε για τη διευκόλυνση των συναλλαγών. Η τοκογλυφία είναι μισητή στην κοινωνία, επειδή το κέρδος προέρχεται από το ίδιο το χρήμα, πολλαπλασιάζεται από τον τόκο, και όχι από τη χρήση για την οποία προορίσθηκε.2
Εντούτοις, η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδος ξεκινάει μετά την επανάσταση του 1821, η οποία δεν σχετίζεται με τις φιλοσοφικές αρχές του Αριστοτέλη, αλλά ούτε με τις δημοκρατικές αρχές της αρχαίας Ελλάδος, όπου τα δημοσιονομικά θέματα συνιστούσαν ένα από πρώτα θέματα προς συζήτηση στην εκκλησία του δήμου. Η Ελλάδα, μετά τον επαναστατικό αγώνα ήταν σε χαώδη κατάσταση, ανοργάνωτη και ερειπωμένη με νοοτροπία και συνήθειες που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της μακράς περιόδου της τουρκοκρατίας. Στα πρώτα του βήματα, το νέο κράτος είχε να αντιμετωπίσει μια άβυσσο στον οικονομικό τομέα. Η χώρα ήταν ένας σωρός ερειπίων, η ασφάλεια από ληστείες και πειρατείες απουσίαζε, τα ταμεία ήταν άδεια, ενώ η τραπεζική πίστη βρίσκονταν στα χέρια των σαράφηδων και τοκογλύφων, που δάνειζαν με τόκο έως και 50% ! Εθνικό νόμισμα δεν υπήρχε και οι συναλλαγές γίνονταν κυρίως με τα γρόσια και τους παράδες.
Η οικονομική κατάσταση είχε ήδη επιδεινωθεί από τις αρχές του 1823 και η έκθεση της επιτροπής που είχε ορίσει η Β’ Εθνοσυνέλευση του Άστρους (12 Απριλίου 1823) για να συντάξει έναν προϋπολογισμό απεικόνιζε την κρισιμότητα της κατάστασης.3 Τα έσοδα του 1ου εξαμήνου του 1823 συνιστούσαν περίπου το 1/3 των δαπανών. Η επιτροπή κατέληξε ότι είναι αδύνατον να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμούς με εσωτερικό δανεισμό και προέτρεπε να γίνει πιο χρηστή διαχείριση και να αναζητηθούν πόροι στο εξωτερικό. Έτσι η προσωρινή κυβέρνηση Κουντουριώτη – Μαυροκορδάτου αποφάσισε να προσφύγει στην Αγγλία για την εξεύρεση δανείου. Τον Ιούνιο του 1823 η κυβέρνηση εξουσιοδότησε τους Ορλάνδο και Λουριώτη να μεταβούν στο Λονδίνο, οι οποίοι τον Φεβρουάριο 1824 συνομολόγησαν τα επονομασθέντα «δάνεια της ανεξαρτησίας».
Μ’ αυτό τον τρόπο ξεκίνησε η εξάρτηση της Ελλάδος από ξένο δανεισμό έχοντας ως ιερό σκοπό τη συνέχιση του επαναστατικού αγώνα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία. Ωστόσο, ποτέ δεν ανέκτησε την ανεξαρτησία της από τα δεσμά της διεθνούς κεφαλαιαγοράς, διότι ήταν αδύνατο να εκπληρωθούν από τη φύση του οι όροι του «απίθανου συμβολαίου» που υπέγραφαν οι ελληνικές κυβερνήσεις με τους δανειστές, πόσο μάλλον όταν οι όροι είναι επαχθείς.
Όντως, οι όροι των «δανείων της ανεξαρτησίας» ήταν επαχθείς ή καλύτερα «ληστρικοί».4 Το τελικό ποσό του 1ου δανείου που έφθασε στην επαναστατική διοίκηση με καθυστερήσεις, ήταν μόλις 308.000 £ (38% του δανείου) 5 και ως εγγύηση για την αποπληρωμή του δανείου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς τα δημόσια κτήματα και τα δημόσια έσοδα! Το παράξενο, το «ληστρικό» δάνειο χαιρετίστηκε στην Ελλάδα ως πολιτική επιτυχία. Είναι εύλογο να διερωτηθεί ο αναγνώστης, πως το 2ο δάνειο των 2.000.000 £ που περιορίστηκε στο ποσό των 232.000 £ θα μπορούσε πολιτικώς να χαρακτηριστεί; Πως φθάνοντας καθ’ οδό στην επαναστατική διοίκηση, εξαερώθηκε, χάνοντας το 88% της αξίας του; Ήτοι μετατράπηκε σε μικρότερο ποσό του πρώτου δανείου, αν και το δεύτερο είχε συναφθεί σε υπερδιπλάσια ονομαστική αξία. Πως έγινε αυτή η ταχυδακτυλουργία; Η ιστορία του «πετσοκόμματος» είναι μεγάλη και γλαφυρή, αλλά αληθινή.6
Με το οξύμωρο της πώλησης της δεύτερης φρεγάτας για να χρηματοδοτηθεί η πρώτη, η επαναστατική διοίκηση εγκαινίασε το Ponzi σχήμα στη χρηματοοικονομία, πριν γεννηθεί ο Ponzi και επήλθε η πρώτη χρεοκοπία το 1827, πριν ακόμα δημιουργεί επίσημα το Ελληνικό κράτος. Μέσα σ’ αυτή τη φούρια ο Ιωάννης Καποδίστριας απεύθυνε έγκλιση στις «αυλές» αναζητώντας την εκ νέου δανειοδότηση, αλλά η απάντηση ήταν αρνητική και η χώρα βρέθηκε σε δεινή θέση.
Εντούτοις, παρ’ όλη τη χαώδη κατάσταση που είχε να αντιμετωπίσει ο Καποδίστριας με την άφιξή του το 1828, είναι εντυπωσιακό ότι ο Κυβερνήτης αμέσως ασχολήθηκε με το θέμα της ανόρθωσης της ρημαγμένης οικονομίας και της κοπής εθνικού νομίσματος. Κατανόησε ότι για να μπει μια τάξη στην οικονομία, έπρεπε να αντικατασταθούν τα τουρκικά γρόσια ως μέσω συναλλαγών και ιδίως αισθάνθηκε πως το εθνικό νόμισμα είναι συνυφασμένο με την εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια, πυλώνες που εκφράζουν την ανεξάρτητη υπόσταση του ελληνικού κράτους. Γνώριζε ότι το εθνικό νόμισμα αποτελούσε το κλειδί της σύστασης ενός ανεξάρτητου κράτους και οι αναμνήσεις ήταν ακόμη νωπές από τη πτώχευση της ελληνικής διοίκησης. Τώρα ο ίδιος έφερε και το βάρος της εξυπηρέτησης των «ληστρικών» δανείων της Επανάστασης.
Χρήματα στο δημόσιο ταμείο δεν υπήρχαν. Έτσι, στις 2 Απριλίου 1828, με έγγραφό του ο Καποδίστριας προς το «Πανελλήνιον» ζήτησε να μελετηθεί το θέμα και να υποβληθεί σχετικό σχέδιο: «Η κυβέρνηση, χωρίς να αμφιβάλει για τη χρηματική βοήθεια που θα δοθεί στην Ελλάδα από τη μεγαλοψυχία των συμμαχικών αυλών και οφείλοντας να τη διαχειριστεί με τον πιο επωφελή τρόπο για τις δημόσιες ανάγκες, θεωρεί από όλες τις ανάγκες πιο σημαντική και επείγουσα την ανάγκη για εθνικό νόμισμα… Είναι λοιπόν καλύτερο να αποφασίσουμε δίχως αναβολή γι αυτό και να φροντίσουμε για την ίδρυση νομισματοκοπείου… Ζητώ, λοιπόν, από το Πανελλήνιο να εκπονήσει σχέδιο μαζί με το σκεπτικό που θα το συνοδεύει».7 Το «Πανελλήνιον» υπέβαλε το σχέδιο ψηφίσματος, η εγκατάσταση του Νομισματοκοπείου έγινε στην Αίγινα και το πρώτο νόμισμα της σύγχρονης Ελλάδας, ο αργυρός « φοίνικας» κόπηκε στις 27 Ιουνίου 1829. Αξίζει να σημειωθεί η ιδιαίτερη σύμπτωση που το συνόδευε, ότι κόπηκε στην Αίγινα, όπου τον 7ο αιώνα π.Χ. είχαν κοπεί τα πρώτα Ελληνικά νομίσματα της αρχαιότητας, οι «χελώνες».
Στις 20 Ιουλίου 1829, οι πρώτοι φοίνικες μοιράστηκαν στα μέλη της Εθνοσυνελεύσεως, και ήταν εμφανής η συγκίνηση των μελών στη θέα και στην αφή του εθνικού νομίσματος, που έδινε την αίσθηση πως η Ελλάδα ήταν πλέον ένα ανεξάρτητο κράτος. Ιδού, πως ο Καποδίστριας στην επιστολή προς την Δ’ Εθνοσυνέλευση αιτιολόγησε την αναγκαιότητα εθνικού νομίσματος.8
Την ανάγκην ταύτην υπαγορεύουσιν η τιμή του Έθνους, το συμφέρον του Εθνικού Ταμείου και η ευκολία των συναλλαγμάτων, θεωρούμενη μάλιστα κατά τον ελάχιστον όρον της τιμής του νομίσματος, από την οποίαν εξαρτάται η κατά μέρος των πολιτών κατά πολύ λυσιτελής οικονομία. … Είμαστε προηγουμένως βέβαιοι ότι θέλετε αισθανθή επίσης, ως και ημείς, την ανάγκην της κατασκευής Εθνικών νομισμάτων, και θέλετε προΐδει και τα εξ αυτών προσγενησομένας ουσιώδεις και μεγάλας ωφελείας εις την Επικράτειαν.
Οι αργυροί φοίνικες (κόπηκαν συνολικά 11.978) και όλα τα νομίσματα που κυκλοφόρησαν ως εθνικό νόμισμα του ελληνικού κράτους, σταμάτησε η κοπή τους μετά την άφιξη του Όθωνα και το Νομισματοκοπείο της Αίγινας έκλεισε με διάταγμα της 1ης Φεβρουαρίου 1833. Είναι εμφανές ότι οι Βαυαροί δεν είχαν καμία διάθεση να τιμήσουν τη μνήμη του Καποδίστρια, αλλά αντίθετα προσπάθησαν να εξαφανίσουν ότι είχε σχέση με την πολύπλευρη διακυβέρνηση και τη χρηστή διοίκηση του εξαίρετου αυτού πολιτικού άνδρα, ενός πραγματικού ευεργέτη της πατρίδος, που διακρίνονταν για τη σεμνότητα του ήθους, την αφιλοκέρδεια και τον ακέραιο χαρακτήρα.
Η νομισματική ιστορία της περιόδου του Καποδίστρια περιλαμβάνει και τις προσπάθειες της έκδοσης χαρτονομίσματος μέσω της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας για τις επείγουσες πληρωμές του κράτους. Τόσο οξύ ήταν το ταμειακό πρόβλημα, που ο ίδιος ο Καποδίστριας έβαζε χρήματα από τον προσωπικό του λογαριασμό για κάλυψη των δαπανών. Εν μέσω δυσπραγίας, τον Ιούνιο 1830 ο Κυβερνήτης αποφάσισε να χρηματοδοτήσει τις δαπάνες του προϋπολογισμού με την έκδοση χαρτονομίσματος, αιτιολογώντας την έκτατη πράξη ως εξής:«Χρεωστούντες να εξεύρωμεν τον τρόπον να θεραπεύσωμεν την ανάγκην ταύτην (την ταμειακή), χωρίς να επιφορτίσωμεν με νέους φόρους την γεωργίαν και το εμπόριον, τα οποία οφείλομεν να αναζωογονήσωμεν, ως παθόντα εκ της παρελθούσης ανωμαλίας∙ θεωρούντες την ανάγκην του να μεταχειρισθώμεν εις την περίστασιν ταύτην και προς θεραπείαν των εκ της ελλείψεως αποτελεσμάτων το εις τα άλλα έθνη παραδεδεγμένον χαρτονόμισμα και συνάμα να ασφαλίσωμεν την υπόληψιν αυτού».10
Από την ανωτέρω δήλωση του Καποδίστρια προκύπτει ότι ο Κυβερνήτης προσπάθησε με το ψήφισμα του Ιουνίου 1831, να εισαγάγει το «χαρτονόμισμα» και όχι το «τραπεζογραμμάτιο» για να θεραπεύσει τις ταμειακές ανάγκες της κυβέρνησης. Κι αυτό, διότι μόνο το χαρτονόμισμα που εκδίδεται απ’ ευθείας από το κράτος, δεν επιφορτίζει με νέους φόρους τη γεωργία και το εμπόριο και εν γένει την οικονομική δραστηριότητα, αλλά την αναζωογονεί. Αντιθέτως, το τραπεζογραμμάτιο εκδίδεται από τις τράπεζες και η ύπαρξή του σε κυκλοφορία οφείλεται σε δάνεια με επιβάρυνση τόκων, οι οποίοι εξ ανάγκης πρέπει να καλυφτούν με νέους φόρους. Γι αυτό, η κατάσταση είναι φοβερή όταν οι κυβερνήσεις στην προσπάθεια να αυξήσουν τον εθνικό πλούτο, πρέπει να χρεωθούν και να υποστούν τοκογλυφικές επιβαρύνσεις. Κι αυτή η πρακτική μετατράπηκε σε φρίκη στη σημερινή εποχή, με την υφαρπαγή των αποθεματικών των ταμείων για πληρωμές τόκων και χρεολυσίων, για να παραμείνει η χώραπάση θυσία στη ζώνη του ευρώ!11
Όπως βλέπουμε, σε μία μακρινότερη εποχή, ο πρώτος Κυβερνήτης του νεοσύστατου ελληνικού κράτους αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα: της έλλειψης ταμιακών διαθεσίμων για την πληρωμή των κρατικών δαπανών και τη χρηματοδότηση της οικονομικής δραστηριότητας. Έτσι, σε αρμονία με το γνωμικό «πενία τέχνας κατεργάζεται» έγινε η σύλληψη της ιδέας της δημιουργίας του «χαρτονομίσματος», που επρόκειτο να κυκλοφορήσει για λογαριασμό του κράτους και όχι για λογαριασμό της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας.12Η Τράπεζα όμως ήταν ιδιωτική στη μετοχική της βάση και απαιτείτο η συνδρομή ξένων κεφαλαίων για να ανδρωθεί. Το κράτος με άδεια τα ταμεία αδυνατούσε να συνεισφέρει και για να αντληθούν κεφάλαια, οι μέτοχοι ως δέλεαρ ελάμβαναν 8% σε ετήσια βάση επί των χρημάτων που τοποθετούσαν και είχαν το δικαίωμα να αποσύρουν τα κεφάλαια τους, μετά την πάροδο ενός έτους. Ως συνέπεια, αντιμετώπισε προβλήματα ανάπτυξης των τραπεζικών εργασιών της, αλλά στο σύντομο βίο της (έκλεισε το 1834 με απόφαση της Αντιβασιλείας) συνείσφερε στην ανασύσταση του τόπου.
Το βαρυσήμαντο ερώτημα είναι γιατί μετά την αρχική επιτυχία της άντλησης κεφαλαίων για την ενδυνάμωση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας – μετά την Δ’ Εθνοσυνέλευση στο Άργος – η εισροή κεφαλαίων καθηλώθηκε και τα πρώτα κρούσματα απόσυρσης εμφανίσθηκαν; Η Τράπεζα συστάθηκε ως οιονεί Κρατική Τράπεζα (Banque d’ Etat) με την προσδοκία ότι κεφάλαια θα εισέρρεαν από πατριωτισμό στο κενό δημόσιο ταμείο για να ανακουφιστούν επείγουσες και πολλές ανάγκες του ερειπωμένου τόπου. Και τι άλλο, εκτός του πατριωτισμού, διερωτάται ο Ιωάννης Βαλαωρίτης, θα μπορούσε να προτρέψει τα κεφάλαια κατά την τρικυμιώδη εκείνη εποχή για να συμμετέχουν στην ίδρυση αυτού του είδους Τράπεζας;13
Τη φιλοπατρία επικαλέστηκε και ο Κυβερνήτης παροτρύνοντας τους ευκατάστατους έλληνες για καταθέσεις προς την Τράπεζα αναθέτοντας τη διεύθυνση στον Πρόβουλο του επί της οικονομίας τμήματος του Πανελληνίου. Αν και οι οικονομικές περιστάσεις ήταν μίζερες, ο φιλελληνισμός των ξένων και ο πατριωτισμός των ελλήνων υπερτερούσαν αυτές τις δυσχέρειες. Μάλιστα, πρώτος ο Κυβερνήτης και οι περί αυτού οικείοι έδωσαν το παράδειγμα με τη συνδρομή τους στο μετοχικό κεφάλαιο της Τράπεζας. Επίσης, συμμετείχαν και ο βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος, ο τραπεζίτης Εϋνάρδος και άλλοι φιλέλληνες, ακόμη και ονόματα στρατηγών, όπως ο Κολοκοτρώνης και συμπλήρωναν το κατάλογο των μετόχων ευπατρίδεις έλληνες, άλλοι από το περίσσευμα και άλλοι από το υστέρημά τους.14 Τα κατατεθέντα κεφάλαια ανήλθαν σε 2.034.660 τουρκικά γρόσια σύμφωνα με την κατάσταση που υπέβαλε ο Καποδίστριας στην Δ’ Εθνοσυνέλευση, η οποία επικύρωσε το ψήφισμα θέσπισης της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας.15
Πως λοιπόν πήγαν τόσο στραβά οι εργασίες της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας με τόσα τρανταχτά ονόματα, επιφανείς πολιτικούς και τραπεζίτες και έμπειρούς διαχειριστές, έτσι ώστε στα μέσα του 1830, οι εναπομείναντες μέτοχοι τραβούσαν άρον άρον τα κεφαλαία τους; Μήπως ισχύει η κοινότοπος επεξήγηση των εγχειριδίων «της αποτυχίας της να εμπνεύσει την αναγκαία εμπιστοσύνη γιατί το κράτος απορροφούσε όλα της τα κεφάλαια σε μη παραγωγικούς σκοπούς;» Ή μήπως όταν πρόκειται περί χρημάτων ο θερμότερος και ο αγνότερος πατριωτισμός δεν δύναται να εκπληρώσει το μοχλό της εμπιστοσύνης με τον οποίο και μόνο μετακινούνται και έλκονται τα μεγάλα κεφάλαια, που θρυμματίστηκε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830;
Είναι αξιοσημείωτο ότι μετά τριάντα χρόνια το όραμα του Καποδίστρια το ακολούθησε ο Abraham Lincoln το 1861,ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Ο Lincoln εξέδωσε ταGreenbacks, τα χαρτονομίσματα των Ηνωμένων Πολιτειών, απευθείας από το κράτος για να χρηματοδοτήσει χωρίς δάνεια τις αυξημένες δημόσιες δαπάνες και τον στρατό και οδήγησε τη χώρα του επιτυχώς διαμέσου της μεγαλύτερης συνταγματικής, στρατιωτικής και ηθικής κρίσης στην ιστορία της. Η στάση του υπέρ της έκδοσης του εθνικού νομίσματος υπήρξε απαράμιλλος και την υπογραμμίζει το εδάφιο που ακολουθεί: « Το προνόμιο της δημιουργίας και της έκδοσης του χρήματος δεν είναι μόνο το υπέρτατο δικαίωμα της κυβέρνησης, αλλά αποτελεί και τη μεγαλύτερη δημιουργική της ευκαιρία και οι φορολογούμενοι θα εξοικονομήσουν τεράστια ποσά από τόκους, προεξοφλήσεις οφειλών και επιβαρύνσεις συναλλαγών. Το χρήμα θα σταματήσει πλέον να είναι ο άρχοντας και θα γίνει ο υπηρέτης της ανθρωπότητας. Η Δημοκρατία θα υψωθεί υπεράνω του χρήματος». Η μοίρα όμως επιφύλασσε άλλη τύχη για τις μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες του Καποδίστρια και του Lincoln.
Η τυραννία της αποπληρωμής του χρέους έφτασε στο απόγειό της, με τη σύσταση του Βασιλείου της Ελλάδος και το όνειρο για μια Δημοκρατική Ελλάδα το διαδέχεται η Μοναρχία. Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης Φεβρουαρίου 1830, που υπογράφτηκε από τις τρείς εγγυήτριες δυνάμεις (Αγγλία – Γαλλία- Ρωσία), Άρχων Ηγεμών της Ελλάδος ορίζεται ο 16χρόνος Πρίγκιπας της Βαυαρίας, ‘Οθων- Φρειδερίκος- Λουδοβίκος. Με πλήρες όνομα, Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ, ο βασιλιάς «άνευ της βουλήσεως του ελληνικού λαού» έρχεται, συνοδευόμενος από πολυμελή βαυαρικό στρατό και τριμελή Αντιβασιλεία Βαυαρών.
Την έλευση του Όθωνα στην Ελλάδα στις 25 Ιανουαρίου 1833, την συνοδεύει δάνειο 60 εκατ. φράγκων, που συνάφθηκε από τις εγγυήτριες δυνάμεις και τη Βαυαρία στο όνομα του «ανεξάρτητου» Βασιλείου της Ελλάδος. Δέον να επισημανθεί ότι οι προστάτιδες δυνάμεις ενώ αρνήθηκαν επίμονα κάθε δανειακή διευκόλυνση στον Κυβερνήτη της Ελληνικής Πολιτείας Ιωάννη Καποδίστρια, τώρα γενναιόδωρα χορηγούν 60.000.000 ff 16 για την εγκαθίδρυση της Βασιλικής Μοναρχίας, που κατοχύρωνε την εξάρτηση και τη διασφάλιση της αποπληρωμής των δανείων.
Η Αντιβασιλεία είχε επίσης αναλάβει και το βάρος της εξυπηρέτησης των «ληστρικών» δανείων του επαναστατικού αγώνα. Πόροι για την αποπληρωμή των δανείων δεν υπήρχαν αφού τα όσα ποσά εκταμιεύτηκαν δεν αξιοποιήθηκαν για επενδύσεις υποδομής της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας. Ένα μεγάλο μέρος κατασπαταλήθηκε από την Αντιβασιλεία σε μισθούς και οδοιπορικά της Αντιβασιλείας, για τη μισθοδοσία και τη μεταφορά του βαυαρικού στρατού, σε πολιτικά ρουσφέτια και στα λούσα του παλατιού. Ένα άλλο, σε αποζημιώσεις στην Τουρκία για την εξαγορά ελληνικών περιοχών, ενώ οι τόκοι που απαιτείτο να καταβάλλονται στους δανειστές ανέρχονταν στο ήμισυ σχεδόν των εσόδων του κράτους ετησίως. Ως αποτέλεσμα, επεβλήθησαν σκληρά μέτρα λιτότητας προκαλώντας μεγάλη δυσαρέσκεια στο λαό.17
Τα μέτρα όμως δεν απέδωσαν σε μια ήδη αδύναμη οικονομία και το καλοκαίρι του 1843 η κυβέρνηση ενημερώνει τους δανειστές ότι αδυνατεί να πληρώσει τη δόση του χρέους και ζητά νέο δάνειο. Οι εγγυήτριες δυνάμεις αρνούνται, εκτός και εάν δεχθεί να υπογραφεί Μνημόνιο. Έτσι γεννήθηκε η Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, η οποία οδήγησε στην παραχώρηση Συντάγματος και θεωρητικά άλλαξε το πολιτειακό σκηνικό από τη μοναρχία στη βασιλευόμενη δημοκρατία. Ακολούθως, η χώρα κήρυξε στάση πληρωμών προς τους δανειστές της, διότι ήταν αδύνατον να εκπληρωθεί το «απίθανο συμβόλαιο» παρά τα μέτρα λιτότητας. Έτσι, επέρχεται η 2η χρεοκοπία και η χώρα βρέθηκε πολύ φτωχότερη από την ημέρα που σύναψε το δάνειο, αφού το χρέος είχε ανέλθει λόγω του ανατοκισμού των τόκων στα 90 εκατ.ff από 60 εκατ. ff και τα μέτρα οδήγησαν σε μακροχρόνια ύφεση και στην εξαθλίωση μεγάλου μέρους της κοινωνίας.
Ο αναγνώστης εύκολα θα διαπιστώσει την εστία του προβλήματος του παρελθόντος και του παρόντος του ελληνικού οικονομικού φαινομένου: τη συνεχή εξάρτηση της Ελλάδος – ευθύς αμέσως μετά τον επαναστατικό αγώνα- και εν συνεχεία ως «ανεξάρτητο» κράτος, μέχρι και σήμερα από ληστρικά δάνεια αλλότριων δυνάμεων υπό μορφή σωτηρίας. Όμως, τα συμβόλαια δανείων είναι απίθανο να εκπληρωθούν σε ένα νομισματικό σύστημα που το χρήμα γεννιέται από το χρέος και αυξάνεται με τον ανατοκισμό του τόκου. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα οικονομικά προβλήματα είναι κυκλικά και επαναλαμβανόμενα, διότι η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει. Γι αυτό, το σκηνικό των συνθηκών χρεοκοπίας της Ελλάδος είναι πανομοιότυπο.
Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα δεν ευδοκίμησε λόγω της ουσιαστικής καθαίρεσης από την εξουσία του Καποδίστρια με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου, το οποίο όριζε Άρχοντα Ηγεμόνα της Ελλάδος τον Όθωνα. Έτσι επήλθε η αλλαγή του Πολιτεύματος, χωρίς τη βούληση του ελληνικού λαού, από Ελληνική Πολιτεία σε Βασιλική Μοναρχία – σε αρμονία με τα δεσποτικά καθεστώτα της Ευρώπης.
Επιπροσθέτως, ο Καποδίστριας έπρεπε να καθαιρεθεί από την εξουσία, διότι παρέκαμψε την έκδοση του χρήματος μέσω δανεισμού και αυτό υπονόμευε το Αγγλοσαξονικό μοντέλο που έχει ως υπόβαθρο τις ιδεολογικές αρχές του φιλελευθερισμού. Αρχές, οι οποίες εκθειάζουν τη θεωρία του ατομικού συμφέροντος όπως τις διατύπωσε ο Adam Smith στον Πλούτο των Εθνών, που έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με τις αρχές του κοινωνικού συμφέροντος που πρέσβευε η πολιτική του ευπατρίδηΚαποδίστρια. Η πολιτική του απελευθέρωνε την Ελλάδα από τα δεσμά της υποτέλειας και της εξάρτησης της ανασυγκρότησης της χώρας και ανάπτυξης της ρημαγμένης οικονομίας με χρηματοδότηση από εξωτερικό δανεισμό.
Από μια άλλη οπτική γωνία, η ρηξικέλευθος νομισματική πολιτική του Καποδίστρια στην ουσία ξήλωνε τον ακρογωνιαίο λίθο του μοντέλου, την ξακουστή Τράπεζα της Αγγλίας. Η φημισμένη Κεντρική Τράπεζα, που ευκρινώς αναφέρει στο καταστατικό της ότι «επωφελείται του τόκου σε όλα τα χρήματα που δημιουργεί από το τίποτε» μέσω δανεισμού, με βάση το σύστημα των κλασματικών αποθεματικών. Έτσι το νομισματικό σύστημα που οραματίσθηκε ο Καποδίστριας με το φοίνικα να έχει στη μια όψη την Ελληνική Πολιτεία και από την άλλη το όνομα του Κυβερνήτη με ημερομηνία 1828, για να θυμίζει την αναγέννηση του Έθνους, ήταν ανάθεμα για τις μεγάλες δυνάμεις. Το «πουλάκι» είχε βγει από το κλουβί, είχε απελευθερωθεί, με το χαρτονόμισμα που το εξέδιδε απ’ ευθείας το ίδιο το κράτος, ελεύθερο από χρέος, χωρίς την υποχρέωση επιστροφής κεφαλαίου και τόκου σε τραπεζίτες. Τα τραπέζια είχαν αναποδογυρίσει και οι δανειστές δεν είχαν, όχι μόνο μέρος για να φάνε, αλλά και καρέκλες για να κάτσουν.
Η ηγεμονική θέση της Αγγλίας στην εποχή του Καποδίστρια έχει αντικατασταθεί στη σημερινή εποχή από την ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρωζώνη, όπου η Ελλάδα πνιγμένη στα χρέη έχει μετατραπεί σε κλοτσοσκούφι των διεθνών δανειστών για άλλη μια φορά. Η χώρα μας βρίσκεται στη δύνη μιας νέας de jure χρεοκοπίας, γιατί η πολιτική ηγεσία δεν έχει διδαχθεί από την ιστορία. Το σύστημα της δημιουργίας του Χρήματος από το Χρέος διατηρήθηκε και η φύση του λαού παρέμεινε αμετάβλητη, εθισμένη στα δάνεια και στις δόσεις, με τη φράση «να πάρουμε τη δόση» στα χείλη του καθενός και μετά «έχει ο Θεός» κάπως «θα τα βολέψουμε». Το βόλεμα ιστορικώς σήμαινε νέα δάνεια. Μ’ αυτή τη συμπεριφορά και τρόπο σκέψης η Ελλάδα βάδιζε από χρεοκοπία σε χρεοκοπία με το αλησμόνητο του Τρικούπη «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν!» Όμως, συνεχίζουμε εις μάτην διότι το «απίθανο συμβόλαιο» είναι αδύνατον να εκπληρωθεί.
*Ο κ. Σπύρος Λαβδιώτης είναι οικονομολόγος, πρώην διοικητής της Τράπεζας Καναδά
Παραπομπές
1. Η επεξήγηση της δημιουργίας του σύγχρονου Χρήματος από το Χρέος, δίδεται στο δοκίμιο « Το Παιχνίδι Προπετάσματος Καπνού και Καθρεπτών», 8 Μαΐου 2015, https://spiros26.wordpress.com
2. Αριστοτέλης, Πολιτικά Α’, 1258, β5.
3. Τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας συντηρούνταν από τα ελάχιστα έσοδα του κράτους. Φόροι δεν υπήρχαν, πλην της έκτατης φορολογίας του κλήρου και μονών, που επέφερε μηδαμινές εισπράξεις. Τα έσοδα προέρχονταν κυρίως από τις συνεισφορές των φιλοπάτριδων και φιλελλήνων, τελωνιακούς δασμούς και από τη «λαφυραγωγία» των απελευθερωμένων περιοχών. Επίσης, έσοδα προέκυπταν από λύτρα, μέσω της εξαγοράς αιχμαλωτισθέντων ευπόρων Τούρκων και των χαρεμιών τους. Πρέπει όμως να ειπωθεί ότι σημαντικά έσοδα θα μπορούσαν να προέλθουν από τα λάφυρα που άφηναν οι Τούρκοι πίσω τους, ιδίως από τις πειρατείες, αλλά θησαύριζαν κατεξοχήν οι καραβοκύρηδες των νησιών, διότι δεν υπήρχε ένα κοινό ταμείο για τον αγώνα, αλλά «λαφυραγωγούνταν» από τους αγωνιστές. Στις αρχές του 1823 η κατάσταση ήταν τόσο απελπιστική ούτως ώστε οι εθνικές ομολογίες που εκδόθηκαν, συναλλάσσονταν στο 15% – 17% της ονομαστικής τους αξίας.
4. Το πρώτο δάνειο που συνομολογήθηκε τον Φεβρουάριο του 1824 στο Λονδίνο ονομαστικής αξίας 800.000 £ είχε επιτόκιο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1.5% και περίοδο αποπληρωμής 36 χρόνια. Το τελικό ποσό που έφθασε στην επαναστατική διοίκηση ήταν μόλις 308.000 λίρες! Το δάνειο είχε οριστεί στο 59% του ονομαστικού (472.000 £) και παρακρατήθηκαν 80.000 λίρες ως προκαταβολή τόκων δύο ετών, 16.000 £ για χρεολύσια και 2000 £ για προμήθεια. Τα υπόλοιπα σπαταλήθηκαν από τους διαπραγματευτές! Το δεύτερο δάνειο ανήρχετο στα 2.000.000 £ και η σύναψη έγινε στο Λονδίνο ( 25-1- 1825). Το καθαρό ποσό περιορίστηκε στις 816.000 £, αφού είχε οριστεί στο 55% του ονομαστικού, δηλαδή στις 1.100.000 £ και παρακρατήθηκαν 284.000 £ για προκαταβολή τόκων δύο ετών, χρεολύσια και προμήθεια. Τελικά, στη διοίκηση της επανάστασης έφθασε μόνο το ποσό των 232.000 £!!! Πηγή: Α. Ανδρεάδης (1939), Έργα ΙΙ Μελέται επί της Συγχρόνου Ελληνικής Δημόσιας Οικονομίας, σελ. 306, Αθήνα.
5. Κατά τον Γ. Ρωμαίο, Η Ελλάδα των Δανείων και των Χρεοκοπιών (2012), το ποσό εκτιμάται στις 298.000 £.
6. Συνοπτικά, από το 2ο δάνειο διατέθηκαν 212.000 £ για την αναχρηματοδότηση του πρώτου δανείου, 284.000 £ παρακρατήθηκαν για τόκους δύο ετών, χρεολύσια και προμήθεια, 77.000 £ για την αγορά όπλων και πυροβόλων, 160.000 £ για την παραγγελία 6 ατμοκίνητων πλοίων από τα οποία μόνο 3 έφθασαν στην Ελλάδα [ο «Ερμής», το «Καρτερία» και η «Επιχείρηση»] και 155.000 £ για τη ναυπήγηση δύο φρεγατών, εκ των οποίων μόνο η «Ελλάς» έφθασε στην Ελλάδα, η δεύτερη πωλήθηκε για να χρηματοδοτηθεί η πρώτη. Το υπόλοιπο ξοδεύτηκε σε μισθούς.
7. Επιστολή Ιωάννη Καποδίστρια προς το Πανελλήνιο, Αίγινα, 2 Απριλίου 1828, ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ, Ιωάννης Καποδίστριας, Μέρος Β’, σελ.18, National Geographic, Αθήνα 2013.
8. Τζαμάλης Αναστάσιος, Τα νομίσματα της Νεώτερης Ελλάδας (1828-1979), σελ. 110, Αθήνα 1980.
9. Οι Φοίνικες του Καποδίστρια: το πρώτο νόμισμα του νεώτερου ελληνικού κράτους, Λύκειο Βαρβακείου, 2013
10. Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος έτους 1831, Ψήφισμα ΚΖ’/17 Ιουνίου 1831.
11. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε πρόσφατο δελτίο ( Greece: Transactions with the Fund, until March 31 2015) γνωστοποιεί ότι η Ελλάδα πλήρωσε σε τόκους και επιβαρύνσεις 2.646 δις SDRs σε συνολικό κεφάλαιο δανεισμού ύψους 27.766 δις SDRs, ήτοι με επιβάρυνση τόκου 9.53% , από τον Μάιο του 2010 έως την 31η Μαρτίου 2015!
12. Η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα ιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1828 στην Αίγινα, με τη βοήθεια του Ελβετού φιλέλληνα τραπεζίτη Εϋνάρδου, φίλου του Καποδίστρια. Ό κύριος ‘μοχλός’ ήταν ο Γ. Σταύρος (πρώην ταμίας του Εκτελεστικού και σύμβουλος του Κυβερνήτη). Ήταν το πρώτο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα του νεοελληνικού κράτους και ασκούσε αρμοδιότητες του υπουργείου οικονομικών, παράλληλα με τις τραπεζικές εργασίες. Είχε την ευθύνη της έκδοσης χαρτονομίσματος και εκτύπωσε χαρτονομίσματα των 5,10,50, και 100 φοινίκων συνολικής αξίας 500.000 (από 3.000.000). Το Δημόσιο Ταμείο όφειλε να καταβάλει τις πληρωμές προς τους δικαιούχους, κατά το 1/3 σε χαρτονομίσματα και κατά 2/3 σε νομίσματα. Η συνεισφορά της υπήρξε σημαντική στην ανασύσταση του στρατού και στόλου, οργάνωση της διοίκησης και ενίσχυσε τη γεωργία με τη χρηματοδότηση γεωπονικών έργων.
13. Ιωάννης Βαλαωρίτης, Ιστορία της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος (1842-1902), σελ. 2, Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.
14. Νύση Μεταχά Μεσσηνέζη, Γεώργιος Σταύρος και Εθνική Τράπεζα, σελ. 112, Αθήνα 1956.
15. Η Δ’ Εθνοσυνέλευση έγινε στο Άργος από τις 11 Ιουλίου έως τις 6 Αυγούστου 1829 και συμμετείχαν 236 πληρεξούσιοι από όλη την Ελλάδα, για πρώτη φορά εκλεγμένοι από άμεση ψηφοφορία στις εκλογές του 1829. Σ’ αυτή εγκρίθηκε η πολιτική του Καποδίστρια και συστάθηκε Γερουσία με 27 γερουσιαστές σε αντικατάσταση του συμβουλευτικού σώματος του Πανελληνίου, που είχε ιδρυθεί με την άφιξη του Κυβερνήτη το 1828. Ελήφθησαν σημαντικές αποφάσεις σχετικά με τη λειτουργία του κράτους που περιγράφηκαν σε 13 ψηφίσματα. Ενδεικτικά αναφέρονται, η έκδοση του εθνικού νομίσματος, του φοίνικα, η θέσπιση της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας, η απαγόρευση εξαγωγής αρχαιοτήτων από την Ελλάδα και νόμος για την εκδίκαση υποθέσεων στα δικαστήρια.
16. Το δάνειο των 60.000.000 γαλλικών φράγκων του Όθωνα (1833) ορίστηκε στο 95% του ονοματικού (57 εκατ. ff) και θα καταβάλλονταν σε τρείς δόσεις. Ωστόσο, η 3 η δόση των 20.000.000 ff ουδέποτε καταβλήθηκε στην Ελλάδα, αλλά παρακρατήθηκε από τους πιστωτές για την εξυπηρέτηση του δανείου. Από τις υπόλοιπες δύο δόσεις (40 εκατ. ff) που θα εκταμιεύονταν σύμφωνα με τις ανάγκες του Βασιλείου, τα 35 εκατ. ff, αντί να χρησιμοποιηθούν για την ανοικοδόμηση της χώρας, τα χρήματα σπαταλήθηκαν από την Αντιβασιλεία και σε έξοδα του Βαυαρικού στρατού και, σε αποζημιώσεις στην Τουρκία για την εξαγορά των περιοχών της Αττικής, Εύβοιας και Φθιώτιδας.
17. Τα μέτρα λιτότητας περιελάμβαναν, α) απόλυση του 1/3 των δημοσίων υπαλλήλων, β) μείωση 20% των μισθών όσων παρέμειναν, γ) παύση πληρωμής των συντάξεων, (εκείνη την εποχή συντάξεις δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού, αλλά σε ορισμένες κατηγορίες), δ) κατάργηση όλων των υγειονομικών υπηρεσιών του κράτους, ε) κατάργηση όλων των διπλωματικών αποστολών στο εξωτερικό, ζ) απόλυση όλων των μηχανικών του δημοσίου και παύση των δημόσιων έργων, η) μείωση 60% των στρατιωτικών δαπανών που περιλάμβανε και μείωση του αριθμού και του μισθού και αντί για μισθό οι αξιωματικοί έπαιρναν χωράφια. θ) αύξηση των φόρων και δασμών, ι) επιβολή προκαταβολής στο φόρο εισοδήματος και της «δεκάτης», που ήταν ο φόρος της αγροτικής παραγωγής, και κ) νομιμοποίηση όλων των αυθαιρέτων κτισμάτων και καταπατημένων γαιών με την πληρωμή προστίμου.

Πήραν τον ίσκιο τους για μπόϊ

24 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

«Φταις-δε φταις, αν δεν μπορείς να παλέψεις θα πεθάνεις» Μπρεχτ

Οι συντηρητικοί είναι ως επί το πλείστον καλοί άνθρωποι αλλά κατά τεκμήριο άσχετοι με την Πολιτική εκείνη που απαιτεί σκληρές μάχες για την εξουσία. Η εξήγηση είναι απλή. Συντηρητικοί είναι η πλειοψηφία των δημιουργικών ανθρώπων και των νοικοκυραίων, λέξη που έχει κατασυκοφαντηθεί από την Αριστερά ακριβώς επειδή η πλέμπα που αποτελεί την βασική της εκλογική πελατεία τούς φθονεί κοινωνικά.
Οι επιστήμονες, οι επαγγελματίες, οι μαγαζάτορες, οι έμποροι, οι επιχειρηματίες, οι ικανοί αγρότες, τα στελέχη του ιδιωτικού τομέα, συνήθως, αφιερώνουν το χρόνο τους και την ενέργειά τους στο να καλυτερεύσουν τη δουλειά τους και μέσω αυτής το επίπεδο ζωής της οικογενείας τους. Από την εξουσία ζητούν το κοινωνικό πλαίσιο ασφαλείας που θα τους επιτρέψει να το επιτύχουν ξεδιπλώνοντας τις ικανότητές τους. Έτσι τείνουν να υποστηρίζουν διακυβερνήσεις που παρέχουν πρωτίστως κοινωνική σταθερότητα. Και αυτή, στην Ελλάδα, ιστορικά, συνήθως, την εγγυώνται τα κόμματα που προσανατολίζονται προς τη δεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος, αν και πολιτικά το «συντηρητικός» δεν ταυτίζεται εξ ορισμού με το «δεξιός».

Η συμμετοχή λοιπόν αυτού του τύπου ανθρώπων στα κοινά δεν έχει χαρακτήρα διαρκούς ενασχόλησης αλλά την αναγκαία και ικανή δόση, συνήθως στήριξη και ψήφιση κόμματος και βουλευτή και πέραν αυτών ολίγα. Όταν στην πρόσφατη ιστορία το αστικό καθεστώς βρέθηκε σε κίνδυνο, σε υπεράσπισή του δεν προσέτρεξαν δυναμικά οι αστοί αλλά ένοπλα στηρίγματα, από το εξωτερικό ή το εσωτερικό.

Αντίθετα, οι, συνήθως, μειονεκτικοί που συνασπίζονται σε δυναμικές μειοψηφίες θητεύουν ως κοινωνικοί ανατροπείς. Θέλουν να βελτιώσουν την κοινωνική τους θέση όχι βελτιώνοντας τον εαυτό τους με προσωπικό κάματο αλλά επιδιώκοντας να εγκαθιδρύσουν το καθεστώς εκείνο όπου οι ίδιοι θα απολαμβάνουν προνόμια και απολαβές τα οποία θα πληρώνουν οι υπόλοιποι : Η συνοπτική ιστορία της Ελλάδας μετά το 1981.
Με δυο απλά παραδείγματα από την επικαιρότητα. Φωτόπουλος : «Ξυδάκι για όσους αντιδρούν στην παροχή έξτρα επιδόματος στους υπαλλήλους της ΔΕΗ» – εν μέσω κρίσης με 1,5 εκατομμύριο ανέργους από τους οποίους επίδομα ανεργίας παίρνει μόνο το 8%. Καλφαγιάννης : «Δικαιώνεται ο αγώνας της ΕΡΤ» – των υψηλόμισθων κρατικοδίαιτων που από την 30η Απριλίου πληρώνονται πάλι κανονικά.

Οι αριστεροί αφιερώνουν τον χρόνο τους όχι στη δημιουργία αλλά στην καταστροφή. Σε κομματικά γραφεία, γιάφκες και παρασυνάξεις όπου μεθοδεύεται ακατάπαυστα η υπονόμευση του αστικού καθεστώτος. Γίνονται έτσι μαιτρ σε αυτά όπου οι συντηρητικοί μειονεκτούν, στην συνωμοσία, στην προπαγάνδα, στην ίντριγκα, στην πλεκτάνη, στον διαδρομισμό, στην πολιτική διαστρέβλωση, στη στρεψοδικία. Γι’ αυτό και, όπως διαμορφώθηκε στην Ελλάδα το σκηνικό μετά το 1974, πολιτικά ακαταμάχητοι. Ο Τσίπρας με την κομπανία του που έχουν επικοινωνιακά κυριαρχήσει δεν έπεσαν από τον ουρανό.
ΜεταλλάξειςΜετά το 1974 σημειώθηκαν δυο μείζονες, καταστροφικές για το Έθνος πολιτικές μεταλλάξεις. Η μεν Δεξιά κοινωνικά απώλεσε διότι συνειδητά απέβαλε, για λόγους και με τρόπους που φιλοδοξούμε να σας εκθέσουμε κάποια στιγμή, το στοιχείο της «Λαϊκής» που μεταπολεμικά την χαρακτήριζε έως τότε και εξυπηρέτησε, κυρίως, ισχυρά οικονομικά συμφέροντα αλλά και την λεγόμενη «Eυρω-Aτλαντική ολοκλήρωση». Κομματικά όμως εξακολουθούσε να αντλεί στήριξη από ευρείες μάζες, ψευδεπίγραφα σε ένα βαθμό. Ενώ, παρέδωσε το Παρακράτος στην Αριστερά, εκχωρώντας έτσι στον εχθρό το ακατονόμαστο, πλην αναγκαίο, εργαλείο στήριξης του καθεστώτος.

Η δε Αριστερά, από ευάριθμη έκφραση του κοινωνικού και πολιτικού περιθωρίου αφού πρώτα ηγεμόνευσε ιδεολογικοπολιτικά και ήλεγξε το Παρακράτος, κατόπιν κατέκτησε με το ΠΑΣΟΚ την εξουσία και μετατράπηκε σε πλειοψηφική πολιτική δύναμη σε μια χώρα όπου το 1974 το 95% των πολιτών, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων και εκλογικών προτιμήσεων, θα μπορούσαν βάσιμα να χαρακτηριστούν κοινωνικά συντηρητικοί.

Σαν αποτέλεσμα των δυο μεταλλάξεων η χώρα εξελίχθηκε σε ιστορικό κάβουρα που πορεύεται, με φανατισμό μάλιστα, προς τα πίσω. Όταν οι άλλοι γυρνούσαν, εμείς πηγαίναμε.

Όταν τη δεκαετία του ‘70 με αφορμή τις δυο πετρελαϊκές κρίσεις, 1973-74 και 1978-79, όλη η Δύση διέθετε τις ζωτικές της δυνάμεις στην αναζήτηση ανταγωνιστικών οικονομικών μοντέλων και τρόπων παραγωγής, ο ανθός της ελληνικής νεολαίας, η αυριανή ηγεσία της χώρας, οι φοιτητές υπό την δηλητηριώδη επήρεια καθοδηγητών της Αριστεράς ομφαλοσκοπούσαν στα αρρωστημένα αμφιθέατρα της Μεταπολίτευσης διερευνώντας τον 3ο-4ο-5ο κοκ δρόμο προς τη σοσιαλιστική εξαθλίωση.

Κάποιοι δε, στην κυριολεξία βλαμμένοι, υποστήριζαν το Αλβανικό μοντέλο του Χότζα, το οποίο η Ελλάδα πλήρωσε είκοσι χρόνια αργότερα, χρηματοδοτώντας την μερική θεραπεία της αβυσσαλέας διαφοράς βιοτικού επιπέδου που υπήρχε δίπλα στα σύνορά της και απορροφώντας την αλβανική εγκληματικότητα – μερικοί από τους βλαμμένους εκείνους είναι σήμερα επιφανή στελέχη και διαμορφωτές πολιτικής στο κόμμα που πρόσφατα κατέκτησε με ψέμματα την εξουσία εξαπατώντας τον ελληνικό λαό.

Όταν ο κόσμος όλος έβλεπε την βαθμιαία οικονομική και κοινωνική απαξίωση του Σοβιετικού μοντέλου και των δορυφόρων του, εμείς υιοθετούσαμε πτυχές του και δυο γενιές μάθαιναν να το θαυμάζουν. Όταν η Δύση επανεξέταζε το κοινωνικό κράτος που είχε δημιουργήσει μεταπολεμικά για τις σπατάλες του, εμείς θεμελιώναμε κοινωνικό κράτος με δανεικά, εξαρτώντας όλο και περισσότερους πολίτες από την κρατική «θηλή».

Αλλά και όταν η Δύση αντιμετώπιζε για πρώτη φορά αναπτυξιακή στασιμότητα μετά την μεταπολεμική «κούρσα» ανοικοδόμησης, εμείς, για «πολιτικούς λόγους», ανοίγαμε χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς κατάλληλη προετοιμασία, την ελληνική οικονομία στην ευρωπαϊκή υπερδομή με αποτέλεσμα την καταστροφή της ελληνικής παραγωγής, καταστροφή η οποία έστειλε χιλιάδες ανέργους στα κομματικά γραφεία με αιτήματα για διορισμό, τα οποία ικανοποιήθηκαν με τον κρατικό δανεισμό που οδήγησε στη δουλεία του Χρέους. Ουσιαστικά ζητήσαμε προστασία και την πληρώσαμε με οικονομική αποικιοποίηση. Για όποιον το αμφισβητεί, μόλις πρόσφατα εξαγοράστηκε από τη Δανέζικη Carlsberg και η τελευταία αξιόλογη ελληνική βιομηχανία μπύρας, ενώ συνεχίζεται σταθερά η πορεία αφελληνισμού κάθε κομβικής, εγχώριας, κερδοφόρας οικονομικής δραστηριότητας.

Η ελληνική κοινωνία επί σαράντα χρόνια όδευε και ακόμα οδεύει ιδεολογικά σε πορεία αντίθετη με το ρεύμα της Ιστορίας, οικονομικά κόντρα σε κάθε έννοια χρηστής διαχείρισης και πολιτισμικά σε παρακμιακό κατήφορο. Η ιστορική αυτή Ύβρις βρήκε τη Νέμεσι με το ξέσπασμα της Κρίσης. Και οι τρομερές δυνάμεις που απελευθέρωσε η Νέμεσις τείνουν να καταπιούν τα πάντα, ατομικές υπάρξεις, κοινωνικά στρώματα, κόμματα, πολιτικές ηγεσίες.
Νέα ΔημοκρατίαΕίναι βάσιμη η διαπίστωση που διατύπωσε το 2009 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ότι στην Ελλάδα δεν σχηματίσθηκε ποτέ ένα γνήσιο αστικό κόμμα αρχών ευρωπαϊκού τύπου. Η «Νέα Δημοκρατία» υπήρξε ένα αρχηγικό σχήμα νομής της εξουσίας, που συσπείρωνε πολιτικούς «κοτζαμπάσηδες» οι οποίοι με τη σειρά τους ήλεγχαν πυραμιδικά την εκλογική πελατεία. Μια τυπική στην Ιστορία ιεραρχική δομή πολιτεύματος με τον, κοινοβουλευτικό πλέον, μονάρχη και από κάτω τους «δούκες», «κόμητες», «βαρώνους» και ακόμα πιο κάτω τους δευτερεύοντες «ευγενείς» και το λαό. Χωρίς ισχυρές ιδεολογικές αναφορές, εκτός αν αποκαλέσετε τον καραμανλισμό «ιδεολογία», και αυτό φάνηκε από το αποτέλεσμα στην ιστορική εξέλιξη.

Το σοκ για την ΝΔ ξεκίνησε το 1981, και συνεχίζεται με διακυμάνσεις μέχρι σήμερα, όταν, τότε, αφενός είχε χάσει τον χαρισματικό αρχηγό και πλάστη της, αφετέρου βρέθηκε αντιμέτωπη με μεθόδους άσκησης πολιτικής από την Αριστερά, με επιθετικό και θρασύ ακτιβισμό, για τις οποίες το πολιτικό της προσωπικό δεν ήταν ούτε κατάλληλο ούτε προετοιμασμένο. Καθώς την έμπρακτη αντιμετώπιση της Αριστεράς παραδοσιακά αναλάμβαναν κάτι τύποι με τους οποίους η ψαλιδόκωλη πολιτική ελίτ δεν ήθελε φανερές παρτίδες. Όμως οι «τύποι» εκείνοι είχαν «αποσυρθεί» από την κυκλοφορία.

Έμεναν μόνο κοινοβουλευτικοί που παρά τις αγαθές προθέσεις σαρώθηκαν πολιτικά από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τους ακολούθους του. Οι οποίοι, γιγάντωσαν και έκαναν δικό τους τον κρατικό μηχανισμό. Καλλιέργησαν το πρότυπο του κρατικοδίαιτου με τον έναν ή άλλον τρόπο πολίτη, πρότυπο που σταθερά έκτοτε καθορίζει το εκλογικό αποτέλεσμα, οι νίκες ΓΑΠ και Τσίπρα σε αυτό οφείλονται. Επέβαλαν αμείλικτα τον αριστερό τρόπο σκέψης σε κάθε πτυχή του δημοσίου λόγου, τρείς σημαίνοντες δεξιούς παράγοντες στο χώρο της επικοινωνίας δολοφόνησε το Αριστερό Παρακράτος για να εξαφανίσει κάθε αντίθετη φωνή. Μομφεράτος, Αθανασιάδης, Μπακογιάννης.

Μετά το 1981 η ΝΔ πήρε τρεις φορές την κυβέρνηση, ποτέ όμως την εξουσία – και υπέστη και μια νοθεία. Την τρίτη φορά, το 2012, κάτι πήγε να αλλάξει. Κι αυτό καθορίζει τις σημερινές εξελίξεις.
Η μεγάλη, άρρητη αντίφασηΑς γίνει αποδεκτό ότι η ΝΔ ιδρύθηκε για εθνικούς λόγους. Για να συσπειρώσει υπό μια ισχυρή ηγεσία ευρέα κοινωνικά στρώματα τα οποία θα της έδιναν εκλογικά την εντολή να κυβερνήσει με σκοπό τη συνέχιση της εθνικής υπάρξεως. Όμως στην ιστορική πορεία ένα τμήμα και της ηγεσίας και του κομματικού μηχανισμού εξελίχθηκε, αν εξ υπαρχής δεν ήταν, σε καθεστωτική κάστα.

Το καθεστώς που δημιουργήθηκε μετά το 1974 είχε ως προϋπόθεση την ύπαρξη δυο κομμάτων που θα εναλλάσσονταν στην εξουσία εκτονώνοντας τη λαϊκή αγανάκτηση, κομματική μονοκρατορία δεν μπορούσε να υπάρξει μετά την λήξη της Δικτατορίας. Η ΝΔ ήταν ο ένας πυλώνας. Το ιστορικό πρόβλημα υπήρξε ότι ως έτερος αναδείχθηκε όχι ένα αστικό κόμμα, όπως το προδικτατορικό Κέντρο, αλλά η Αριστερά, γιατί ουσιαστικά με αυτήν κατέλαβε και άσκησε την εξουσία ο Ανδρέας. Αν εκείνος ασκούσε την «υψηλή» πολιτική, εκείνοι ασκούσαν την καθημερινή πολιτική στη Διοίκηση, στην Παιδεία, στον Πολιτισμό, σε κάθε γειτονιά, κάνοντας ουσιαστικά μια αναίμακτη κοινωνική επανάσταση, εγκαθιστώντας τα χαμηλά στρώματα στην εξουσία και δημιουργώντας μια νέα άρχουσα τάξη.

Η ιστορική εκείνη εξέλιξη έθετε σε κίνδυνο την συνέχιση της εθνικής υπάρξεως, ακριβώς την μοιραία της κατάληξή βιώνουμε σήμερα. Το καθεστώς εκείνο έπρεπε να αντιπαλευτεί με κάθε μέσο. Όμως η καθεστωτική κάστα της ΝΔ αποδέχθηκε το γεγονός της κατάληψης του κράτους από την Αριστερά. Γιατί; Επειδή προσέβλεπε στην επόμενη κυβερνητική αλλαγή, για να ασκήσει ξανά κυβερνητικά καθήκοντα προς προσωπικό όφελος. Επειδή ήθελε να κρατήσει ανέπαφους συγκεκριμένους θύλακες εξουσίας που νεμόταν στον κρατικό μηχανισμό. Επειδή δεν ήθελε να αποσυνδεθεί από εδραιωμένα συμφέροντα. Επειδή επιζητούσε για τον εαυτό της σταθερή παρουσία στη Βουλή, με τα οφέλη που αυτή συνεπάγεται, και είχε γι’ αυτό ανάγκη την συνδρομή των αριστερών που κατείχαν το κράτος ώστε να κάνει προσωπικά ρουσφέτια στην εκλογική της πελατεία και να εξασφαλίζει επανεκλογή. Και έδειχνε ότι ουδόλως την ενδιέφερε, για παράδειγμα, αν η Εθνική Παιδεία με την επέλαση της Αριστεράς στον τομέα αυτό έπαψε να παράγει εθνικούς πολίτες, όπως είναι η συνταγματική επιταγή. Ή το ότι ο κρατικός μηχανισμός και οι κρατικές δαπάνες μετατράπηκαν σε μέσο προσωπικού πλουτισμού κάθε μικρομεσαίου πασοκοαριστερού, ενώ τον λογαριασμό πλήρωναν άπαντες και ειδικά οι νοικοκυραίοι, η βασική εκλογική πελατεία της ΝΔ.

Το δόγμα της καθεστωτικής κάστας της ΝΔ διετύπωσε τη δεκαετία του ’90 εκείνος ο κατάπτυστος : «Εμείς να βγαίνουμε βουλευτές και το ΠΑΣΟΚ ας κυβερνάει πενήντα χρόνια».

Από την άλλη πλευρά, στην ΝΔ η μεγάλη πλειοψηφία ήταν άνθρωποι που είχαν συνασπιστεί εκεί από την υγιή επιθυμία να υπερασπιστούν μέσω της κομματικής υποστήριξης τα νοούμενα ως ευρύτερα εθνικά συμφέροντα, όχι μόνο τα στενά, ιδιοτελή συμφέροντα της τσέπης τους, όπως είναι ο λόγος κομματικής στράτευσης που κυριαρχεί στην Αριστερά. Οι άνθρωποι που περιγράψαμε στην αρχή σαν «συντηρητικούς», αυτοί που ζητούν ασφαλές κοινωνικό πλαίσιο, εντός μιας ισχυρής και ασφαλούς χώρας με εθνική προοπτική, για να ευδοκιμήσουν με προσωπικό μόχθο.

Η μεγάλη, εσωτερική, άρρητη αντίφαση για την ΝΔ, που υπερέβαινε τα παρεπόμενα από το γνωστό στοιχείο της πολυσυλλεκτικότητας ενός κόμματος εξουσίας, ήταν ότι κάτω από την ίδια κομματική στέγη συστεγάζονταν άνθρωποι με έντονα διαφορετικές πολιτικές θεωρήσεις και προσωπικές βλέψεις, που αν τις σχηματοποιούσαμε σε δυο «στρατόπεδα» θα ορίζαμε αυτούς της καθεστωτικής αντίληψης και εκείνους της εθνικής αντίληψης.

Για να είμαστε ακριβείς, οι δυο τάσεις δεν έχουν την διαφορά μαύρου-άσπρου, φωτός και σκότους. Δεν είναι απάτριδες και άθρησκοι κοσμοπολίτες όλοι οι καθεστωτικοί, αν και πολλοί σαφώς είναι. Ούτε είναι ανιδιοτελείς όσιοι όλοι οι εθνικόφρονες.

Το πρόβλημα ήταν ότι επειδή η εθνικόφρων πλειοψηφία απαρτιζόταν κυρίως από την εκλογική βάση, μεσαία στελέχη και τμήμα των ηγετικών στελεχών, δεν μπορούσε να επιβάλει τις θέσεις της στους καθεστωτικούς άρα και να επηρεάσει καθοριστικά τις πολιτικές της ΝΔ σε κρίσιμα ζητήματα.
Οι εθνικοί ζητούσαν την πολιτική ανάσχεση της Αριστεράς και την ποινική της αντιμετώπιση στις, αμέτρητες, περιπτώσεις κακοδιοίκησης και απιστίας κατά του δημοσίου συμφέροντος. Οι καθεστωτικοί κώφευαν.
Έτσι για παράδειγμα η νεοδημοκρατική πλειοψηφία έβλεπε τη Γιαννάκου να προωθεί το βιβλίο της Ρεπούση και έμεναν ενεοί. Έβλεπαν να αθωώνεται ο Άκης στην πρώτη εξεταστική της Βουλής σχετικά, επί ΝΔ, και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Τεκμήριο δε της εσωτερικής αντίφασης είναι και ο σχολιασμός στο antinews.

Σε προηγούμενη παρέμβαση μας σημειώσαμε την ιστορική ευθύνη του Κώστα Καραμανλή για το ότι δεν έστειλε το ΠΑΣΟΚ φυλακή. Οφείλουμε να πούμε και γιατί δεν το έκανε. Ο ίδιος, και το γνωρίζουμε από συνομιλητή του, είχε πρόθεση να επιβάλει κάθαρση στο Δημόσιο στέλνοντας αν έπρεπε ακόμα και «γαλάζιους» επίορκους στη φυλακή. Όμως οι καθεστωτικοί, το νεοδημοκρατικό βαθύ κράτος, «ξελιγωμένοι» μετά από έντεκα χρόνια απουσίας από την κυβέρνηση, 1993-2004, επιζητούσαν επειγόντως προσωπικές «μπίζνες». Για να γίνει αυτό απαιτείτο ο έλεγχος του κρατικού μηχανισμού και βιαζόντουσαν, δεν μπορούσαν να περιμένουν να αναδιοργανωθεί με «καθάρσεις» και συναφή : υπήρχε έτοιμος και διαθέσιμος ο διεφθαρμένος μηχανισμός της πασοκοαριστεράς, που έκανε χρόνια «δουλειές». Τον άφησαν ανέπαφο και τον χρησιμοποίησαν.

Έτσι οι αριστεροί που γνωρίζοντας πόσα είχαν διαπράξει το πρώτο διάστημα ένοιωθαν με το κεφάλι στη λαιμητόμο, σιγά-σιγά ξεθάρρεψαν, αποθρασύνθηκαν πάλι και επανήλθαν θριαμβευτικά το 2009, όπως και το 2015.

Η μοναδική φορά που οι εθνικοί επέβαλαν τη θέλησή τους ήταν με την εκλογή από τη βάση του Σαμαρά, καθώς το δεξιό προφίλ του επιβεβαίωνε το γεγονός ότι η εκλογική βάση της ΝΔ έχει, τουλάχιστον είχε, συντριπτικά δεξιά ροπή. Αυτό το ευδιάκριτα δεξιό προφίλ του, που φάνηκε και σε ορισμένες πτυχές της πρωθυπουργίας του, περιορισμένες λόγω συγκυβέρνησης, τον κάνει ασύμβατο με τις πολιτικές εξελίξεις που ευαγγελίζονται οι καθεστωτικοί και, εννοείται, ο Τσίπρας.

Γιατί αυτά που παρακολουθούμε σήμερα σαν πολιτικό θέατρο σκιών αναφορικά με τα εσωκομματικά της ΝΔ, δεν είναι παρά η αγωνία και ο αγώνας των καθεστωτικών να διατηρήσουν το σχήμα διαμορφώνοντας, και με τον Τσίπρα πλέον στη σκηνή, την απρόσκοπτη για τους ίδιους συνέχεια του καθεστώτος όπου η θέση τους και τα προνόμιά τους θα είναι διασφαλισμένα. Σε ένα νέο σχήμα κεντροδεξιάς-κεντροαριστεράς, όπου θα αποκλειστούν οι «ακραίοι», αφού και ο Τσιπρας απαλλαγεί κάποια στιγμή από τις συνιστώσες. Με διευκόλυνση του Τσίπρα να περάσει και να εφαρμόσει το 3ο Μνημόνιο, γιατί αν είναι ο Σαμαράς αρχηγός στην ΝΔ θα φωνάζει ότι «εφαρμόζεις μέτρα χειρότερα από αυτά για τα οποία με κατηγορούσες ως ‘Μνημονιακό’». Ουδόλως ενδιαφερόμενοι για το αν το στήσιμο του νέου καθεστώτος πληρώσουν οι εναπομείναντες, συνήθεις νοικοκυραίοι με τα υπολείμματα της προσωπικής τους μέριμνας και αποταμίευσης.

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και όχι μόνος λέει «φέρτε μια μέτρια ή οποιαδήποτε συμφωνία, είναι προτιμότερη από τη μη συμφωνία» το μόνο που τον νοιάζει είναι να μην σπάσει η κορνίζα της φωτογραφίας στην οποία ο ίδιος έχει ευκρινή θέση. Δεν τον νοιάζει ότι αυτή την οποιαδήποτε συμφωνία θα πληρώσουν οι απλοί πολίτες, εκτός άλλων, με επιπλέον 2 δις ευρώ που θα φύγουν από την τσέπη τους με την αύξηση του ΦΠΑ, της έμμεσης φορολογίας, ακριβώς επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας συρφετός που μέσα σε τρεις μήνες έχει διαλύσει τη χώρα και ανέκοψε την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και την απαλλαγή από το Μνημόνιο. Δεν τον νοιάζει να κάνει κεντρικό στοιχείο της πολιτικής του δράσης την καταγγελία καθημερινά κάθε ενέργειας αυτού του συρφετού, ως οφείλει.

Τα πράγματα, κυρίες και κύριοι, είναι απλά. Ο μεν Καραμανλής ανησυχεί από τα ποσοστά που εμφανίζουν [;] δημοσκοπικά για τη ΝΔ, τα οποία θεωρεί ότι θέτουν σε κίνδυνο την μελλοντική της ύπαρξη. Αλλά εκτός από την πρόσφατη κυβερνητική της φθορά για να ισορροπήσει η χώρα, εκτός από την αριστερή προπαγάνδα κατά των Σαμαρά-Βενιζέλου, προπαγάνδα της οποίας και ο ίδιος υπήρξε θύμα το 2009-2012, τα (εμφανιζόμενα) χαμηλά ποσοστά είναι και αποτέλεσμα της μετεκλογικής, αντιπολιτευτικής της ανυπαρξίας, όπου την έχουν οδηγήσει η εσωστρέφεια, η δελφινολογία, ο εσωκομματικός κλεφτοπόλεμος κατά του Σαμαρά, η κοινοβουλευτική και επικοινωνιακή αδράνεια των περισσοτέρων βουλευτών.

Η δε Ντόρα, πρώην «μη ενδιαφερόμενη», τώρα ενδιαφέρεται, λέει, για την ηγεσία, ως «μεταβατική αρχηγός για να διαφυλαχτεί η ενότητα του κόμματος». Ποια ενότητα θα διαφυλαχτεί όταν, αν τυχόν γίνει αρχηγός, θα φύγουν τα 3/4 των ψηφοφόρων, και ποια «ανανέωση» θα γίνει έναντι του σαραντάρη Τσίπρα με μια εξηνταδυάχρονη, ας το αναλογιστεί ο Καραμανλής, στον οποίο γράφεται ότι θα απευθυνθεί η Ντόρα για σύμπλευση.

Η Ντόρα κινείται με τον κουτοπόνηρο πλοηγό «ουδέν μονιμώτερον του προσωρινού». Αν, λέει, αποχωρήσει ο Σαμαράς, και γίνω δήθεν μεταβατική αρχηγός, προς το παρόν, άλλος αξιόλογος αντίπαλος δεν υπάρχει. Συνεπώς μένω μερικά χρόνια, κατά τα οποία προβλέπω πολιτική κυριαρχία Τσίπρα, αφού δεν θα του κάνω και καμιά σοβαρή αντιπολίτευση, και μετά προωθώ για αρχηγό της ΝΔ τον γιο μου, ο οποίος για αύριο μπορεί να θεωρείται φέρελπις πλην όμως σήμερα κρίνεται «πολιτικά ανώριμος». Εκείνος, ίσως γίνει και πρωθυπουργός μετά την πολιτική φθορά του Τσίπρα που κάποτε θα επέλθει, και με τη σειρά του θα παραδώσει πάλι το κόμμα στην Οικογένεια Καραμανλή. Αυτή, εκτιμάται, θα είναι η πρόταση που σκοπεύει να διατυπώσει στον Καραμανλή.
ΗγεσίαΟι πολιτικές ασκήσεις επί χάρτου ομοιάζουν με στρατιωτικές τοιούτες. Άλλο να κουνάς στρατιωτάκια στο τραπέζι, άλλο το πεδίο της μάχης υπό μπαράζ πυροβολικού. Ο Κώστας Ιορδανίδης θύμισε προχθές στην «Καθημερινή» τι έλεγε ο Ευάγγελος Αβέρωφ : «Ο ηγέτης ενός κόμματος δεν εκλέγεται· δεν διορίζεται· επιβάλλεται. Τυπικώς, ένας πολιτικός καταλαμβάνει το ανώτατο αξίωμα του κόμματος κατόπιν εκλογής ή διορισμού, αλλά εάν τελικώς δεν επιβληθεί στους βουλευτές και στα στελέχη της παρατάξεώς του, τότε η παραμονή του στην ηγεσία είναι βραχύβια».

Θα συμπληρώναμε, και, εννοείται, στους ψηφοφόρους της παράταξης. Διενεργήσαμε μια άτυπη δημοσκόπηση σε κύκλο παραδοσιακών νεοδημοκρατών, με ερώτημα την αποδοχή της ΝΔ υπό την ηγεσία καθενός εκ των τεσσάρων φερέλπιδων. Εισπράξαμε από γέλια μέχρι ύβρεις και την πρόθεση οριστικής απομάκρυνσης στο ενδεχόμενο ανάληψης της ηγεσίας της από αυτούς. Βεβαίως, η έρευνά μας δεν ήταν επιστημονική. Προκαλούμε όμως όποιον θέλει να διενεργήσει τέτοια, αλλά με σοβαρό δείγμα, πάνω από 2.000. Για να δούμε την αποδοχή τους.

Στον Λατινόφωνο κόσμο υπάρχει η έννοια του «σεγκούντο», από τη λέξη «δεύτερος». Η έννοια εκεί έχει θετικό πρόσημο και περιγράφει αυτόν που διαθέτοντας αυτεπίγνωση γνωρίζει ότι δεν διαθέτει τα προσόντα για αρχηγός και διαπρέπει ως δεύτερος τη τάξει σε κάθε είδους και μεγέθους σχηματισμό, υπαρχηγός, υποδιευθυντής, επιστάτης. Ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου, εξέχον στέλεχος της Δεξιάς Παράταξης από το 1946 μέχρι το 1985, βουλευτής, υπουργός και πρόεδρος της Βουλής, υπήρξε εκ των στενοτέρων πολιτικών συνεργατών και προσωπικός δικηγόρος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1980, όταν εκείνος μετεπήδησε στην Προεδρία της Δημοκρατίας, μια ομάδα βουλευτών απευθύνθηκε στον Παπακωνσταντίνου και του πρότεινε να εκτεθεί για την αρχηγία της ΝΔ. Το απέρριψε πάραυτα με τη φράση «καθένας πρέπει να γνωρίζει ως πού φτάνουν οι δυνάμεις του».

Δυστυχώς οι σημερινοί δεν γνωρίζουν. Όλοι, πήραν τον ίσκιο τους για μπόϊ. Τα ονόματα που βλέπουμε να αυτοπροβάλλονται ως μελλοντικοί αρχηγοί της ΝΔ απλά δεν είναι ηγετικές φυσιογνωμίες. Είναι παρακάτω από «δεύτεροι», οποιοσδήποτε από τους τέσσερεις ήθελε αναλάβει την ηγεσία θα σβήσει την ΝΔ από τον πολιτικό χάρτη. Και μόνο το ότι θέτουν υποψηφιότητα με μισόλογα χωρίς καν να θέτουν ευθέως το θέμα, ζητώντας, αν είχαν κότσια, τη δρομολόγηση των εσωκομματικών διαδικασιών είναι τεκμήριο. Ο ηγέτης θέτει με ορμή εαυτόν στο κέντρο των εξελίξεων. Ο Τσίπρας στα 30 ήταν επικεφαλής δημοτικής αντιπολίτευσης, στα 35 αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης και στα 40 πρωθυπουργός.

Ντόρα και Κυριάκος οφείλουν την πολιτική τους θέση στον πατέρα τους. Αν εκείνος ήταν κάποιος ανώνυμος, με βάση την προσωπική τους αξία, κοινωνικά θα μπορούσαν να φτάσουν, αντίστοιχα, η μια έως γυμνασιάρχις και ο άλλος έως μεσαίο στέλεχος πολυεθνικής, της Siemens για παράδειγμα. Ο Δένδιας δίνει νέο περιεχόμενο στον ορισμό «Κύριος Τίποτα». Και, κ. Στυλιανίδη, είναι ψέμματα ότι μετακομίσατε πάμπολλους Έλληνες από την κρισιμότερη εθνικά και δημογραφικά περιοχή της χώρας, τη Ροδόπη, στην Αθήνα, διορίζοντάς τους στο Μετρό;

Υπάρχει όμως και ένα κυριολεκτικά απεχθές στοιχείο στην λανθάνουσα δελφινολογία : η αποδοχή, η επιδοκιμασία και η ευχαρίστηση του εχθρού. Προχθές ο μειδιών τιποτολόγος κ. Παπαδημούλης δήλωσε, και επειδή τον άκουγα ζωντανά μπορούσα να διακρίνω τον ανεξήγητα θριαμβευτικό τόνο στη φωνή του, ότι «με την υπογραφή της συμφωνίας φεύγουν πρώτα ο Βενιζέλος και μετά ο Σαμαράς». Αυτό σε μένα δηλώνει ρητά ποιοι αποτελούν «αγκάθι» για τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα έπρεπε να δηλώνει και στα στελέχη της ΝΔ με ποιον πρέπει να συνταχθούν. Θα έπρεπε να δηλώνει και σε αυτούς που φιλοδοξούν να αρχηγεύσουν, συνεπώς φιλοδοξούν να εκφράσουν την «ψυχή» της παράταξης, ότι σήμερα πουλάνε την ψυχή αυτή.

Χωρίς περιστροφές : όποιος σήμερα στη ΝΔ αντί για σκληρή αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος βυθίζει τη χώρα στο χάος, κάνει εσωκομματική αντιπολίτευση, λειτουργεί αντικειμενικά, υπογραμμίζω, αντικειμενικά, ως πράκτορας του Τσίπρα.
Εις οιωνός άριστοςΟ Τσίπρας φοβάται ένα. Τη σύσταση αντιπολιτευτικού μετώπου εναντίον του που θα τον αποδομεί συνεχώς και ανελέητα. Η Αριστερά γνωρίζει από Πολιτική. Η μοναδική δράση που την θορύβησε στους τρεις μήνες που πέρασαν ήταν η συγκέντρωση για την Παιδεία, κατά του Νόμου Μπαλτά, με τη συμμετοχή συνασπισμού πολιτικών και ακαδημαϊκών δυνάμεων. Την επόμενη μέρα η «Αυγή» έσπευσε πρωτοσέλιδα να «σκούξει», για να κρύψει το φόβο : «Το καθεστώς του Μνημονίου βγήκε στην… αντίσταση! Δίπλα – δίπλα πρώην υπουργοί Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, στην ουρά ο Στ. Θεοδωράκης».

Αυτή αποτελεί και τον μπούσουλα για την αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά με βάση ιδεοληψίες που βρίσκουν σύμφωνο μόνο το 5-10% του εκλογικού σώματος. Οι υπόλοιποι, εν δυνάμει, με την κατάλληλη αντιπολιτευτική τακτική μπορούν να βρεθούν απέναντί του.
Εκ βαθέωνΕπαίρομαι μόνο για ένα πράγμα. Τον Δεκέμβριο του 2008, όταν η Αθήνα καιγόταν, διατύπωσα εδώ αυτό που έγινε το μότο του site : «Το πιο βαθύ καζάνι της Κολάσεως επιφυλάσσεται γι’ αυτόν που σε καιρό κρίσεως αποφεύγει να πάρει θέση».

Πρόεδρε, Αντώνη Σαμαρά, αν έχεις σκοπό να αφήσεις τον ΣΥΡΙΖΑ ξεκαπίστρωτο, να καταστρέψει και τα τελευταία θεμέλια που υλικά και συμβολικά κρατάνε την πατρίδα όρθια, τι να πω, ο Θεός μαζί μας …

Αν έχεις σκοπό να τον πολεμήσεις, δηλώνω «παρών». Απαιτείται όμως και η στράτευση όλων των ομονοούντων απέναντι στην εθνομηδενιστική λαίλαπα, όχι απαραίτητα μόνο οπαδών και στελεχών της ΝΔ, σίγουρα πάντως όλων των βουλευτών της.

Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές της ΝΔ
Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί
σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί
κι εσείς τα πήρατε για φυλαχτά
την άλλη μέρα…

Δεν αναφέρω ονόματα, γιατί ίσως παρέλειπα κάποιον/α και θα ήταν άδικο. Αλλά, διατηρώντας επιφύλαξη, δεν έχω διακρίνει πάνω από 15 να επιτελούν σκληρό αντιπολιτευτικό έργο. Κι αυτό δεν είναι μόνο νομοθετικό αλλά και επικοινωνιακό.

Κοστίζετε σε καθέναν μας φορολογούμενο 20.700 ευρώ το μήνα σε άμεσες και έμμεσες παροχές. Δικαιολογήστε τα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από την κοροϊδία της διαπραγμάτευσης ξεδιπλώνει με συνέπεια στο εσωτερικό την πλέον σκληρή, εθνοδιαλυτική ατζέντα. Αν δεν μπορείτε να τον αντιμετωπίσετε, παραιτηθείτε. Ο Τσίπρας, που κάποιοι κρυφοθαυμάζετε, έχει στα χέρια τους τις παραιτήσεις όλων των βουλευτών του για την περίπτωση που δεν θα συμμορφωθούν στις αποφάσεις του. Δεν στείλαμε καμμία/κανέναν εκεί για να χαριεντίζεται με το τέρας. Αν δεν μπορείτε να παλέψετε, ούτως ή άλλως θα «πεθάνετε» πολιτικά. Και αν ρωτάτε τι πρέπει να γίνει, κλείνοντας, μεταφέρω ένα πρόσφατο σχόλιο φίλου εδώ, στο antinews :

«Χτυπήστε τους αλύπητα.

Όλοι μαζί, όσοι αγαπάμε την πατρίδα, όπου βρεθούμε και όπου σταθούμε, να τους γονατίσουμε, να τελειώνουμε με τον γελοίο τούτο θίασο.

Όχι μόνο στα sites.

Στις αγορές, στα μαγαζιά, στα καφενεία, στα γήπεδα, στα σχολεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στις εκκλησίες, στο εξωτερικό, παντού.

Να γονατίσουν, να ψάχνουν μέρος να κρυφτούν, τόπο να φύγουν, να ζητούν έλεος και να μην βρίσκουν.

Μαζί και αυτοί που τους ψήφισαν, είτε συνειδητά είτε από αντίδραση (τρομάρα τους…).

Δεν είναι θέμα κομματικό. Είναι ζήτημα ευθύνης (ατομικής και συλλογικής) και επιβίωσης του Έθνους και της πατρίδας μας.

Ξεκουμπιστείτε τώρα και δώστε ραντεβού στα »Γουναράδικα» μεταξύ σας, γελοίοι».

http://www.antinews.gr/Antitheseis/piran-ton-iskio-tous-gia-mpoi/

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: Η χαριστική βολή και στη Σκέψη

23 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

Ο ιστορικός ρόλος αυτής της «αριστερής» κυβέρνησης είναι τούτος: Να δώσει τις χαριστικές βολές στην ελληνική κοινωνία και τον ελληνικό λαό.
Οι προηγούμενες κυβερνήσεις των δωσίλογων ανδρεικέλων εκτέλεσαν τα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ και η σημερινή «αριστερή» κυβέρνηση ήρθε για τις χαριστικές βολές…
Και το μεγάλο ιστορικό έγκλημα που θα επιτελέσει αυτή η «αριστερή»(!!!) κυβέρνηση είναι οι χαριστικές βολές στη Σκέψη!!!


Και εδώ η δολοφονία της Σκέψης και των λέξεων (Γλώσσα και Σκέψη είναι άρρηκτα συνδεδεμένα), συντελέστηκε από τα δωσίλογα ανδρείκελα του 4ου Ράιχ (κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) και έμειναν οι χαριστικές βολές για την «αριστερή» ΑΠΑΤΗ…

Αυτές τις χαριστικές βολές βιώνουμε σπαρακτικά σήμερα. Ζούμε μια τέτοια σχιζοφρένεια νοηματική και γλωσσική, μια τέτοια φρενοβλάβεια αντιφατικής παραπληροφόρησης, πολιτικού ΘΕΑΜΑΤΟΣ (στημένων θεατρικών παραστάσεων) και μια τέτοια αυθάδεια της «ενημέρωσης των διαρροών», που το μυαλό συνθλίβεται, η Σκέψη ισοπεδώνεται και πολτοποιείται…

Με την «αριστερή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τείνει να γίνει καθεστώς η «μυστική διπλωματία», η «ενημέρωση μέσω των διαρροών, δηλαδή η πονηρή («αριστερή») παραπληροφόρηση…

Διαβάστε ένα κείμενο αρκετά εύγλωττο: «Το ωριμάσαμε και σάπισε»,
Εδώ:
http://www.thepressproject.gr/article/77331/To-orimasame-kai-sapise

Και μόνο ο χαρακτήρας μιας τέτοιας «ενημέρωσης», μέσω διαρροών (μυστική διπλωματία), δείχνει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία, απολύτως καμία, σχέση με Αριστερά (τα έχουμε γράψει κουραστικά)…

Ένα τέτοιο καθεστώς «Ενημέρωσης» αποτυπώνει, επιπροσθέτως, τη μεγάλη ΑΠΑΤΗ της «αριστερής» λεοντής του ΣΥΡΙΖΑ. Να εμφανίζεσαι δηλαδή με άλλο πρόσωπο από αυτό που έχεις: Μόνο τότε νιώθεις τόσο έντονα την ανάγκη της μυστικής διπλωματίας και της εξαπάτησης του λαού, μέσω των διαρροών και των αντιφατικών πληροφοριών και απόψεων…

Εδώ πλέον φτάνουμε στην απαστράπτουσα ναρκισσιστική σχιζοφρένια της νοσηρής «μικροαστικής αντίφασης»: Στον Βαρουφάκη

Εύστοχος ο Στάθης στο σημερινό του άρθρο:

«…για κάθε ερώτηση διαθέτει δέκα αντικρουόμενες απαντήσεις…
…Προσωπικώς, και όχι μόνον εγώ, δεν μπορώ να παρακολουθήσω πλέον τον κ. Βαρουφάκη. Ισως να μην μπορεί να παρακολουθήσει και ο ίδιος τον εαυτόν του, πότε δίνει συνέντευξη και πότε διαπραγματεύεται. Ο κ. Βαρουφάκης μιλάει μόνος του όσο δεν έχουν μιλήσει όλοι μαζί, όλοι εκείνοι που αρέσκονται να ακούνε τον εαυτόν τους να παραδοξολογεί, να παραθέτει σοφιστείες και να ναρκισσεύεται…».

Ολόκληρο το κείμενο του Στάθη εδώ:
http://www.enikos.gr/stathis/318454,Eimaste-tromokrathmenoi.html

Καλά μας τα λέει ο Στάθης για το Βαρουφάκη. Η νόσος όμως αυτή διαπερνάει το ΟΛΟΝ του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί το δομικό στοιχείο της μικροαστικής του ΥΠΑΡΞΗΣ.

Στον Βαρουφάκη, απλώς, αποτυπώνεται και συμπυκνώνεται η «κατάσταση ΣΥΡΙΖΑ» στην ακραία της μορφή, στην ΤΕΛΙΚΗ της ΚΑΤΑΛΗΞΗ…

Ολόκληρη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα ο Πρωθυπουργός και η ηγετική ομάδα λειτουργούν πανομοιότυπα με τον Βαρουφάκη, αλλά σε πιο «χλιαρές» και «ντροπαλές» μορφές: Ήξεις αφήξεις, επικοινωνιακά παιχνίδια, βιομηχανία αντιφατικών «διαρροών», εμπόριο «κόκκινων γραμμών», ναρκισσιστικοί λεονταρισμοί και πολλά άλλα…

Όταν βαπτίζεις το κρέας ψάρι, αυτό που κάνει συστηματικά αυτή η κυβέρνηση σε όλα τα ζητήματα και αλλάζεις τις έννοιες και τις λέξεις, τι διαφορετικό είναι από αυτό που κάνει, με βροντώδη και νοσηρό τρόπο, ο Βαρουφάκης;

Οι λεονταρισμοί της «αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ και τα κηρύγματα ηθικής προς την ηγεσία, το εμπόριο της «ρήξης» από τη μια και η στήριξη και η παροχή άλλοθι προς την ηγεσία από την άλλη (στήριξη και άλλοθι στην ΥΠΟΤΑΓΗ στο 4ο Ράιχ), τι είναι, αν ΟΧΙ η ίδια η νόσος της «μικροαστικής αντίφασης» και του αβυσσαλέου καιροσκοπισμού και τυχοδιωκτισμού του Βαρουφάκη;

Οι προσωπικές πολιτικές που τείνουν να γίνουν κι αυτές καθεστώς στην «αριστερή» κυβέρνηση σε τι διαφέρουν από τα αυθάδη μικροαστικά χαρακτηριστικά του Βαρουφάκη; Μόνο στο βαθμό της νοσηρότητας και αυθάδειας…

Το έξυπνο και πολυμήχανο παιχνίδι του μικροαστικού θεάματος και των τελετουργικών σώου της Ζωής Κωνσταντοπούλου διαφέρει από αυτό του Βαρουφάκη και του ΣΥΡΙΖΑ στο σύνολό του; ΟΧΙ. Απλώς η Ζωή «εμπορεύεται», πιο έξυπνα κοινοβουλευτικά, το μίσος του ελληνικού λαού εναντίον των δωσίλογων ανδρεικέλων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τα ψεύδη και τον πόλεμο που της έχουν κηρύξει τα ΜΜΕ, αλλά και την ηλιθιότητά τους, καθώς και τη λαϊκή αγανάκτηση από την πολιτική τής κυβέρνησής της.

Ακόμα η αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ διασώζεται από την πολιτική χρεοκοπία, συνακόλουθα και βλακεία, των Σαμαρο-Βενιζέλων και των ΜΜΕ.
Διαβάστε σχετικέ εδώ:
http://resaltomag.blogspot.gr/2015/04/blog-post_15.html

Η Ζωή αυτά, της χρεοκοπίας και της βλακείας των δωσίλογων του 4ου Ράιχ, τα αξιοποιεί, με μαεστρία προς το παρόν, μέσω του τελετουργικού θεάματος (αστικού από τη φύση του και τη λειτουργία του) για την οικοδόμηση και την προβολή του «ξεχωριστού» και «εκλεκτού» πολιτικού της προσώπου: Νοσηρός και εδώ μικροαστικός ατομικισμός…

Θα επανέλθουμε σ’ αυτό το ζήτημα διότι πολλοί παρασύρονται από την ειδωλολατρία των εντυπώσεων και του θεάματος…

Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ανίδρωτοι ερασιτέχνες, τέως καταληψίες, στέλνουν στα βράχια την Ελλάδα

23 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

Σάββας Καλεντερίδης

Είναι πραγματικά δύσκολο να περάσει κανείς από έναν κόσμο όπου όλα είναι θεωρητικά στον πραγματικό κόσμο, όπου όλα χρειάζονται πρακτικά βήματα για να προχωρήσουν και να γίνουν πράξη. Το ζήτημα, εκτός από δύσκολο, γίνεται και ιδιαίτερα επικίνδυνο, κυρίως όταν τα βήματα αυτά καθορίζουν και αφορούν την τύχη ενός ολόκληρου έθνους.

Οταν η παρούσα κυβέρνηση ανέλαβε τα ηνία της εξουσίας, τα μέλη που την απαρτίζουν, στη συντριπτική τους πλειονότητα, ήταν άτομα που εκτράφηκαν στον κομματικό σωλήνα με χρήματα του ελληνικού κράτους. Η μόνη πρακτική εμπειρία που είχαν και μπορούν να βάλουν στο ούτως ή άλλως φτωχό βιογραφικό τους ήταν η συμμετοχή σε καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, αυτό που κάποτε έκαναν οι κατακτητές και οι εχθροί του έθνους και του Ελληνισμού. Εκείνοι καταλάμβαναν την Ελλάδα και τα δημόσια κτίρια και όταν αποχωρούσαν, ορισμένες φορές τα άφηναν λιγότερο βανδαλισμένα από τους καταληψίες των λυκείων και των πανεπιστημίων της εποχής μας!
Τέλος πάντων, αφού είχε προηγηθεί η διακυβέρνηση από κόμματα και κυβερνήσεις διεφθαρμένα και αναξιόπιστα, που με τις επιλογές τους έριξαν τη χώρα στον γκρεμό, ανέλαβαν την εξουσία οι μέχρι χθες καταληψίες και καταστροφείς της δημόσιας περιουσίας, αφού προηγουμένως είχαν
εξασκηθεί στο άθλημα του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας, συναγωνιζόμενοι στο δεύτερο τους κυβερνώντες της προηγούμενης περιόδου.

Ενώ στο ζήτημα της κυβερνητικής εμπειρίας και της πρακτικής γενικότερα ήταν αδαείς, είχαν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα από τους προηγούμενους. Δεν ήταν διεφθαρμένοι και δεν χαρακτηρίζονταν ως κόμμα και ως πολιτικές ομάδες από τον νεποτισμό και την οικογενειοκρατία.
Τη στιγμή που θα έπρεπε να στηριχτούν στα δυο αυτά πλεονεκτήματα, για να εξισορροπήσουν τις άλλες αδυναμίες τους και να βοηθήσουν τον εαυτό τους και την πατρίδα, αντί να αρχίσουν από τα δύσκολα, που είναι η κάθαρση, προτίμησαν να αρχίσουν από τα «βαριά» ζητήματα, ενώ έκαναν και τις χειρότερες επιλογές για να εξουδετερώσουν και το δεύτερο πλεονέκτημά τους, γεμίζοντας το υπουργικό συμβούλιο και τα υπουργεία με συζύγους, συντρόφους, αδέλφια, ξαδέλφια και ημετέρους, δίνοντας μια άλλη, αριστερή διάσταση στον μαυρογιαλουρισμό.

Ετσι, άνοιξαν το μέτωπο της Ευρώπης, κάνοντας όμως τις χειρότερες επιλογές σε επίπεδο προσώπων. Ανέθεσαν το μείζον ζήτημα της διαπραγμάτευσης σε άτομα με ασταθή, αν όχι διαταραγμένη προσωπικότητα, καταναλώνοντας πολύτιμο χρόνο και οδηγώντας τα πράγματα στην κόψη του ξυραφιού. Για να εξηγήσουμε σε ποια κατάσταση είναι πλέον η χώρα, θα καταφύγουμε στην ελληνική Ιστορία. Οταν η μητέρα του Θαλή του Μιλήσιου, όντος σε μικρή ηλικία, τον προέτρεπε να νυμφευθεί, εκείνος της απαντούσε: «Oύπω καιρός», που σημαίνει υπάρχει καιρός. Οταν πέρασε η ηλικία του και η μητέρα του συνέχισε να τον προτρέπει να νυμφευθεί, μάνα γαρ, εκείνος της απαντούσε: «Ουκέτι καιρός», που σημαίνει πέρασε πια ο καιρός.

Είναι αλήθεια ότι στην αρχή της διαπραγμάτευσης, αν όντως είχαμε ένα συγκροτημένο σχέδιο για τη διαχείριση της κρίσης με τους δανειστές, θα μπορούσαμε κι εμείς να απαντάμε όπως ο εκ Μιλήτου σοφός, λέγοντας «ούπω καιρός», αφού στην αρχή το πρόβλημα το είχαν σε μεγάλο βαθμό οι
δανειστές, οι οποίοι δεν γνώριζαν το σχέδιο της Ελλάδας και της νέας κυβέρνησης και άρα, διαχειριζόμενοι σωστά τον χρόνο, θα μπορούσαμε να πετύχουμε μια επωφελή λύση για το ελληνικό ζήτημα.
Ομως, προϊόντος του χρόνου, πέραν της καταστροφικής ανικανότητας και της ακαταλληλότητας των διαπραγματευτών, αποδείχθηκε ότι ούτε η κεφαλή της κυβέρνησης διέθετε κάποιο σχέδιο και στρατηγική διαχείρισης των «όπλων» και του χρόνου που διαθέταμε, με αποτέλεσμα το υποτιθέμενο υπερόπλο του δημοψηφίσματος να γίνεται δεκτό με χειροκροτήματα και επευφημίες από εκείνους οι οποίοι υποτίθεται ότι θα έπρεπε να το τρέμουν.

Ετσι, με τους μέχρι χθες καταληψίες και καταστροφείς των δημόσιων κτιρίων να επιδίδονται σε παίγνια ερασιτεχνισμού, φθάσαμε στο σημείο και ο χρόνος να μετατραπεί από ένα πολύτιμο εργαλείο για να πετύχουμε μια επωφελή συμφωνία σε έναν βραχνά που οδηγεί την Ελλάδα σε μια επώδυνη
συμφωνία, αφού ήδη η κατάσταση της οικονομίας έχει επιβαρυνθεί ακόμα περισσότερο.
Ελπίζουμε έστω και την τελευταία στιγμή να τους φωτίσει ο θεός που πιστεύουν, όσοι πιστεύουν, τους άλλους ας τους φωτίσει ο Μαρξ, ο Αρης ή ο Τσε, για να μη φθάσουμε στο σημείο να λέμε «ουκέτι καιρός», ήγουν τέλος χρόνου, που έλεγε και το δημοφιλές τηλεοπτικό παιχνίδι της εποχής μου.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «δημοκρατία«

Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ Ή «ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ! – ΤΡΙΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Ιδού η αλήθεια για το εθνικό χρέος: Πόσα χρωστάμε, πότε πρέπει να τα αποπληρώσουμε

23 Μαΐου, 2015 Σχολιάστε

EURODRACHMA_type11585
Ολη την αλήθεια για το χρέος που έχει επωμιστεί η χώρα με την υπογραφή του δεύτερου Μνημονίο το 2012 και το εθνικό εδιέξοδο το οποίο βιώνει η κοιτίδα του Ελληνισμού, φέρνει στην επιφάνεια σήμερα το defencenet.gr: H Eλλάδα ως το 2057 πρέπει να αποπληρώσει 284 δισ. ευρώ από τα πλεονάσματα που υποτίθεται θα παρουσιάζει κάθε χρόνο, ενώ το συνολικό χρέος ξεπερνά τα 330 δισ. ευρώ!
Είναι απορίας άξιον πως βρέθηκαν Έλληνες να υπογράψουν τέτοιες δεσμεύσεις και μάλιστα βάσει του αγγλικού δικαίου το οποίο πραγματικά δίνει το δικαίωμα και την δυνατότητα στον δανειστή να «διαλύσει» τον οφειλέτη σε περίπτωση που καταστεί αδύνατη η εξυπηρέτηση του παρανοϊκού χρέους, βάσει των όσων υπέγραψε η κυβέρνηση Παπαδήμου, με τις ψήφους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στην Βουλή, τον Φεβρουάριο του 2012.
Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό ότι χωρίς διαγραφή μέρους του χρέους δεν πρόκειται ποτέ η Ελλάδα να συνέλθει και να μπει σε ρυθμούς ανάπτυξης, αφού είναι πρακτικά αδύνατον να βγει στις αγορές και να δανειστεί με χαμηλό επιτόκιο μακροπρόθεσμα για να χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη.
Και κανείς δεν θέλει και δεν πρόκειται να επενδύσει σε μια «αποικία» χρέους.

Μετά την Ελλάδα που το χρέος της φθάνει στο 183% του ΑΕΠ,ακολουθούν η Ιαπωνία με 139,9% και έπονται ο Λίβανος (135,7%), η Πορτογαλία (117,5%), η Γρενάδα (115,8%), η Ιταλία (110,5%), η Ιρλανδία (105,5%), η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (95,3%), το Πράσινο Ακρωτήρι (89,3%) και οι ΗΠΑ (87,4%) οι οποίες σε απόλυτους αριθμούς έχουν το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου χρέους στον πλανήτη
Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα οφείλει 320 δισ.ευρώ σε τρίτες χώρες. Το ιδιωτικό της χρέος είναι 160 δισ. Τα χρέη προς τις εφορίες από πολίτες και επιχειρήσεις είναι 77 δισ.ευρώ.
Στα 12,5 δισ.ευρώ φτάνουν τα χρέη των πολιτών στα προς τα Ταμεία
Το ΑΕΠ υποχώρησε ελέω Μνημονίου μέσα σε πέντε χρόνια από τα 260 δισ.ευρώ στα 180 δισ.ευρώ, η δε αγορά έχασε 30 δισ.ευρώ, ενώ οι αξίες των ακινήτων έπεσαν κατά 50 δισ. και από το ελληνικό Χρηματιστήριο «πέταξαν» 60 δισ.ευρώ.
Σε αυτά συνυπολογίζονται και οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που έχασαν μέχρι τώρα άλλα 25 δισ.ευρώ. Πραγματική κατστροφή κλοσσιαίου μεγέθους για την οποία πρέπει να λογοδοτήσει σειρά κυβερνήσεων.
Το 2015 πρέπει να πληρώσουμε 16,1 δισ.ευρώ, και τα έτη 2016,2017 θα πρέπει να πληρωθούν 7,1 δισ.ευρώ και 7,5 δισ.ευρώ αντιστοιχα. Από τα πλεονάσματα που δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται φυσικά να υπάρξουν, αφού η ανάπτυξη θέλει «ζεστό» δωρεάν χρήμα, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα. Ή «φθηνό» χρήμα το οποίο δεν πρόκειται να έρθει ποτέ με τέτοιο χρέος.
Το 2018 από λήξεις ομολογων και δανείων, εκτός από έντοκα, πρέπει να πληρωθούν 59,8 δισ. ευρώ. Μέχρι το 2020 θα πληρώσουμε χρεολύσια 75,8 δισ.ευρώ!
Μέχρι το 2040 θα πρέπει να πληρωθούν τα περισσότερα εκ των δανείων που έδωσαν οι χώρες της ευρωζώνης, 56,2 δισ.ευρώ στο σύνολο.
Το καλύτερο έρχεται μετά το 2019 οπότε και θα αρχίσουν να αποπληρώνονται τα τα 246,64 δισ.ευρώ δηλαδή το 76,7% των συνολικών χρεών!
Τα δάνεια του μηχανισμού στήριξης στο σύνολό τους είναι 213,15 δισ.ευρώ και τα υπόλοιπα 91,3 δισ.ευρώ είναι έντοκα γραμμάτια και ομόλογα.
Xαρακτηριστικό είναι ότι μεταξύ 2037 και 2040 θα πρέπει να πληρώσουμε σχεδόν 60 δισ. ευρώ χρέη! Και Αν κάποιος πιστεύει ότι 22 χρόνια απ΄πο σήμερα είναι μακριά για την ιστορική πορεία ενός Εθνους να τον ενημερώσουμε ότι για να βγούμε στις αγορές π.χ. το 2018, δηλαδή σε τρία χρόνια από σήμερα, θα πρέπει το υπολογιζόμενο, από τους εν δυνάμει δανειστές, ΑΕΠ της χώρας να είναι … τριπλάσιο από το ΑΕΠ του 2014 (το ΑΕΠ το 2014 σε όρους όγκου ανήλθε σε 186,5 δισ. ευρώ, έναντι 185,1 δισ. ευρώ το 2013, σημειώνοντας αύξηση μόλις 0,8%, ενώ σε τιμές αγοράς διαμορφώθηκε το 2014 σε 179,1 δισ. ευρώ, έναντι 182,4 δισ. ευρώ το 2013, ήτοι σημείωσε μείωση 1,8%)
Δηλαδή για να βρούμε δανειστή το 2018, θα πρέπει να έχει πειστεί ότι το 2037 θα έχουμε ένα ΑΕΠ περί τα 540 δισ. ευρώ!
Πόσο πιθανό είναι να έχουμε σε 22 χρόνια αύξηση του ΑΕΠ κατά 200% σε σχέση με τ0 2014;
Ουσιαστικά η χώρα από το 2012 και μετά, αφού χάθηκε και η τελευταία ευκαιρία να διαγραφεί το χρέος και όχι να μετακυλιστεί, παρά τους εξωραϊσμούς, βιώνει μία κατάσταση «ζωής εν τάφω».

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr
 national-pride

Αρέσει σε %d bloggers: