Αρχείο

Archive for Ιουλίου 2015

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σχέδιο, αλλά η αποτυχία του σήμαινε θυσία του Αλέξη

31 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

Σκοπός της προπαγάνδας είναι να «σπάσει» τη λογική και να εμφανίσει τα δικά της «εισαγόμενα» στοιχεία ως λογικά. Για να γίνει αυτό κατορθωτό, χρησιμοποιείται μέρος της αλήθειας το οποίο συμπληρώνεται με στοιχεία μη πραγματικά και με τον περαιτέρω «βομβαρδισμό» της κοινής γνώμης επιτυγχάνεται να εισαχθεί μέρος (συνήθως) ή το όλο (πάρα πολύ σπάνια) του ζητούμενου της προπαγάνδας.Γράφει ειδικός συνεργάτης

Η προπαγάνδα ξεπέρασε τα όριά της
Στην περίπτωση της Ελλάδας, όμως, η προπαγάνδα (δια των εκφραστών της) έχοντας καταλάβει σημαντικές θέσεις στα ΜΜΕ της χώρας, έχει δώσει νέα «χροιά» στην λειτουργία της αφού ξεπερνά την κοινή λογική και αποπειράται να εισάγει «τα δικά της στοιχεία» χωρίς να έχει επαρκή βάση της αλήθειας ή ακόμη και της επιστημονικής πραγματικότητας. Και αυτό συμβαίνει επειδή κανείς επώνυμος δεν τολμά να αντισταθεί στην εξόφθαλμη προπαγάνδα, επειδή φοβάται πως είτε θα χαρακτηριστεί «γραφικός» (σύνηθες εντεπιχείρημα ελλείψει πραγματικών επιχειρημάτων), είτε θα απομονωθεί επαγγελματικά, οικονομικά και κοινωνικά, από τις ομάδες «επιστημόνων» που χρησιμοποιεί ο προπαγανδιστικός μηχανισμός…
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προπαγανδιστικής «διολίσθησης» είναι και το νέο «αφήγημα» του «πραξικοπήματος» το οποίο, αφού δεν βρήκε ικανές αντιστάσεις, έκανε ένα άλμα εις βάρος της λογικής και της επιστήμης (των νέων τεχνολογιών και δη της πληροφορικής) και απαιτεί να κατηγορηθεί για «εσχάτη προδοσία» ο πρώην υπουργός Οικονομικών, κ. Βαρουφάκης, επειδή προσπάθησε να σχεδιάσει και στη συνέχεια να υλοποιήσει ένα Plan B. Μόνο που η «υπέρβαση» της προπαγάνδας (προφανώς οφείλεται σε υπερβάλλοντα ζήλο των ανίδεων επί των νέων τεχνολογιών εκφραστών της) έφτασε στο σημείο να τολμήσει να κατηγορήσει τον κ. Βαρουφάκη (επί «εσχάτης προδοσίας» παρακαλώ) επειδή θέλησε να δημιουργήσει μία άμεση απάντηση, με εύρυθμη οικονομική λειτουργία της χώρας, στην περίπτωση που υπήρχε Grexit και που, φυσικά, οι «εταίροι» και δανειστές της χώρας θα επιχειρούσαν τον άμεσο οικονομικό εγκλωβισμό της Ελλάδας (με ταυτόχρονη πιθανή «αδειοδότηση» μεταφοράς κεφαλαίων προς το εξωτερικό).

Η προετοιμασία για άμεση λειτουργία της ελληνικής οικονομίας
Τι έκανε, λοιπόν, ο κ. Βαρουφάκης; Έβαλε έναν δικό του άνθρωπο στα κεντρικά του συστήματος Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών και μετέφερε όλα τα στοιχεία – δεδομένα σε ένα άλλο υπολογιστικό σύστημα. Μάλιστα, όταν ο έμπιστος άνθρωπός του απέκτησε πρόσβαση στον κεντρικό σέρβερ του υπουργείου, ζήτησε από τον υπουργό κ. Βαρουφάκη τους κωδικούς εισόδου (ο κάθε υπουργός έχει πρόσβαση και δεν πρόκειται για hacking).
Κι έτσι δημιουργήθηκε μία νέα βάση δεδομένων (η οποία έγινε με την «εικόνα» ενός back-up, για να μην αντιληφθούν οι Βρυξέλλες τι συνέβαινε) ανεξάρτητη και μη ελεγχόμενη από τις Βρυξέλλες ή από το Βερολίνο (οι προπαγανδιστές ξέχασαν να αναφέρουν πως τα προσωπικά δεδομένα των Ελλήνων πολιτών έχουν παραδοθεί προς πλήρη εκμετάλλευση από τους ευρωπαίους «εταίρους» της Ελλάδας)…
Πού βρίσκεται το μεμπτό και η «εσχάτη προδοσία» λοιπόν; Μήπως στο ότι ο κ. Βαρουφάκης εργάστηκε προς την κατεύθυνση αποφυγής οικονομικού εγκλωβισμού (και πιθανής οικονομικής σκύλευσης) της χώρας από τους «δανειστές», τους «φίλους» και τους «εταίρους»; Μα, αν το έκανε αυτό (γι αυτό ακριβώς τον κατηγορούν οι ανίδεοι και ανίκανοι προπαγανδιστές) τότε κάθε άλλο παρά πρέπει να κατηγορηθεί… Και όμως, κανείς δεν πρόσεξε την άτσαλη ασυνέπεια της προπαγανδιστικής μηχανής. Αφού αρχικά κατηγόρησε τον Βαρουφάκη πως δεν είχε Plan B, τώρα τον κατηγορεί επειδή έφτιαξε Plan B…!

Το «πραξικόπημα της δραχμής» απέτυχε εξαιτίας του Αλέξη Τσίπρα
Το ζητούμενο, όμως είναι, στο εάν αυτά που έπραττε ο κ. Βαρουφάκης ήταν σε γνώση και άλλων στελεχών της κυβέρνησης, ακόμη και στον ίδιο τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Αν λάβουμε υπόψη μας τις δηλώσεις των πρώην κυβερνητικών στελεχών, που αποχώρησαν μετά την καταψήφιση στην Βουλή των πρώτων «προαπαιτούμενων», τότε πρέπει να δεχθούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ενήμερος για όλα. Από την αρχή έως το τέλος…
Οι «πραξικοπηματίες» του ΣΥΡΙΖΑ είχαν όντως σχέδιο άμεσης οικονομικής ανεξαρτητοποίησης της Ελλάδας. Προσπάθησαν να βρούνε 10-20 δισ. Ευρώ, τα οποία ήταν απαιτητά για τους πρώτους 6 μήνες ή ένα χρόνο της «Ελλάδας της δραχμής». Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν κατόρθωσαν να πείσουν ούτε τη Μόσχα, αλλά ούτε και το Πεκίνο και διαπίστωσαν ότι αυτές οι μεγάλες δυνάμεις είχαν επιλέξει να κάνουν business με την Ευρώπη και όχι να έρθουν σε ρήξη μαζί της για μία Ελλάδα των 11 εκατ. Κατοίκων (περίπου όσο το Λονδίνο)… Τότε σκέφτηκαν να «βάλουν χέρι» στα μετρητά της ΤτΕ, ακόμη και στις… θυρίδες… στις οποίες ήταν γνωστό ότι υπάρχουν περισσότερα από 20 δισ. ευρώ.
Και η αλήθεια είναι πως το σχέδιο θα είχε μπει σε πλήρη εφαρμογή, εάν ο πρωθυπουργός εκείνο το πρωί της Δευτέρας, μετά από 17 ώρες πίεσης, δεν συμφωνούσε με τους «δανειστές». Αυτή η πρωθυπουργική «συμφωνία» έβαλε σε άμεση εφαρμογή το σχέδιο Β των «πραξικοπηματιών». Και αυτό το σχέδιο περιελάμβανε τη διάσωση του «αριστερού ΣΥΡΙΖΑ», μετά την βέβαιη πτώση της κυβέρνησης που θα επέφερε η συμφωνία με τους δανειστές. Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο υπήρξε και η (επί της ψηφοφορίας) κοινοβουλευτική διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, ενέργεια η οποία προσέδωσε άλλοθι και πιθανότητες πολιτικής ύπαρξης για την «επόμενη ημέρα».

Η τηλεφωνική απειλή στον Τσίπρα
Το μόνο που περίμεναν, ήταν μία συνθηματική λέξη από τον Αλέξη Τσίπρα. Αντί αυτού, όμως είδαν τον νεαρό χαμογελαστό αρχηγό να εμφανίζεται χλωμός. Όλα είχαν τελειώσει… «Ξαφνικά, και χωρίς κάτι να δείχνει την συγκεκριμένη εξέλιξη» τους ανέφεραν οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ από τις Βρυξέλλες.
«Υπήρχε σύγκρουση και απόλυτο αδιέξοδο. Ζητήθηκε μία παύση από τον Τουσκ και ο Αλέξης μπήκε σε ένα δωμάτιο όπου και δέχθηκε ένα τηλεφώνημα. Όταν βγήκε ήταν άλλος άνθρωπος…»
Η αναφορά από τις Βρυξέλλες ήταν σαφής. Κάτι συνέβη στο τηλέφωνο. Ποιος κάλεσε τα ξημερώματα της Δευτέρας τον Έλληνα πρωθυπουργό και πως τον έπεισε να αλλάξει την απόφασή του και να εγκαταλείψει την χώρα στα χέρια των δανειστών και των καταστροφικών τους απαιτήσεων;
Το τηλεφώνημα ήταν από τον ίδιο τον Μπάρακ Ομπάμα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, κατανοώντας το μέγεθος του προβλήματος (αλλά και τις οικονομικές και –κυρίως- γεωπολιτικές επιπτώσεις εις βάρος των ΗΠΑ) ξεκαθάρισε στον νεαρό έλληνα πρωθυπουργό πως δεν θα φύγει από τις Βρυξέλλες εάν δεν συμφωνήσει. Του ξεκαθάρισε ότι γνωρίζει πάρα πολύ καλά τόσο το Plan A όσο και το Plan B της ελληνικής κυβέρνησης. Μάλιστα, φέρεται να του είπε πως δεν θα είναι σε θέση να συγκρατήσει περαιτέρω την «ανησυχητική» Τουρκία και ίσως ο Έλληνας πρωθυπουργός να βρίσκεται ακόμη στις Βρυξέλλες όταν θα εκδηλωθεί κάποιο σοβαρότατο ελληνοτουρκικό επεισόδιο.
Ο Αλέξης Τσίπρας (όπως και σχεδόν κάθε «αριστερός» του ΣΥΡΙΖΑ) μη γνωρίζοντας τις πραγματικές δυνατότητες του ελληνικού στρατεύματος, αποδέχθηκε την έμμεση αλλά σαφή απειλή του αμερικανού προέδρου ως γεγονός που δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει.
Πριν να κλείσει το τηλέφωνο, ο συνομιλητής του Αλέξη Τσίπρα του ξεκαθάρισε κατηγορηματικά πως πρέπει να συμφωνήσει και να μείνει πρωθυπουργός μέχρι να νομοθετηθούν οι απαιτήσεις των δανειστών…

Με στόχο την διάσωση του κόμματος, όχι του Αλέξη
Ο Αλέξης ήξερε πως είχε τελειώσει ως πρωθυπουργός και ως πολιτικός. Στην εμφάνισή του οι «πραξικοπηματίες» στην Αθήνα πήραν το μήνυμα. Η θυσία του Αλέξη Τσίπρα δεν έπρεπε να καταστρέψει το κόμμα. Έπρεπε να ετοιμαστεί η εμφάνιση του νέου προσώπου – αρχηγού. Έπρεπε να διαρρεύσουν τις αλήθειες, αν και γνώριζαν πως οι εντός Ελλάδας μηχανισμοί των «δανειστών» θα τους δαιμονοποιούσαν.
Άρχιζε μία μεγάλη μάχη για τους ίδιους. Η συντεταγμένη υποχώρηση με σκοπό την διάσωση τόσο των ιδίων όσο και της «αριστεράς»… Ο Αλέξης θα έμενε πίσω, βορά στις ορέξεις των δανειστών, ήταν το χειρότερο σενάριο και είχαν συμφωνήσει σε αυτό από τον Ιανουάριο του 2015… Γνώριζαν πως αυτό ήταν κάτι που θα τον διέλυε ψυχολογικά και ήδη, οι κρίσεις πανικού του πρωθυπουργού είχαν αρχίσει να γίνονται γνωστές, σαν το ύστατο χτύπημα της προπαγάνδας των «δανειστών»…

ΥΓ: Το αρχικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η εξάντληση του χρόνου και η μεγιστοποίηση της άσκησης πίεσης στους δανειστές, ώστε να αναγκαστούν να υποχωρήσουν. Το δεύτερο σχέδιο ήταν μία γρήγορη, αλλά οργανωμένη, στροφή στη δραχμή. Αυτό που δεν υπολόγισαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας) ήταν ότι τόσο οι αμερικανικές όσο και οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν θέσει υπό στενότατη παρακολούθηση ολόκληρη την ομάδα των «πραξικοπηματιών». Όταν άνθρωποι αυτών των μυστικών υπηρεσιών έμαθαν όλες τις εναλλακτικές της ελληνικής κυβέρνησης, τότε όλα είχαν χαθεί. Ούτε η δημιουργική ασάφεια, ούτε οι σχεδιασμοί για επιστροφή στη δραχμή είχαν κανένα νόημα. Ο τελευταίος που το έμαθε ήταν ο Αλέξης Τσίπρας…

 kostasxan.

Το μόνο παρακράτος είναι η τρόικα

31 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

Τελικά είμαστε ή δεν είμαστε «κάθε λέξη του Συντάγματος»;

του ΚΙΜΠΙ
Προσπαθώ να κρατάω την ψυχραιμία μου. Όπως όλοι, υποθέτω. Δεν είναι κι εύκολο. Η μαλακία πάει σύννεφο. Το θράσος πέφτει σαν το χαλάζι. Οι άνθρωποι (λέμε τώρα) που έχουν καταλάβει την εξουσία εδώ και 6 χρόνια πραξικοπηματικά, οι μηχανισμοί που έχουν καταλύσει κάθε έννοια κρατικής και λαϊκής κυριαρχίας, που έχουν εξαφανίσει κάθε ίχνος κοινοβουλευτικού προσχήματος, η συμμορία που δεν λογοδότησε ποτέ για την εν μια νυκτί υποτίμηση της δραχμής τον Μάρτιο του 1998 (12,3% έναντι του ECU) και για την εν μια νυκτί επίσης ανατίμηση (κατά 3,5%, τον Ιανουάριο του 1999, πολλά λεφτά βγήκαν σε λίγους μήνες), οι τύποι που δεν έδωσαν ποτέ λογαριασμό για το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, για το ξεπούλημα των τραπεζών με χρήματα των φορολογουμένων, όλοι αυτοί που τρέφονται εδώ και δεκαετίες με το πτώμα της ελληνικής οικονομίας, καρυκευμένο με τα μπαχαρικά του σεσηπότος ευρωπαϊσμού, τώρα κουνάνε το δάχτυλο. Στήνουν σκηνικό ποινικοποίησης οποιασδήποτε αναφοράς σε εναλλακτική λύση πέρα από τα μνημόνια. Σε λίγο θα ζητήσουν ν’ ανοίξουν οι φυλακές και τα ξερονήσια για οποιονδήποτε τολμάει να ψελλίσει τις λέξεις «δραχμή» ή «εθνικό νόμισμα».

*** Να ξεκαθαρίζουμε: Δεν πρόκειται να υπερασπίσω τον Γ. Βαρουφάκη και τα δικά του περίεργα, τεχνοκρατικά Plan B. Στο μπλογκ αυτό – και όχι μόνο- έχουν κατατεθεί έγκαιρα (http://kibi-blog.blogspot.gr/2015/02/blog-post.html) οι βαθύτατες αντιρρήσεις στην αυτοκαταστροφική τακτική διαπραγμάτευσης που οδήγησε στα γνωστά. Θα υπερασπιστώ, όμως, το αυτονόητο: το δικαίωμα και τελικά τη συνταγματική υποχρέωση του τέως υπουργού Οικονομικών και οποιουδήποτε πρώην και νυν υπουργού Οικονομικών να επεξεργάζεται Plan B, και C και D και όσα χρειάζονται προκειμένου να είναι έτοιμος να αποτρέψει επίθεση στη χώρα και στον λαό της. Και για το ότι υπήρξε επίθεση εις βάρος της χώρας και της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας δεν υπάρχει άνθρωπος με στοιχειώδη κοινό νου που να το αρνείται. Επομένως, καλά έκανε ο Γ. Βαρουφάκης και επεξεργαζόταν Plan B. Και το ίδιο έπρεπε να έχει κάνει και ο Παπακωνσταντίνου, και ο Βενιζέλος, και ο Στουρνάρας, και ο Χαρδούβελης, διαδοχικοί υπουργοί Οικονομικών της μνημονιακής άλωσης. Αυτοί θα έπρεπε να ελέγχονται γιατί παρέδωσαν τη χώρα στο παρακράτος της τρόικας και γιατί δεν κατέστρωσαν ποτέ ένα Plan B στοιχειώδους άμυνας. Η τρόικα και οι υφιστάμενοί της ήταν και είναι το παρακράτος, όχι όσοι, ως όφειλαν, κατέστρωναν ένα στοιχειώδες σχέδιο άμυνας. Το αν το σχέδιο αυτό ήταν σωστό, άρτιο είναι μια άλλη ιστορία. Είναι, όμως, μέρος της ίδιας ιστορίας γιατί- αν πράγματι υπήρξε- δεν έγινε η παραμικρή απόπειρα να εφαρμοστεί.

*** Η συμμορία του ευρώ, που κουνάει το δάχτυλο, που περιγράφει νομισματικά πραξικοπήματα, που έχει μετατρέψει τα δελτία των 8 σε CSI Μαϊάμι, που διαστρεβλώνει ακόμη και την πληρωμένη «ερευνητική» προπαγάνδα για την «κόλαση της δραχμής» (βλέπε εδώ:http://costaslapavitsas.blogspot.gr/2015/07/ernst-young.html) και στήνει εικονικά στρατοδικεία εναντίον του «λόμπι της δραχμής», παίρνει την εκδίκησή της γι’ αυτό που υπέστη με το «όχι» της 5ης Ιουλίου. Η εκλεκτή της τρόικας και των ελεγκτικών εταιρειών, η σύμβουλος που έκανε καριέρα στην PriceWaterhouse Coopers κατά την περίοδο που η εταιρεία πρωτοστατούσε στα σκάνδαλα φοροαποφυγής του Λουξεμβούργου (ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες εδώ:http://www.thepressproject.gr/luxleaks/details.php?aid=68887), η επικεφαλής της «ανεξάρτητης» γενικής γραμματείας εσόδων, – που ο κ. Βαρουφάκης και το νέο μνημόνιο την θέλουν ακόμη πιο «ανεξάρτητη»- ετοιμάζει και ΕΔΕ για να διαπιστωθεί η τέλεση ενδεχόμενων ποινικών και πειθαρχικών παραπτωμάτων. Εκεί που μας χρωστάγανε, θα μας πάρουν και το βόδι. Ο.Κ., αναμενόμενο το παρακράτος της τρόικας στην Ελλάδα να κάνει ό,τι μπορεί για να γελοιοποιήσουν και να ποινικοποιήσουν ακόμη και τη σκέψη. Οι άλλοι, όμως, τι κάνουν; Μήπως ψιλοβολεύονται με την επιχείρηση ποινικοποίησης της εναλλακτικής, έστω και άτεχνα και με τεράστια κενά διατυπωμένης; Αν είναι έτσι, οφείλουμε να τους θυμίσω μερικά πράγματα.
***

«Είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας. Σε αυτό το Σύνταγμα ορκιστήκαμε, αυτό θα υπηρετούμε». Είναι το κλείσιμο της ομιλίας του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα στη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης. Καλό, ε; Λοιπόν, μαντέψτε. Διαβάστε προσεκτικά, λέξη προς λέξη, το Σύνταγμα αυτής της χώρας. Ποια είναι η λέξη που δεν πρόκειται να βρείτε σε κανένα από τα 120 άρθρα του; Σας βγάζω από τη δύσκολη θέση: η λέξη ευρώ. Αυτή τη στιγμή, όπως και όλες τις στιγμές που έχουν μεσολαβήσει από τον Μάιο του 2010 μέχρι σήμερα, ξεκατινιάζεται κάθε λέξη, κάθε έννοια, κάθε δικαίωμα και υποχρέωση που απορρέει από το Σύνταγμα για την υπεράσπιση μιας λέξης που δεν περιέχεται σ’ αυτό.

Δύο είναι οι διατάξεις του Συντάγματος που σχετίζονται με το νόμισμα και την –πιθανή- εκχώρηση της νομισματικής κυριαρχίας της χώρας:

Η πρώτη: «Άρθρο 28
Παρ. 2. Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.

Παρ. 3.Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας. Ερμηνευτική δήλωση: Το άρθρο 28 αποτελεί θεμέλιο για τη συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Και η δεύτερη: «Άρθρο 80

Παρ. 2.Νόμος ορίζει τα σχετικά με την κοπή ή την έκδοση νομίσματος.

Ερμηνευτική δήλωση: Η παράγραφος 2 δεν κωλύει τη συμμετοχή της Ελλάδας στις διαδικασίες της οικονομικής και νομισματικής ένωσης, στο ευρύτερο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 28».

*** Η απλή ανάγνωση των δυο προαναφερθέντων άρθρων του Συντάγματος δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Την περίοδο Ιουνίου – Ιουλίου και ιδιαίτερα τις μέρες από την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος μέχρι και την αποφράδα Δευτέρα της Συνόδου της Συνθηκολόγησης στις Βρυξέλλες παραβιάστηκε από τους «εταίρους» και τους εγχωρίους συμμάχους τους κάθε λέξη αυτού του Συντάγματος και των συγκεκριμένων διατάξεων, αφού ένα παρακράτος θεσμών ανύπαρκτης νομιμότητας ακόμη και στο πλαίσιο της Ε.Ε. (π.χ. τι είναι το Eurogroup κατά τη Συνθήκη της Ε.Ε.; Άτυπο όργανο!) τσαλαπάτησε σχεδόν το σύνολο των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, από το δικαίωμα στην ιδιοκτησία μέχρι το δικαίωμα στην ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, καταστρατήγησε τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και παραβίασε κάθε έννοια ισότητας και αμοιβαιότητας υπό τις οποίες θα μπορούσε να είναι ανεκτή κάποια περιορισμένη εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

Ας υποθέσουμε ότι η ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία που εξασφάλισε η μαγική μετάλλαξη του «όχι» σε «ναι σε όλα» καλύπτει τυπικά τη δράση του αληθινού παρακράτους μετά το πραξικόπημα της 12ης Ιουλίου- αλήθεια, γιατί η λέξη πραξικόπημα έχει επιμελώς εξαφανιστεί από τη ρητορική των κυβερνητικών στελεχών;-. Δεν την καλύπτει, όμως, αναδρομικά, δηλαδή για τις προ της επικράτησης του ευρω-πραξικοπήματος μέρες. Όλη την προηγούμενη περίοδο, το συντεταγμένο κράτος, δια της εκλεγμένης κυβέρνησης δικαιούνταν και υποχρεούνταν να σχεδιάσει και να εκτελέσει δράσεις αποτροπής όχι απλά ενός πραξικοπήματος, αλλά μιας αληθινής εισβολής εις βάρος της χώρας και του λαού, μιας επίθεσης με το χειρότερο όπλο μαζικής καταστροφής από καταβολής ανθρώπινης κοινωνίας: το χρήμα.

*** Αυτό το σχέδιο άμυνας- καλό ή κακό, πλήρες ή ατελές, λεπτομερές ή ακατέργαστο- δεν σχεδιάστηκε, δεν επιχειρήθηκε, δεν εκτελέστηκε ποτέ. Γι’ αυτό θα έπρεπε να ελέγχονται και να εγκαλούνται και η τωρινή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όχι για το αντίθετο. Επέλεξαν αντί να είναι κάθε λέξη του Συντάγματος στο οποίο ορκίστηκαν να είναι δέσμιες της μόνης λέξης που δεν περιέχεται σ’ αυτό: του ευρώ. Ποιος, πού, πότε και πώς αποφάσισε ότι το κατά το Σύνταγμα νοούμενο «σπουδαίο εθνικό συμφέρον» ταυτίζεται με το ευρώ της γερμανικής κηδεμονίας, ότι το νομισματοκοπείο ανήκει στον Ντράγκι, ότι το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους είναι υποκατάστημα του ΔΝΤ, ότι η Τράπεζα της Ελλάδος είναι παράρτημα της ΕΚΤ, ότι η γενική γραμματεία εσόδων και οι εφορίες λογοδοτούν μόνο στην τρόικα, ότι ο Στουρνάρας είναι ο αυθεντικός εκφραστής του «εθνικού συμφέροντος» και ότι η τρόικα, ή «τερατόικα» πλέον, είναι ο μόνος κυρίαρχος του ανάπηρου ελληνικού κράτους;
***

Το πρόβλημα με τον Γ. Βαρουφάκη δεν είναι αν σχεδίαζε Plan B, αλλά, πρώτον, αν το Plan B που συζητούσε με τους συνεργάτες και φίλους του ήταν το σωστό. Και, δεύτερον, αν είχε καμιά δουλειά αυτό το σχέδιο, που για λόγους μάλλον κατανοητούς δεν ήταν δυνατό να ανακοινώσει στον λαό, τον οποίο τελικά αφορά, φόρα παρτίδα σε ευαίσθητες συνθήκες «πολέμου», να το εμπιστεύεται σε ένα ιδιωτικό χρηματοοικονομικό ινστιτούτο όπως το Official Monetary and Financial Institutions Forum, το οποίο πουλάει τις υπηρεσίες του στους ιέρακες των αγορών, αλλά και στις κεντρικές τράπεζες, όπως διαφημίζει στο site του (http://www.omfif.org/about/). Αν υπάρχει, λοιπόν, κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ελεγχθεί ένας υπουργός Οικονομικών δεν είναι το αν ετοιμάζει εναλλακτικά σχέδια, αλλά το αν τα προδίδει και τα παραδίδει, εν τη αφελεία και εν τη αμετροεπεία του, στους αντιπάλους. Αλλά, το λόμπι του ευρώ δεν ενδιαφέρεται καθόλου να ελέγξει για πράξεις και παραλείψεις στο πνεύμα «κάθε λέξης του Συντάγματος», γιατί το μόνο «σύνταγμα» που αναγνωρίζει είναι το «παρασύνταγμα» της ευρωζώνης. Το λόμπι του ευρώ θέλει απλώς θέσει εκτός νόμου τη συζήτηση που έβαλε φαρδιά πλατιά στο τραπέζι η τελευταία φάση της ελληνικής τραγωδίας. Και για όποιον είναι «κάθε λέξη της Συντάγματος» η συζήτηση αυτή πρέπει να γίνει ανοιχτά εδώ και τώρα, πριν ξαναδοθούν τα κλειδιά της χώρας στην τρόικα.

ΚΙΜΠΙ

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2015/07/blog-post_694.html

Ο Σύριζα ως «καταστρόϊκα»

30 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

Του Γιώργου Καραμπελιά
Εν τέλει, ο Γιάννης Βαρουφάκης αποκαλύπτει τον Αλέξη Τσίπρα. Δηλώνει πως, σύμφωνα με εντολή του τελευταίου, από τον περασμένο Δεκέμβριο, προετοίμαζε μυστικό σχέδιο για το πώς θα ελέγξει κρυφά τις καταθέσεις όλων των Ελλήνων έτσι ώστε να μπορεί, μέσα σε μία μέρα, να μετατρέψει το νομισματικό σύστημα της χώρας και να περάσει από το ευρώ στη δραχμή, χωρίς να το γνωρίζουν οι ίδιοι οι πολίτες της χώρας. Παρότι ο Βαρουφάκης διαθέτει πλούσια φαντασία, είναι μυθομανής και διακρίνεται για τις μπαρούφες του (εξ ου και το τόσο ταιριαστό γι’ αυτόν όνομά του, που φαίνεται πως κρατάει από κάποια μακρά οικογενειακή παράδοση), είμαι πεισμένος πως αυτό το σχέδιο ήταν πραγματικό, στο πλαίσιο βέβαια  πάντα της συριζαίικης πραγματικότητας.
Το ότι είναι πραγματικό και όχι αποκύημα της φαντασίας του Βαρουφάκη  καταδεικνύεται από μία πληθώρα στοιχείων. Πρώτα και κύρια, από το γεγονός ότι η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός δεν τολμούν να τον διαψεύσουν, ενώ συναρτάται άμεσα με την κήρυξη του δημοψηφίσματος και το κλείσιμο των τραπεζών, ως το προοίμιο για τη μετάβαση στη δραχμή. Μόνο που, την τελευταία στιγμή, ο Τσίπρας, κάτω από ποικίλες πιέσεις τις οποίες έχουμε αναλύσει σε άλλα κείμενα, έκανε πίσω. Αυτό, εξάλλου, υποδηλώνει ο τρόπος που για έξι μήνες δήθεν διαπραγματευόταν η κυβέρνηση, οδηγώντας τα πράγματα στο τελικό αδιέξοδο, στα τέλη Ιουνίου.
Επιπλέον ενδείξεις ή και αποδείξεις για την ύπαρξη αυτού του σχεδίου μας δίνει η μερική του αποκάλυψη από τον πρόεδρο των εφοριακών υπαλλήλων και νυν ανταμειφθέντα με υπουργείο, Τρύφωνα Αλεξιάδη,  ο οποίος είχε δηλώσει, σε ανύποπτο χρόνο, την Άνοιξη, πως οι εφορίες θα ήταν δυνατό να αντικαταστήσουν τις τράπεζες, δήλωση την οποία και αμέσως απέσυρε μετά τον σχετικό σάλο που προκάλεσε. Επρόκειτο άραγε για εφαρμογή του σχεδίου Βαρουφάκη, περί παράλληλου τραπεζικού συστήματος; Στην ίδια κατεύθυνση επίσης εντάσσεται το σχέδιο Λαφαζάνη και η δήλωση της Βαλαβάνη, το βράδυ του δημοψηφίσματος, ότι θα ελέγχονται και οι τραπεζικές θυρίδες, καθώς και η απόσυρση μεγάλου χρηματικού ποσού της μητέρας της από το τραπεζικό σύστημα.
Εάν καθίσουμε εκ των υστέρων και καταγράψουμε τα γεγονότα και τις ενδείξεις των προθέσεων αυτής της συμμορίας των δραχμολάγνων της συμφοράς, δεν μπορεί να μείνει καμία αμφιβολία για το ότι το σχέδιο αυτό είχε τεθεί σε εφαρμογή·  τα ΑΦΜ όλων μας είχαν περάσει κάτω από τον έλεγχο των Τσίπρα-Βαρουφάκη και φτάσαμε στο παρά ένα για την ολοκλήρωση του σχεδίου.
Και, προφανώς, η βασική απόδειξη της συνενοχής παραμένει το βασικό στοιχείο που αναφέραμε, η έλλειψη διάψευσης από την κυβέρνηση καθώς και η παραμονή του Βαρουφάκη μέχρι σήμερα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά υποδηλώνουν πως φοβούνται ότι ο Βαρουφάκης έχει καταγεγραμμένα, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τα στοιχεία  αυτής της συνωμοσίας και γι’ αυτό άλλωστε τα κυκλοφορεί ο ίδιος, σε μια μορφή ανοικτής πρόκλησης προς τον Τσίπρα. Τώρα, εξάλλου, μπορούμε να κατανοήσουμε το νόημα της δήλωσής του, πως είχε καταγράψει όλες τις συνομιλίες στο Eurogroup της Ρίγας. Επρόκειτο για μία έμμεση απειλή προς τον πρωθυπουργό να μη θελήσει ποτέ να τον διαψεύσει διότι αυτός καταγράφει τα πάντα. Διαφορετικά, μια τέτοια δήλωση, όπως καταλαβαίνουμε, δεν είχε νόημα, στον βαθμό που ξεσήκωσε όλους τους υπουργούς Οικονομικών εναντίον του. Άρα είχε πραγματοποιηθεί για εσωτερική κατανάλωση.
Το σκανδαλώδες σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως οι πάντες, ο Τύπος, η δικαιοσύνη, οι τηλεοπτικοί σταθμοί, τα κόμματα της αντιπολίτευσης παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα δεν αφορά τον «διαταραγμένο» Βαρουφάκη, αλλά κατ’ εξοχήν τον ίδιο τον Τσίπρα.  Αυτός, όπως έχουμε τονίσει τόσες και τόσες φορές, έπαιζε από την αρχή ένα διπλό, τουλάχιστον, παιχνίδι. Από τη μία πλευρά προσπαθούσε να καθησυχάσει το «σύστημα», εγχώριο και διεθνές –επιλογή Παυλόπουλου, αγκαλιές με τη Μέρκελ, επιλογή Πανούση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη–,  και από την άλλη προετοίμαζε την πιθανότητα μίας «ρήξης», εξ ου και η επιλογή Βαρουφάκη για το υπουργείο Οικονομικών και η προετοιμαζόμενη από τον Δεκέμβριο του ’14 συνομωσία, η επιλογή της Ζωής Κωνσταντοπούλου για την Προεδρία της Βουλής, και οι συνακόλουθες «επιτροπές αλήθειας», η τοποθέτηση Λαφαζάνη στο υπουργείο Ενέργειας, ως δίαυλο των επαφών με τους Ρώσους. Και η μόνη σταθερά και στις δύο αυτές εκδοχές παρέμενε η στήριξη στο φιλο-αμερικάνικο λόμπι (Κοτζιάς, Καμμένος, Αναγνωστοπούλου κ.λπ.).
Το οικονομικό κόστος της «καταστρόικα»
Αυτή η εξάμηνη συνομωσία είχε ένα τεράστιο κόστος.
Κόστος οικονομικό: 40 δισεκατομμύρια μείωση καταθέσεων, 20 δισεκατομμύρια πτώση της χρηματιστηριακής αξίας των Τραπεζών και έξοδος μετόχων, ήρθαν να αποτελειώσουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.  Ένα τραπεζικό σύστημα που, πέντε χρόνια πριν, ήταν το ισχυρότερο των Βαλκανίων, με 220 δισεκατομμύρια καταθέσεις και παρουσία σε όλες τις βαλκανικές χώρες, αποσυντέθηκε μάλλον οριστικά κατά τους τελευταίους έξι μήνες, έτσι ώστε να το αγοράσουν οι καραδοκούντες, Γερμανοί και Γάλλοι κυρίως, ενώ παράλληλα οι γερμανικές Τράπεζες θα υποκαταστήσουν  πλήρως τις ελληνικές στα Βαλκάνια. Έτσι, το μόνο όπλο που διέθετε η Ελλάδα για να προωθήσει μία προσέγγιση των οικονομιών των βαλκανικών χωρών που ήταν οι Τράπεζές της, ετέθη νοκ άουτ. Κάτω οι τραπεζίτες, ζήτω οι «συμμορίτες της δραχμής». Εξάλλου, όπως τονίζει ο Γιάννης Μηλιός και οι αντιεξουσιαστές antifa βορείων προαστίων, οι Έλληνες είναι οι «ιμπεριαλιστές των Βαλκανίων» και το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών από τον Βαρουφάκη αποτελεί αντιιμπεριαλιστική πράξη· V ως vendetta.
Το κόστος της εξάμηνης οικονομικής διαχείρισης, εκτός από τις Τράπεζες, ήταν τεράστιο για όλους τους παραγωγικούς τομείς (πρόβλεψη για μείωση 3% του ΑΕΠ έναντι ανόδου 2,5%, περίπου, 8-10 δισεκατομμύρια ευρώ μείωση. Πράγμα που μεταφράζεται σε πτώση των εξαγωγών, μείωση της βιομηχανικής παραγωγής και στασιμότητα ακόμα και του τουρισμού, που προβλεπόταν να έχει πάρα πολύ μεγάλη άνοδο, λόγω της κρίσης στη Β. Αφρική και την Τουρκία.  Αυξήθηκαν κατά 2 με 3 δισεκατομμύρια ευρώ οι οφειλές του κράτους προς τους ιδιώτες, ενώ κατέρρευσαν τα έσοδα του δημοσίου, τους πρώτους εφτά μήνες, κατά 2 με 3 δισεκατομμύρια. Συνέπεια όλων αυτών είναι η επιδείνωση της κατάστασης στα νοσοκομεία, όπου οι κρατικές επιχορηγήσεις μειώθηκαν δραματικά (πάνω από 80%), ενώ η ανεργία άρχισε και πάλι να ανεβαίνει μετά τη μικρή πτώση που είχε σημειώσει την προηγούμενη περίοδο. Το δε κλείσιμο των Τραπεζών και ο έλεγχος κεφαλαίων έχει ένα κόστος στο σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας που υπολογίζεται, σε καθημερινή βάση, από το ελάχιστο των 300 εκατομμυρίων έως 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Και δεδομένου ότι επλήγη ανεπανόρθωτα η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα, ακόμα και όταν –και αν–, μετά από αρκετούς μήνες. αρθούν οι έλεγχοι, για χρόνια, οι Έλληνες θα συνεχίσουν να καταθέτουν τις αποταμιεύσεις τους ή τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, μη έχοντας εμπιστοσύνη στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι χωρίς τέλος ενώ, τώρα, έρχεται ο μεγάλος λογαριασμός των προαπαιτούμενων του παλαιού μνημονίου, το κόστος του οποίου εκτινάχθηκε στα 8 με 9 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα 2 δις τα οποία ζητούσαν μέχρι τον Φεβρουάριο οι δανειστές. Το καταστροφικό κόστος της διαχείρισης Βρουφάκη-Τσίπρα, στην πραγματικότητα, βρίσκεται στα 100 δισεκατομμύρια (οι υπολογισμοί κυμαίνονται από το ελάχιστο των 60 δισεκατομμυρίων στο μέγιστο των 200 δισ).  Κατά την αμέσως επόμενη περίοδο, αυτό το κόστος θα αρχίσει να μετακυλίεται με δραματικό τρόπο και σε όσους  Έλληνες δεν είχαν πληγεί ιδιαίτερα μέχρι τώρα και αποτελούν συχνά τους χαζοχαρούμενους χειροκροτητές του κυρίου Τσίπρα – διότι όλοι όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα έχουν ήδη γευθεί τα αγαθά της αριστερής διακυβέρνησης. Οι συνέπειες της κατάρρευσης, τους επόμενους μήνες, θα επεκταθούν δραματικά στο σύνολο των Ελλήνων – με την εξαίρεση βεβαίως μερικών χιλιάδων Συριζαίων, οι οποίοι διορίστηκαν σε υπουργεία, γ. γραμματείες κ.λπ, και αποτελούν τη μόνη πραγματική κοινωνική βάση της κυβέρνησης. Διότι η καταβαράθρωση της οικονομικής δραστηριότητας και των Τραπεζών οδηγεί ήδη σε αύξηση των φόρων – έμμεσων (ΦΠΑ) και άμεσων (φορολογικές δηλώσεις, ΕΝΦΙΑ κ.λπ)–, καθώς και σε μείωση των συντάξεων και των μισθών του δημοσίου. Οι εκπαιδευτικοί, που στήριξαν τόσο σθεναρά την κυβέρνηση, θα πληγούν όχι μόνο στο εισόδημά τους αλλά, όπως ήδη ανακοινώνεται, με την αύξηση των ωρών εργασίας τους, εξαιτίας της έλλειψης εκπαιδευτικών και της αδυναμίας προσλήψεων.
Όμως, η καταστροφική παρουσία των κυβερνώντων δεν περιορίστηκε στην οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, όπου τα μόνα τους επιτεύγματα είναι η διόγκωση των μεταναστευτικών ρευμάτων και η ψήφιση του εθνοκτόνου νόμου για την ιθαγένεια, αλλά προκάλεσαν και μια τεράστια υποβάθμιση της γεωπολιτικής θέσης και των δυνατοτήτων της χώρας.
Το γεωπολιτικό κόστος
Κατ’ αρχάς, προφανώς, μόνο και μόνο η γεωπολιτική υποβάθμιση, εξαιτίας της επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης, θα ήταν αρκετή. Το γεγονός των συνεπειών της στα Βαλκάνια, και όχι μόνο, εξαιτίας της κατάρρευσης των ελληνικών Τραπεζών, είναι προφανής: ο Έντι Ράμα στην Αλβανία αναθεώρησε ήδη τις αποφάσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, και προβάλλει, ανενδοίαστα, σενάρια μεγάλης Αλβανίας. Η βουλγαρική κυβέρνηση στράφηκε ενάντια στην Ελλάδα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Σκόπια επιμένουν στη μακεδονική τους εμμονή, ενώ η Τουρκία εμφανίζεται διατεθειμένη να μας βοηθήσει στην…  αποπληρωμή των δανείων μας! Η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο σχέδιο Ανάν και συνεχίζει να απομακρύνεται από την Ελλάδα, με την αμέριστη συμπαράσταση του υπουργείου Εξωτερικών και της Σίας Αναγνωστοπούλου.
Το γεγονός αυτό καθεαυτό,  το ότι, δηλαδή, η Γερμανία και άλλες χώρες της ευρωζώνης έθεσαν ανοικτά ζήτημα εξώσεως της Ελλάδας από αυτή, αποτελεί ένα αρνητικό προηγούμενο τεράστιας σημασίας. Η χώρα μας αντιμετωπίζεται διακηρυγμένα ως ο παρίας της ευρωζώνης. Η σχέση μας με τη Ρωσία επλήγη από τις παλινωδίες υπουργών και πρωθυπουργού, ενώ έγινε περισσότερο υποτελής η σχέση με τις ΗΠΑ. Το εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδήγησε σε γεωπολιτική υποβάθμιση τη χώρα, η αμυντική μας ικανότητα περιορίζεται και άλλο, με τις περικοπές των αμυντικών δαπανών των νέων μνημονίων. Ποτέ άλλοτε στην πρόσφατη ιστορία δεν υπήρξαν τόσο περιφρονητικές δηλώσεις για την Ελλάδα από κυβερνήσεις (Ραχόι, Κάμερον, Βέλγιο, Σλοβακία, Φιλανδία κ.ά.) όσες αυτό το εξάμηνο, ιδιαίτερα τους δύο τελευταίους μήνες. Ακόμα και με τους παραδοσιακούς φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, τους Ποδέμος, οι σχέσεις έγιναν πολύ πιο ψυχρές και η Ελλάδα αντιμετωπίζεται από αυτούς και από την Ιρλανδία ως ο επικίνδυνος, μπατιριμένος και αναξιόπιστος συγγενής που πρέπει να αποφεύγεται.  Αντί για ενίσχυση των συμμαχιών, είχαμε απώλεια ακόμα και των παραδοσιακών. Και το γεγονός ότι πάρα πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη συμπαραστέκονται στην Ελλάδα, ως θύμα της γερμανικής πολιτικής, και της επιθυμίας της για έξωσή μας από την ευρωζώνη, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις τεράστιες ζημιές που προκλήθηκαν. Όταν μάλιστα οι παλινωδίες της κυβέρνησης Τσίπρα και η υποχώρησή της στους εκβιασμούς των Γερμανών άφησε ξεκρέμαστους όλους εκείνους που είχαν θελήσει να μας στηρίξουν την προηγούμενη περίοδο.
Η «ρεβάνς» για τη Βάρκιζα!
Αλλά, εκτός από την οικονομία και τη γεωπολιτική θέση της χώρας, η «κυβερνώσα αριστερά» των Τσίπρα, Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη, Φλαμπουράρη και Σίας, κινδυνεύει να καταστρέψει για πολλά χρόνια και τις ίδιες τις αξίες του δημοκρατικού αντιμνημονιακού κινήματος. Κατ’ αρχάς, με την εσπευσμένη άνοδό του στην εξουσία, και τις καταστροφές που προκάλεσε, κατέστρεψε το αντιμνημονιακό κίνημα, μεταβάλλοντάς το σε υποπόδιο του 3ου μνημονίου. Έτσι, γελοιοποίησαν την έννοια του αντιμνημονιακού χώρου, και στο μόνο που μπορούν να ελπίζουν πλέον είναι πως, επειδή αυτός ο τεράστιος όγκος χρεών δεν είναι εξυπηρετήσιμος, θα υποχρεωθούν οι δανειστές να προσφέρουν μία επιμήκυνση του χρέους και μια μείωση των επιτοκίων. Παράλληλα, επειδή η αριστερή διακυβέρνηση θα έχει αποδειχθεί η χειρότερη διακυβέρνηση στη νεότερη ιστορία της χώρας, θα προκαλέσουν μια κυριολεκτική ιδεολογική αντεπανάσταση, όπου οι αξίες του ανταγωνισμού, του νεο-φιλελευθερισμού, της ελαστικοποίησης της εργασίας, των γενικευμένων ιδιωτικοποιήσεων, της άρνησης κάθε κοινωνικής αλληλεγγύης,  θα μεταβληθούν σε κυρίαρχες για πολλά χρόνια. Ό,τι συνέβη στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού μετά την κατάρρευσή του, θα κατορθώσουν να το επιτύχουν οι μεταμοντέρνοι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, παίρνοντας αυτοί τη «ρεβάνς» της Βάρκιζας. Οι αξίες της δεξιάς, που τόσο εξορκίζουν, θα καταστούν κυρίαρχες, μετά τη σύντομη διακυβέρνηση της ασυδοσίας τους.
Αν αυτές οι καταστροφές προκαλούνταν από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση, θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες. Και, πιθανώς, οι υπουργοί θα είχαν διαφύγει με ελικόπτερα. Και όμως, για την ώρα, οι Έλληνες δείχνουν μια απίστευτη ανοχή και μάλιστα εξακολουθούν σε όλες τις δημοσκοπήσεις να υποστηρίζουν τον Τσίπρα ως τη μόνη εναλλακτική λύση. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με δύο παράγοντες. Πρώτον, τη βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος – τόσο των μνημονιακών κομμάτων, όσο και της Χ.Α., που έχει κυριολεκτικώς λουφάξει· δεύτερον, με το ότι οι Έλληνες τρομοκρατήθηκαν τόσο πολύ από την προοπτική μιας ολοκληρωτικής πτώχευσης, ώστε στηρίζουν τον πρωθυπουργό, όποιος κι αν είναι αυτός, για να αποφύγουν τα χειρότερα.
Όμως, αποφασιστικό ρόλο διαδραματίζει και η συντριπτική ηγεμονία της αριστεράς στον χώρο της διανόησης, των ΜΜΕ, των πανεπιστημίων, του συνδικαλισμού, του καλλιτεχνικού κόσμου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε δε και τον φόβο των ιδιοκτητών των ΜΜΕ, από τις απειλές για αφαίρεση των αδειών, για υποχρέωση να καταβάλουν τα θαλασσοδάνεια, τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές που οφείλουν. Γι’ αυτό και όλο το σύστημα προσπαθεί να μεταβάλει τον Βαρουφάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Λαφαζάνη στους αποδιοπομπαίους τράγους της κατάρρευσης και να προφυλάξουν τον Τσίπρα, ώστε «να ολοκληρώσει τη δουλειά» και να στραφεί οριστικά ενάντια στους παλαιούς δραχμικούς του συμμάχους.
Εξάλλου, είναι πολύ αστεία, και ταυτόχρονα κυριολεκτικώς άσεμνη, η μόνιμη αναφορά δημοσιογράφων, διανοουμένων και δημοσιολογούντων στην Αριστερά και το «ήθος» της, αδιαφορώντας παντελώς για τις συνέπειες της διακυβέρνησής της στην οικονομία και στους ανθρώπους της χώρας. Χαρακτηριστική είναι η συζήτηση που διεξάγεται ανάμεσα στους οπαδούς της εμμονής στο όχι και τους υποστηρικτές της γραμμής του πρωθυπουργού.  Οι μεν πρώτοι επιμένουν πως η κυβέρνηση πρόδωσε το όχι του λαού στο δημοψήφισμα, οι δε κυβερνητικοί ισχυρίζονται ότι αποτελούν τη μόνη δυνατότητα διατήρησης της Αριστεράς στην εξουσία, και ότι, μόνο και μόνο γι’ αυτό, θα πρέπει να στηριχθούν παρά τις «κωλοτούμπες» τους. Η συζήτηση δηλαδή, μεταξύ των διαφορετικών πτερύγων της αριστεράς, δεν διεξάγεται με αναφορά στην πραγματική κοινωνία και τους πραγματικούς ανθρώπους, αλλά με το πόσο «συνεπείς αριστεροί» είναι οι μεν και οι δε. Μια αριστερά, η οποία έχει αποκοπεί από την πραγματική κοινωνία εδώ και δεκαετίες, από τότε δηλαδή που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, και η οποία, στις συνθήκες της κρίσης του συστήματος, βρέθηκε στην εξουσία, καταδεικνύει με αυτή τη σουρεαλιστική συζήτηση τον βαθύτατα παρασιτικό και αναχρονιστικό χαρακτήρα της. Δεν έχει καμία σημασία εάν κατεστράφη η οικονομία της χώρας, εάν περισσότεροι νέοι θα μείνουν άνεργοι και θα μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, εάν υποστούμε δεινές συρρικνώσεις στα εθνικά θέματα, από την Κύπρο έως τα Σκόπια, όχι! Το μόνο ζήτημα που τους ενδιαφέρει είναι η αντιστοιχία της πραγματικότητας με τα «ιδανικά της αριστεράς» και όχι, αντίθετα, η σχέση της αριστεράς με την πραγματικότητα.
Πρόκειται για ένα τεράστιο ιδεολογικό και πολιτικό παράδοξο: επειδή η ηττημένη Αριστερά του Εμφυλίου δεν ανήλθε ποτέ «αυτοπροσώπως» στην εξουσία –μόνο, εμμέσως, μέσω του Ανδρέα–, η ιδεολογία της δεν είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά στο εσωτερικό της χώρας, είχε ηττηθεί απλώς στρατιωτικά, και μάλιστα εξαιτίας της επέμβασης των ξένων. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, και στις συνθήκες κατάρρευσης του πολιτικού κόσμου, εξ αιτίας των μνημονίων, της δόθηκε η ευκαιρία να πάρει τη «ρεβάνς» τόσο μεταχρονολογημένα, και εκτός τόπου και χρόνου, ώστε η άνοδός της πήρε τη μορφή μεταμοντέρνας  καρικατούρας, όπου συμφύρονται πολλαπλές φιγούρες της διαδρομής της Αριστεράς. Ο Μανόλης Γλέζος εκπροσωπεί τη γενιά της Αντίστασης και του εμφυλίου, ο Λαφαζάνης τους κνίτες της δικτατορίας, ο Φλαμπουράρης και ο Στέλιος Παπάς το ΚΚΕ εσωτ., ο Βαρουφάκης, ο Λαπαβίτσας και ο Τσακαλώτος, τους «ριζοσπάστες» πανεπιστημιακούς του αγγλοσαξονικού χώρου, παντελώς άσχετους με την πραγματικότητα, και ο «Αλέξης», ο «Γαβριήλ», η «Ζωή», τη χαβιαροαριστερά της σύμφυσης Κολωνακίου –Εξαρχείων. Γι’ αυτό και μοιάζουν τόσο παράταιρα και ψεύτικα τα βαριά «ταξικά» και εμφυλιοπολεμικά συνθήματα που χρησιμοποιούν, προπαντός όταν ακούγονται από το στόμα της… Ζωής Κωνσταντοπούλου. Όμως το μεταμοντέρνο kitsch της Αριστεράς δεν μοιάζει πλέον να ενοχλεί κανέναν και θα πρέπει να ανέλθει ως «καταστρόικα» στην εξουσία  για να νομιμοποιήσει και ιδεολογικά,  εξήντα πέντε χρόνια μετά, τους… στρατιωτικούς νικητές του εμφυλίου!
Καιρός να φεύγουν
Δηλαδή, η άνοδός τους στην εξουσία, απεδείχθη καταστροφική και στα τρία επίπεδα. Σε εκείνο της πραγματικής οικονομίας και κοινωνίας, σε εκείνο της γεωπολιτικής ισχύος και θέσης της χώρας και, τέλος, στο ίδιο το ιδεολογικό πεδίο, όπου κινδυνεύει το πρώτη φορά αριστερά να γίνει, ποτέ άλλοτε αριστερά και πάντα δεξιά.
Και για να λάβουν τέλος οι αρνητικές συνέπειες της ανόδου τους στην εξουσία, ένα και μόνο δρόμο θα είχαν.Να την εγκαταλείψουν πάραυτα και να αφήσουν την εξουσία σε κάποια κυβέρνηση «τεχνοκρατών» ή «ειδικού σκοπού» για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Διότι, η επιμονή τους να παραμείνουν μόνο αρνητικές συνέπειες θα έχει για τη χώρα. Ήδη, με το δημοψήφισμα οδήγησαν στο κλείσιμο των Τραπεζών και υποχρεώθηκαν να υπογράψουν την πιο ταπεινωτική συμφωνία για νέο μνημόνιο. Εάν επιμείνουν να διατηρήσουν την εξουσία, είτε μέσα από νέες εκλογές είτε  με την παραμονή τους ως κυβέρνηση μειοψηφίας –επειδή προφανώς δεν θέλουν με τίποτα να εγκαταλείψουν τις καρέκλες τους–, κινδυνεύουν είτε να οδηγήσουν τη χώρα στην ολοκληρωτική κατάρρευση, επαναφέροντας τα σενάρια του grexit, είτε να χρεωθούν αυτοί, και μαζί τους οι «αγανακτισμένοι», τις δραματικές συνέπειες του μνημονίου που θα υπογράψουν.
Και επειδή οι ίδιοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν τις μόνες κινήσεις που επιβάλλουν οι περιστάσεις, για να θεραπεύσουν κατά το δυνατόν τις πληγές που προκάλεσαν, ως εξουσιομανείς και σπιθαμιαίοι, δεν είναι άραγε καιρός όλοι εκείνοι οι διανοούμενοι, οι «πατριώτες της αριστεράς», οι «αναλυτές», οι «φιλόσοφοι», όλοι εκείνοι που συνεχίζουν ασύγγνωστα να τους υποστηρίζουν κα να λιβανίζουν τον «Αλέξη», να αναλογιστούν τις ευθύνες τους; Προτιμούν να επιμένουν στις φαντασιώσεις τους, να αρνούνται την αναγνώριση των σφαλμάτων τους, και όχι, όπως αρμόζει σε όσους θέτουν το συμφέρον της πατρίδας πάνω απ’ όλα, να ανακρούσουν πρύμναν έστω την ύστατη στιγμή, και να καταδείξουν στον ατάλαντο νεαρό πως είναι καιρός να εγκαταλείψει το προσκήνιο, διότι η παραμονή του θα επιφέρει ακόμα περισσότερες συμφορές;
Αν θέλουν και μπορούν να ξεφύγουν από τη μεταπολιτευτική παρακμή, που τους έφθειρε, μία πράξη έχουν να κάνουν. Να αναγνωρίσουν, με μια βαθύτατη αυτοκριτική, πως πήραν λάθος τη ζωή τους. Άλλοι από αυτούς, οι περισσότεροι, στο παρελθόν, υποστήριξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, άλλοι περιπλανήθηκαν στα αδιέξοδα μονοπάτια του ΚΚΕ ή του αριστερισμού, σχεδόν όλοι εφθάρησαν μέσα από θέσεις, καριέρες, ευρωπαϊκά προγράμματα και κοινωνικές αταβιστικές συμπεριφορές. Μπορούν, σήμερα τουλάχιστον, να σιωπήσουν; Να παύσουν να συνεργούν στην καταστροφή της χώρας τους; Αύριο θα είναι πολύ αργά. Διότι θα έχουν συμβάλει, με τη συμμετοχή και τη συναίνεσή τους, στην καταστροφή της χώρας τους και στο χαντάκωμα των ιδεωδών τα οποία υποτίθεται ότι υπηρετούν.
Αν δεν φύγουν σήμερα, θα φύγουν αύριο με πολύ μεγαλύτερο κόστος. Δεν υπάρχει η δυνατότητα, όπως νομίζουν πολλοί από τους υποστηρικτές τους, να μείνουν επί μακρόν στην εξουσία. Τα κάψανε τα καράβια τους. Με το ρεσάλτο της 25ης Ιανουαρίου, με τους Βαρουφάκηδες και τους Καμμένους, με την Κωνσταντοπούλου, τη Χριστοδουλοπούλου, με την Αναγνωστοπούλου και τον Χαϊκάλη. Δεν υπάρχει δυνατότητα να ξαναπαιχτεί το παιχνίδι ενός ανανεωμένου ΠΑΣΟΚ.  Δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος ούτε το χρήμα, ούτε η γεωπολιτική συγκυρία. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Ας φροντίσουν να μειώσουν τη ζημιά για τη χώρα και για τους ίδιους.
Υ. Γ. Και για να μη μένουμε μόνο στο δράμα, ας δούμε και την κωμική πλευρά του θέματος. Εμείς οι παλαιότεροι έχουμε παρακολουθήσει στις οθόνες μια σειρά έργων του Μάριο Μονιτσέλι με κεντρικό ήρωα τον Μπρανκαλεόνε, που τον έπαιζε υπέροχα ο Βιττόριο Γκάσμαν. Ο Μπρανκαλεόνε, ένας ιππότης της ελεεινής μορφής, την εποχή των Σταυροφοριών, συγκροτεί μια στρατιά από κουτσούς, τυφλούς, ζητιάνους κ.λπ. και αναλαμβάνει να τους οδηγήσει στους Αγίους Τόπους. Επιβιβάζονται σε ένα καΐκι και, όταν αποβιβάζονται, ανακαλύπτουν πως το μόνο που είχαν επιτύχει ήταν να αποβιβαστούν μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω από το μέρος στο οποίο είχαν επιβιβαστεί! Το όνειρο των Αγίων Τόπων έμεινε άπιαστο όνειρο…

Χιούγκο Ντίξον: Αυτά είναι τα πέντε βήματα για να βγει η Ελλάδα από την κρίση

30 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ
Ο αρθρογράφος του Reuters Χιούγκο Ντίξον αναλύει το αισιόδοξο σενάριο για να μπορέσει η Ελλάδα να βγει από την κρίση.
Μάλιστα, υποστηρίζει πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί ακόμα και μέχρι το τέλος του έτους. Συγκεκριμένα, σε άρθρο του, το οποίο αναδημοσιεύει η «Καθημερινή», υποστηρίζει πως το αισιόδοξο σενάριο για την Ελλάδα περιλαμβάνει τη συμμετοχή των ελληνικών ομολόγων στις μαζικές αγορές κρατικών ομολόγων που κάνει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την άρση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίου και την επίτευξη συμφωνίας για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Βέβαια για να δρομολογηθούν όλα αυτά θα πρέπει ο κ. Τσίπρας να οικοδομήσει και πάλι σχέση εμπιστοσύνης και να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει. Τότε, θα υπάρξει ένας σαφής δρόμος που οδηγεί μακριά από τη δυστυχία.

Το πρώτο βήμα είναι να ολοκληρωθεί η νέα συμφωνία – ειδικότερα να συμφωνηθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι των επόμενων ετών. Δεδομένης της μεγάλης καταστροφής που σημειώθηκε τις προηγούμενες εβδομάδες, όταν έμειναν κλειστές οι τράπεζες, η Αθήνα δεν θα καταφέρει να πιάσει τους στόχους που απαιτούσαν προηγουμένως οι πιστωτές χωρίς να εφαρμόσει νέα εξουθενωτικά μέτρα λιτότητας. Αν ο κ. Τσίπρας καταφέρει να πείσει τους πιστωτές της Ευρωζώνης ότι θα εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις, ίσως να μην επιμείνουν στη λήψη επιπλέον μέτρων λιτότητας, είτε φέτος είτε του χρόνου. Σε διαφορετική περίπτωση, θα χρειαστεί να προχωρήσει σε ακόμα περισσότερες αυξήσεις φόρων και περικοπές δαπανών.
Το δεύτερο βήμα: να αρχίσει η ΕΚΤ να αγοράζει ελληνικά κρατικά ομόλογα στο πλαίσιο του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης. Αυτό θα αποτελούσε ευλογία για την Ελλάδα. Αν αρχίσει η ΕΚΤ να αγοράζει ελληνικά ομόλογα, θα πέσει σημαντικά η απόδοσή τους, στοιχείο που θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη. Στην καλύτερη περίπτωση οι αγορές θα μπορούσαν να αρχίσουν τον Σεπτέμβριο μετά τη σύναψη νέας συμφωνίας.
Το τρίτο βήμα είναι η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Χρειάζονται νέα κεφάλαια, διότι η τόσο μεγάλη επιδείνωση των προοπτικών της ελληνικής οικονομίας τον προηγούμενο μήνα σημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι θα πολλαπλασιαστούν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Μόλις η ΕΚΤ ορίσει επακριβώς το ποσό που θα απαιτηθεί, τότε θα πρέπει να αποφασίσει ποιος θα διαθέσει τε κεφάλαια. Το βασικό ερώτημα είναι αν θα υπάρξει «κούρεμα» των μη εγγυημένων καταθέσεων, κυρίως εταιρικών καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ, μέσω του οποίου ένα ποσοστό των χρημάτων θα μετατραπεί με τη βία σε μετοχές της τράπεζας. Ενα τέτοιο «κούρεμα» των καταθέσεων θα κονιορτοποιήσει την εμπιστοσύνη. Αν ο Τσίπρας εφαρμόσει όσα του αναλογούν, τότε οι πιστωτές δεν θα επιμείνουν. Αν όχι, τότε υπάρχει κίνδυνος να το κάνουν.
Το τέταρτο βήμα: άρση των κεφαλαιακών ελέγχων.
Το πέμπτο βήμα: αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Στις 19 Ιουλίου, η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ είπε ότι αυτή θα μπορούσε να περιλαμβάνει μεγαλύτερη περίοδο αποπληρωμής των ομολόγων και μικρότερα επιτόκια δανεισμού. Το πρόβλημα είναι ότι το ζήτημα της αναδιάρθρωσης χρέους θα εξεταστεί μόνο μετά την πρώτη αξιολόγηση του νέου προγράμματος, δηλαδή τον Οκτώβριο στην καλύτερη περίπτωση.
Ακόμη χειρότερα, η αναδιάρθρωση θα γίνει υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει εφαρμοστεί πλήρως το ελληνικό πρόγραμμα τα επόμενα τρία χρόνια. Απλώς φανταστείτε να υλοποιείται αυτό το σενάριο έως το τέλος του χρόνου. Η ενίσχυση της εμπιστοσύνης θα αντιστάθμιζε σε μεγάλο βαθμό τα μέτρα λιτότητας. Φυσικά, το να φαντάζεται κανείς ένα σενάριο δεν είναι το ίδιο με το να προβλέπει ότι θα επαληθευτεί κιόλας. Η Ελλάδα και οι πιστωτές μάς έχουν απογοητεύσει πολλές φορές στο παρελθόν.

Πηγή: iefimerida

Το δούλεμα πάει σύννεφο ενώ τα χειρότερα έρχονται!

29 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

Γράφει ο Γιάννης Δ. Πρεβενιός

Δυστυχώς για άλλη μία φορά (3η κατά σειρά μετά τους Παπανδρέου και Σαμαρά) ο Ελληνικός λαός έπεσε θύμα των ψεύτικων προεκλογικών υποσχέσεων του κ. Τσίπρα. Βέβαια ο κ. Τσίπρας αποδείχτηκε «δις» ψεύτης αφού προχώρησε και σε ένα δημοψήφισμα στο οποίο πρότεινε φανερά το ΟΧΙ αλλά ήλπιζε στο ΝΑΙ λόγω των συνθηκών που δημιούργησαν οι Εταίροι μας (για μένα εν γνώση του και με την συγκατάθεση του) με τις κλειστές τράπεζες και την αισχρή τηλεοπτική τρομοκρατία.
Φυσικά στην συνέχεια (αφού δεν τους βγήκε το σχέδιο) δεν δίστασε το 62% του ΟΧΙ να το μετατρέψει εν μία νυκτί σε ΝΑΙ φέρνοντάς προς ψήφιση ακόμα χειρότερα μέτρα εις βάρος του λαού και της Χώρας.
Τώρα «παραδόξως» απολαμβάνει την ολόθερμη στήριξη των Νταβατζήδων της ενημέρωσης οι οποίοι μας τον……. προβάλουν ως τον νέο μεγάλο «Ηγέτη» ο οποίος μας εσωσε την δεδομένη στιγμή από τα χειρότερα και θα υλοποιήσει μελλοντικά τα οράματα και τις προσδοκίες όλων μας!
Προκειμένου λοιπόν να τον προστατεύσουν προσωπικά και να μας αποκοιμίσουν για την σκληρότητα και τα αναμενόμενα οδυνηρά αποτελέσματα των νέων μνημονιακών μέτρων που μας φέρνει (ο ίδιος ομολογεί πως δεν τα πιστεύει) τον βγάζουν από το κάδρο της κριτικής και στοχοποιούν συγκεκριμένα πρόσωπα του κόμματος του τα οποία αντιδρούν δημόσια στην αλλαγή πλεύσης του ιδίου και της Κυβέρνησης του κατηγορώντας τα «εν χορώ» στα βραδινά δελτία ειδήσεων ως δραχμολάγνους, προδότες, σαμποτέρ, αποστάτες κ.τ.λ.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η προσπάθεια απαξίωσης και γελοιοποίησης της Προέδρου της Βουλής κ. Κωνσταντοπούλου η οποία αν μη τι άλλο έχει το θάρρος να λέει φωναχτά πολλές και μεγάλες αλήθειες που κάποιοι δήθεν «παντελονάτοι» δεν τολμούν ούτε καν να ψελλίσουν.
Μεγάλη σπέκουλα επίσης γίνεται και με τον κ. Βαρουφάκη τον οποίο μάλιστα μήνυσε ο γνωστός τηλεοπτικός «Μαϊντανός»  (πρώην ηθοποιός, νυν Δήμαρχος και Πρόεδρος της Τέλειας) για εσχάτη προδοσία!

Προσωπικά δεν είμαι θιασώτης του κ. Βαρουφάκη αλλά θεωρώ αδιανόητο να ενεργούσε ερήμην του Πρωθυπουργού στις διαπραγματεύσεις αλλά και στον λεγόμενο (ως όφειλε) σχεδιασμό του plan B στην περίπτωση της μη συμφωνίας με τους τοκογλύφους.
Το σίγουρο λοιπόν είναι ότι εδώ και καιρό παρακολουθούμε μια καλοστημένη παράσταση όπου το σενάριο είναι «μετάφραση» κειμένου οδηγιών ξένων συμφερόντων και στην οποία συμπρωταγωνιστούν οι εγχώριοι Αριστεροί, Δεξιοί και Κεντρώοι Πολιτικάντηδες, συνεπικουρούμενοι από τα ΜΜΕ αλλά και την ανοχή της Δικαιοσύνης με απώτερο σκοπό πρώτο να μας αποπροσανατολίσουν ως προς τις ευθύνες των προσώπων και των κομμάτων και δεύτερον να μας φοβίσουν και να μας αδρανοποιήσουν εν όψη των χειροτέρων που θα ακολουθήσουν … σύντομα!!

Διαβάστε περισσότερα: http://kafeneio-gr.blogspot.com/2015/07/blog-post_591.html#ixzz3hCwywHXD

Το χάσμα βαθαίνει

29 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Την ώρα που εμείς βράζουμε όλο και πιο πολύ στο, λιγοστό πλέον, ζουμί μας με την κρίση να εξαπλώνεται και να βαθαίνει, νέα μελέτη της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας, της γνωστής σε όλους πια Bundesbank, αποκαλύπτει ότι ο πλούτος της Γερμανίας αυξάνεται ραγδαία: σύμφωνα με αυτήν ο πλούτος των Γερμανών αγγίζει πλέον τα 5,212 τρισ. ευρώ, καταγράφοντας άνοδο 2,8% έναντι του αντίστοιχου τριμήνου του 2014 – σε απόλυτους αριθμούς η άνοδος πλησιάζει τα 140 δις ευρώ, δηλαδή περίπου… ανταγωνίζεται πια το συνολικό ελληνικό ΑΕΠ που, αντιθέτως, διαρκώς συρρικνώνεται.

Ανεξάρτητα από το πώς και το γιατί της πορείας απόκλισης ανάμεσα στη Γερμανία και την Ελλάδα και για τα οποία καθένας μπορεί να έχει τις απόψεις του, η ουσία είναι ότι το πραγματικό χάσμα ανάμεσα στις δύο οικονομίες, στις δύο κοινωνίες και, εν τέλει, αναγκαστικά, στα δύο πολιτικά συστήματα ως δημοκρατίες, διαρκώς βαθαίνει. Και βαθαίνει τόσο που σύντομα θα έχει καταστεί αγεφύρωτο.

Η Γερμανία και η Ελλάδα αντιπροσωπεύουν πλέον δύο διαφορετικούς πραγματικούς κόσμους που ο συγκερασμός τους δεν μοιάζει άλλο εφικτός – γιατί δεν είναι μόνον οι ίδιες οι χώρες, είναι και εκείνο που η κάθε μία τους εκφράζει, έστω και στα άκρα: η Γερμανία τον βορρά που ισχυροποιείται, η Ελλάδα τον νότο που αργοσβήνει στην προσπάθειά του να παρακολουθήσει εκείνο που του έχουν επιβάλλει και το οποίο αντί να τον βοηθά τον αποσαθρώνει.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο την ώρα που γίνεται προσπάθεια να περιοριστεί η συζήτηση περί ελληνικής εξόδου από το ευρώ ενώ ακόμα και οι δανειστές ομολογούν ότι το πρόγραμμά τους δεν βγαίνει πέρα, μια άλλη συζήτηση αρχίζει να ανεβαίνει στην Ευρώπη: εκείνη του ευρώ των δύο ταχυτήτων.

Είναι και αυτή η συζήτηση «παιδί» του Σόιμπλε: εκείνος έριξε πρώτος την ιδέα ήδη από το 1994, μόλις είχε θεσμοθετηθεί το ευρώ.

Τώρα, ως πανίσχυρος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και της ευρωζώνης, έχει ήδη δημιουργήσει τις αναγκαίες και ικανές προυποθέσεις για να γίνει αυτός ο σχεδιασμός πράξη.

Γιατί, στην πραγματικότητα, όπως όλα δείχνουν, εκεί πλέον, με ταχύτητα, βαδίζουμε.

Πηγή «Το Βήμα»

Συριακός πόλεμος: Όχι στο όνομά μας

29 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

2300syria-ISIS-7-27-15Ο παρακάτω χάρτης δείχνει ποια θα είναι πιθανώς η «ζώνη ασφαλείας» που θα δημιουργηθεί:

Του Θανάση Τζιούμπα 

Την Τρίτη 28/7 συγκαλείται, με αίτημα της Τουρκίας, έκτακτη σύνοδος του ΝΑΤΟ, για να εξετάσει τα «θέματα ασφαλείας», μετά το μακελειό στο Σουρούτς και την «επίθεση» του ISIS στο μεθοριακό φυλάκιο που κόστισε την ζωή σε ένα τούρκο στρατιωτικό.

Πρόκειται για την ενεργοποίηση ενός σχεδίου που από καιρό έχει καταστρωθεί από την πολιτική ηγεσία του νεο-οθωμανισμού και τα στρατιωτικά επιτελεία. Η κυβέρνηση του Σουλτάνου Ερντογάν και του Μεγάλου Βεζύρη Νταβούτογλου, από την αρχή του συριακού εμφυλίου αναζητά τρόπους να μεταβάλλει την έμμεση εμπλοκή σε άμεση στρατιωτική επέμβαση και κατοχή συριακού εδάφους.

Αν κάτι τέτοιο δεν έγινε ακόμη πραγματικότητα, οφείλεται σε δύο λόγους: ο ένας είναι  και του καθεστώτος της Δαμασκού, σε συνδυασμό με το χαοτικό τοπίο του συρφετού της «συριακής αντιπολίτευσης». Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η ηρωική αντίσταση των Κούρδων της Συρίας που μέσα σε μερικούς μήνες κατάφεραν μια ταπεινωτική ήττα του τζιχαντισμού στο Κοπμπάνι και έφτασαν να απειλούν την ίδια την «πρωτεύουσα» του ISIS, την Ράκα.

Όλα αυτά έφεραν σε αδιέξοδο τα τουρκικά σχέδια για διαμελισμό της Συρίας με έναν πόλεμο μέσω αντιπροσώπων: η υποτιθέμενη εξόριστη κυβέρνηση που εγκατέστησε στην Κωνσταντινούπολη δεν αντιπροσωπεύει τίποτε, ενώ στο πεδίο των συγκρούσεων κυριάρχησαν οι Κούρδοι πεσμεργκά έναντι των μαυροφορεμένων συντρόφων του «Τζιχάντι Τζών». Η υποστήριξη και η συνεργασία των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας με τον ISIS υπήρξε απροκάλυπτη, αλλά όχι αρκετή. Η ανατροπή ήταν τεράστια, οι κουρδικές σημαίες ανεμίζουν στα ΝΑ σύνορα της Τουρκίας, ενώ στο εσωτερικό της, ως αντανάκλαση, το κουρδικό κίνημα γνωρίζει νέα άνθηση με το HDP, που εξελίσσεται σε ρυθμιστή της πολιτικής ζωής.

Είναι η ώρα για το σχέδιο Β΄, αυτό της στρατιωτικής δράσης. Κι εδώ έρχεται η προβοκάτσια. Γιατί πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η επίθεση στο πολιτιστικό κέντρο του Σουρούτς με τα δεκάδες θύματα, σε μια περιοχή όπου ο στρατιωτικός και αστυνομικός έλεγχος των δυνάμεων είναι κάτι παρά πάνω από ασφυκτικός; Ή ακόμη περισσότερο το «μεθοριακό επεισόδιο» της σύγκρουσης με ενόπλους του ISIS; Το καθεστώς της Άγκυρας κατασκεύασε τις αφορμές για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης και ξεκαθάρισε από την αρχή τους στόχους: ο ISIS και (κυρίως) το ΡΚΚ. Η κλιμάκωση άρχισε με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, που, ας σημειωθεί, συνοδεύτηκαν από μια παροιμιώδη αστοχία όσον αφορά στους στόχους του ISIS. Το επόμενο στάδιο είναι η δημιουργία μιας «ελεγχόμενης ζώνης» σε βάθος 40 χιλιομέτρων. Η ζώνη βέβαια αυτή περιλαμβάνει τα εδάφη που τα κουρδικά όπλα και η θυσία των ανδρών και γυναικών του YPG και YPJ έχουν ήδη απελευθερώσει και εκκαθαρίσει από τους τζιχαντιστές, που η μόνη πρόσβαση που έχουν πλέον εκεί είναι μέσω Τουρκίας και σε συνεργασία με τις τουρκικές αρχές (από εκεί έγινε και η προσπάθεια αντιπερισπασμού με την επίθεση στο Κομπάνι στις 25/6).

Η κατάσταση παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις για την διεθνή ειρήνη. Ο τυχοδιωκτισμός του σουλτανάτου, όχι άσχετος με τα εσωτερικά αδιέξοδα, επιχειρεί να μεταβάλλει έναν ήδη τραγικό εμφύλιο πόλεμο σε πόλεμο κρατών και αλλαγή συνόρων. Οι διαστάσεις που μπορεί να πάρει με δεδομένη την αντίθεση του Ιράν που μπορεί να εξελιχθεί σε άμεση εμπλοκή (προς μεγάλη ανακούφιση των Ισραηλινών που ηττήθηκαν διπλωματικά στο ζήτημα των πυρηνικών), είναι απρόβλεπτες.

Σε ένα τέτοιο θολό τοπίο η Άγκυρα επιχειρεί να σπάσει την απομόνωση και να δημιουργήσει μια «συμμαχία προθύμων» μέσω του ΝΑΤΟ. Δίνοντας ως αντάλλαγμα την χρήση της βάσης του Ινσιρλίκ από την αεροπορία των ΗΠΑ, επιδιώκει την πολιτική κάλυψη της επιθετικότητας της με την καραμέλα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, όπως η ίδια βέβαια την αντιλαμβάνεται.

Η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, και θα κληθεί να στηρίξει την τυχοδιωκτική αυτή επιχείρηση εναντίον του κουρδικού κινήματος και λαού και εναντίον της σταθερότητας, (όσης έχει απομείνει) στην περιοχή. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει με ποια πολιτική είναι. Και κριτήρια για την στάση της δεν μπορεί παρά να είναι το δίκαιο και το εθνικό συμφέρον, που στην περίπτωση αυτή ταυτίζονται απόλυτα: καμία συνέργεια, ούτε καν έμμεση, στα σχέδια των νεο-οθωμανών και της βουλιμίας τους, βουλιμίας που ήδη μας αγγίζει, στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Θράκη.

http://ardin-rixi.gr/archives/194630

Το βαρίδι και ο βυθός του…

28 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

ΣΤΑΘΗΣ


Και τώρα ο κ. Ψυχάρης με συμβουλεύει να κατέβω απ’ το τρένο. Απ’ τον συρμό του ΣΥΡΙΖΑ. Είσαι βαρίδι, παιδί μου, μου λέει! δεν λέω, φιλικά μου μιλά και δεν με αποπαίρνει. Η δουλειά να γίνει! και τα υπόλοιπα είναι υπερβολές για τις κοκορομαχίες στα πάνελ…
Τα «Νέα»
μου φέρονται λίγο πιο σκληρά απ’ τον πάνσοφο παππού που τα εκδίδει. Κατέβα, βαρίδι, απ’ το τρένο, μου λένε κι αυτά! κι αν γκρεμοτσακιστείς στην προσπάθεια, μικρό το κακό, έχεις κάνει κι άλλες «θυσίες» για τον λαό, τώρα
δεν χρειάζεσαι, μπορείς να γίνεις η χλεύη των ηττημένωνστις τελευταίες εκλογές. Αντιθέτως, εμείς χρειαζόμαστε μια «ρεαλιστή Αριστερά». «Ρεαλιστική», αλλά να την ξεβρακώνουμε κιόλας. Διότι δεν θα κρατήσει και πολύ αυτό το παίγνιο. Ή θα τη στύψουμε σαν λεμονόκουπα ή θα την εντάξουμε στο συνταγματικό (!) τόξο των προθύμων, Ποταμοπασόκων και λοιπόν ραγιάδων.
Ξέρει ο πάνσοφος παππούς. Εχει καταναλώσει κυβερνήσεις και κυβερνήσεις. Ξέρει επίσης ότι και το Μνημόνιο καταναλώνει – Μολώχ είναι και τρώει τις κυβερνήσεις που το υπηρετούν.
Ωσπου να τελειώσει λοιπόν η δουλειά χρειαζόμαστε μια «ρεαλιστική Αριστερά» που να την ξεβρακώνουμε κιόλας. Επί παραδείγματι, αυτά τα καραγκιοζιλίκια με την Τρόικα: πού θα μας βλέπει, πού θα τη βλέπουμε; σε ξενοδοχεία ή υπουργεία; δεν ωφελούν όλα αυτά σε τίποτα. Η δουλειά να γίνει,
κι όσο θα γίνεται, θα σας ξεφτιλίζουμε. Για παράδειγμα (και πάρτε να ’χετε): «Οκτώ δισ. φόροι ως το τέλος του χρόνου είναι ο λογαριασμός Βαρουφάκη»! – (όχι «λογαριασμός Τσίπρα»), αυτόσου το φυλάμε για μετά. Για την ώρα «λογαριασμός Βαρουφάκη»!(σ.σ.: η ταπεινότης μου δεν είναι από εκείνους που όψιμα λιθοβολούν τον Γιάνη. Είχα απ’ την πρώτη αρχή, που λένε και οι Αγγλοι, εκφράσει τις επιφυλάξεις μου, πλην όμως και τότε «βαρίδι» ήμουν). ΕπιλογήΤσίπρα ήταν και ο κ. Βαρουφάκης.
Ομως έχει δίκιο ο πολυπράγμων και πάνσοφος παππούς, βαρίδι ήμουν, βαρίδι είμαι, βαρίδι θα είμαι και να μας αδειάζω τη γωνιά.Διότι έχουμε
δουλειές και μάλιστα φαστ τρακ! Μόλις προχθές το Κοινοβούλιο υπερψήφισε 990 αδιάβαστες σελίδες που θα μας στείλουν αδιάβαστους, και στο καπάκι η Τρόικα ζητάχειροτερεύσεις, δηλαδή ρεαλιστικές βελτιώσεις.
Διότι αυτό είναι τα προαπαιτούμενα. Προβλέπουν νέα προαπαιτούμενα! Κι αυτά με τη σειρά τους άλλα! Κι έτσι, όταν τελειώσει η ρεαλιστική δουλειά, η χώρα θα βρίσκεται
«υπό έλεγχον επί τριακονταετίαν»! Ναι, επί τριακονταετία! όσον διήρκεσε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (αλλά χωρίς διαλείμματα) και όσον διήρκεσε ο Τριακονταετής Πόλεμος (που δεν είχε διαλείμματα). Κι όμως! η κυβέρνηση εξακολουθεί να παίζει το παιχνίδι των εντυπώσεων, αν δηλαδή θα εγκατασταθεί η κυρία Βελκουλέσκουστο Λαγονήσι ή το Hotel Omonia – «ας μείνει στο Λαγονήσι, να κάνει και κάνα μπάνιο» αποφάνθηκε ο κ. Φλαμπουράρης,
τον οποίον διασύρουν τα ΜΜΕ που υποστηρίζουν τη «ρεαλιστική Αριστερά», όταν δεν διασύρεται από μόνος του. Τα ίδια και με τον κ. Μπαλτά. Οστις ερωτηθείς από δημοσιογράφο αν θα συναντηθεί -στην περίπτωση που θα χρειασθεί- με την Τρόικα, απάντησε ότι «συναντάται με όλους», όπως, φέρ’ ειπείν, «με αντιπροσωπεία του γερμανικού Υπουργείου Παιδείας»!!! Λες και είναιτο ίδιο! Λες και δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ Τρόικας και αντιπροσωπείας ενός ομόλογου Υπουργείου, είτε της Γερμανίας είτε της Γουαδελούπης (αν και, ενδομύχως, φοβάμαι ότι στην περίπτωση του κ. Μπαλτά η εν λόγω διαφορά δεν είναι όντως αντιληπτή).
Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να δούμε τι συμβαίνει! Τιμας συμβαίνει! Το νέο Μνημόνιο δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά στοGrexit (με Plan B, διότι πάντα υπάρχει Plan B, την παραμονή στην Ευρωζώνη με όρους Βουλγαρίας). Αντί να
ενσκήψει σε αυτό το μετά κάθε λεπτό όλο και πιο δυσεπίλυτο πρόβλημα η κυβέρνηση, προσπαθεί να απαλλαγεί απ’ τα «αριστερά βαρίδια της», χωρίς να καταλαβαίνει ότι έτσι γίνεται ακόμα πιο ευάλωτη στην πρωθύστερη μοχθηρία των Δυνατών, που στη«ρεαλιστική Αριστερά» βλέπουν ήδη την «κυβερνώσα Αριστερά»της ΔΗΜΑΡ! (Σε λίγο θα ακούει ο κόσμος «Αριστερά» και θα παίρνει δρόμο.) Σε λίγο, διότι,
αν τώρα πετάνε στα σκυλιά τον κ. Βαρουφάκη, όταν έρθει η ώρα «δεν θα πιάσουν αιχμαλώτους». Πλην Κλαζομενίων. Διότι όταν οι εργαζόμενοι έπεφταν κατηγορία και γίνονταν«απασχολήσιμοι», ο κ. Μάρδας ήταν σημιτάνθρωπος. Οταν ο κ.Σημίτης έτρωγε περιουσίες με το Χρηματιστήριο, τα σουάπς κι όλα τα άλλα ανομήματα που διέπραξε, ο κ. Κωνσταντίνος Τσουκαλάςαπολάμβανε την παχυλή αργομισθία του ως… επικεφαλής των… εθελοντών στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν πρόκειται να χαθούν, είναι «παντός καιρού». Αλίμονο
στους ενοχλητικούς, εκείνους που οδήγησαν έναν λαό να πιστέψει ότι «μπορεί να κάνει αλλιώς»! Αλίμονο σ’ εκείνους που προκάλεσαν στην μπουρζουαζία τον τρόμο του λαού ante portas. Αλίμονο σ’ εκείνους που τους έγινε ο εαυτός τους ή το άλλο τους μισό, βαρίδι…

ΠΗΓΗ:
http://www.enikos.gr/stathis/331848,To-varidi-kai-o-vy8os-toy.html

Reuters: Χάος στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ – Δυσχεραίνουν τη θέση του Τσίπρα τα μυστικά σχέδια για επιστροφή στη δραχμή

28 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούν εξηγήσεις για τα Plan B των κ. κ. Γ. Βαρουφάκη και Π. Λαφαζάνη, δύο πρώην κορυφαίων υπουργών της κυβέρνησης
Ασφυκτικές έχουν καταστεί οι πιέσεις για τον Έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, στη σκιά των αλλεπάλληλων σεναρίων για μυστικά σχέδια επιστροφής της χώρας στη δραχμή, από κορυφαία στελέχη της κυβέρνησής του.
Όπως επισημαίνει σε νέο του άρθρο το πρακτορείο Reuters, η δημοσιοποίηση σεναρίων και μυστικών σχεδίων για επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή αναδεικνύουν το χάος που επικρατεί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.
Μπορεί να μην ξεκάθαρο πόσο σοβαρά ήταν – και είναι – όλα αυτά τα σχέδια περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και επιστροφή της σε εθνικό νόμισμα, όμως είναι λογικό όλοι, με επίκεντρο τα κόμματα της αντιπολίτευσης, να ζητούν εξηγήσεις για τα Plan B των κ. κ. Γ. Βαρουφάκη και Π. Λαφαζάνη, δύο πρώην κορυφαίων υπουργών της κυβέρνησης.
Η αντιπολίτευση απαιτεί ενημέρωση.
Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ, τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης που στήριξαν την κυβέρνηση, κατά την ψήφιση των προαπαιτούμενων στις δύο κρίσιμες ψηφοφορίες της 15ης και της 22ας Ιουλίου, αντίστοιχα, ζητούν απαντήσεις.

Τζέρεμι Κόρμπιν-Ντόναλντ Τραμπ: δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

27 Ιουλίου, 2015 1 Σχολιο

Ο πλουτοκράτης και ο αυτοαποκαλούμενος υπερασπιστής του λαού μπήκαν στην πολιτική ως ένδειξη διαμαρτυρίας, γράφει ο Philip Stephens.

Ο πλουτοκράτης και ο αυτοαποκαλούμενος υπερασπιστής του λαού μπήκαν στην πολιτική ως ένδειξη διαμαρτυρίας, γράφει ο Philip Stephens.

Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Τζέρεμι Κόρμπιν θα έπρεπε να συναντηθούν. Ο Τραμπ θέλει να αρπάξει το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων από την δεξιά των Νεάντερταλ. Ο επίδοξος ηγέτης της αντιπολίτευσης του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας προέρχεται από τη σκληρή, σοσιαλιστική αριστερά. Αποσταθεροποιούν σοβαρά τα κόμματά τους. Και έχουν περισσότερα κοινά από ό,τι θα ήθελαν να παραδεχτούν.

Ο δισεκατομμυριούχος Τραμπ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ανάμεσα στους 16 υποψήφιους του GOP για τις εκλογές του επόμενου έτους για τον Λευκό Οίκο. Μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα από την εφημερίδα Washington Post και το ABC του έδωσε τη στήριξη του 24 τοις εκατό των Ρεπουμπλικάνων και όσων κλίνουν προς τους Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρων. Κι αυτό για έναν υποψήφιο του οποίου η αντιδραστική ξενοφοβία μπορεί να κάνει το Κόμμα του Τσαγιού να ακούγεται φιλελεύθερο. Στον πλανήτη Τραμπ, οι μετανάστες από τη Λατινική Αμερική και το Μεξικό είναι βιαστές, εγκληματίες και έμποροι ναρκωτικών, ο γερουσιαστής Τζον Μακέιν δεν είναι ένας ήρωας πολέμου επειδή συνελήφθη από τους Βιετναμέζους, ο γάμος ομοφυλόφιλων και η έκτρωση είναι ανάθεμα, η Κίνα είναι εχθρός και η κλιματική αλλαγή μια φάρσα.

Μπορεί αυτό να έχει μπερδέψει τους συνηθισμένους Ρεπουμπλικάνους, αλλά ο Κόρμπιν έχει σπείρει τον πανικό στα ανώτερα κλιμάκια της αντιπολίτευσης στο Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας. Ο Εντ Μίλιμπαντ, ο πρώην ηγέτης, άφησε το κόμμα του ερείπια μετά από την συντριπτική ήττα από τα χέρια των Συντηρητικών του Ντέιβιντ Κάμερον στις εκλογές του περασμένου Μαΐου. Ο Κόρμπιν, ο οποίος αυτή την εβδομάδα προηγήθηκε σε μια δημοσκόπηση των άλλων τριών υποθετικών ηγετών των Εργατικών, θα κάνει στάχτη ό,τι απέμεινε.

Σε αντίθεση με τον Τραμπ, ο Κόρμπιν θέλει να αυξήσει τους φόρους, ιδιαίτερα στους πλούσιους. Θα ηγηθεί μιας σταυροφορίας ενάντια στις παγκόσμιες εταιρείες. Ο Τραμπ, θα υπέθετε κάποιος, είναι ακριβώς το είδος που έχει στο στόχαστρό του. Στο εσωτερικό, ο Κόρμπιν θα κρατικοποιήσει στρατηγικά σημαντικές βιομηχανίες, θα μειώσει τις δαπάνες για την άμυνα, θα στηρίξει την καμπάνια του Σιν Φέιν για μια ενωμένη Ιρλανδία, θα αυξήσει τις κοινωνικές παροχές και θα εγκαταλείψει τη λιτότητα. Ποτέ δεν παραλείπει να αναφέρει ότι αντιτάχθηκε στον πόλεμο του Ιράκ, αν και το προσπερνά όταν του υπενθυμίζουν ότι κάποτε αναφέρθηκε στην Χεζμπολάχ και τη Χαμάς ως «φίλους».

Για να είμαστε δίκαιοι, ο Κόρμπιν ενστερνίζεται τέτοιες πολιτικές επί τα 30 περίεργα χρόνια που κάθεται στα πίσω έδρανα του κόμματός του στο κοινοβούλιο. Μέχρι τώρα, κανείς δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι θα μπορούσε μια μέρα να αναδειχθεί ως υποψήφιος για την ηγεσία. Ο Κόρμπιν δεν έχει τίποτα από τον πλούτο του Τραμπ. Ενώ ο τελευταίος υπερηφανεύεται για την εχθρική χυδαιότητα, ο Βρετανός ομόλογός του, σε γενικές γραμμές, είναι ήπιων τόνων. Ο Τραμπ διεκδικεί τον τίτλο της χειρότερης χωρίστρας του κόσμου. Ο Κόρμπιν έχει ανταλλάξει την παραδοσιακή στολή της αριστεράς τζιν και T-shirt με ένα καλοκαιρινό κοστούμι και καπέλο Παναμά. Ο Τραμπ ψάχνει για εχθρούς. Ο Κόρμπιν προσποιείται ότι, δοθείσης της ευκαιρίας, θα γοητεύσει τους δεσπότες και τους τυράννους του κόσμου και θα του πείσει να συμβάλουν στην ειρήνη, την ευημερία και την ισότητα.

Κι όμως. Μπορείτε ακόμη να ακούσετε τον απόηχο πέρα από τον Ατλαντικό. Ο πλουτοκράτης και ο αυτοαποκαλούμενος υπερασπιστής του λαού βρίσκονται στην ίδια δουλειά, της πολιτικής, ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Έχουν θέσει τον εαυτό τους επικεφαλής των εξεγέρσεων εναντίον των ελίτ. Εάν ο χώρος του Τραμπ είναι η εθνικιστική προκατάληψη και του Κόρμπιν η φαρισαϊκή αγανάκτηση, και οι δύο παίζουν με τη λαϊκή δυσαρέσκεια, αντί να προσφέρουν απαντήσεις. Ο αμετανόητος ναρκισσισμός του Τραμπ βρίσκει έναν διακριτικό σύντροφο στην αξίωση του Κόρμπιν ότι π ποτέ δεν έχει αμαυρώσει τις αρχές του.

Και οι δύο κρατούν επίσης έναν καθρέφτη στα αντίστοιχα κόμματά τους. Ο Τραμπ έχει ευημερήσει μέσω της εταιρείας του. Το ίδιο το γεγονός ότι 16 υποψήφιοι θέλουν το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών κάτι λέει. Οι Τζεμπ Μπους, Σκοτ Γουόκερ, Μάρκο Ρούμπιο και οι υπόλοιποι – όλοι έχουν τις ιδέες τους, αλλά κανένας δεν έχει κάνει μια συναρπαστική προσφορά. Το GOP μπορεί να κερδίσει τη Βουλή και τη Γερουσία, και να σαρώσει το διοικητικό συμβούλιο στις πολιτειακές εκλογές, αλλά η επιλογή ενός υποψήφιου προέδρου ανοίγει το χάσμα μεταξύ του ρεαλιστικού κατεστημένου κόμματος και των σκληρών δεξιών λαϊκών στρωμάτων.

Μεταξύ των άλλων στους υποψήφιους των Εργατικών, μόνο η κεντρώα Λιζ Κένταλ έχει ξεφύγει από την άνεση του κόμματος, λέγοντας ότι πρέπει να διερευνήσουν γιατί έχει εγκαταλειφθεί από τους μεσαίους ψηφοφόρους. Αυτή η τόλμη την άφησε στην τέταρτη θέση. Οι Άντι Μπέρνχαμ και Ιβέτ Κούπερ, οι αυτο-κηρυσσόμενοι βασικοί διεκδικητές, μέχρι στιγμής δεν έχουν πει κάτι αξιόλογο.

Όπως και με τον Ρεπουμπλικανικό υποψήφιο που προηγείται, ο αγώνας διαμορφώνεται από τους ακτιβιστές. Η αυταπάτη του Μίλιμπαντ ήταν ότι σκέφτηκε πως θα μπορούσε να εκτοπίσει τον Κάμερον κάνοντας μια στροφή προς τα αριστερά. Οι ψηφοφόροι αποφάσισαν διαφορετικά. Είναι απίστευτο, αλλά πολλά μέλη των Εργατικών έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το λάθος ήταν ότι ήταν ανεπαρκώς σοσιαλιστής.

Τα ασυνήθιστα «φιλαράκια» όπως φαίνεται, ο Τραμπ και ο Κόρμπιν, έχουν περισσότερα κοινά από τις αδυναμίες των κομμάτων τους. Αν απομακρύνουμε τις ιδιαίτερες πολιτικές τους, μεταφέρουν το ίδιο βασικό μήνυμα πυρήνα στους απογοητευμένους και δυσαρεστημένους: μπορούμε να σταματήσουμε τον κόσμο και να κατέβουμε. Στην περίπτωση του Τραμπ, οι εχθροί είναι μετανάστες, η Κίνα και όποιος δεν κάνει ό,τι λένε οι ΗΠΑ. Στην περίπτωση του Κόρμπιν, είναι ο παγκόσμιος καπιταλισμός και ο αμερικανικός μιλιταρισμός.

Κοιτάξτε σε ολόκληρη την Ευρώπη και θα δείτε τον ίδιο γάμο της άκρας αριστεράς και δεξιάς: ένας κοινός λαϊκισμός που εκμεταλλεύεται τον θυμό και την απογοήτευση των ψηφοφόρων, που έχουν πληγεί από την ύφεση και από τις οικονομικές και φυσικές ανασφάλειες της παγκοσμιοποίησης. Αυτό είναι πολιτική χωρίς απαντήσεις, αλλά έχει κερδίσει ψήφους για το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και το Κίνημα Πέντε Αστέρων στην Ιταλία.

Οι πιθανότητες είναι οι Ρεπουμπλικάνοι και οι Εργατικοί να αποτινάξουν τη συλλογική τρέλα τους, αφήνοντας τους Τραμπ και Κόρμπιν στο περιθώριο. Αλλά ο θυμός και η δυσπιστία που τους έχουν βάλει στο επίκεντρο έχουν γίνει ένα επικίνδυνο γεγονός της σύγχρονης δημοκρατικής πολιτικής.

ft.com

http://www.antinews.gr/KOSMOS/tzeremi-kormpin-ntonalnt-tramp-duo-opseis-tou-idiou-nomismatos/

Επαίσχυντο το μνημόνιο Τσίπρα -του Γιώργου Δελαστίκ

26 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

mnhmonio

Συμφωνία αιώνιας ντροπής για την ελληνική Αριστερά είναι αυτή που συνυπέγραψε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας το πρωί της Δευτέρας στις Βρυξέλλες. Τον ξεφτίλισαν εντελώς οι ηγέτες της Ευρωζώνης, αναγκάζοντας τον να υπογράψει μια κατάπτυστη συμφωνία που διέσυρε και την Αριστερά και την Ελλάδα. Καταλύθηκε ακόμα περισσότερο και πιο επίσημα η υποτιθέμενη εθνική κυριαρχία της χώρας μας, η οποία υπήρχε –υποτυπωδώς μόνο- στο πλαίσιο της ΕΕ. Ειδικά μετά την εισαγωγή του ευρώ και την έναρξη της οικοδόμησης του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας με όπλο αυτή τη φορά το κοινό νόμισμα, ψήγματα τυπικής κυριαρχίας είχαν απομείνει. Τώρα καταργήθηκαν επισήμως και αυτά, καθώς την Ελλάδα θα διοικεί πλέον η τρόικα, βάσει των οδηγιών που θα έχει από την καγκελαρία του Βερολίνου.

 

Ο Τσίπρας, με τη συμφωνία που τον εκβίασαν και τον έβαλαν να υπογράψει, υποβίβασε το ελληνικό κράτος σε καθεστώς γερμανικής αποικίας των αρχών του 20ου αιώνα. «Απώλεια κυριαρχίας πρωτόγνωρη στην Ευρώπη» ήταν ο τίτλος ολόκληρης σελίδας της Μοντ. «Για να αποφύγει το Grexit, η Αθήνα δέχτηκε να υπαχθεί υπό κηδεμονία χωρίς προηγούμενο στη ζώνη του ευρώ», πρόσθεσε ο υπότιτλος της γαλλικής εφημερίδας. «Η προσωρινή λύση της ελληνικής κρίσης δείχνει ότι για να επιβιώσει το ελληνικό νόμισμα, οι ψηφοφόροι των εθνών που χρωστούν πρέπει να στερηθούν το δικαίωμα τους να αλλάζουν οικονομική πολιτική, παρόλο που κρατούν το δικαίωμα τους να αλλάζουν κυβερνήσεις|, γράφει αρθρογράφος των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, γράφει η αμερικάνικη εφημερίδα, αποφάσισαν να σώσουν την Ελλάδα με τόσο δραστικούς όρους ώστε καμία άλλη λαϊκίστικη κυβέρνηση να μην αισθανθεί ούτε καν τον πειρασμό να ακολουθήσει το (ελληνικό) παράδειγμα. Τώρα ο κ. Τσίπρας έχει γίνει ζωντανή απόδειξη ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στην τρέχουσα οικονομική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Οι Τάιμς της Νέας Υόρκης, αφού επισημαίνουν ότι οι Γερμανοί νομίζουν πως θα καθυποτάξουν τους Έλληνες ακολουθώντας την ίδια πολιτική που ακολούθησαν και στα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης όταν κατέρρευσε ο κατ’ όνομα «υπαρκτός σοσιαλισμός», αποδεικνύουν το λάθος του Βερολίνου.

 

«Στην Ελλάδα, η δημόσια διάθεση είναι διάθεση πλήρους δυσπιστίας, και απαισιοδοξίας. Οι μεταρρυθμίσεις αντιμετωπίζονται ως ισοδύναμες με την ανυπαρξία του μέλλοντος. Πραγματικά, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως οι περισσότεροι Έλληνες περιμένουν ότι οι ζωές των παιδιών τους θα είναι χειρότερες από τις δικές τους. Αυτές οι ριζικά διαφορετικές προσδοκίες εξηγούν άριστα γιατί στη μετακομμουνιστική Ευρώπη οι μεταρρυθμίσεις υποστηρίζονται ισχυρά από τους νέους, ενώ στην Ελλάδα απέρριψε το πακέτο μεταρρυθμίσεων των δανειστών το 85% των νέων από 18 έως 24 ετών και το 72% εκείνων που είναι μεταξύ 25 και 34» γράφει η αμερικάνικη εφημερίδα. Στην «Ανατολική Ευρώπη, οι πολιτικοί κατηγορούσαν για την οικονομική καταστροφή το παλιό κομμουνιστικό παρελθόν. Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως το παλιό καθεστώς είναι η ΕΕ! Στην Κεντρική Ευρώπη, οι Βρυξέλλες θεωρούνταν φίλος και σύμμαχος. Στην Ελλάδα οι Βρυξέλλες θεωρούνται δανειστές και εχθρική δύναμη» επισημαίνει εύστοχα ο αρθρογράφος των Τάιμς της Νέας Υόρκης. Στους σφοδρούς επικριτές της Γερμανικής πολιτικής απέναντι στη χώρα μας, εντείνει την φωνή του και ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Τζόσεφ Στίγκλιτς. Σε συνέντευξη του στην προχθεσινή Λιμπερασιόν, λέει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, τονίζοντας μεταξύ άλλων αναφορικά με τους Γερμανούς και τους Ευρωπαίους δανειστές στη χώρα μας:

 

«Το να συνεχίζουν να ζητούν από την Ελλάδα πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ για το 2018 δεν είναι μόνο τιμωρία. Πρόκειται για τυφλή ηλιθιότητα!». Λύση υπάρχει για το ελληνικό πρόβλημα, υποστηρίζει ο Στίγκλιτς, μόνο που αρνείται κατηγορηματικά να αποδεχθεί η Γερμανία τη λύση αυτή. «Τη λύση τη γνωρίζουμε. Και το ΔΝΤ επίσης τη γνωρίζει και την παραδέχεται ανοιχτά πλέον. Πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ή καλύτερα ελάφρυνση (σ.σ αυτό που στη λαϊκή γλώσσα έχει περάσει ως κούρεμα χρέους). Η Γερμανία όμως δεν θέλει να ακούσει ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Στα λόγια λέει ότι θέλει να ορθοποδήσει η Ελλάδα. Επιβάλλει όμως στην πράξη ένα πρόγραμμα που θα γονατίσει ακόμα περισσότερο την Ελλάδα» τονίζει ο Στίγκλιτς. Ο Αμερικανός νομπελίστας, ο οποίος κάθε άλλο παρά αριστερός μπορεί να θεωρηθεί (είναι ένας προοδευτικός δημοκράτης, με όλες τις αυταπάτες που αυτό συνεπιφέρει αναφορικά με την ευρωπαϊκή οικοδόμηση), επισημαίνει ότι η ΕΕ και η Ευρωζώνη «δημιουργήθηκαν για να βρίσκονται χώρες πιο κοντά», τώρα όμως οι ίδιοι οι θεσμοί της ΕΕ και του κοινού νομίσματος εξωθεί τα κράτη της Ευρωζώνης «να αλληλοσπαράσσονται και οι ισχυρότεροι να καταβροχθίζουν του ασθενέστερους»! Απόδειξη των αυταπατών που διατηρεί είναι ο ισχυρισμός που προσθέτει: «Είναι η άρνηση της ίδιας της Ευρωζώνης που παρακολουθούμε μπροστά στα μάτια μας»! Αντιθέτως, αυτό που ζούμε είναι η αποκάλυψη της πραγματικής φύσης της Ευρωζώνης και γιατί τη δημιούργησε η Γερμανία, χτίζοντας πάνω στο ευρώ το Τέταρτο Ράιχ της.

 

Ο Στίγκλιτς καταλήγει με μια προειδοποίηση: «Δεν γνωρίζων κανένα άλλο παράδειγμα παρόμοιας ύφεσης που να προκλήθηκε με τέτοιο σκόπιμο τρόπο και με τόσο καταστροφικές ανθρώπινες συνέπειες. Επανέρχονται προσθέτοντας νέο στρώμα ταπείνωσης… Η παρέμβαση την εθνική κυριαρχία μιας χώρας, οι διαταγές με τον δικτατορικό τρόπο που της επιβάλλονται, είναι πράγμα πολύ επικίνδυνο»!

 

Γιώργος Δελαστίκ

Πηγή:http://info-war.gr/2015/07/%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%AF%CF%83%CF%87%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80%CF%81%CE%B1/

Η δραχμή δεν είναι θαυματουργή

26 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

 JAMIE MCGEEVER / REUTERS

Η Ελλάδα απέφυγε την έξοδο από το ευρώ αλλά οι επιφυλακτικοί πιστεύουν ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για να τεθεί εκ νέου θέμα άτακτης χρεοκοπίας και εξόδου της από το «μη αντιστρέψιμο» ευρώ.
Οποτε κι αν συμβεί αυτό είναι σκόπιμο να ξαναδεί κανείς τι μας δίδαξε η περίπτωση της Αργεντινής.
Το 2001 όταν κήρυξε στάση πληρωμών ακολούθησε αποσύνδεση του πέσο από το δολάριο που οδήγησε στην υποτίμηση του αργεντίνικου νομίσματος κατά 75%. Το ΑΕΠ της καταβαραθρώθηκε κατά 15%, ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 40% και επλήγησαν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Ακόμη και σήμερα η χώρα παραμένει αποκλεισμένη από τις αγορές. Με τη βοήθεια, όμως, μιας ευνοϊκής παγκόσμιας οικονομικής συγκυρίας, η οικονομία της Αργεντινής ανέκαμψε σύντομα.

Στο μεταξύ στην Ελλάδα η ύφεση είναι τόσο βαθιά από το 2008 και τα χρέη της τόσο ιλιγγιώδη ώστε ορισμένοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν πως θα ήταν προς το συμφέρον της να εγκαταλείψει τη νομισματική ένωση. Θα μπορούσε μήπως μια νέα δραχμή, υποτιμημένη κατά 50%, να σταθεί καταλυτική στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας; Οπως τονίζει ο Μπάρι Αϊχενγκριν, καθηγητής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, «οι παραλληλισμοί με την Αργεντινή είναι προφανείς. Ενα τραπεζικό σύστημα που έχει καταρρεύσει, ένα μη βιώσιμο χρέος και ανάγκη να αποκατασταθεί και να ενισχυθεί η διεθνής ανταγωνιστικότητά της». Ο ίδιος επικαλείται, όμως, σειρά επιχειρημάτων που καταδεικνύουν πως μια επιστροφή στη δραχμή με τη συνεπακόλουθη υποτίμηση δεν θα προσέφερε στην Ελλάδα τόσα πολλά.

«Η Ελλάδα δεν είναι τόσο ανοικτή οικονομία και εξάγει λιγότερα» επισημαίνει ο κ. Αϊχενγκριν.

Η ανατίμηση του δολαρίου κατά 30% στο διάστημα 1999-2001 καθιστούσε μη ανταγωνιστικές τις εξαγωγές της Αργεντινής, ιδιαιτέρως όταν κατέρρευσε το νόμισμα της γειτονικής της Βραζιλίας. Τα προβλήματα ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας έχουν βαθύτερες ρίζες. Ούτε η καταβαράθρωση των μισθών κατά 40% που έχει γίνει μετά το 2008 δεν έχει μειώσει το κόστος της εργασίας όσο θα χρειαζόταν για να δώσει ώθηση στις εξαγωγές. Αν μια τόσο μεγάλη «εσωτερική» υποτίμηση δεν κατέστησε πιο ανταγωνιστική την Ελλάδα, γιατί θα το επιτύχει μια εξίσου μεγάλη «εξωτερική» υποτίμηση;

Δεδομένου ότι εξάγει εμπορεύματα και πρώτες ύλες, η Αργεντινή είχε την τύχη να καταρρεύσει το νόμισμά της ακριβώς όταν άρχισε να αυξάνεται θεαματικά η παγκόσμια ζήτηση. Αυτό έδωσε τεράστια ώθηση στις εξαγωγές της και στην εγχώρια κατανάλωση. Σύμφωνα, όμως, με τον Βίλεμ Μπούιτερ, οικονομολόγο στην Citi και έναν εκ των συγγραφέων της έκθεσης στην οποία εισήχθη για πρώτη φορά ο όρος Grexit, «αυτό δεν πρόκειται να επαναληφθεί στην Ελλάδα, καθώς η οικονομία της είναι πολύ πιο κλειστή και δεν έχει καμία ελπίδα να τονωθεί ούτε από τον τουρισμό και τη ναυτιλία».

Η πρόσφατη ιστορία, όμως, καταδεικνύει πως οι μεγάλες υποτιμήσεις νομισμάτων τελικά οδηγούν σε ανάκαμψη. Το ΑΕΠ της Ρωσίας αυξήθηκε κατά 40% την πενταετία μετά την κατάρρευση κατά 75% που σημείωσε το ρούβλι το 1998. Η οικονομία της Νότιας Κορέας σημείωσε ανάπτυξη 30% την πενταετία μετά την πτώση κατά 45% που σημείωσε το γουόν το 1997. Ο Αντριου Κένιγκχαμ της Capital Economics θεωρεί «σχεδόν βέβαιο» ότι θα υπάρξει περίοδος ταχύτατης ανάπτυξης και ανάκαμψης της απασχόλησης και στην Ελλάδα. Εξάλλου, ακόμη κι αν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ, μάλλον θα παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οπότε θα εξακολουθήσει να λαμβάνει ευρωπαϊκά κονδύλια.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως θα επιταχύνει την ανάκαμψη η διαφορά ανάμεσα στην τρέχουσα και τη δυνητική ανάπτυξη, το γνωστό ως «παραγωγικό κενό», που όσο μεγαλύτερο είναι, τόσο ισχυρότερη είναι η ανάκαμψη. Το παραγωγικό κενό της Ελλάδας είναι τεράστιο, της τάξης του 13% σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ.
Καθημερινή

Το μυστικό σχέδιο (αριστερή παρένθεση)

25 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

  • Ποιοι το σχεδίασαν;
  • Ποιοι το υλοποιούν;
  • Πως συνδέεται με γεωπολιτικά παιχνίδια

Του Αλέξανδρου Στεφανόπουλου

Όλα εκείνα που συνέβησαν μεταξύ 2009-2012, οδηγώντας στην έξοδο του Γιώργου Παπανδρέου από τη νομίμως εκλεγμένη κυβέρνησή του και φέρνοντας τον Αντώνη Σαμαρά στην εξουσία την περίοδο 2012-2014, με τις μυστικές συναντήσεις Ελλήνων αξιωματούχων με Ευρωπαίους πολιτικούς και επιχειρηματίες αλλά και Έλληνες και Ευρωπαίους τραπεζίτες, δεν έχουν αποκαλυφθεί σε όλη τους την έκταση, όμως –κρατήστε το αυτό– δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που έχουν συμβεί στο παρασκήνιο τους τελευταίους πέντε μήνες. Ειδικά εκείνα που συνέβησαν το δραματικό τριήμερο από τις 11 Ιουλίου στις Βρυξέλλες μέχρι και την τραγική κατάληξη που είχε η διαπραγμάτευση τη Δευτέρα 13 Ιουλίου, η οποία έφτασε σε ένα –έστω επώδυνο– αποτέλεσμα χάρη στην επέμβαση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ αλλά και στις ειλικρινείς προσπάθειες υποστήριξης προς τον Έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, από πλευράς Γαλλίας και Ιταλίας.

Σε όλα αυτά συνυπολογίστε όσα είχαν προηγηθεί από τις αρχές Φεβρουαρίου 2015 μέχρι και σήμερα πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες σε Αθήνα, Βρυξέλλες, Λουξεμβούργο, Στρασβούργο, Ουάσιγκτον αλλά και Νέα Υόρκη, μέχρι να φτάσουμε στην κρίσιμη σύνοδο των Ευρωπαίων ηγετών της 22ας Ιουνίου. Πολλά από αυτά προσχεδιασμένα και καλά μελετημένα, στη βάση ενός σχεδίου όχι μόνο ενός απλού Grexit, αλλά και ενός μεγάλου, άκρως απόρρητου σχεδιασμού, που, μεταξύ άλλων, προβλέπει, έπειτα από μια ανάφλεξη στην καρδιά των Βαλκανίων –τη δεδομένη στιγμή στο στόχαστρο βρίσκεται η Ελλάδα λόγω της δυσχερούς οικονομικής της κατάστασης– την αναδιάταξη του χάρτη των Βαλκανίων! (Βλ. «Επίκαιρα» τεύχη 147ο και 148ο.)

Ορισμένα εξ αυτών που έχουν προηγηθεί, σε ό,τι αφορά στην υποβολή της χώρας σε καθεστώς μόνιμης εποπτείας και επιτροπείας με μειωμένη εθνική κυριαρχία, βγήκαν στη διαδρομή των έξι αυτών ετών (2009-2014). Τα περισσότερα γεγονότα του επίμαχου διαστήματος παραμένουν επτασφράγιστα μυστικά στα άδυτα των παγκόσμιων κέντρων εξουσίας – και θα παραμείνουν μέχρι ο ιστορικός του μέλλοντος να αναδείξει και να αποκαλύψει όσα έλαβαν χώρα στην πορεία προς μια απόλυτα ελεγχόμενη παγκόσμια διακυβέρνηση. Σίγουρα θα σταθεί στα δραματικά γεγονότα μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουλίου 2015 ως το τραγικό τριήμερο από την 11η μέχρι και τη Δευτέρα 13 Ιουλίου, που οδήγησαν τη χώρα με το πιστόλι στον κρόταφο σε μια νέα δανειακή σύμβαση εξάρτησης και περαιτέρω απομείωσης της εθνικής (και εδαφικής) της κυριαρχίας, με σοβαρή απώλεια και έκθεση σε κίνδυνο ακόμα και ιστορικών και πολιτισμικών κειμηλίων, που απειλούνται με ξεπούλημα!

Κάποια από τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί αποκαλύφθηκαν ή «στραγγαλίστηκαν» και «κάηκαν» από τον –απόλυτα ελεγχόμενο από παγκόσμια διατραπεζικά συμφέροντα– διεθνή και ελληνικό Τύπο κι άλλα παραμένουν στο σκοτάδι. Κάποια έτυχαν της κατάλληλης πολιτικής εκμετάλλευσης και διαστρέβλωσης. Άλλα παραμένουν σε συρτάρια και μυστικά χρηματοκιβώτια σε Βερολίνο και Βρυξέλλες…

«Ρίξτε τον Τσίπρα»

Το σχέδιο «Επιχείρηση: Αριστερή Παρένθεση», που σήμερα αποκαλύπτουμε, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και εφαρμογή, αποτελεί δε την βάση για όσα θα επακολουθήσουν όχι μόνο το προσεχές διάστημα –με αποκορύφωμα την επιβεβλημένη από τα γεγονότα νέα προσφυγή στις κάλπες τον Οκτώβριο (στο κυβερνητικό επιτελείο κάνουν λόγο ακόμα και για τον Σεπτέμβριο)- αλλά κυρίως μετά τις πρόωρες εκλογές, ακριβώς γιατί στόχος δεν είναι απλώς η εκδίωξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά η ανατροπή πάση θυσία του Αλέξη Τσίπρα.

Είναι χαρακτηριστικά όσα διημείφθησαν σε σύσκεψη ανωτέρων στελεχών μεγάλου ομίλου ΜΜΕ και επιτελών εταιρείας κοινοπραξίας ανάληψης έργων υποδομής, συνεργαζόμενης με τη γερμανική Hochtief, όταν προκηρύχθηκαν εθνικές εκλογές τον Ιανουάριο του 2015. Ο ισχυρός ανήρ έλεγε, μεταξύ άλλων, στους συνομιλητές του, προσπαθώντας να τους καθησυχάσει: «Αυτή η κυβέρνηση είναι θέμα μηνών. Θα την έχουμε ρίξει σύντομα, δεν υπάρχει θέμα ανησυχίας. Το ζήτημα είναι ο Τσίπρας. Αυτός, ναι, είναι πρόβλημα! Αλλά αφήστε τον για την ώρα, μην τον χτυπάτε ακόμα, θα το δούμε στην πορεία –όλοι έχουν το αντίτιμό τους… Βαράτε όμως αλύπητα όλο το υπόλοιπο τσούρμο…». Την επομένη δόθηκε εντολή στους επιτελείς των εταιρειών του συγκεκριμένου ομίλου να μεταφέρονται τα κεφάλαιά τους «αθόρυβα» σε λογαριασμούς εκτός Ελλάδας.

Το σχέδιο, λοιπόν, που σήμερα αποκαλύπτουμε, μία ακτινογραφία, ένα «αρνητικό» της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα, ας το μελετήσουν εκείνοι που πρέπει και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους οι μετέχοντες στην κυβερνητική πλειοψηφία. Τα όσα έχουν προηγηθεί δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού…

Οι πρώτες «πράξεις»

Μέχρι σήμερα, λοιπόν, τι είδαμε να υλοποιείται; Ας συνθέσουμε όλα τα κομμάτια του εφιαλτικού παζλ ώστε να δούμε το περίγραμμα που μας δίνει αυτή η κατάσταση που μεθοδεύεται στο όνομα του σχεδίου της «αριστερής παρένθεσης». Ιδού συνοπτικά τα σημαντικότερα εξ αυτών που διαδραματίζονται από την επομένη κιόλας της 25ης Ιανουαρίου στο σκοτεινό παρασκήνιο:

  • Συνεχής εκροή καταθέσεων βάσει σχεδίου που οδηγεί σε οικονομική αποσταθεροποίηση. Στην αρχή, σταδιακά από τους γνωρίζοντες. Μεγάλα οικονομικά συμφέροντα μεταφέρουν αθόρυβα χρήματα στο εξωτερικό και μετά με μεγαλύτερη ένταση και ρυθμό οι απλοί καταθέτες, έπειτα από δηλώσεις όπως αυτές των Α. Γεωργιάδη και Ντ. Μπακογιάννη.
  • Μεθοδευμένη σκλήρυνση και αλλαγή της στάσης των εταίρων.
  • Συστηματικός εμπαιγμός των ελληνικών διαπραγματευτικών κλιμακίων ακόμα και σε επίπεδο υπουργών.
  • Οικονομική ασφυξία από την ΕΚΤ.
  • Χρηματοδότηση της χώρας για τη ρευστότητα των τραπεζών –λόγω συνεχών εκροών- με το σταγονόμετρο.
  • Καθημερινά μειώνονται τα κρατικά ταμειακά αποθέματα.
  • Η Ελλάδα τίθεται (παράνομα) εκτός της έκτακτης χρηματοδότησης πολλών δισ. Για κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, χωρίς δυνατότητα οικονομικής αντίδρασης, αν και υπάρχει βάσει υπογεγραμμένων συμφωνιών.
  • Απειλές και τελεσίγραφα.
  • Ασφυκτικές πιέσεις για αποδοχή συμφωνίας με επαχθή εισπρακτικά μέτρα.
  • Συστηματικές πιέσεις από Ε.Ε., ΕΚΤ. ΔΝΤ, ΗΠΑ αλλά και Ρωσία.
  • Παρακράτηση δισ. Ευρώ υπεσχημένων από την Ε.Ε., αλλά και από τον προσωρινό (EFSF) και τον μόνιμο μηχανισμό υποστήριξης (ESM).
  • Υπόνοιες για πολιτική απαξίωση με ανάρμοστες για τη χώρα, το πολίτευμα και τον λαό δηλώσεις από τους εταίρους εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης, ακόμα και προσωπικά κατά του Έλληνα πρωθυπουργού.
  • Εμμονή σε νέα αιματηρά μέτρα με στόχο τον εγκλωβισμό και την ανατροπή της κυβέρνησης.
  • Παραλυσία της οικονομίας σε όλα τα επίπεδα, κάτι που όμως συμβαίνει εδώ και τρία χρόνια. Απλώς τώρα προβάλλεται προκλητικά από τα κυρίαρχα κρατικοδίαιτα (ως χρηματοδοτούμενα μέσα των τραπεζών) ΜΜΕ.
  • Καθημερινά «χτυπήματα» με πληρωμένα, προβοκατόρικα, διεθνή δημοσιεύματα με στόχο τον μόνο σίγουρο πυλώνα εσόδων, τον τουρισμό.
  • Πάγωμα κάθε χρηματοδότησης από ΕΣΠΑ και άλλα ευρωπαϊκά προγράμματα.
  • Ανελέητο «χτύπημα» από τα διεθνή ΜΜΕ, και πίεση με τρομοσενάρια.
  • Παραποίηση γεγονότων, δηλώσεων, κυβερνητικών πράξεων και αποφάσεων από τα ΜΜΕ.
  • Διασπορά ψευδών ειδήσεων με στόχο την τρομοκράτηση των πολιτών και ουδεμία παρέμβαση της Δικαιοσύνης!
  • Τεχνητή ένταση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο –προς τι η υποβάθμιση και στοχοποίηση προσωπικά της Ζωής Κωνσταντοπούλου;…
  • Απαξίωση και ευτελισμός του δημόσιου πολιτικού διαλόγου.
  • Κλιμακωτή πολιτική ένταση και όξυνση.
  • Διασπορά οικονομικής αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Επομένως, «δικαιολογημένη» εκροή καταθέσεων από δηλώσεις για capital controls, όπως αυτές της κυρίας Μπακογιάννη σε πλήρη συνεννόηση με δανειστές και ειδικά με τη Γερμανία (γνωστές οι σχέσεις της οικογένειας).
  • Κοινωνικός αυτοματισμός και αλληλοσφαγή μεταξύ κοινωνικών ομάδων.
  • Λαϊκές μάζες στα πεζοδρόμια και συνεχείς «ανεξάρτητες» συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.
  • Συνεχείς απειλές για χτυπήματα από δήθεν ακραίες αριστερές οργανώσεις. Οι Αρχές Ασφαλείας, είναι σε «κόκκινο συναγερμό» εδώ και μήνες, προειδοποιώντας την πολιτική ηγεσία για χτύπημα όχι απαραίτητα ιδεολογικοπολιτικού κινήτρου –με αριστερές, και ακροαριστερές, ακόμα και ακροδεξιές τάσεις-, που μπορεί, ωστόσο, να φέρει χάος. Τα σοβαρά δημοσιεύματα πληθαίνουν, με επαρκή στοιχεία ώστε να καθίστανται αξιόπιστα.
  • Φτωχοποίηση των μεσαίων εισοδηματικών τάξεων λόγω παγώματος κάθε κρατικής χρηματοδότησης, παρά το ειδικό πρόγραμμα των 200 εκατ. ευρώ για την ανθρωπιστική κρίση.
  • Ακόμη μεγαλύτερη πείνα, άρα και ανεξέλεγκτη λαϊκή οργή όταν σκάσει η «βόμβα»…
  • Αθρόα εισροή μεταναστών – προσφύγων χωρίς η χώρα να έχει τη δυνατότητα να τους προσφέρει ούτε τα βασικά (φιλοξενία, περίθαλψη, τροφή κ.λ.π.). Μέχρι στιγμής υπολογίζεται ότι έχουν εισέλθει περισσότεροι από 70.000 μουσουλμάνοι. Και στα παράλια της Μικράς Ασίας βρίσκονται εν αναμονή εισόδου στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας περίπου 3 εκατ. μουσουλμάνοι πρόσφυγες ή και καμουφλαρισμένος εκπαιδευμένος στρατός τζιχαντιστών.
  • Ύποπτα «ξεσπάσματα» φιλοξενούμενων μεταναστών – προσφύγων σε ακριτικά νησιά.
  • Σκοτεινό παρασκήνιο με σχεδόν καθημερινά επεισόδια (κάψιμο ΑΤΜ – τραπεζών, ζημιές σε δημόσια κτίρια κ.ο.κ.) που προσομοιάζουν με προειδοποίηση.

Αυτό συνοπτικά είναι το σχέδιο που βλέπουμε σε εξέλιξη εδώ και περισσότερο από πέντε μήνες. Ένα σχέδιο, μέρος του οποίου φέρεται να έχει εκπονηθεί, καταστρωθεί και να υλοποιείται από σκοτεινά κέντρα.

Φόβοι για αιματοκύλισμα

Είναι αποφασισμένοι, αν δουν ότι δεν έχουν άλλο τρόπο να αντιμετωπίσουν πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα, να οδηγήσουν τη χώρα ακόμα και σε αιματοκύλισμα, οξύνοντας τη διαμάχη με τα άκρα. Τα μηνύματα που λαμβάνει η κυβέρνηση κάθε βράδυ που καίγεται η Αθήνα, από την επομένη των εκλογών, δεν είναι παρά προειδοποιήσεις, προμηνύουν το προσχεδιασμένο «μεγάλο ξέσπασμα» και την έκρηξη της «βόμβας»!
Ορθώς ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Πανούσης δεν πέφτει στην παγίδα που του στήνουν όλα αυτά τα νυχτερινά «επεισόδια» στο κέντρο της Αθήνας και προφανώς γι αυτό τον στηρίζει ο πρωθυπουργός. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία η απόφαση για μεταφορά αρμοδιοτήτων και της ΕΥΠ στον κ. Πανούση…

Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί θέλουν νεκρό, θέλουν αίμα! Θέλουν να κάνουν την Ελλάδα Ουκρανία, Συρία, εμπόλεμη ζώνη, εύφλεκτη περιοχή στα Βαλκάνια. Δεν είναι άσχετο με τα γεωπολιτικά παιχνίδια στα Βαλκάνια και ειδικά στη «γειτονιά» μας – Σκόπια, Κόσοβο, Αλβανία.

Αυτού του είδους τα επεισόδια συνεχίζονται. Η ένταση κλιμακώνεται επικίνδυνα μέρα τη μέρα. Πλησιάζει, δυστυχώς, η ώρα που θα θρηνήσουμε νεκρό, αν όχι νεκρούς… Τα επεισόδια δεν είναι ούτε ένα ούτε δύο. Υπάρχουν δεκάδες επικίνδυνα σημάδια που κάτι δείχνουν. Το αστυνομικό δελτίο βρίθει περιστατικών που μυρίζουν μπαρούτι.

Και το ακόμα πιο επικίνδυνο; Η χώρα είναι γεμάτη τζιχαντιστές. Μυστικές υπηρεσίες ξένων χωρών –ακόμα και αραβικών κρατών- έχουν γεμίσει τη χώρα με πράκτορες υπό το πρόσχημα της παρακολούθησης των τζιχαντιστών. Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες αλωνίζουν και σε άκρως ευαίσθητες εθνικά περιοχές. Αυτό τουλάχιστον σημειώνεται στις αναφορές Ελλήνων κρατικών αξιωματούχων.

Οι αριθμοί «μιλούν»

Αυτή η τραγική εικόνα συμπληρώνεται και από δεδομένα που ισχύουν στην Ελλάδα εδώ και σχεδόν τρία χρόνια. Ας δούμε τουλάχιστον τα σημαντικότερα από αυτά, όπως έχουν αποτυπωθεί επισήμως από φορείς και δημοσιογραφικές – επιστημονικές έρευνες. Η Ελλάδα επωμίζεται τις συνέπειες της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης στην πρόσφατη ιστορία. Η Wall Street Journal παρουσιάζει τις στατιστικές που δείχνουν το μέγεθος της κρίσης που σήμερα ακουμπά ολόκληρο το φάσμα της ζωής στη χώρα:

  • 25% συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας από τα μέσα του 2008.
  • 25,8% η ανεργία στην Ελλάδα, ήτοι, 1,2 εκατομμύρια άνεργοι (ΕΛΣΤΑΤ, στοιχεία Οκτωβρίου 2014)
  • 3η η Ελλάδα μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων της σε ό,τι αφορά στον πληθυσμό που αντιμετωπίζει κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού (Eurostat).
  • 23,1% είναι το ποσοστό των Ελλήνων που ζούσαν με τον κίνδυνο της φτώχειας το 2013.
  • 33,5% ή 77 δισ. ευρώ το ποσό των μη εξυπηρετούμενων δανείων.
  • 70 δισ. ευρώ η κατά προσέγγιση αξία των εκροών από τις ελληνικές τράπεζες την τελευταία πενταετία.
  • 83,9% το ποσοστό πτώσης στο ελληνικό Χρηματιστήριο από το 2008.
  • 1 στις 4 μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν από το 2008, δηλαδή 230.000 επιχειρήσεις (ΓΣΕΒΕΕ).
  • 9 φορές πάνω οι φόροι για τους απασχολούμενους, κατά το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής.
  • 7 φορές περισσότερους φόρους έπρεπε να πληρώσουν μισθωτοί και συνταξιούχοι το 2014 σε σχέση με το 2009.
  • 23% ο ΦΠΑ που πληρώνουν οι Έλληνες για τα περισσότερα αγαθά. Ο μέσος ΦΠΑ στην Ευρωζώνη των «19» είναι 21,5% και στην ΕΕ των «28» 20,5%.
  • 100.000 έλληνες επιστήμονες που σήμερα εργάζονται στο εξωτερικό (στοιχεία Ιανουαρίου 2015 Πανεπιστημίου Μακεδονίας που επικαλείται η Wall Street).

Επιπλέον δεν μπορεί να αγνοηθούν κι όλα αυτά που επιτείνουν την ελληνική τραγωδία:

  • Οι αυτοκτονίες έχουν ξεπεράσει τις 10.000 από το 2010 μέχρι σήμερα και το κρύβουν  επιμελώς και σκανδαλωδώς. Αύξηση κατά 35% μέσα στην εξαετία.
  • Απροσδιόριστος ο αριθμός των θανάτων από έλλειψη φαρμάκων.
  • Συνεχής μείωση του βιοτικού επιπέδου, κάτω από τα όρια της φτώχειας (με στοιχεία και συγκρίσεις δυτικών φορέων).
  • Καθημερινά νέοι άστεγοι. Πληθαίνουν τα άδεια σπίτια.
  • Αύξηση των ιδιωτικών φορέων υποδοχής παιδιών που οι γονείς τους είναι ανήμποροι να τους προσφέρουν τα βασικά.
  • Τα συσσίτια αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο (πλέον όχι μόνο από την Εκκλησία), όπως και τα κοινωνικά παντοπωλεία δήμων και ιδιωτικών φορέων.
  • Δρόμοι, μετρό, ηλεκτρικός, περιαστικές συγκοινωνίες, πλατείες, έχουν πλημμυρίσει από ανθρώπους που ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια.
  • Πληθαίνουν οι άνθρωποι που πεθαίνουν στους δρόμους. Μάρτυρας, τα δεκάδες περιστατικά στα βιβλία συμβάντων ΕΚΑΒ και Αστυνομίας. Αζήτητοι πεθαμένοι στα νεκροτομεία επί μήνες, επειδή οι δικοί τους δεν έχουν χρήματα ούτε για κηδεία.
  • Πλήρης διάλυση του κράτους πρόνοιας.
  • Διάλυση του ΕΣΥ. Υποβάθμιση των υπηρεσιών στα δημόσια νοσοκομεία και τραγική έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.
  • Διάλυση κρατικών υποδομών (δρόμοι και έργα ανάπλασης παραμένουν τρία και τέσσερα χρόνια στα τσιμέντα).
  • Αποδυνάμωση των εισπρακτικών μηχανισμών λόγω απολύσεων, πρόωρων συνταξιοδοτήσεων κ.ο.κ.
  • Το πραγματικό ποσοστό της ανεργίας εικάζεται ότι ξεπερνά το 32% -άνω του 50% στις γυναίκες, στο 65% στις νεαρές ηλικίες.
  • Κατακόρυφη αύξηση παιδικής φτώχειας.
  • Δραματική μείωση του μηνιαίου οικογενειακού εισοδήματος.
  • Απλήρωτοι εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια οι προμηθευτές του Δημοσίου.
  • Αύξηση παιδικής – εφηβικής πορνείας και εγκληματικότητας σε αστικά – ημιαστικά κέντρα και επαρχία.
  • Μυστική δράση ξένων πρακτόρων στη χώρα εδώ και τέσσερα χρόνια, πέραν των γνωστών των δυτικών χωρών που ήταν εγκατεστημένοι στα καθ’ ημάς.
  • Παρακρατική μυστική δράση εντός της χώρας εδώ και τρία χρόνια ξένων δυνάμεων, όχι απαραίτητα αμερικανικών.
  • Σε όλα αυτά πρέπει να επισημανθεί και η αποδυνάμωση της ΕΥΠ από την εποχή των Κ. Μπίκα και Φ. Παπαγεωργίου, η οποία οδήγησε σε εσωτερικό διχασμό λόγω και της χρόνιας διαμάχης μεταξύ συνδικαλιστών, «φατριών» και ομάδων αλληλοεξόντωσης εντός του ΠΑΣΟΚ, καθιστώντας την υπηρεσία ευάλωτη σε ποικιλόμορφους κινδύνους, με πιθανή επίπτωση στην εθνική ασφάλεια.
  • Η Θράκη εκπέμπει σήμα κινδύνου εδώ και μία δεκαετία. Υπάρχει πια στημένο άλλο ένα ψευδοκράτος, η ανακήρυξη του οποίου είναι θέμα χρόνου.
  • Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο σχεδόν έχουν παγιωθεί.
  • Οι παράλογες απαιτήσεις της Άγκυρας αυξάνονται και θα εμφανιστούν με τους γνωστούς τρόπους –παραβιάσεις εναέριου χώρου, χωρικών υδάτων, επεισόδια στο Αιγαίο κ.α.
  • Και το Σκοπιανό εκ των τετελεσμένων που θα δημιουργηθούν θα μας αναγκάσει να αναλάβουμε πολιτική δράση και αποφάσεις ενδεχομένως επίπονες.
  • Η κατάσταση σε Κόσοβο και Σκόπια δεν αποκλείει νέα γεωπολιτικά δεδομένα.

Ενορχηστρωμένη αποσταθεροποίηση

Μοιάζει συνωμοσιολογικό σενάριο, αλλά πρόκειται για σχέδιο. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που υπάρχει εδώ και σχεδόν τρία χρόνια. Από το 2012 την καταγράφουμε με ντοκουμέντα. Στοιχεία που γνωρίζουν και οι Αρχές Ασφαλείας. Στις εκθέσεις τους επισημαίνουν ότι «η χώρα είναι σαν ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί». Το μείγμα, αν το δεις αποστασιοποιημένα και πολιτικά αχρωμάτιστο, είναι εκρηκτικό. Μοιάζει να βρισκόμαστε λίγο πριν το κοινωνικό Big Bang. Μία κοινωνική έκρηξη που θα αλλάξει άρδην τα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά δεδομένα της χώρας. Το σχήμα που επιχειρείται είναι σαφές:
πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα – οικονομική αποσταθεροποίηση – πολιτική αποσταθεροποίηση – πολιτική εκτροπή – κοινωνική έκρηξη – γεωπολιτική αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων (συνεχίζοντας εκεί που σταμάτησε η συμφωνία του Ντέιτον) – νέα γεωπολιτικά δεδομένα με εμπλοκή Ρωσίας, Τουρκίας και αναγκαστικά ΝΑΤΟ και ΗΠΑ.

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα εθνικής καταστροφής. Το γνωρίζουν ο Έλληνας πρωθυπουργός και οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν; Το γνωρίζει ο Νίκος Παππάς; Ο Αλέκος Φλαμπουράρης; Ο Γιάννης Ρουμπάτης, διοικητής της ΕΥΠ και καθημερινός συνομιλητής του Τσίπρα, προφανώς και γνωρίζει. Οι μυστικές υπηρεσίες –ίσως για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια- ενημερώνουν διαρκώς. Μακάρι να είναι προετοιμασμένοι γι αυτό που έρχεται, τουλάχιστον να προλάβουν τα χειρότερα. Διότι το εν εξελίξει σχέδιο προβλέπει και κόσμο στο πεζοδρόμιο.

Όλα αυτά μοιάζουν σεναριολογία τρόμου, είναι όμως η σκληρή πραγματικότητα. Οι άνθρωποι είναι αδίστακτοι. Όταν συστηματικά βάζουν τους δημοσιογράφους να παραπληροφορούν θα έχουν πρόβλημα να κάνουν τη χώρα γης μαδιάμ; Όχι βέβαια!
Το νούμερο είναι τεράστιο: 36 δισ. ευρώ τα χρέη των ΜΜΕ, έντυπων και ηλεκτρονικών, από το 1992. Μόνο την τελευταία πενταετία τα χρέη τους προς κάθε κατεύθυνση ξεπερνούν τα 2,5 δις. ευρώ! Θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια; Προτιμούν να αιματοκυλίσουν τη χώρα; Άλλωστε το έδαφος το έχουν στρώσει οι εμπνευστές της θεωρίας των άκρων. Οι ίδιοι άνθρωποι που επινόησαν την «Επιχείρηση: Αριστερή Παρένθεση».

Δεν πρέπει να εφησυχάζει η φαινομενική «ηρεμία». Από κάτω η κοινωνία βράζει. Το καζάνι είναι έτοιμο να εκραγεί. Η φλόγα λείπει. Η σπίθα που θα ανάψει το φιτίλι που έχει απλωθεί σχεδόν σε όλη τη χώρα. Πώς θυμήθηκαν «ξαφνικά» και ντοπάρουν την ελληνική κοινωνία τα ΜΜΕ της διαπλοκής με τις δήθεν έρευνες για νοσοκομεία, φτώχεια; Σε λίγο θα «ανακαλύψουν» και τις αυτοκτονίες… Το έδαφος για ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη στρώνεται μεθοδικά.

Βοηθούντων, βεβαίως, των ξένων συμφερόντων που δεν θέλουν όχι μόνο τον ρωσικό αγωγό, αλλά ούτε τη γεωπολιτική σταθερότητα. Γιατί αν υπάρχει πολιτική και γεωπολιτική σταθερότητα –ανεξαρτήτως της οικονομικής μας κατάστασης- θα φανεί ο πραγματικός ρόλος που μπορεί να παίξει η Ελλάδα όχι μόνο στα ευαίσθητα Βαλκάνια, αλλά και ως πύλη εισόδου – εξόδου από χώρες της Μεσογείου που δοκιμάζονται, σχηματίζοντας ήδη από το 2006 τον χάρτη της Νέας Μέσης Ανατολής. Χάρτη που πρώτο το Greek American News Agency και η καλή συνάδελφος Δέσποινα Συριοπούλου στην εφημερίδα Αξία αποκάλυψαν το 2006.

Όλα αυτά είναι αλληλένδετα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και εύχομαι κι ελπίζω ότι τα γνωρίζει στη σωστή τους διάσταση και ο Έλληνας πρωθυπουργός. Είναι οι παράγοντες που συντείνουν αναγκαστικά στην επίτευξη μιας, έστω και επώδυνης, νέας σύμβασης με τους δανειστές. Ώστε μετά την υπογραφή να τεθεί σε εφαρμογή το υπόλοιπο μέρος του σχεδίου, με κοινωνική έκρηξη. Είδαμε τα επεισόδια στην Αθήνα την Τετάρτη 15 Ιουλίου, όταν ψηφίζονταν τα προαπαιτούμενα για την τρίτη δανειακή σύμβαση. Αυτή τη φορά η κυβέρνηση τα πρόλαβε. Την επόμενη όμως…

Σόιμπλε: Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις…

Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν είναι άσχετα με τα βαθύτερα σχέδια της Γερμανίας και των χωρών – δορυφόρων της, κυρίως των υπάκουων σκανδιναβικών κρατών. Για το Βερολίνο και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, η Ελλάδα είναι το μεγάλο πείραμα. Όσα συμβαίνουν κι όσα έρχονται είναι απολύτως συνδεδεμένα μεταξύ τους, με άμεση σχέση με τις γεωπολιτικές αλλαγές που θα συντελεστούν στην περιοχή.

Η Ελλάδα πρέπει να οδηγηθεί σε οικονομική ασφυξία. Οι τρεις εβδομάδες της επιβολής capital controls δεν ήταν παρά μία μικρή μόνο επίδειξη ισχύος από το παγκόσμιο διατραπεζικό σύστημα προς την αδύναμη Ελλάδα και τον λαό της. Μία προειδοποίηση κυρίως προς τον ανυπάκουο Αλέξη Τσίπρα. Για να πάρει το μήνυμα ώστε να μην έχει καμία απολύτως αμφιβολία για το τι θα επακολουθήσει αν δεν συμβιβαστεί προσωπικά με το ντόπιο διεφθαρμένο πολιτικό, οικονομικό, εκδοτικό – δημοσιογραφικό και τραπεζικό κατεστημένο, το οποίο με τη σειρά του ελέγχεται πλήρως από διεθνή κέντρα εξουσίας με απολήξει σε Βερολίνο αλλά και Ουάσιγκτον. Η τελευταία, άλλωστε, βλέπει να απειλούνται τα γεωπολιτικά της συμφέροντα με το άνοιγμα προς τη Ρωσία. Και η Ελλάδα έζησε ξανά τον πύρινο εφιάλτη του 2007…

«Αυτή η κυβέρνηση και αυτός ο πρωθυπουργός πρέπει να πέσουν. Πρέπει να οδηγηθούν στην κοινωνική έκρηξη. Πρέπει να πάρουν το μάθημά τους!» μοιάζει να λένε όλοι αυτοί που κινούν στο σκοτεινό παρασκήνιο τα νήματα των παρακρατικών και των κάθε λογής -εντός και εκτός Ελλάδας- ύποπτων κέντρων λήψης αποφάσεων. Ως παράδειγμα προς αποφυγή για τις χώρες που ακολουθούν με πολύ μεγαλύτερα χρέη: Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Γαλλία…

Και μετά; Μετά την (ευρεία ή ελεγχόμενη) κοινωνική έκρηξη θα έρθει μία κυβέρνηση «εθνικής ενότητας». Μία κυβέρνηση «ειδικού σκοπού», όπως στόχευαν με λύσσα όλο αυτό το διάστημα τα κέντρα της διαπλοκής. Μία κυβέρνηση με στελέχη απολύτως ελεγχόμενα, που δεν θα απειλήσουν τα συμφέροντα του τεσσαρακονταετούς κατεστημένου. Η γνωστή συνταγή: μετά τον διχασμό, μία οικουμενική κυβέρνηση. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί. Αλλά έχουν γνώση οι φύλακες…

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 299

Τρίτο Μνημόνιο και Δημοκρατία

25 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε
αρχείο λήψηςΤου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Το τρίτο μνημόνιο δεν θα οδηγήσει μόνο στη συνέχιση της οικονομικο-κοινωνικής καταστροφής της Ελλάδας («σπείρα θανάτου μπροστά μας», λέει ο αγαπημένος του ΣΥΡΙΖΑ Γκαλμπρέιθ, στο τελευταίο άρθρο του). Αποτελεί, πιθανότατα, και είσοδο σε περίοδο βαριάς, όλο και πιο έκδηλης συνταγματικής ανωμαλίας.
Η επιστροφή της αστυνομίας του κ. Πανούση στην καθιερωμένη πρακτική, να αφήνουμε τους προβοκάτορες να δρουν ανενόχλητοι και μετά να επιτιθέμεθα με παραδειγματική και απρόκλητη βία στο σύνολο των διαδηλωτών, είναι το σύμβολο της νέας εποχής που αρχίζει. (1)
Το πρόγραμμα που εφαρμόζεται στην Ελλάδα μετά το 2010, είναι πανομοιότυπο με αυτό που εφαρμόστηκε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης μεταξύ 1929 και 1933. Αν δεν παρήγαγε μέχρι τώρα αιματηρά αποτελέσματα και δεν κατέστρεψε πλήρως το δημοκρατικό πολίτευμα, ήταν μόνο και μόνο γιατί η Ελλάδα δεν βγήκε από πόλεμο, αλλά από μακρά περίοδο δημοκρατίας, ευημερίας και σταθερότητας. Η κοινωνία δεν ήταν προετοιμασμένη για βία. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν.Ελλ., προσέφεραν μια καθησυχαστική, αν και όχι αληθινή όπως απεδείχθη, ελπίδα δημοκρατικής και ειρηνικής διεξόδου από την καταστροφή. Τέλος, το τρίτο μνημόνιο θα είναι ακόμα βαρύτερο και θα επιπέσει επί μιας ήδη κατεστραμμένης χώρας.
Οι Iδέες καθυστερούν εν σχέσει με το Είναι, έλεγε ο Κάρολος Μαρξ, δεν είπε όμως ότι δεν το φτάνουν και ποτέ!
Εναλλακτικές και Ευθύνες
Δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική, όπως ισχυρίζεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν είναι σωστό. Μια κυβέρνηση με 61% εντολή να αντισταθεί, μπορεί, και μόνο γι’ αυτό, να το κάνει. Εντολή ακόμα ισχυρότερη, αφού την έδωσαν οι ‘Ελληνες, σε συνθήκες τρομοκρατίας, εκβιασμών και απειλών που είχαν αρχίσει να πραγματοποιούνται, με το κλείσιμο των τραπεζών ως αποτέλεσμα του οικονομικού πολέμου της ΕΚΤ.
Αν όμως δεχτούμε ότι έχει δίκηο η κυβέρνηση, ποιος φταίει; Ποιος άφησε τη χώρα ανοχύρωτη στον πολύ πιθανό, απολύτως προβλέψιμο πολιτικο-οικονομικό πόλεμο των Πιστωτών; Ποιος και γιατί αφέθηκε στις παρασκηνιακές, μυστικές διαβεβαιώσεις της Ουάσιγκτων και τώρα την ευχαριστεί; Γιατί ακριβώς την ευχαριστεί; Η Μαρία η Πενταγιώτισσα φταίει για την απουσία εναλλακτικής; Οι κυβερνήσεις δεν σχηματίζονται μόνο για να κάθονται στις υπουργικές καρέκλες τα μέλη τους.
Ποιος εμπόδισε την κυβέρνηση να ετοιμάσει την εναλλακτική; Γιατί επί δυόμισυ χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ (και οι Αν.Ελλ.) δεν έκαναν την παραμικρή προετοιμασία; Γιατί δεν επεξεργάστηκαν κανένα άξιο λόγου πρόγραμμα; Γιατί δεν ετοιμάστηκαν και δεν ετοίμασαν τη χώρα; Γιατί δεν το έκαναν ακόμα κι όταν είδαν, μετά τις εκλογές, το χάρο με τα μάτια τους; Γιατί ξόδεψαν τα κρατικά αποθεματικά πέντε μήνες, για να διατηρήσουν μια κωμωδία διαπραγματεύσεων; Γιατί απέκλεισαν κάθε χρηματοδότηση πλην ΕΕ;
Τα δημοψηφίσματα δεν είναι παιδικές εκδρομές. Η  παραβίαση της άμεσα εκδηλωμένης βούλησης του ελληνικού λαού, από την Κυβέρνηση, τη Βουλή, την ΕΕ, συνιστά ευθεία και βαρύτατη παραβίαση της ελληνικής συνταγματικής τάξης και του ευρωπαϊκού δικαίου, την οποία έχουν ορκιστεί να τηρούν όλοι οι βουλευτές, αριστεροί και δεξιοί. Συνιστά όντως πραξικόπημα. Πόσο μάλλον που τίποτα δεν άλλαξε στις συνθήκες μεταξύ 5ης  και 1οης Ιουλίου.
Το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος μπορεί να αλλάξει μόνο με καινούριο δημοψήφισμα, όπως έγινε με τα τέσσερα που έγιναν στην Ελλάδα για τη βασιλεία. Δεν αλλάζουν τα αποτελέσματα ανάλογα με το τι καπνίζει στην κάθε κυβέρνηση. Μπορεί να το σχεδίασε ο Γιούνκερ και οι Αμερικανοί, αλλά η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση και οι βουλευτές της εκτελούν αυτό το πραξικόπημα.
Πραξικόπημα και εντός ΣΥΡΙΖΑ: Ωμή κατάλυση της εσωκομματικής δημοκρατίας
Είναι ταυτόχρονα και πραξικόπημα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Εκατόν εννέα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, η πλειοψηφία του εκλεγμένου ανώτερου, σύμφωνα με το καταστατικό, οργάνου τουκόμματος, μεταξύ δύο συνεδρίων, υπέγραψαν δήλωση απόρριψης της συμφωνίας, που ψήφισαν λίγο αργότερα οι βουλευτές του Κόμματος. Ζήτησαν την σύγκληση επιτέλους του ανώτερου κομματικού οργάνου το οποίο, εν μέσω σοβαρότατης εθνικής κρίσης, και αποφάσεων που θα καθορίσουν ακόμα και το αν θα υπάρχει στην Ελλάδα αριστερά, απλώς δεν συνεδριάζει!
Ουσιαστικά έχουμε εδώ μια ιδιότυπη επανάληψη και της Βάρκιζας, αλλά και των Ιουλιανών, μια προφανή φαλκίδευση δηλαδή της λαϊκής εντολής από αυτούς που επέλεξε για να την εκτελέσουν ο ελληνικός λαός. Αλλά και μια μαύρη στιγμή ωμής κατάλυσης κάθε έννοιας εσωκομματικής δημοκρατίας στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.
Η δημοκρατία δεν είναι μια πολυτέλεια, ούτε μια λέξη να τη λέμε. Είναι η βασικότερη προϋπόθεση για τη διατήρηση της εμφύλιας ειρήνης στη χώρα. Και επίσης, το βασικότερο εμπόδιο για να μην καταστρέφουν το αριστερό κίνημα οι κατά καιρούς ηγεσίες του.
Ενός κακού μύρια και τρομερά έπονται!
Μήπως, φίλοι και σύντροφοι, να πατήσετε φρένο, αν δηλαδή μπορείτε πλέον να πατήσετε κάποιο φρένο, κι αν υπάρχει τέτοιο φρένο, προτού πέσετε εσείς και όλοι μας στον γκρεμό; Κατά κει πάτε και με ιλλιγιώδη ταχύτητα! Κρίμα.
Αθήνα, 17.7.2015
ΥΓ. Προς Θεού βέβαια, η κριτική απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση δεν σημαίνει επιδοκιμασία των χρεωκοπημένων πολιτικών κομμάτων και αρχηγών, που ευθύνονται για την καταστροφή, λεηλασία και υποδούλωση της Ελλάδας. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Αν.Ελλ. έγιναν κυβέρνηση για να αλλάξουν αυτή την πολιτική, όχι να τη συνεχίσουν!
Σημείωση
  1. Είναι συχνή πρακτική πρώην αριστερών κομμάτων που οι ηγεσίες τους έρχονται σε σύγκρουση με τη λαϊκή τους βάση, να γίνονται αδίστακτες για να επιβάλλουν την πολιτική τους. Η ηγεσία του ΚΚΕ έστειλε στον θάνατο τον Βελουχιώτη για να επιβάλλει τη Βάρκιζα. Η δεξιά πτέρυγα των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών σκότωσε τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λήμπκνεχτ το 1919. Δεν είναι στις προθέσεις αυτά, είναι η αμείλικτη συνέπεια του ιστορικού ρόλου που επιλέγει κανείς να παίξει. Ελπίζουμε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να μας διαψεύσει.
Δημοσιεύτηκε στο «Παρόν της Κυριακής», 19.7.2015

Και πάλι για την Ιθαγένεια

24 Ιουλίου, 2015 Σχολιάστε

a7544dbbd9a60e20c745dc0bc0dfa70e

Του Μιχάλη Πετμεζά 

Πολλοί φίλοι, καλόπιστα, αιφνιδιάστηκαν από την θέση που πήρε το Άρδην σχετικά με το ζήτημα της Ιθαγένειας: «Πως είναι δυνατόν εσείς που επί δεκαετίες προτάσσετε την αντίληψη του Ισοκράτη, περί της πολιτισμικής πρόσληψης της ελληνικότητας να αντιστρατεύεστε μια νομοθετική πράξη που την υπηρετεί;», ρωτούσαν.

Η απάντηση είναι πολύ απλή: Δεν την υπηρετεί. Την χρησιμοποιεί ως ιδεολογικό προπέτασμα για να επιτρέψει τιςαντίστροφες διαδικασίες εντός της ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή, την πολιτισμική της αποσύνθεση, μέσω της αποδοχής ότι από τούδε και στο εξής Έλληνας λογίζεται ο προσωρινώς εγκατεστημένος που έχει λάβει τις στοιχειώδεις γνώσεις μιας ρημαγμένης και απονεκρωμένης εκπαίδευσης, αποψιλωμένης από το ιδιαίτερο πολιτισμικό ίχνος αυτής της κοινωνίας.

Αν θέλει κανείς να διαπιστώσει του λόγου το αληθές, ας κάνει μια βόλτα από τα Γυμνάσια/Λύκεια του Άγιου Παντελεήμονα να διαπιστώσει εκεί εν τέλει τι λειτουργεί και τι όχι σε αυτήν την χώρα. Του υπόσχομαι ότι θα μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Πολλοί θα διαφωνήσουν με αυτή την διαπίστωση. Θα παραπέμψουν σε πλείστες όσες περιπτώσεις συμπολιτών μας, που γεννήθηκαν εδώ, πήγαν σχολείο και ενηλικιώθηκαν εδώ, έδεσαν την μοίρα τους με την μοίρα αυτού του τόπου – ενώ παραμένουν ανιθαγενείς. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Θα μπορούσε όμως να αντιμετωπιστεί με μια ειδική νομοθετική ρύθμιση που να αποκαθιστά την συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων –και όχι με ένα γενικό νόμο που τροποποιεί εκ βάθρων την έννοια της Ιθαγένειας στην χώρα μας, μεριμνώντας ουσιαστικά για το μέλλον της.

Και αυτό γιατί, στο μεταναστευτικό φαινόμενο έτσι όπως εξελίσσεται στην χώρα μας υπάρχει μια τομή που ξεκινάει το 2005, και ολοκληρώνεται τραγικά τις μέρες που ζούμε. Πρόκειται για μια λεπτή, αλλά πολύ ουσιαστική διάκριση: Οι άνθρωποι που εγκαταστάθηκαν στην χώρα μας κατά την τριαντακονταετία 1970-2000, είχαν εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνους που κατέφθασαν την δεκαετία 2005-2015: Ως επί το πλείστον οικογένειες, από συγγενή ή ομοειδή πολιτισμικά περιβάλλοντα, ή από χώρες προέλευσης Βόρεια Μεσόγειος, Ανατολική Μεσόγειος κ.ο.κ. που διατηρούν μακραίωνους πολιτισμικούς δεσμούς με την Ελλάδα –με τον έναν ή άλλον τρόπο.

Γι’ αυτό και παρά την συγκρουσιακή πλευρά της ενσωμάτωσής τους, τα προβλήματα και τις αντιπαραθέσεις που αυτή δημιούργησε κύρια λόγω της ηθελημένης κρατικής αβελτηρίας/ανυπαρξίας μεταναστευτικής πολιτικής, η πλάστιγγα γι’ αυτούς έγειρε προς την πλευρά της αποδοχής και της ενσωμάτωσης. Ενώ ένα μικρό μέρος αυτών των ρευμάτων –η περίπτωση του Οδυσσέα Τσενάι είναι πολύ χαρακτηριστική– πέρασε στην ανοιχτή, εκπεφρασμένη απόρριψη της ελληνικής κοινωνίας και την εγκατάλειψη της χώρας.

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν, αρχικά, στο Ιράκ δευτερευόντως, η αποσύνθεση της υποσαχάριας Αφρικής και εν τέλει η διάλυση της Συρίας εισάγουν μια τομή στην ευρύτερή μας περιοχή, και άρα τροποποιούν θεαματικά το μεταναστευτικό ζήτημα και για την χώρα μας: Το σκηνικό της γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης που στήνεται, μέσα σε συνθήκες εκρηκτικής δημογραφικής έκρηξης και ραγδαίας κοινωνικό-οικονομικής κατάρρευσης, ανατρέπει παγιωμένες ισορροπίες αιώνων και οδηγεί σε έξοδο μουσουλμανικούς πληθυσμούς, συχνά μονολιθικών, σουνίτικων αναφορών. Τα ρεύματα αυτά μπλοκάρονται στην Ελλάδα από την Ευρώπη-Φρούριο, και έτσι αντικειμενικά η χώρα μας μεταβάλλεται σε μεθόριομεταξύ Δύσης και Ανατολής, Βορρά και Νότου.

Δημιουργείται έτσι ένα ακραίο προηγούμενο που προδιαγράφει το μέλλον του ελληνικού χώρου ως έναν σταθμό φτηνής παραγωγής που ταυτόχρονα θα λειτουργεί και ως φίλτρο παρακράτησης των λιγότερο συμβατών σε σχέση με τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές απαιτήσεις της Δύσης πληθυσμών.

Ένα μετα-εθνικό no man’s land. Και ο νόμος για την Ιθαγένεια  στοχεύει επακριβώς στην κατασκευή του θεσμικού εποικοδομήματος αυτού του «θαυμαστού νέου κόσμου»: Της Ελλάδας ως Βαλκανικής Σιουδάδ Χουάρες.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ή για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι αυτή η παράδοξη συμμαχία Χριστόπουλου-Ζουράρι [δείξτε κατανόηση στην ντόπια διανόηση], χρησιμοποιεί συστηματικά τα παραδείγματα των ηλικιωμένων ανιθαγενών της χώρας μας ως δούρειο ίππο για να επιβάλουν έναν νόμο με άλλες στοχεύσεις και άλλα αποτελέσματα, είναι δείγμα του χειρότερου εξουσιαστικού οργουελιανισμού.

Ας το επαναλάβουμε. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 πραγματοποιείται μια τομή στην ευρύτερη περιοχή – και στην χώρα μας. Έκτοτε, στήνονται «από τα κάτω» οι προϋποθέσεις ώστε αυτή να διαλυθεί σε είκοσι-τριάντα χρόνια. Σε αυτήν την τομή συγκατανεύει ο νόμος της Ιθαγένειας, και όχι στην αποκατάσταση ενός προβλήματος με τους όρους του Ισοκράτη. Ας μην μπερδεύουμε την προπαγάνδα με την πραγματικότητα. Εξ άλλου, και οι μπόμπες στη Σερβία «ανθρωπιστικές» ήταν…

http://ardin-rixi.gr/archives/194537

Αρέσει σε %d bloggers: