Αρχείο

Archive for Οκτώβριος 2016

Νέο μνημόνιο

31 Οκτωβρίου, 2016 2 Σχόλια


Το θέμα του ευρώ πρέπει, επιτέλους, να τεθεί επί τάπητος.
Κι όσες δυνάμεις δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος αυτής της συζήτησης, θα δείξουν για μιαν ακόμα φορά ότι το τελευταίο που τους ενδιαφέρει είναι οι τύχες της Ελλάδας και των Ελλήνων.

Το θέμα του ευρώ (εν σχέσει με την Ελλάδα) συζητείται παντού. Εκτός απ’ την Ελλάδα. Ακόμα περισσότερο: το θέμα του ευρώ (σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες) επίσης συζητείται σε όλες αυτές τις κοινωνίες. Μόνον στην Ελλάδα το ευρώ είναι ταμπού κι όποιος προσπαθεί να το εξετάσει γίνεται από χέρι αιρετικός, παρίας και αποσυνάγωγος. Και ο Τύπος, σχεδόν στο σύνολό του, και τα πλείστα από τα πολιτικά κόμματα φαίνονται σαν να συμμετέχουν σε μια συνωμοσία σιωπής εις όσα αφορούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο που αντιμετωπίζει η Ελλάδα σήμερα: ένα Νόμισμα Κατακτητή.

Η γενική κατάσταση της χώρας, πολιτική, οικονομική και κοινωνική, είναι τραγική. Το χρέος δεν βγαίνει. Η οικονομία αργοπεθαίνει. Η κοινωνία αποσυντίθεται.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Νίκος Κούνδουρος για τους λαθρομετανάστες

31 Οκτωβρίου, 2016 1 Σχολιο


Κώστας Οικοδόμος
«Το γεγονός με έκανε να δω την πραγματικότητα. Είχα μια ανόητη ευαισθησία και γενναιοδωρία με την είσοδο ή μάλλον την εισβολή των ξένων στην Ελλάδα. Ελεγα ότι της ίδιας γης παιδιά είμαστε, να μπει ο κόσμος στην Ελλάδα, να ευφρανθεί, να νιώσει ασφάλεια, να φάει, να πιει ελληνικό νερό. Ε, από την ώρα του περιστατικού τέρμα όλες αυτές οι εφηβικές μαλακίες. Τέσσερα κτήνη, τέσσερις βάρβαροι που ούρλιαζαν και βρωμούσαν και φορούσαν μάσκες με έκαναν να δω την πραγματικότητα».
Ο Νίκος Κούνδουρος ήταν μέχρι πρότινος υπέρ των λαθρομεταναστών.

Είχε πέσει στην λούμπα του ανθρωπισμού, βλέποντας μονομερώς το ζήτημα και όχι σφαιρικά, χωρίς να μπεί στον κόπο της νεοταξίτικης εποχής που ζούμε και κατά συνέπεια τον ρόλο της λαθρομετανάστευσης που προωθούν οι πολυεθνικές για να αλώσουν τα κράτη έθνη και να μετατρέψουν την Ελλάδα και Ευρώπη σε ένα απέραντο Μπαγκλαντές.

Φυσικά για να πετύχουν τα σχέδια τουςπρέπει να τρομοκρατούν τους ντόπιους πληθυσμούς με τις αλλοδαπές συμμορίες που τις αφήνουν να ενεργούν ασύδοτες, όπως στην περίπτωση του Ν.Κούνδουρου αλλά και χιλιάδες ελλήνων πολιτών.

Να πως περιγραφεί το δράμα του ο Ν Κούνδουρος από τους λαθρομετανάστες και άλλαξε την θέση του. Διαβάστε περισσότερα…

«Παν-Ευρώπη»: Μια απόδειξη γιατί η μαζική μετανάστευση είναι ίσως ένα προμελετημένο σχέδιο

30 Οκτωβρίου, 2016 Σχολιάστε

Ποτέ ένας λαός δεν αγκάλιασε τον πολιτικό και πολιτιστικό του αφανισμό με τέτοιο εφησυχασμό όπως οι κάτοικοι της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Αυστραλίας.
Μην κατευθύνετε τη δυσαρέσκεια σας στους μετανάστες οι οποίοι απλώς προσπαθούν να βρουν καλύτερες συνθήκες.
Κατευθύνετε το θυμό σας στους πολιτικούς και πολιτιστικούς μας ηγέτες οι οποίοι, ως εντολοδόχοι των κεντρικών τραπεζιτών, είναι αποικιοκράτες και προδότες.
Το παρακάτω άρθρο είναι μετάφραση Ιταλικού άρθρου που δημοσιεύθηκε αρχικά στην ιστοσελίδα Identità.
(με επεξεργασία και πρόσθετες πληροφορίες από το ‘Off The Record’)
Το σχέδιο Coudenhove-Kalergi: Η Γενοκτονία των Λαών της Ευρώπης
Η μαζική μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο, τα αίτια του οποίου εξακολουθούν να κρύβονται έξυπνα από το σύστημα, και η πολυπολιτισμική προπαγάνδα προσπαθεί να την παρουσιάσει ψευδώς ως αναπόφευκτη. Με αυτό το άρθρο σκοπεύουμε να αποδείξουμε μια για πάντα, ότι αυτό δεν είναι ένα αυθόρμητο φαινόμενο. Αυτό που θέλουν να παρουσιάσουν ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα του σύγχρονου τρόπου ζωής, είναι στην πραγματικότητα ένα σχέδιο που σχεδιάστηκε γύρω από ένα τραπέζι και προετοιμαζόταν για δεκαετίες, για να καταστρέψει εντελώς το πρόσωπο της ηπείρου.
Η Παν-Ευρώπη
Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ένας από τους βασικούς εμπνευστές της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ήταν επίσης ο άνθρωπος που σχεδίασε το σχέδιο γενοκτονίας των λαών της Ευρώπης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό πρόσωπο, του οποίου η ύπαρξη είναι άγνωστη στις μάζες, αλλά η ελίτ τον θεωρεί ως τον ιδρυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το όνομά του είναι Richard Coudenhove Kalergi. Ο πατέρας του ήταν ένας Αυστριακός διπλωμάτης που ονομαζόταν Heinrich von Coudenhove-Kalergi (με συνδέσεις με τη βυζαντινή οικογένεια των Καλλέργηδων) και η μητέρα του, η Γιαπωνέζα Mitsu Aoyama. Ο Kalergi, χάρη στις στενές επαφές του με όλους τους ευρωπαίους αριστοκράτες και πολιτικούς, εξαιτίας των σχέσεων του άρχοντα-διπλωμάτη πατέρα του, και κινούμενος πίσω από τα παρασκήνια, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κατάφερε να προσελκύσει τους πιο σημαντικούς αρχηγούς κρατών στο σχέδιό του, καθιστώντας τους υποστηρικτές και συνεργάτες για το «εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Διαβάστε περισσότερα…

Νεοθωμανισμός, στον δρόμο για το νέο Σουλτανάτο (μέρος Α΄)

30 Οκτωβρίου, 2016 Σχολιάστε

Του Γιώργου Ρακκά από το Άρδην τ. 104

Τον τελευταίο καιρό, η διεθνής σκηνή παρακολουθεί έκπληκτη τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν να μεθοδεύει συστηματικά, ανοικτά και απροκάλυπτα την εκτροπή του πολιτεύματος στη γείτονα χώρα.
Τα δυτικά ΜΜΕ αντιμετωπίζουν αυτή την εξέλιξη με μεγάλη έκπληξη, καθώς άλλοτε, κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας, προέβαλλαν τον Τούρκο ηγέτη, εξυμνώντας τις δημοκρατικές του αρετές, ως κατ’ εξοχήν πρότυπο του ήπιου, δημοκρατικού, φιλελεύθερου και φιλοδυτικού ισλάμ. Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός, εξάλλου, που το αμερικάνικο Τάιμ τον ανακήρυσσε, με αυτό το σκεπτικό, πρόσωπο της χρονιάς, το 2010.
Έκτοτε, βέβαια, ο ίδιος θα πολιτευτεί με τρόπο που αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο: Η υπερδεκαετής κυριαρχία του στα πολιτικά πράγματα της γείτονος θα σημάνει εν τέλει την απαρχή ενός νέου κύκλου αυταρχικής διολίσθησης του τουρκικού καθεστώτος, την ίδια στιγμή που, ιδίως από το 2010 και μετά, η τουρκική εξωτερική πολιτική θα επιδοθεί σε συστηματική πατρωνία του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ιδίως μέσω της ανάμειξής της στην ανατροπή του καθεστώτος στη Λιβύη και στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.
Επρόκειτο για οβιδιακή μεταμόρφωση; Μόνον στα μάτια εκείνων που πήραν στα σοβαρά το υποτιθέμενα δημοκρατικό, φιλελεύθερο και φιλοδυτικό προσωπείο με το οποίο εκδηλώθηκε η νεοθωμανική διακυβέρνηση καθ’ όλη τη δεκαετία του 2000.

Διαβάστε περισσότερα…

Ποιος κυβερνά την Αμερική και τον κόσμο;

29 Οκτωβρίου, 2016 1 Σχολιο

Wall Street, Goldman Sachs, Κοινωνίες και Δημοκρατία

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Η σκληρή προεκλογική εκστρατεία των προεδρικών εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά το εξαιρετικά χαμηλό της επίπεδο, κατάφερε να αναδείξει ένα θέμα το οποίο αναμένεται να κυριαρχήσει τα αμέσως επόμενα χρόνια. Ένα θέμα το οποίο έχει τη δυναμική να τινάξει στον αέρα τον κόσμο και την πολιτική που είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

Αν και πολλές φορές στο παρελθόν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ, το θέμα των σχέσεων της Wall Street και των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων με τις πολιτικές ηγεσίες, τους υποψηφίους, και το σύστημα διακυβέρνησης ευρύτερα, είχε αποτελέσει θέμα συζήτησης, ποτέ δεν είχε καταστεί κυρίαρχο. Στο τέλος χάνονταν ανάμεσα στις κλασικές πολιτικές αντιπαραθέσεις και θέματα.

Αυτή τη φορά λόγω της συγκυρίας και των δυο υποψηφίων, της Χίλαρι Κλίντον και του Ντόναλντ Τράμπ, το θέμα αυτό κυριαρχεί στην πολιτική αντιπαράθεση όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα.

Διαβάστε περισσότερα…

Εμείς οι «Έθνο» – Μπολσεβίκοι, θέλουμε Ελεύθερη Πατρίδα και Πανανθρώπινη τη Λευτεριά

29 Οκτωβρίου, 2016 1 Σχολιο

Του Γ. Σιώζου

Ο επιθετικός προσδιορισμός στο Μπολσεβίκοι, αποτελεί μιά πρόκληση αλλά και μιά ανάγκη, που επιβάλλεται από την συγκυρία που διανύουμε.
Συγκυρία κατά την οποία, η πλειοψηφία των «Αριστερών» εκφράσεων σε Πανευρωπαϊκή κλίμακα αλλά ιδιαίτερα στη χώρα μας – που τελεί κάτω από την κηδεμονία και τον πλήρη έλεγχο των Βρυξελλών – το ζήτημα της Εθνικής Ανεξαρτησίας, πλήρως αποσιωπάται.


Και όχι μόνον αποσιωπάται, αλλά η προβολή αυτού του πολιτικού προτάγματος χαρακτηρίζεται ως «Σωβινισμός», η δε επιδίωξη ενός τέτοιου στόχου νοείται ως «Εθνικός απομονωτισμός», που ίσως υποκρύπτει και έναν υφέρποντα «Φασισμό».

Η σύζευξη του Αιτήματος για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Απελευθέρωση, αποτελούσε το κύριο πρόταγμα της Αριστεράς στη χώρα μας.

Σε όλη την Διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου πολέμου, όσο και τη μεταεμφυλιακή περίοδο και την περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Θεμέλιο για την Εθνική ανεξαρτησία αποτελούσε για την Αριστερά, η αυτόνομη ανάπτυξη μιάς ισχυρής Οικονομίας με φιλολαϊκό πρόσημο.

Μιά οικονομία που είχε σαν στόχο την κάλυψη των εσωτερικών της αναγκών και την ενίσχυση των εξαγωγών, επιτυγχάνοντας μιά ικανοποιητική θέση για τη Χώρα στο Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο ιστορικός κύκλος της Μεταπολίτευσης κλείνει με την Αριστερά*

29 Οκτωβρίου, 2016 1 Σχολιο

Του Γιώργου Καραμπελιά πρωτοδημοσιεύτηκε στη huffingtonpost.gr

Τονίζω συχνά, τα τελευταία χρόνια, πως ο πολιτικός και οικονομικός φιλελευθερισμός έχει ως αναγκαίο συμπλήρωμά του τονπολιτισμικό φιλελευθερισμό. Νεοφιλελεύθερη Δεξιά και εθνομηδενιστική/πολυπολιτισμική Αριστερά αποτελούν τα δίδυμα αδελφάκια της παγκόσμιας «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Στην Ελλάδα, μάλιστα, μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, η Αριστερά ανέλαβε να ολοκληρώσει και τις δύο λειτουργίες: παράλληλα με τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό -μεταναστευτικός πολυπολιτισμός, κατεδάφιση της εθνικής ταυτότητας στην εκπαίδευση, κ.λπ.-, προβαίνει στην εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας, την αποσύνθεση των εργασιακών δικαιωμάτων, τη μεταβολή της χώρας κυριολεκτικώς σε αποικία…

Καθόλου τυχαία, η μεταμοντέρνα Αριστερά και η Δεξιά συμμερίζονται τις ίδιες βασικές αξίες. Την ίδια πίστη στον εργαλειακό ορθολογισμό, την ίδια λατρεία για την απεριόριστη οικονομική μεγέθυνση, την ίδια απόρριψη εν τέλει του ανθρώπου ως φύση και την επιμονή στον άνθρωπο ως κατασκευή. Η… ΟΛΜΕ και οι νέας κοπής φεμινίστριες θα υποστηρίζουν πως ακόμα και το φύλο αποτελεί «κοινωνική κατασκευή», ενώ η Google ή και το… Pokemon go θα αναλαμβάνουν να υλοποιήσουν έμπρακτα αυτόν τον νέο μηχανοποιημένο άνθρωπο. Η Αριστερά την ιδεολογική προετοιμασία, η Δεξιά την υλοποίηση! Η Αριστερά θα επιμένει επί δεκαετίες στην πάλη ενάντια στην… ελληνική γλώσσα και η Δεξιά, με τον Ράλλη, θα την κάνει νόμο του κράτους. Αυτός είναι ένας συνήθης καταμερισμός εργασίας μεταξύ τους, εκτός από έκτακτες συνθήκες οπότε αναλαμβάνει η Αριστερά να φέρει σε πέρας και τα δύο καθήκοντα, όπως συνέβη στην Κίνα, ή… στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ. [Οι Κινέζοι, ως το πρότυπο του αναδυόμενου μεγα-κράτους του μέλλοντος, φαίνεται να έχουν επιτύχει έναν καταπληκτικό συνδυασμό των δύο προτύπων. Και κρατισμός με Κομουνιστικό Κόμμα και…πολυεθνικές κάνοντας πράξη, με τον τρόπο τους, την «υπέρβαση» Αριστεράς-Δεξιάς! Οι πρόεδροι των πολυεθνικών τους είναι «ιδιώτες» και ταυτόχρονα αξιωματούχοι του κόμματος. ]

Διαβάστε περισσότερα…

Η συμβολή της Ελλάδας στη νίκη

28 Οκτωβρίου, 2016 Σχολιάστε

1940.JPGΗ συμβολή της Ελλάδας στη νίκη

«Ομπρός κ’ η Ελλάδα σκώθηκε

Και διασκορπάει τα σκότη!

Ανάστα η Ανθρωπότη,

Κι ακλούθα την…Ομπρός!».

Άγγελος Σικελιανός

«Κατακλίθημεν άνθρωποι και ανηγέρθημεν έθνος», γράφει ο Άγγελος Βλάχος την μεγάλη εκείνη μέρα που άρχιζε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος.

Πράγματι, η προ του πολέμου κατάσταση στην Ελλάδα, δεν ήταν και η ιδανικότερη. Ο Μεταξάς, ικανότατος στρατιωτικός προετοίμαζε την πατρίδα για παν ενδεχόμενο, όμως η αστάθεια και ο διχασμός και του τότε πολιτικού και παραπολιτικού κόσμου, δεν εξασφάλιζε την σύμπνοια και την ενότητα, που απαιτεί ένας εθνικός αγώνας.

Αντίβαρο όμως σʼ αυτήν την δυσαρέσκεια λαού, αποτέλεσαν οι ιταλικές αθλιότητες. Η τυχοδιωκτική πολιτική των Ιταλών από το 1912 ακόμη, όταν αρνήθηκαν να παραδώσουν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα, οι μωροφιλόδοξες βλέψεις τους στην Αλβανία, οι οποίες στέρησαν την ενσωμάτωση-απελεύθερωση της Βορείου Ηπείρου στον ελληνικό κορμό, η ύπουλη και προκλητική υποστήριξη του σφαγέα Κεμάλ κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία, ο βομβαρδισμός την 27η Αυγούστου 1923 της Κέρκυρας, ως αντίποινα για την δολοφονία του Ιταλού στρατηγού Τελίνι από, όπως αποδείχτηκε αργότερα, αλβανική συμμορία, βομβαρδισμός που προκάλεσε τον θάνατο αρκετών εξαθλιωμένων προσφύγων από την Μικρά Ασία, ήταν λίγα από τα γεγονότα που κατέλειπαν οργή και αγανάκτηση στον ελληνικό λαό κατά των Ιταλών.

Γνωστά είναι και τα γεγονότα την περίοδο του Φασισμού, με τις συνεχείς προκλητικές δηλώσεις περί αναβίωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Διαβάστε περισσότερα…

28η Οκτωβρίου 1940: Το ηρωικό «ΟΧΙ» της Ελλάδας στην Ιταλία

28 Οκτωβρίου, 2016 Σχολιάστε
28η Οκτωβρίου: Μία ημέρα, που γράφτηκε στην ιστορία για το ηρωικό «ΟΧΙ» της Ελλάδας στον Μουσολίνι.
Μία ημέρα, που άραγε η νεολαία γνωρίζει τον πραγματικό λόγο που την εορτάζουμε;
Τι έγινε την 28η Οκτωβρίου 1940;
Η ιταλική κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία της Ελλάδος. Η απάντηση της κυβέρνησης Μεταξά στο τελεσίγραφο ήταν αρνητική.
Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της χώρας μας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.
Ουσιαστικά, την 28η Οκτωβρίου η Ελλάδα γιορτάζει την είσοδό της στον πόλεμο, ενώ οι περισσότερες άλλες χώρες γιορτάζουν την ημερομηνία λήξης του πολέμου.
Για πρώτη φορά η επέτειος γιορτάστηκε επίσημα το 1944 με παρέλαση ενώπιον του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.
Κάθε χρόνο, αυτήν την μέρα πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη η στρατιωτική παρέλαση, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, η οποία συμπίπτει με τον εορτασμό της απελευθέρωσης της πόλης κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και τη μνήμη του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου.

Διαβάστε περισσότερα…

Το ΣτΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή όταν η δουλειά είναι ντροπή

27 Οκτωβρίου, 2016 Σχολιάστε

Γράφει ο Κίμων Ρηγόπουλος
Ένας εμποδισμένος λυγμός διαπερνούσε τον μεστό συγκίνησης λόγο της κυβερνητικής εκπροσώπου όταν ανακοίνωνε τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την απόφαση του ΣτΕ.
Η υποκρισία της πάλαι ποτέ αριστεράς χτύπησε κόκκινο. Εκείνο το κόκκινο που δεν κοκκινίζει τον υποκριτή γιατί αυτός κάνει τη δουλειά του και ως γνωστόν ποτέ η δουλειά δεν είναι ντροπή.


Ούτε λίγο ούτε πολύ η κ. Γεροβασίλη, ως ματαιωμένη ερυθροσταυρίτισσα, μας εξήγησε ότι η απόφαση του ΣτΕ ακυρώνει την ευγενή πρόθεση της κυβέρνησης να διαμοιράσει το τίμημα των αδειών στα πάσχοντα από ασιτία παιδάκια και στα πάσχοντα από έλλειψη νοσηλευτών νοσοκομεία. Δεν παρέλειψε δε να προσθέσει ότι το ΣτΕ που έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά είναι το ίδιο που νομιμοποίησε τα μνημόνια.

Εκείνο που, εκ παραδρομής φυσικά, της διέφυγε είναι πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο νομιμοποίησε τα μνημόνια της εξαέρωσης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και τα εφαρμόζει με τρόπο που έχει προκαλέσει τον εγκωμιασμό της διεθνούς των καπιταλιστών και συνεταίρων της.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι καταδικασμένη εξαιτίας της συνειδητής επιλογής της να παίξει τον ύμνο του ραγιαδισμού ως το τέλος- της, συχνά να φαλτσάρει. Και αυτό συμβαίνει γιατί οι νότες του καθισμένου ύμνου έρχονται σελίδα σελίδα στην εγχώρια ορχήστρα από τον μεγάλο και εκκεντρικό συνθέτη με αποτέλεσμα ο ενθουσιώδης αυτοσχεδιασμός της να ακυρώνεται. Με άλλα λόγια, ο επαγγελματίας καταβροχθίζει σαν μεζεδάκι την ερασιτεχνική πονηριά των υπηκόων του.

Διαβάστε περισσότερα…

ΣΟΣ Νηφάλιου Αμερικανικού Περιοδικού:

27 Οκτωβρίου, 2016 1 Σχολιο

Ολισθαίνουμε σε Πόλεμο με τη Ρωσία
Κύριο ΄Αρθρο του ΄Εγκυρου Περιοδικού «Nation»
Το περιοδικό «Τhe Nation”, έπαλξη της παλιάς φιλελεύθερης Αμερικής και της άγρυπνης, έντιμης και αδέκαστης δημοσιογραφίας, ξεχωρίζει ως παραφωνία ισορροπίας και νηφαλιότητας στον παροξυσμό αντιρωσικής υστερίας που συνέχει το σύνολο σχεδόν των παραδοσιακών ΜΜΕ στις ΗΠΑ, με την άμεση παρότρυνση και έμμεση τροφοδότηση παραγόντων του αμερικανικού κράτους και παρακράτους. Το κατωτέρω άρθρο του- σε ιδιαίτερα προσεγμένη και απείρως ηπιότερη διατύπωση από πολλών δεκάδων άλλων παραπλήσιων άρθρων στα ενημερωτικά Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης- επισημαίνει την επείγουσα ανάγκη φρένου στον άφρονα καλπασμό προς τον πυρηνικόν Αρμαγεδδώνα.

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού
«Tις τελευταίες εβδομάδες, οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις έχουν φθάσει σε μια ίσως μοιραία και εξαιρετικά επικίνδυνη καμπή, που προκλήθηκε από αυξανόμενες εντάσεις σε πολλαπλά και αλληλένδετα μέτωπα. Αναφέρεται ότι η CIA ετοιμάζει «μια μυστική ηλεκτρονική ενέργεια» σε αντίποινα για την θρυλούμενη ρωσική υποκλοπή ηλεκτρονικών μηνυμάτων της Εθνική Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο ίδιος ο αντιπρόεδρος Μπάϊντεν διακήρυξε ότι η κυβέρνηση θα «στείλει ένα μήνυμα» στο Ρώσο πρόεδρο Πούτιν, «τη στιγμή που αυτή θα επιλέξει». Η προεκλογική εκστρατεία της Κλίντον κατήγγελλε τον Ρώσο πρόεδρο ότι «προσπαθούσε να βάλει το δάκτυλό του στη ζυγαριά, προσπαθώντας με κυβερνο-επιθέσεις,να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα.»

Διαβάστε περισσότερα…

Γιατί η τρόικα εγκαταλείπει τον Τσίπρα!…

27 Οκτωβρίου, 2016 Σχολιάστε

Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος
Αλήθεια, τι ζήτησε ο έλληνας πρωθυπουργός από την κ. Μέρκελ, τον κ. Ολάντ και από τους επικεφαλείς των λεγόμενων Θεσμών; Να του επιτρέψει η τρόικα να παραμείνει στη κυβερνητική εξουσία, για να λάβει η «συμφωνία» τους σάρκα και οστά!
Πώς; Μα, με την πραγματοποίηση ενός μέρους τουλάχιστον εκ των βραχυπρόθεσμων μέτρων για το χρέος , έτσι ώστε να μπορέσει η κυβέρνησή του να συνεχίσει να επικοινωνεί («πουλά») τα μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, ιδιωτικοποιήσεων και αντιοικονομικής στην ουσία φορολογικής πολιτικής στον ελληνικό λαό ως άδικη μεν αλλά αναγκαία διαδικασία που θα καταλήξει στην βιωσιμότητα της ελληνικής οικονομίας, με την μετατροπή του χρέους σε «βιώσιμο».
Δηλαδή, ο κ. Τσίπρας λέει: εγώ εφαρμόζω εξαναγκαστικά το μνημόνιο-λιτότητας που έχω συμφωνήσει, αλλά  για να συνεχίσω να το κάνω χωρίς μείζονες έως ανατρεπτικές αντιδράσεις στο ….

εσωτερικό – από τον δικό μου τουλάχιστον πολιτικό χώρο – ζητώ την διαλογική (discursive) [δηλώσεις και εκδηλώσεις] υποστήριξη και κατά ένα ελάχιστο έστω βαθμό υλική βοήθεια (nondiscursive) [: περεταίρω εξομάλυνση των περιόδων αποπληρωμής, πρόγραμμα  προστασίας της Ελλάδας από μελλοντικές αυξήσεις των επιτοκίων, άμεσα μέτρα για την εξάλειψη μιας μεγάλης αύξησης των επιτοκίων το 2017 σε ένα μικρό μέρος του χρέους και μερική έστω, αλλά επίσημη, ένταξη στον Μηχανισμό Ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ].

Με μια κουβέντα, ο κ Τσίπρας ζητεί να «αγοράσει» χρόνο ισορροπώντας την μεγέθυνση της λιτότητας με ένα σταδιακό έστω reprofiling του «επίσημου» ελληνικού χρέους, έτσι ώστε να μπορέσει να παραμείνει στα πράγμα στη βάση της πρόσβλεψης για αναχρηματοδότηση από πόρους της αγοράς και με την προβολή στο εσωτερικό της ικανοποίησης (: επιτυχίας) του βασικού του στόχου, που είναι η ελάφρυνση από το χρέος  – έστω, όχι ως πλήρες σχέδιο αναδιάρθρωσης (restructuring).

Διαβάστε περισσότερα…

Πνευματικά ανοχύρωτοι

27 Οκτωβρίου, 2016 Σχολιάστε

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και η «Μεγάλη Ιδέα» του για την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας προστίθενται στα ουκ ολίγα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει ο λαός μας.
Έχουμε ήδη γράψει για τις αληθινές στοχεύσεις του νεοσουλτάνου και για το πού μπορεί να φτάσει η κλιμάκωση της κρίσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την οποία μπορεί να προκαλέσει από μέρα σε μέρα. Μεταξύ άλλων αναφέρθηκαν τα εξής:

«Ο πρόεδρος της Τουρκίας (που ανακινεί πάλι την αλλαγή του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας) μετά την απόπειρα πραξικοπήματος που έγινε σε βάρος του μοιάζει με ταύρο εν υαλοπωλείω και βγάζει τον χειρότερο εαυτό του, που παραπέμπει στους άγριους προγόνους του. Οταν εμφανίστηκαν τα συμπτώματα της νέας “κρίσης” που στήνει ο Ερντογάν, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επιχείρησε να τα αντιμετωπίσει με ψυχραιμία, μιλώντας αρχικά με “κύκλους” και υποστηρίζοντας ότι ο “σουλτάνος” επιχειρεί να στείλει μήνυμα στο εσωτερικό της χώρας του και κυρίως στους κεμαλιστές.

Απ’ ό,τι φάνηκε από τις εξελίξεις, δεν επρόκειτο για περαστική… ασθένεια, αλλά για μια συνολική αναθεώρηση της πολιτικής της Τουρκίας που ανατρέπει σταθερές και δεδομένα».

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβάλλει καταστάσεις, καθεστώτα και πρόσωπα στη γειτονική χώρα. Απλώς με την ενδυνάμωση της εθνικής άμυνας της πατρίδας μας μπορεί να υποδειχθεί σε κάθε Τούρκο αξιωματούχο που καβάλησε το καλάμι πόσο ακριβά μπορεί να τους κοστίσουν οι πάσης φύσεως αποκοτιές.

Διαβάστε περισσότερα…

Στην Μοσούλη η «μάχη των μαχών»;…

26 Οκτωβρίου, 2016 Σχολιάστε

Οδεύουμε σε ένα νέο χάρτη στη Μέση Ανατολή ή σε έναν ολοκληρωτικό παγκόσμιο πόλεμο;

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Σκεπτικιστές αναλυτές ήδη αναφέρουν πως η μάχη της Μοσούλης θα είναι η μάχη των μαχών και ίσως να είναι εκείνο το κομβικό σημείο που θα «εξαναγκάσει» όλες τις πλευρές να θέσουν με τον πλέον επίσημο τρόπο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τις «νέες συνθήκες» στη Μέση Ανατολή, μέσω των οποίων θα αναδιαταχθούν τα σύνορα των χωρών της περιοχής, ενώ ένα μία ή και δύο νέες χώρες θα κάνουν την επίσημη διεθνή τους εμφάνιση: Το Κουρδιστάν και το Ισλαμικό Κράτος… ως «αναγκαίο κακό», που όμως θα ωφελήσει τα μέγιστα στην δημιουργία εστίας ανησυχίας και, φυσικά, σοβαρό λόγο εξοπλισμού και αναζήτησης διεθνών ισχυρών συμμάχων για όλους όσους θα έχουν την «τύχη» να συνορεύουν μαζί του.

Η μάχη της Μοσούλης μπορεί να ξεκίνησε, αλλά τα Ιρακινά στρατεύματα απέχουν μερικά χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουν τα περίχωρα της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ, μετά τη Βαγδάτη. Στην πόλη που βρίσκεται τα χέρια των τζιχαντιστών και στην οποία έχουν εγκλωβιστεί περίπου 2 εκατομμύρια άμαχοι πολίτες. Είναι η τελευταία μεγάλη πόλη που βρίσκεται υπό την κατοχή του Ισλαμικού Κράτους, αφού προηγουμένως η Τικρίτ έπεσε στα χέρια του ιρακινού στρατού τον Απρίλιο του 2014, η Ραμάντι τον Δεκέμβριο του 2015 και η Φαλούτζα απαλλάχτηκε από τους τζιχαντιστές τον Ιούνιο του 2016.

Ήρθε, λοιπόν, και η σειρά της Μοσούλης, όμως στην πόλη αυτή, που αποτελεί και το τελευταίο ισχυρό προπύργιο του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ, βρίσκονται οχυρωμένοι περισσότεροι από 8.000 καλά εκπαιδευμένοι και φανατικοί τζιχαντιστές, ενώ σε καθημερινή βάση δεκάδες βαριά οπλισμένοι τζιχαντιστές εισέρχονται για να ενισχύσουν την άμυνα της άτυπης πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους και αναμένεται να αυξηθεί ο αριθμός τους περίπου στις 15.000 στην τελική μάχη κατά του Ιρακινού στρατού, των σιιτών πολιτοφυλάκων και των Κούρδων Πεσμεργκά, δηλαδή σε ένα μικρό στρατό περίπου 50.000 καλά εξοπλισμένων και οργανωμένων στρατιωτών (που χρησιμοποιούν εξειδικευμένα αμερικανικά οπλικά συστήματα).

Μέχρι αυτή τη στιγμή δυνάμεις των Πεσμεργκά, των σιιτών πολιτοφυλάκων (που διεξάγουν τον δικό τους «ιερό πόλεμο» κατά των σουνιτών τζιχαντιστών) και του Ιρακινού στρατού, καταλαμβάνουν χωριά και εκτάσεις στην περίμετρο της Μοσούλης, σφίγγοντας τον κλοιό και αποκόπτοντας τις οδούς ανεφοδιασμού των τζιχαντιστών. Τη στιγμή, όμως που θα ολοκληρωθεί η περικύκλωση της Μοσούλης, θα πρέπει να αποφασισθεί και το επόμενο βήμα: Θα υπάρξει παρατεταμένη πολιορκία ή θα επιχειρηθεί μια αιματηρή (με άγνωστο αριθμό νεκρών στρατιωτών και πολιτών) στρατιωτική είσοδος;

Στην περίπτωση της πολιορκίας, και με δεδομένη την ύπαρξη ενός πολύ μεγάλου αριθμού άμαχου πληθυσμού μέσα στη Μοσούλη, που οι τζιχαντιστές χρησιμοποιούν ήδη ως ανθρώπινες ασπίδες, θεωρείται βέβαιη η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας με την εμφάνιση των πρώτων νεκρών από ελλείψεις ιατροφαρμακευτικού υλικού αλλά και τροφίμων, ενώ ήδη εκφράστηκαν ανησυχίες για τις εκτελέσεις άμαχου πληθυσμού από το Ισλαμικό Κράτος, που προσπαθεί να επιβάλει την τρομοκρατία προκειμένου να μην συνεργαστούν και να μην δώσουν πληροφορίες στον Ιρακινό στρατό.
Πώς θα αντιμετωπιστεί από το Ιράκ αυτή η (στοχευμένη σύμφωνα με πολλούς ανεξάρτητους παρατηρητές) «έκρηξη» ανθρωπισμού από τη διεθνή κοινότητα, αλλά και την επιβολή τρομοκρατίας από τους τζιχαντιστές; Ταυτόχρονα, και με τον χρόνο να λειτουργεί υπέρ της προπαγάνδας του Ισλαμικού Κράτους, πως θα αντιμετωπιστούν πιθανότατες τρομοκρατικές ενέργειες σε δυτικές χώρες, οι οποίες θα γίνονται προς την κατεύθυνση υποστήριξης της πολιορκούμενης Μοσούλης; Πώς θα αντιδράσουν οι δυτικές κυβερνήσεις στο νέο κύμα τρομοκρατίας και πως θα επιχειρήσουν να σταματήσουν την Ιρακινή κυβέρνηση από την προσπάθειά της να εξαλείψει τον κίνδυνο της ύπαρξης του Ισλαμικού Κράτους;

Στην περίπτωση που θα αποφασισθεί μια στρατιωτική τύπου επέμβαση και είσοδος του Ιρακινού στρατού στη Μοσούλη, θα υπάρξει ένα πρωτοφανές λουτρό αίματος από τους αποφασισμένους για όλα τζιχαντιστές.

Οι ειδικοί ήδη κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας πως η Μοσούλη έχει μετατραπεί σε μια τεράστια βόμβα και σε ένα τεράστιο νεκροταφείο. Τόσο τα παγιδευμένα κτίρια, όσο και οι οργανωμένες θέσεις άμυνας, αλλά και οι στοές μετακίνηση και διαφυγής των τζιχαντιστών, πρόκειται να αποτελέσουν αιτία θανάτου για άγνωστο αριθμό ιρακινών στρατιωτών (οι ομάδες σιιτών πολιτοφυλάκων δεν πρόκειται να συμμετάσχουν στην επιχείρηση κατάληψης της Μοσούλης, λόγω σοβαρών περιστατικών κατά των σουνιτών, τα οποία έχουν καταγραφεί –αλλά δεν έχουν αποδειχθεί- σε άλλες πόλεις και χωριά όπου έδρασαν), αλλά και αμάχων πολιτών.
Υπάρχουν επίσης πληροφορίες για άγνωστο αριθμό υπόγειων πλήρως εξοπλισμένων καταφύγιων που βρίσκονται στην Μοσούλη, τα οποία παρέχουν προστασία και από εναέριους βομβαρδισμούς, ενώ οι είσοδοί τους βρίσκονται σε κατοικημένες περιοχές, οι οποίες ακόμη και αν καταληφθούν θα αποτελέσουν σημεία σφαγής των ιρακινών δυνάμεων που θα εξαναγκαστούν να βρεθούν αντιμέτωποι με ένα θανατηφόρο αντάρτικο πόλεων και ένα κυνήγι φαντασμάτων μέσα στα ερείπια της πόλης, ενώ θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα γίνει χρήση χημικών από την πλευρά των τζιχαντιστών.

Τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία ανέγνωσαν εγκαίρως την «παγίδα της Μοσούλης», που μπορεί να πυροδοτήσει μια πρωτοφανούς μεγέθους τρομοκρατική εκστρατεία σε χώρες της Δύσης.
Και μπορεί η Ρωσία να πολεμάει τους τζιχαντιστές, αλλά έχει ήδη εξασφαλίσει τα δικά της εφαλτήρια στη Συρία (αν και επιχειρεί να προσελκύσει και τους Κούρδους της Συρίας) και δεν επιθυμεί περαιτέρω εμπλοκή της σε έναν πόλεμο που έχει όλα τα συστατικά να μετατραπεί σε παγκόσμια σύρραξη.
Από την πλευρά των ΗΠΑ, η επάνοδος στη Μέση Ανατολή απαιτεί  ορατούς και αόρατους συμμάχους, προκειμένου να αντισταθμιστεί επαρκώς η ρωσική παρουσία, αλλά και για να ικανοποιηθούν στον μέγιστο δυνατό βαθμό τα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά σχέδια της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Έτσι, με δεδομένη την συμμαχία με τους Κούρδους (τουλάχιστον του Βόρειου Ιράκ και ενός μέρους της βόρειας Συρίας), με την Ιρακινή κυβέρνηση να αντιμετωπίζει με προβληματισμό την «αμερικανική φιλία», θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ θα επιχειρήσει να διατηρήσει -τουλάχιστον σε αρχικό στάδιο μια θέση «ουδετερότητας» (εν όψει και των αμερικανικών εκλογών, το αποτέλεσμα των οποίων ενδεχομένως θα κρίνει – σηματοδοτήσει πολλά περισσότερα από την μάχη στη Μοσούλη) με κύριο στόχο την τελική κατάθεση «ειρηνευτικής πρότασης» που θα οδηγήσει στην προσδοκώμενη για τις ΗΠΑ αναδιάταξη του χάρτη της περιοχής με τη δημιουργία τόσο του Κουρδικού όσο και του Ισλαμικού Κράτους…

Ο τούρκος πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχοντας εργαστεί έως και σήμερα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός νέου χάρτη στη Μέση Ανατολή (με την απρόσκοπτη βοήθεια που παρείχε στους τζιχαντιστές), που θα καλύπτει πλήρως τα συμφέροντα της Τουρκίας, επιθυμεί την στρατιωτική είσοδο – επέμβαση της Τουρκίας τόσο στη Βόρεια Συρία όσο και στο Βόρειο Ιράκ, προκειμένου να έχει τη δυνατότητα (μέσω της εμπλοκής αλλά και της κατοχής εδαφών) να καθίσει ως πανίσχυρός παίκτης, γεωστρατηγικός και γεωπολιτικός ομοτράπεζος ΗΠΑ και Ρωσίας, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Ήδη έθεσε επισήμως το ζήτημα μη αναγνώρισης (αλλά έως τώρα σεβασμού από την πλευρά της Τουρκίας…!) όλων των διεθνών συνθηκών και ουσιαστικά θέτει θέμα εκ του μηδενός συζήτησης των πάντων, απειλώντας έμμεσα Ευρώπη και ΝΑΤΟ μέσω Αιγαίου, Κύπρου και λαθρομεταναστών.

Κάποιοι αναλυτές ισχυρίζονται πως ο τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να ανακατέψει την τράπουλα, αλλά η αλήθεια είναι πως ο Ερντογάν επιχειρεί να αλλάξει την τράπουλα, με δική του και μάλιστα «σημαδεμένη». Επιχειρεί να βάλει μονομερώς τους δικούς του όρους και απαιτήσεις, με πρόφαση την υπεράσπιση των σουνιτών πολιτών (και τζιχαντιστών;), αλλά και των τουρκμένων που ζουν στη βόρεια Συρία και στο Βόρειο Ιράκ. Γι αυτό και επιμένει τόσο στην συμμετοχή (με υποστηρικτικό ρόλο, αφού η μάχη της Μοσούλης, εάν συμβεί, θα είναι ιδιαιτέρως αιματηρή) της Τουρκίας τόσο στο βόρειο Ιράκ όσο και στην βόρεια Συρία. Όσο για το αντιστάθμισμα της έμμεσης απειλής προς τα δυτικά σύνορα της Τουρκίας, δηλαδή προς την Ελλάδα, αυτό είναι ένα θέμα που θα πρέπει πρωτίστως να απασχολήσει σοβαρά (και όχι σε λεκτικό μόνο επίπεδο) την ελληνική πλευρά, η οποία μέχρι στιγμής δείχνει να μην αντιλαμβάνεται το μέγεθος των όσων συμβαίνουν σε Συρία και Ιράκ και αδυνατεί (ή δεν θέλει) να αντιδράσει ισόποσα στην προκλητικότητα και τις απειλές του τούρκου προέδρου.

Μέχρι στιγμής οι μάχες στην ευρύτερη περιοχή της Μοσούλης γίνονται με αυτοκίνητα – βόμβες και με μικρές ομάδες τζιχαντιστών που κερδίζουν χρόνο για την περαιτέρω οργάνωση του αμυντικού σχεδιασμού της πόλης της Μοσούλης. Σύμφωνα με πληροφορίες, όπως αυτές μεταδίδονται από ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία, θεωρείται δεδομένο πως στην πόλη της Μοσούλης έχουν ήδη εισέλθει άνδρες των ειδικών επιχειρήσεων που προσπαθούν να οργανώσουν ομάδες αντίστασης και δίκτυα πληροφόρησης για τις –συνεχώς μετακινούμενες- θέσεις των τζιχαντιστών, ενώ σημειώνονται οι είσοδοι καταφυγίων και στοών μετακίνησης (τούνελ) που χρησιμοποιούνται από το Ισλαμικό Κράτος. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως ο αρχηγός και πνευματικός ηγέτης των τζιχαντιστών Μπαγκντάντι, βρίσκεται φυλασσόμενος στην Μοσούλη, ενώ κάποιοι αρχηγοί ομάδων τζιχαντιστών που προσπάθησαν να διαφύγουν, είτε σκοτώθηκαν κατά τη διαδρομή διαφυγής τους είτε εκτελέστηκαν από το Ισλαμικό Κράτος.

Σε κάθε περίπτωση, και εάν επιχειρηθεί μια στρατιωτική επέμβαση στη Μοσούλη, ο αριθμός των νεκρών θα δημιουργήσει σοκ στη διεθνή κοινότητα, και θα σταθεί πιθανότατα η αφορμή για την έναρξη μιας ειρηνευτικής διαδικασίας που θα βυθίσει την Μέση Ανατολή στην απόλυτη αβεβαιότητα, αφού θα δημιουργηθούν νέες κράτη αλλά και νέες συμμαχίες που θα εξυπηρετούν τα γνωστά ή νέα συμφέροντα που θα εμφανιστούν μετά το «μοίρασμα της πίτας».

Τέλος, υπάρχει σοβαρότατο ενδεχόμενο, να αποφασισθεί μια πολιορκία της Μοσούλης καιμια «στροφή του ενδιαφέροντος» τόσο από τους τζιχαντιστές όσο από τις χώρες της Δύσης προς τη Συρία και ιδιαίτερα στο Χαλέπι, που βρίσκεται υπό πολιορκία και στην Ράκκα που αναμένεται να γίνει ο επόμενος στόχος του Διεθνούς Συνασπισμού αλλά και του Συριακού Στρατού (συνεπικουρούμενος από τη Χεζμπολά και τους Κούρδους της Συρίας) που θέλει να αποφύγει την δημιουργία «επιπλοκών» με τρίτους. Χώροι στους οποίους αναμένεται να συγκεντρωθούν τζιχαντιστές για να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων για να κερδίσουν χρόνο ώστε να προλάβουν κάποιοι να θέσουν «αναγκαστικά» θέμα δημιουργίας ενός Ισλαμικού Κράτους. Ακόμη και σε αυτή την εξέλιξη, εντός του Συριακού εδάφους, η Μόσχα έχει δηλώσει (τουλάχιστον για το Χαλέπι) πως θα «συνθλίψει» την ισλαμική τρομοκρατία, οπότε οι εξελίξεις είναι ανοιχτές προς την κατεύθυνση μιας τελικής συμφωνίας που πολύ δύσκολα θα μπορέσει να βάλει στο τραπέζι επίδοξους «παίκτες» ως συνομιλητές του νέου χάρτη της Μέσης και Εγγύς Ανατολής.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να αποδομεί τον Τσίπρα

26 Οκτωβρίου, 2016 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να αποδομεί τον Τσίπρα

\Οι αρνήσεις που εισπράττει ο Πρωθυπουργός από το κόμμα του είναι πολλές και δείχνουν ότι έχει μπροστά του δύσκολες ημέρες. Τα «όχι» των Σκουρλέτη, Φίλη, Ξανθού και Δρίτσα, και η «αποδοκιμασία» της ΚΕ σε Ρήγα, Μπαλτά και Γεροβασίλη μαρτυρούν ισχυρούς κλυδωνισμούς

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Εχοντας εισπράξει αρνήσεις από τον Φρανσουά Ολαντ, την Ανγκελα Μέρκελ και άλλους διεθνείς συνομιλητές του για το χρέος, ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στην Αθήνα την Παρασκευή το βράδυ από τις Βρυξέλλες και μέσα σε λίγες ώρες εισέπραξε αρνήσεις και από τα στελέχη του κόμματός του _ για άλλα ζητήματα.

Κάποιοι από τους κορυφαίους υπουργούς του δεν «τσίμπησαν» στα όσα έλεγε μόλις μία εβδομάδα νωρίτερα, όταν προσπάθησε από το βήμα του Συνεδρίου να πείσει για το πόσο σημαντικό είναι να εργαστεί κάποιος για τον (μνημονιακό – αυτό δεν το είχε πει…) ΣΥΡΙΖΑ, ενώ άλλοι, τους οποίους ο ίδιος θέλησε να έχει στο κόμμα, δεν ψηφίστηκαν από το κόμμα και έτσι έμειναν μετέωροι. Ή μήπως όλοι αυτοί προετοιμάζονται για την «επόμενη ημέρα»;

Προσπαθώντας να συνδέσει κόμμα, κυβέρνηση και μηχανισμούς, ο κ. Τσίπρας θέλησε να έχει εν όψει και εκλογών που κάποια στιγμή θα γίνουν, κάποιον άλλον γραμματέα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ηθελε τον Πάνο Σκουρλέτη. Αρνήθηκε. Μπορεί να ήθελε τον Νίκο Φίλη. Αρνήθηκε και αυτός. Κατέληξε στον μόνο πρόθυμο Παναγιώτη Ρήγα. Που ψηφίστηκε μεν, αλλά εισέπραξε και μία αποδοκιμασία από το ένα τέταρτο του κόμματος, που φάνηκε ότι επέλεξε αυτόν τον τρόπο για να στείλει τα μηνύματά του.

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: