Αρχείο

Archive for 17 Μαρτίου, 2017

Θυσία και αρχηγεσία

17 Μαρτίου, 2017 1 Σχολιο

Αντώνης Καρακούσης

Οσοι έχουν αίσθηση των συνθηκών που επικρατούν στην επιχειρηματική αγορά, σπάνια έχουν να διηγηθούν κάποια ιστορία επιτυχίας σε τούτο τον καιρό της μεγάλης κρίσης. Αντιθέτως, οι περισσότεροι περιγράφουν ατελείωτες ιστορίες καταστροφής και πτωχεύσεων.

Ιδιαιτέρως οι λογιστές, οι οποίοι εξ επαγγέλματος αποτυπώνουν την πραγματική θέση των επιχειρήσεων και των επαγγελματιών, αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι εξαντλούνται πλέον και τα πιο ζωντανά κομμάτια της οικονομίας.

Εξανεμίζονται, όπως λένε, εξαιτίας της μακράς παραμονής σε συνθήκες ύφεσης και εισοδηματικής καχεξίας, τα τελευταία αποθέματα πόρων και δυνατοτήτων.

Με τις τράπεζες ουσιαστικά νεκρές, τη ρευστότητα περιορισμένη, τις πιστώσεις ανύπαρκτες και τα εισοδήματα διαρκώς συρρικνούμενα, το πλήθος των δραστηριοτήτων πιέζεται αφόρητα.

Οπως θα διαβάσετε σε άλλες στήλες της εφημερίδας, υποχωρούν ακόμη και οι πωλήσεις ζωτικών τροφίμων, όπως το γάλα, γεγονός που καταγράφεται μόνο σε πολεμικές περιόδους.

Διαβάστε περισσότερα…

Το τοξικό ελληνικό δίλημμα

17 Μαρτίου, 2017 1 Σχολιο

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Όταν αρνείται κανείς να επιλέξει ανάμεσα στις ρεαλιστικά υφιστάμενες λύσεις των προβλημάτων του ή δεν επιλέγει κάποια από αυτές έγκαιρα, υφίσταται δυστυχώς όλα τα μειονεκτήματα τους, χωρίς το παραμικρό πλεονέκτημα – κάτι που κοστίζει τελικά πανάκριβα.
«Η ανθρώπινη ζωή είναι πολύ σύντομη, η επιστήμη ατελείωτη, ο χρόνος λίγος, η πείρα λανθασμένη και η απόφαση γεμάτη ευθύνες» (Ιπποκράτης).

Ανάλυση

Στην Ελλάδα αντιμετωπίσαμε από την αρχή μία κρίση δημοσίου χρέους, με την έννοια πως το κράτος ήταν αυτό που υπερχρεώθηκε – κάτι που συμβαίνει επίσης στην Ιταλία, αλλά όχι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ισπανία και η Ιρλανδία, η αιτία της κρίσης των οποίων ήταν η υπερχρέωση του ιδιωτικού τους τομέα.
Η υπερχρέωση του ελληνικού δημοσίου φυσικά προϋπήρχε. Φάνηκε όμως μετά το 2008, επειδή σταμάτησε ξαφνικά να αναπτύσσεται η οικονομία μας, λόγω της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης – οπότε άρχισαν να μειώνονται τα έσοδα του κράτους, αυξήθηκαν τα ελλείμματα, ενώ δυσκόλεψε ο βιώσιμος δανεισμός του, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων του.

Οι αιτίες τώρα της υπερχρέωσης του δημοσίου τομέα μίας χώρας, σε περιόδους ειρήνης, είναι συνήθως η διαφθορά, η διαπλοκή, η φοροδιαφυγή, η κακή λειτουργία του κρατικού (εισπρακτικού) μηχανισμού, τα θεσμικά ελλείμματα, η υπερβολικά χαμηλή φορολόγηση που δεν καλύπτει τις ανάγκες ενός υπερδιογκωμένου κράτους κοκ. – καταστάσεις που οδηγούν στον πλουτισμό του ιδιωτικού τομέα, χωρίς όμως να αιτιολογείται από την υγιή επιχειρηματικότητα, από την υψηλή παραγωγικότητα των εργαζομένων, από την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, καθώς επίσης από όλους τους υπόλοιπους παράγοντες που συντελούν στην αντικειμενική άνοδο του βιοτικού επιπέδου.

Όταν τώρα η υπερχρέωση μίας χώρας υπερβεί ένα ορισμένο επίπεδο ή/και γίνει εμφανής στα πλαίσια μίας χρηματοπιστωτικής κρίσης, υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι επίλυσης της: (α) η ονομαστική διαγραφή εκείνου του μέρους των χρεών που είναι πολύ δύσκολο να εξυπηρετηθούν ή (β) η μεταφορά των χρεών του δημοσίου στον ιδιωτικό τομέα. Στα πλαίσια αυτά τα εξής:

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: