Αρχείο

Archive for Νοέμβριος 17, 2017

Το τέλος της αριστερής ιδεολογικής κυριαρχίας

Νοέμβριος 17, 2017 Σχολιάστε

Τους απομένει μόνο το γάντζωμα στην εξουσία

Του Τάσου Αναστασίου από την Ρήξη τ. 138

Ήταν βράδυ Ιούλη σε ένα μπαρ, λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα του 2015, όταν στη διπλανή παρέα ακούστηκε μια υποψήφια για βραβείο αφέλειας ατάκα: Αριστερό είναι να μένεις μόνος σου και όχι με τους γονείς σου! Ήταν η εποχή που η τεσσαρακονταετής ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς έφτανε στο ζενίθ της, λίγες μέρες πριν γονατίσει μπροστά στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και αρχίσει να ξεφουσκώνει σαν τρύπιο λάστιχο. Μέχρι τότε, η αριστερά είχε καταφέρει να ταυτιστεί στη σκέψη της κοινής γνώμης όχι μόνο με την επαναστατικότητα, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ελευθερία, αλλά και με την ηθική ανωτερότητα, με το «καλό», με τη θρησκευτική (παραδόξως) έννοια του όρου, αντιγράφοντας την προτεσταντική ηθική των Δυτικοευρωπαίων που γέννησε εν τέλει –κατά Μαξ Βέμπερ– το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Ταυτόχρονα, και ενώ θεωρητικά δεν κατείχε την εκτελεστική εξουσία, η ιδιότητα του αριστερού αποτελούσε διαβατήριο για καριέρα στον κινηματογράφο, στη μουσική, στη λογοτεχνία, σε όλες γενικά τις τέχνες, στα πανεπιστήμια, στη δημοσιογραφία και σε οποιαδήποτε θέση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, από απλός κλητήρας μέχρι γενικός γραμματέας υπουργείου. Ο αριστερός, τις τελευταίες δεκαετίες, ήταν συνώνυμο του προοδευτικού, του δίκαιου, του αντιπάλου της αδικίας, του υπερασπιστή των φτωχών, του αντικαπιταλιστή, του εξεγερμένου, του αντιαμερικάνου, του αντισυστημικού. Επίσης, θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να ισχυριστεί ότι αριστερός θεωρείτο όποιος έπλενε τρεις φορές τη μέρα τα δόντια του (μετά από κάθε γεύμα) και όποιος μάζευε επιμελώς τα κακά του σκύλου του κατά τη διάρκεια της βόλτας στο πάρκο.

Διαβάστε περισσότερα…

Διανοητική μόλυνση καί τά ἀντίδοτά της

Νοέμβριος 17, 2017 Σχολιάστε

H διανοητική μόλυνση εἶναι στ’ ἀλήθεια μετά τήν ἐπικύρωση καί τήν ἐπανάληψη ἕνας ἀπό τούς πιό δραστήριους παράγοντες γιά τήν πειθώ. Ἀποτελεῖ ἕνα ψυχολογικό φαινόμενο πού ἔχει σάν συνέπεια ὄχι μόνο τήν μίμηση ὁρισμένων πράξεων, ἀλλά καί τήν ἀσυνείδητη ἀποδοχή συναισθημάτων καί πίστεων.

Ἡ διανοητική μόλυνση παρατηρεῖται σ’ ὅλα τά πλάσματα, ἀπό τά ζῶα ὡς τόν ἄνθρωπο, προπάντων ὅταν ἀποτελοῦν πλῆθος. Ἐπιδρώντας στίς πιό βαθιές περιοχές τοῦ ἀσυνείδητου εἶναι σχεδόν ἀπαλλαγμένη ὁλοκληρωτικά ἀπό τήν ἐπίδραση τῆς βούλησης καί τῆς λογικῆς.
Τα περισσότερα ἀπό τά συναισθήματα, τό κουράγιο κι ὁ φόβος, λόγου χάρη, μπορεῖ νά ἀποδειχτοῦν μεταδοτικά, “μολυσματικά”. Το ἴδιο εἶναι καί ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ συναδέλφωση, ἡ ἀφοσίωση. Ὁ πόλεμος μᾶς πρόσφερε ἀναρίθμητα παραδείγματα πάνω σ’ αὐτό. Το ἔνστικτο τοῦ κακοῦ τό ἴδιο εἶναι δυστυχῶς ἐξαιρετικά…
μολυσματικό.

Ἡ δύναμη τῆς διανοητικῆς μόλυνσης εἶναι τεράστια καί ἐλάχιστοι ἄνθρωποι εἶναι ἱκανοί νά τῆς ξεφύγουν. Κάτω ἀπ’ τήν ἐπιρροή της, οἱ χαρακτῆρες φτάνουν στό σημεῖο νά μεταμορφώνονται στιγμιαία, μά πολύ βαθιά. Ὁ βαθιά πεπεισμένος φιλειρηνιστής μπορεῖ νά γίνει ἕνας ἡρωικός πολεμιστής κι ὁ ἐφησυχασμένος ἀστός νά μεταβληθεῖ σέ παθιασμένο διαδηλωτή.
Εἶναι μέ τήν διανοητική μόλυνση πού, οἱ ἀπόψεις κι οἱ πίστεις διαδίδονται καί οἱ κοινωνίες σταθεροποιοῦνται.[…]

Ἦταν τό ἴδιο ἀπ’ αυτήν την διανοητική μόλυνση που, στίς μέρες μας ἡ τεράστια ρωσική στρατιά ἀποσυντέθηκε μέσα σέ λίγους μῆνες. Ὁ σοσιαλισμός θριάμβευσε ἐκεῖ τό ἴδιο, πολύ περισσότερο ἀπό τήν διανοητική μόλυνση πάρα ἀπό τίς χιμαιρικές ὑποσχέσεις του».
Gustave Le Bon «Ἡ ψυχολογία τῆς σύγχρονης ἐποχῆς», Ἀθήνα: 2016, ἐκδόσεις Αγγελάκη, σ.σ. 209-210

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: