Αρχείο

Archive for Δεκέμβριος 2017

Η διπλή πρόκληση της Τουρκίας στα Ίμια και την Κύπρο: Που στοχεύει ο Σουλτάνος

Δεκέμβριος 31, 2017 Σχολιάστε
Φωτογραφία του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ από τα Ίμια. www.gpapapostolou.comΦωτογραφία του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ από τα Ίμια. http://www.gpapapostolou.com
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ 

Στην Ελλάδα δίνουμε σημασία στα ασήμαντα πράγματα και προσπερνάμε τα σοβαρά, διότι έχουμε συνηθίσει να ζούμε στον φανταστικό κόσμο μας και να μην αντέχουμε την αλήθεια.
Μπορεί να σταθεί ακίνητη η μισή Ελλάδα μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες για να παρακολουθεί δέκα ανόητους να ανταγωνίζονται για τη φήμη των 15 λεπτών, αλλά δεν δίνει την παραμικρή σημασία για τις καθημερινές προκλήσεις της Τουρκίας στα Ίμια και στην Κύπρο, παρά το γεγονός -και αυτό είναι θετικό- ότι τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης δημοσιοποιούν τις τουρκικές ενέργειες.
Μπορεί μερικοί να ισχυριστούν ότι ζω σε ένα άλλο κόσμο ή μπορεί να θεωρήσουν πως υπερβάλλω, αλλά προχθές μεταξύ της Κω και της Τουρκίας, δημιουργήθηκε ένα σοβαρότατο περιστατικό εναντίον της ελληνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. Οι πληροφορίες μας αναφέρουν ότι οι Τούρκοι ήταν προκλητικότατοι και μία πηγή υποστήριξε ότι υπήρξε και ανταλλαγή πληροφοριών. Είναι μία πληροφορία που δεν επιβεβαιώθηκε από δεύτερη πηγή, αλλά δεν υπάρχει ούτε και διάψευση.
Στο μέτωπο της Ανατολικής Μεσογείου, η Τουρκία αντέδρασε στο δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να ερευνήσει στην κυπριακή ΑΟΖ για κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Έστειλε ξανά το Barbaros, και απειλεί ανοικτά μία χώρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Διαβάστε περισσότερα…

«Πιστεύω σαν τη μάνα μου, πιστεύω σαν παιδάκι»

Δεκέμβριος 31, 2017 Σχολιάστε

    Στέλιος Παπαθεμελής 

Ένας σύγχρονος αλλά προβληματιζόμενος αγνωστικιστής, ο Lesek Kolakowski, εντοπίζει πως το υπαρξιακό ερώτημα στις μέρες μας «δεν είναι αν υπάρχει Θεός, αλλά πού θα είχαμε φτάσει χωρίς Θεό»!

            Κάποιοι αδιόρθωτοι ιθαγενείς που φαντασιώνονται ότι πρωτοτυπούν, εξ αφορμής της Θείας Ενανθρωπήσεως – αυτοί δεν καταλαβαίνουν τέτοια – βαττολογούν κατά ιερών και οσίων.

            Εκ του περισσεύματος της καρδίας οι στίχοι του Αχιλλέως Παράσχου (1838-1895, εθνικός ποιητής της εποχής του, απαθανάτισε τις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις της, προσδοκίες και απογοητεύσεις και της δικής μας):

«Χριστέ! Σε τούτα τ’ άπιστα, καταραμένα χρόνια//, Που δεν πιστεύουν τίποτε, ούτ’ αγαπούν κανένα//, Που φως μας οδηγεί τυφλό και μας παγώνουν χιόνια//, Εγώ πιστεύω και αγαπώ ολόψυχα Εσένα!//

Πιστεύω σαν τη μάνα μου, πιστεύω σαν παιδάκι//, Πίνω τ’ αθάνατο νερό και αφήνω το φαρμάκι (…)

Πιστεύω! Να τα φώτα μου, το Ευαγγέλιό μου// Διαβάζω μ’ άδολη καρδιά και βρίσκω το Θεό μου.// Και ποιο σκοτάδι, ποια νυχτιά αυτό δεν εξορίζει;// Σαν ήλιος κάθε του ψηφί και γράμμα με φωτίζει.// Βλέπω, ακούω το Θεό, σε κάθε του σελίδα,// Και πιάνω με τα χέρια μου, την πιάνω την ελπίδα!»

Διαβάστε περισσότερα…

Η Τερέζα της Χερ Μάτζεστι στη Βάση της RAF εν Κύπρω

Δεκέμβριος 31, 2017 Σχολιάστε

Του Λάζαρου Μαύρου από την ιστοσελίδα apopseis.com

ΜΕ ΧΙΤΩΝΙΟ στρατιωτικής στολής παραλλαγής έμοιαζε το σακάκι που φορούσε η πρωθυπουργός της  κυβέρνησης της Χερ Μάτζεστι κ. Τερέζα Μέι την Παρασκευή 22 Δεκ. 2017 που επισκέφθηκε σε «ταξίδι αστραπή» τις βρετανικές στρατιωτικές βάσεις στην Κύπρο. Η συνέχιση ύπαρξης των οποίων, στην Κύπρο, απομένει ο μόνος ίσως λόγος για να προσαγορεύει ακόμη εαυτήν ως «Μεγάλη» η Βρετανία. 

ΕΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΕΙΧΕ η Βρετανία, άλλως Ηνωμένο Βασίλειο, τις βάσεις Ακρωτηρίου και Δεκέλειας στην Κύπρο, τότε η μόνη «Μεγάλη Βρετανία» που θα είχε απομείνει θα ήταν το… ομώνυμο ξενοδοχείο εκεί στην πλατεία Συντάγματος των Αθηνών…

ΚΑΙ ΟΣΑ ακριβώς δήλωσε η Βρετανίδα πρωθυπουργός προς το προσωπικό των βάσεων της, δίπλα από τα μαχητικά αεροσκάφη της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας RAF στην Κύπρο, αυτό ακριβώς το βρετανικό «μεγαλείο» υπονοούσαν, εννοούσαν κι εξηγούσαν. Αργότερα φόρεσε άλλο, μονόχρωμο μαύρο σακάκι, για να επισκεφθεί το νηπιαγωγείο των Βάσεων της…

ΕΙΠΕ μεταξύ άλλων η κ. Τ. Μέι στα στρατεύματά της: «Εδώ στην Κύπρο, είστε στο επίκεντρο της στρατιωτικής μας δράσης στην περιοχή. Από εδώ έχουν γίνει 1600 αεροπορικές επιθέσεις εναντίον στόχων του ISIS και υποστηρίχτηκαν 1450  στρατιώτες και άλλο προσωπικό που εργάζεται με τους συμμάχους και τους συνεταίρους μας στην Ιορδανία και το Ιράκ, στη μάχη κατά του ISIS και της αποτροπής επανεμφάνισης του. Επίσης, από εδώ στην Κύπρο, στηρίζετε τις προσπάθειές μας για την ευρύτερη σταθερότητα των συμμάχων μας στη Μέση Ανατολή από την οποίαν εξαρτάται η παγκόσμια ασφάλεια και ευημερία»…

Διαβάστε περισσότερα…

Για ποιον δουλεύουν;

Δεκέμβριος 31, 2017 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Για ποιον δουλεύουν;

Του Γιάννη Σιδέρη 

Αν κάτι δεν αποτελεί χαρακτηριστικό της κυβέρνησης είναι η συνέπεια. «Να φέρουν τις συμβάσεις του Ελληνικού, να δούμε για ποιον δουλεύουν», έλεγε κάποτε ο οργίλος Αλέξης Τσίπρας. Την Παρασκευή το απόγευμα υπέγραψε το προεδρικό διάταγμα για το Ελληνικό, πριν αναχωρήσει για διακοπές στην Σερβία. Κάποιος θα δικαιούτο να ισχυριστεί – κακεντρεχώς έστω και εν υπερβολή – ότι και ο ίδιος ήθελε να δουλεύει γι αυτόν που «δούλευαν» και οι άλλοι. Ωστόσο μια τέτοια κακεντρέχεια είναι δικαιολογητέα εξαιτίας του μένους που έδειχνε τότε, και το οποίο τώρα εξαερώθηκε στη βολικότητα της πρωθυπουργικής καρέκλας. Θα είναι ωστόσο λάθος το μένος εκείνο να παραγραφεί από την συλλογική μνήμη. Παράλληλα θα ήταν λογική μια αντίδραση της αντιπολίτευσης, να τον καλέσει με την σειρά της να φέρει την Βουλή τις συμβάσεις του Ελληνικού, ώστε να του αντιγυρίσει το ερώτημα «για ποιον δουλεύει».

Φυσικά δεν είναι πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, και αν είναι αφορά στον ίδιο, αν γλύφει εκεί που έφτυνε, όπως είπε ο Βενιζέλος. Το μείζον πρόβλημα αφορά στον λαό. Αφορά σε εκείνο το τμήμα των ψηφοφόρων, περί το 20% δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, με την «φυματική μνήμη» και την «φυματική αξιοπρέπεια… Σαρανταποδαρούσας», όπως θα έλεγε εν λογοτεχνικώ οίστρω, και ο γλωσσοπλάστης Ευκλείδης.

Αυτό το τμήμα του λαού δεν νιώθει προσβεβλημένο με τα τερατώδη και αήθη ψέματα που χειροκρότησε και αποδείχτηκαν κέλυφος άδειο. Το ότι όλοι οι πολιτικοί ψεύδονταν από πάντα, δεν αποτελεί επιχείρημα δικαίωσης για τον ΣΥΡΙΖΑ. Σαφώς έως τώρα όλοι οι πολιτικοί ψεύδονταν και θα συνεχίσουν ψεύδονται, αφού η πολιτική είναι συνυφασμένη και με το ψέμα. Ωστόσο τίθεται θέμα μεγέθους και ποιότητας ψέματος. Ψεύδονταν υπερβάλλοντες σε υποσχέσεις που έδιναν, τις οποίες όμως ως κάποιο βαθμό, τηρούσαν. Όμως δεν έχει υπάρξει στη μεταπολεμική ιστορία, κυβέρνηση ως η παρούσα, όχι απλώς να έχει ευτελίσει κάθε υπόσχεση που έδωσε, αλλά να την έχει μετατρέψει στο αντίθετό της!

Διαβάστε περισσότερα…

Περίεργες[;] πολιτικές συμπτώσεις και ομοιότητες

Δεκέμβριος 31, 2017 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Περίεργες[;] πολιτικές συμπτώσεις και ομοιότητες

Ψάχνοντας διάφορα στο διαδίκτυο μάζεψα τρεις άσχετες περιπτώσεις, που τελικά δεν ήταν καθόλου άσχετες αν τις έβλεπες και τις τρεις μαζί.
1) Η Ινδία έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1947. Τότε δημιουργήθηκαν ταραχές μεταξύ μουσουλμάνων και ινδουιστών που είχαν κάπου ένα εκατομμύριο θύματα. Η χώρα διαμελίστηκε στην Ινδία και στο Πακιστάν που έγινε αμιγώς μουσουλμανικό κράτος και δημιουργήθηκε ένα κύμα από δώδεκα εκατομμύρια πρόσφυγες. Το 1971 το Πακιστάν διαμελίστηκε και πάλι και δημιουργήθηκε το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές. Προηγήθηκε πόλεμος, γενοκτονίες με «έως τρία εκατομμύρια νεκρούς» και άλλο ένα κύμα δέκα εκατομμυρίων προσφύγων.
Από τότε οι τρεις χώρες βρίσκονται σε συνεχή αναταραχή σχέσεων και σποραδικές θρησκευτικο-πολιτικές συγκρούσεις.

2) Η Κύπρος έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1960. Λίγα χρόνια μετά, το 1974, και μετά τις γνωστές/άγνωστες [και ουσιαστικά ΑΔΙΑΦΟΡΕΣ για τους υπηκόους του Ελλαντιστάν] δολοπλοκίες, η Τουρκία εισβάλει και η Κύπρος χωρίζεται σε δύο κρατίδια ένα χριστιανικό και ένα μουσουλμανικό. Φυσικά υπήρξαν οι απαραίτητες σφαγές και εκτοπίσεις πληθυσμών. Το μουσουλμανικό κρατίδιο τελικά κατέχει σχεδόν το σύνολο των κοιτασμάτων νερού της Κύπρου.

Διαβάστε περισσότερα…

Πως ακυρώνεται ο «Μακεδονισμός» των Σκοπίων

Δεκέμβριος 30, 2017 1 Σχολιο
του Σταύρου Λυγερού  – 

Δεν είναι λίγοι στους πολιτικούς κύκλους της Αθήνας που αντιλαμβάνονται με επιφανειακό τρόπο το διακύβευμα στην υπόθεση του Μακεδονικού. Το μόνο που θέλουν είναι να βρεθεί μία οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία για να ξεμπερδεύουν. Η συζήτηση, όμως, για τον επιθετικό προσδιορισμό δεν είναι καθόλου σχολαστική. Για να ξεμπερδεύει πραγματικά η Ελλάδα πρέπει να επιβληθεί η σύνθετη ονομασία, που θα ακυρώσει τον “Μακεδονισμό” των Σκοπίων, δηλαδή το ιδεολόγημα της “διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας”.

Η προσπάθεια των Σλαβομακεδόνων να σφετερισθούν την ιστορική κληρονομιά των αρχαίων Μακεδόνων ενοχλεί την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά το κύριο πρόβλημα είναι η γεωπολιτική πτυχή. Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση Ζάεφ έχει πάρει αποστάσεις από τη γελοία και κιτς πολιτική του Γκρουέφσκι. Αυτό είναι θετικό, αλλά δεν αρκεί.

Στο σημείο αυτό είναι αναγκαία μία διευκρίνιση. Η αρχαία Μακεδονία εδαφικά ταυτίζεται σε γενικές γραμμές με την ελληνική Μακεδονία. Στους νεότερους χρόνους, όμως, έχει επικρατήσει να ονομάζεται Μακεδονία μία ευρύτερη γεωγραφική περιοχή που σε γενικές γραμμές περιλαμβάνει εδαφικά και τη FYROM και τη βουλγαρική επαρχία του Πιρίν.

Στους νεότερους χρόνους στη Μακεδονία κατοικούν πολλές εθνότητες (Έλληνες, Σλάβοι, Βούλγαροι, Αλβανοί και παλιότερα Εβραίοι και Οθωμανοί). Με άλλα λόγια δεν είναι η πατρίδα ενός και μόνο έθνους. Ως εκ τούτου, οι εθνότητες που την κατοικούν έχουν δικαίωμα στη χρήση του γεωγραφικού όρου Μακεδονία. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, χρησιμοποιείται εθνογεωγραφικός προσδιορισμός.

Το παράδειγμα της Κύπρου

Το παράδειγμα της Κύπρου είναι ενδεικτικό. Ελληνοκύπριοι είναι οι Έλληνες της Κύπρου και Τουρκοκύπριοι οι Τούρκοι της Κύπρου. Αντιστοίχως, οι Έλληνες της Μακεδονίας είναι Ελληνομακεδόνες, οι Σλάβοι Σλαβομακεδόνες, οι Βούλγαροι Βουλγαρομακεδόνες, οι Αλβανοί Αλβανομακεδόνες κλπ. Εάν στους Σλάβους της FYROM δεν αρέσει το όνομα Σλαβομακεδόνες (σλαβομακεδονική εθνότητα και γλώσσα) είναι δικαίωμά τους να αντικαταστήσουν τον εθνικό προσδιορισμό “σλαβο-” από κάποιον άλλον.

Διαβάστε περισσότερα…

Μαρξίζων Ράμφος στη Νέα Δημοκρατία

Δεκέμβριος 30, 2017 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 27 Δεκεμβρίου 2017.

Στην ομιλία του στο συνέδρο[1] της ΝΔ[2] ο Στέλιος Ράμφος αναφέρθηκε στις σχέσεις κοινωνίας και κράτους, διαχώρισε το πρω-νεωτερικό από το νεωτερικό κράτος και διαπίστωσε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι «ζει ένα σχήμα νεωτερικού, συγχρόνου κράτους με προνεωτερικούς όρους και νοοτροπίες». Από αυτό πηγάζουν όλα τα άλλα, τα οποία δεν μπορούν καν να γίνουν αντιληπτά, αν δεν αναγνωρίσουμε αυτό το πρόβλημα.

Αμέσως μετά, επιχείρησε να διευκρινήσει και να γίνει πιο συγκεκριμένος. Είπε αυτολεξί:

«διαμορφώνονται σχήματα παράδοξα έως δύσκολα, όπως το γεγονός ότι στην εμπλοκή της κοινωνίας με το κράτος παρεμβάλλονται στοιχεία που καθιστούν ακόμα πιο επώδυνο το πρόβλημα. Ξαφνικά βρίσκουμε θεσμούς πνεματικούς με κοινωνική σημασία να είνα ΝΠΔΔ, όπως η Εκκλησία. Είναι ανωμαλία δομική αυτό το πράγμα. Είναι ανωμαλία δομική …διότι η εμπλοκή μιας τέτοιας δομής σε ένα κράτος δημιουργεί προβλήματα πάρα πολύ σημαντικά, είτε πρόκειται για βιβλία σχολικά, είτε πρόκειται για ρυθμίσεις σχέσεων ανθρώπων».

Συνοψίζω: το βαθύ πρόβλημά μας είναι ότι πορευόμαστε με προνεωτερικούς όρους, με παράδοξο σχήμα την δομική ανωμαλία ότι η Εκκλησία είναι ΝΠΔΔ. Τα προβλήματα που απορρέουν είναι δύο: α. παρεμβάσεις για σχολικά βιβλία, και β. ρυθμίσεις ανθρώπινων σχέσεων. Υποθέτω εννοεί την τέλεση θρησκευτικού γάμου, διότι δεν ξέρω τι άλλες σχέσεις ανθρώπων ρυθμίζει η Εκκλησία. Δεν μιλάει για το Ισλάμ και τις αρμοδιότητες οικογενειακού δικαίου του θρησκευτικού ηγέτη.

Διαβάστε περισσότερα…

Ψάχνουν για «Γουατεμάλες» Τραμπ και Νετανιάχου

Δεκέμβριος 30, 2017 Σχολιάστε

Σε επαφή με «τουλάχιστον δέκα χώρες» βρίσκεται το Ισραήλ, σχετικά με το θέμα μεταφοράς των πρεσβειών τους από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ. Το Τελ Αβίβ επιχειρεί να αξιοποιήσει στο έπακρο το νέο στάτους που δημιούργησε η απόφαση του Τραμπ. Παραλλήλως, επιχειρεί να αμβλύνει την εικόνα πολιτικής απομόνωσης, η οποία δημιουργήθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όπου καταδικάσθηκε με μεγάλη πλειοψηφία η απόφαση του Αμερικανού προέδρου.

«Έχουμε επαφές με τουλάχιστον δέκα χώρες ορισμένες εκ των οποίων και στην Ευρώπη» δήλωσε για το θέμα η υφυπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Τζίπι Χοτόβελι, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση ότι και η Γουατεμάλα μεταφέρει την πρεσβεία της στην Ιερουσαλήμ, αναγνωρίζοντας την πόλη ως πρωτεύουσα του Ισραήλ.
Αν και η Ισραηλινή αξιωματούχος δεν έδωσε περισσότερα στοιχεία για το ποιες είναι αυτές οι χώρες, το κρατικό ραδιοφωνικό δίκτυο του Ισραήλ, επικαλούμενο διπλωματικές πηγές, αναφέρθηκε στην Ονδούρα, τις Φιλιππίνες, το Νότιο Σουδάν, αλλά και στη Ρουμανία, χώρα-μέλος της ΕΕ. Πρόσθεσε ωστόσο ότι πρόκειται για επαφές και όχι για συγκεκριμένες διαπραγματεύσεις.
«Κάνε το», όπως ο Τραμπ

Μιμούμενος τον Αμερικανό ομόλογό του, ο πρόεδρος της Γουατεμάλας Τζίμι Μοράλεςανακοίνωσε την Κυριακή την μεταφορά στην Ιερουσαλήμ της πρεσβείας της χώρας του στο Ισραήλ. «Έδωσα οδηγίες στην υπουργό (Εξωτερικών της Γουατεμάλας Σάντρα Χοβέλ) να αρχίσει τις διαδικασίες» για να εφαρμοστεί αυτή η απόφαση, έγραψε ο πρόεδρος Μοράλες στον λογαριασμό του στο Twitter.

Διαβάστε περισσότερα…

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Δεκέμβριος 30, 2017 Σχολιάστε

Μετά την απελευθέρωση, οι παρασιτικοί τουρκοδοσίλογοι κοτζαμπάσηδες που δεν μπορούσαν να σταθούν πλέον στην επαρχία, μετακόμισαν στα αστικά κέντρα και ειδικά στην Αθήνα. Εκεί, επιδόθηκαν ομαδικά στον παρασιτισμό, στην πολιτική και στο εμπόριο.

Μέσω του εισαχθέντος από τους ίδιους δυτικούκοινοβουλευτικού συστήματος, αντικατέστησαν το μέχρι τότε Σουλτάνο με το μεγάλο γραφειοκρατικό κράτος που δημιούργησαν και επιδόθηκαν στην αγαπημένη τους πρακτική της διαμεσολάβησης μεταξύ του κράτους και των «προστάτιδων» δυνάμεων από το ένα μέρος και του αδύναμου ραγιά από το άλλο, μέσω της τεχνικής του ρουσφετιού και της εκλογικής πελατείας. Εκμαύλισαν την κοινωνία, την οποία έσπρωξαν στο περιθώριο μακριά από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων και προήγαγαν τη διαφθορά, την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και το βόλεμα, για να μείνει η δική τους κάστα κλειστή και απείραχτη.

Αυτή η κάστα που αναπαράγεται μέσω της πρακτικής της κλειστής κληρονομικής ελίτ, που η ίδια δημιούργησε, διασπάθιζε πάντα το δημόσιο χρήμα και οδηγούσε συνεχώς το κράτος στη χρεοκοπία.

Σήμερα για παράδειγμα, που χρεοκόπησαν και πάλι το κράτος, αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να προσπαθήσουν να σταθούν απέναντι στο λαό, αντίθετα αντικατέστησαν αμέσως με θρασύτητα το κράτος – σουλτάνο με τους δανειστές, παρέδωσαν τη χώρα δούλα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και οι ίδιοι συνεχίζουν φυσικά το ίδιο έργο της διαμεσολάβησης, μένοντας οι ίδιοι, οι οικογένειές τους και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που προστατεύουν στο απυρόβλητο, παριστάνοντας τους αθώους.

Διαβάστε περισσότερα…

Η μακεδονική διαμάχη

Δεκέμβριος 29, 2017 Σχολιάστε

Του Αθανάσιου Γκότοβου από την huffingtonpost.gr

Όχι, δεν αναφέρομαι στο ομότιτλο βιβλίο του αγαπητού συναδέλφου στο πανεπιστήμιο του Bates, Loring Danforth, αν και θα άξιζε τον κόπο[1]. Αναφέρομαι στο ότι ο καιρός τα έφερε έτσι ώστε ένας πολιτικός φορέας που προγραμματικά απορρίπτει ως «ιδεολόγημα» την έννοια του έθνους και της εθνότητας πρόκειται να διαχειριστεί ένα ζήτημα το οποίο οι δύο πολιτικοί σχηματισμοί (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) με κυβερνητική θητεία δεν μπόρεσαν να διευθετήσουν στο πλαίσιο των δικών τους παραδοχών για το εθνικό συμφέρον, υιοθετώντας τη στρατηγική της μετάθεσής του στο μέλλον, με την ελπίδα ότι μια ευνοϊκότερη περιφερειακή και διεθνής συγκυρία θα υποχρέωνε τη γειτονική χώρα με το προσωρινό επίσημο όνομα «FYROM» να αναδιπλωθεί και να εγκαταλείψει το (συνηθισμένο σε όλες τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες) εθνικιστικό της πρόγραμμα. Έτσι μια εκκρεμότητα που άφησε η παλαιά τάξη πραγμάτων, όπου η κομμουνιστική ή κομμουνιστογενής Αριστερά είχε περιθωριακό ρόλο στη διαμόρφωση πολιτικής, μάλλον θα διευθετηθεί στο εγγύς μέλλον από την κυβερνώσα πλέον Αριστερά με την πιθανή σύμπραξη και άλλων εταίρων. Το ερώτημα δεν είναι πώς θα διευθετηθεί το ζήτημα – η κατεύθυνση είναι ήδη γνωστή – αλλά πώς θα αιτιολογηθεί πολιτικά η συγκεκριμένη επιλογή, πώς θα νομιμοποιηθεί η «λύση».

Η γενιά μου έχει ζήσει από πρώτο χέρι την τελευταία φάση του λεγόμενου «μακεδονικού», από το 1989 και μετά, με την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού» στη γειτονιά μας, μέχρι σήμερα. Διότι υπάρχει και η προϊστορία του ζητήματος, ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα. Δεν ήταν μόνον ο Ζαχαριάδης που στην τελευταία φάση του Εμφυλίου λόγω έλλειψης εφεδρειών δεν είχε άλλη επιλογή παρά να αναγνωρίσει μακεδονική εθνότητα και μακεδονικό λαό που θα εύρισκε την πλήρη εθνική του αποκατάσταση μετά την κατάρρευση του αστικού ελληνικού κράτους και την ίδρυση του σοσιαλιστικού. Η ιδέα ότι υπάρχει μακεδονικός λαός ή μακεδονικό έθνος,ανεξαρτήτως του εάν υφίσταται ή όχι κράτος με το ίδιο όνομα, ότι Έλληνες και Μακεδόνες είναι δύο διαφορετικές ιστορικές εθνότητες με παροντικούς εκπροσώπους των τους δύο αντίστοιχους λαούς, τον ελληνικό και τον μακεδονικό, διατρέχει τη θεωρητική σκέψη της ελληνικής Αριστεράς εδώ και έναν αιώνα. Η θέση αυτή γίνεται ορισμένες φορές και επίσημη θέση των πολιτικών φορέων της Αριστεράς, ενώ σε κάποιες περιόδους απλά συνυπάρχει με άλλες θέσεις για το ίδιο ζήτημα.

Διαβάστε περισσότερα…

Το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων δεν είναι “παίξε-γέλασε”: Είναι μία σοβαρή εθνική υπόθεση…

Δεκέμβριος 29, 2017 Σχολιάστε

File Photo: Greek Minister of Foreign Affairs Nikos Kotzias (L) and the Fyromiana Prime Minister Zoran Zaev (R) at the Government building in Skopje, FYROM, 31 August 2017. EPA, GEORGI LICOVSKI / POOLFile Photo: Greek Minister of Foreign Affairs Nikos Kotzias (L) and the Fyromiana Prime Minister Zoran Zaev (R) at the Government building in Skopje, FYROM, 31 August 2017. EPA, GEORGI LICOVSKI / POOL
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ 

Πολύς λόγος γίνεται εσχάτως για το Σκοπιανό και ήδη, μερικοί δημοσιογράφοι που ρέπουν προς τον κιτρινισμό, το έχουν λύσει! Υποστηρίζουν ότι βρισκόμαστε μία ανάσα από το τέλος των διαπραγματεύσεων, ξεχνώντας ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα θα ξεπεράσει σε χρόνο το Κυπριακό και το Μεσανατολικό μαζί. Υπό την έννοια ότι ο κ. Μάθιου Νίμιτς, και εμείς που τον καλύπτουμε όλα αυτά τα χρόνια, είμασταν νέοι και με μαύρα μαλλιά όταν οι Σκοπιανοί έκλεψαν το όνομα της Μακεδονίας…
Η κατάσταση είναι, βεβαίως, εντελώς διαφορετική από αυτήν που παρουσιάζεται και η λύση θα είναι κοντά αν και πάλι υποχωρήσει η Ελλάδα. Εάν η Ελλάδα επιμείνει στις πάγιες και πολύ ορθές θέσεις της, η λύση είναι μακριά και αυτά που ο λέει ο πρωθυπουργός των Σκοπίων είναι κουραφέξαλα και για εξωτερική κατανάλωση, αφού αποδεικνύεται ότι παίζει καλά το παιγνίδι της προπαγάνδας. Διότι στο εσωτερικό, οι εθνικιστές θα ξεπεράσουν το 80% στο δημοψήφισμα που υποσχέθηκε ότι θα πραγματοποιήσει ο κ. Ζόραν Ζάεφ. Και γι’ αυτό δεν πρέπει να έχουμε οι Έλληνες την παραμικρή αμφιβολία.
Ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, ο οποίος είναι δημιούργημα του Τζόρτζ Σόρος και πρεσβεύει τις επικίνδυνες νεοφιλελεύθερες ιδέες του γηραλέου μεγαλοχρηματιστή, δεν πιστεύει τίποτα απ’ όσα λέει, τα οποία στην πραγματικότητα είναι μία προσπάθεια ωραιοποίησης των αλυτρωτικών θέσεων των Σκοπιανών, οι οποίοι δεν έχουν υποχωρήσει ούτε ένα πόντο από τη διακηρυγμένη πολιτική τους ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η δήλωση του Ζάεφ ότι …δικαιούνται η Ελλάδα και η Βουλγαρία μερίδιο από τη δόξα των Μακεδόνων, είναι επικίνδυνη για τη χώρα μας. Και ήταν λάθος του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα που έδωσε την ευκαιρία για να ξεκινήσει μία νέα αδιέξοδη διαδικασία για το θέμα της ονομασίας. Τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα πανηγύρισαν όταν δημοσιοποιήθηκε η δήλωση του κ. Ζάεφ. Αλλά ας δούμε τι πραγματικά είπε:

Διαβάστε περισσότερα…

Η φυγή των νέων στο εξωτερικό η μεγαλύτερη πληγή για το έθνος

Δεκέμβριος 29, 2017 Σχολιάστε

Δεν φταίνε οι 500.000 νέοι που βρίσκονται στην ξενιτιά για να επιβιώσουν, ούτε φταίνε που ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε σοβαρά το δημοσιονομικό πρόβλημα

«Έθνος χωρίς ΝΕΟΛΑΙΑΝ είναι Άνοιξις χωρίς ΑΝΘΗ». Είναι φράση του Περικλή Γιαννόπουλου, ενός προφήτη του ελληνισμού, που χαρακτήρισε την κατάσταση μεταφορικά, επαναλαμβάνοντας αυτό που είπε στον Επιτάφιο ο Περικλής στην κυριολεξία, κλαίγοντας τους νεκρούς Αθηναίους: «Όταν πεθαίνει ένας νέος, είναι σα να αφαιρείται η εποχή της άνοιξης από το έτος».

Ο Π. Γιαννόπουλος (γράφοντας στο «Νέο Πνεύμα») μίλησε για τον πνευματικό θάνατο της νεολαίας: «Εσκοτώσατε την Εθνικήν ΝΕΟΤΗΤΑ. Και Έθνος χωρίς ΝΕΟΛΑΙΑΝ είναι Άνοιξις χωρίς ΑΝΘΗ».

Σήμερα, μετά από 2.500 χιλιάδες χρόνια από τον Περικλή και 120 από τον Γιαννόπουλο, ξαναμιλάμε πάλι για απώλεια της νεολαίας, που με την αναγκαστική φυγή της -την οποία ο Καζάκος απεκάλεσε προδοσία, χωρίς να αντιληφθεί ότι οι νέοι εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα- σε 2 ή 3 δεκαετίες, όχι περισσότερες, οι γηγενείς Έλληνες θα είναι μειοψηφία σε μια χώρα που θα λέγεται απλώς Ελλάδα, όπως βεβαιώνει Έκθεση του ΟΗΕ.

Δεν φταίνε οι 500.000 νέοι που βρίσκονται στην ξενιτιά, προκειμένου να επιβιώσουν, ούτε φταίνε που η ελληνική πολιτεία ποτέ δεν αντιμετώπισε στα σοβαρά το δημογραφικό πρόβλημα. Μάλιστα δε, φρόντισε προσφάτως να στερήσει και τα ολίγιστα που παρείχε στους πολυτέκνους, επειδή προφανώς δεν αποτελούν ισχυρή ταξική ομάδα για να στηρίξουν το κυβερνόν κόμμα.
Άλλωστε, κατά κόρον έχει υποστηριχθεί από την «προοδευτική» Αριστερά, ότι «αν δεν γεννούν οι Έλληνες, γεννούν οι μετανάστες». Ο διεθνισμός δεν ξεχωρίζει τον αυτόχθονα από τον επήλυδα, ώστε του είναι αδιάφορη η εξάλειψη των Ελλήνων. Σημειώνω, πως σε ένα ορεινό χωριό του Βοΐου, επτά μαθητές του δημοτικού μεταφέρονται με ταξί στο Τσοτύλι, ελλείψει σχολείου στο χωριό. Και οι επτά είναι Αλβανόπαιδες.

Διαβάστε περισσότερα…

Είναι «φυσική» η ανισότητα;

Δεκέμβριος 28, 2017 Σχολιάστε

Η απαίτηση για πραγματική ισότητα είναι ένα αίτημα διαρκές

Της Ελένης Προκοπίου

Στις δημοκρατικές καπιταλιστικές κοινωνίες, ο νόμος αναγνωρίζει την δικαιική ισότητα και την ελευθερία των πολιτών ως απόλυτα και απαραβίαστα δικαιώματα, όμως όπως γνωρίζουμε πλέον όλοι η ηθική – δικαιική ισότητα είναι μία ισότητα αφηρημένη, τυπική, «νομική» ισότητα, δεν είναι δηλαδή ισότητα «πραγματική», με κοινωνικό περιεχόμενο.
Το εξισωτικό αίτημα είχε τεθεί από την εποχή του Ρουσό ως οικουμενικό αίτημα της «προσωπικής αξίας», δηλαδή ως απαίτηση της κοινωνικής αναγνώρισης κάθε ατόμου με τις ιδιαιτερότητές του. Η αναγνώριση λοιπόν του κάθε προσώπου ετέθη ως προϋπόθεση της «πραγματικής» ισότητας που είναι κοινωνικής φύσεως: είναι δηλαδή δικαίωμα στην κοινωνική αναγνώριση των προσωπικών ικανοτήτων με σκοπό την κοινωνική εκπλήρωση του ατόμου και της προσωπικότητάς του.
Ο μαρξισμός επισημαίνει την ανάγκη της οικονομικής αναγνώρισης των ανισοτήτων ή διαφορών των ατόμων, ασκώντας κριτική στην αστική αρχή του ίσου δικαιώματος, διότι δεν λαμβάνει υπόψιν τις πραγματικές συνθήκες της παραγωγής, καθώς και τις υποκειμενικές ικανότητες των ατόμων, που είναι άνισες, θεωρεί δε ότι το ίσο δικαίωμα είναι «άνισο δικαίωμα για άνιση εργασία» (βλ. Κριτική του Προγράμματος της Γκότα), γι’ αυτό και η μαρξιστική κριτική στρέφεται εναντίον της αφηρημένης, τυπικής ισότητας των δικαιωμάτων.

Διαβάστε περισσότερα…

Όταν η κοκκινοσκουφίτσα φλερτάρει μ’ έναν γκρίζο λύκο…

Δεκέμβριος 28, 2017 Σχολιάστε

Του Γιώργου Ρακκά από την Ρήξη φ. 139 

Πριν από μερικούς μήνες είχε ξεσπάσει μείζον θέμα μεταξύ Τουρκίας και Ε.Ε., καθώς Γερμανία και Ολλανδία είχαν απαγορεύσει τις προεκλογικές συγκεντρώσεις που είχε οργανώσει το κόμμα του Ερντογάν, υπέρ του «Ναι», στο δημοψήφισμα που απέδωσε εν τέλει υπερεξουσίες στον νέο Σουλτάνο. Το επιχείρημα αυτών των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ήταν ότι η στάση του Ερντογάν ήταν αδιανόητη για ξένο ηγέτη, που επιδίωκε να μεταφέρει μια εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση στο Άμστερνταμ ή στο Βερολίνο, με τους πολιτικούς του να οργανώνουν καθεστωτικές φιέστες σαν να βρίσκονται μέσα στην Τουρκία, αδιαφορώντας για το αν βρίσκονται σε ξένες επικράτειες.
Κι όμως αυτή ήταν, και παραμένει, πάγια αντίληψη του κυβερνώντος κόμματος AKP, και του νεοσουλτάνου: Τη βλέπουν ως ένα είδος «τουρκικής παγκοσμιοποίησης», την υπέρβαση των εθνικών συνόρων και την εξάπλωση της πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής επιρροής του καθεστώτος, όπου υπάρχει κοινότητα Τούρκων, καθώς και την ανάδειξη του Ερντογάν ως «προστάτη» όλων των μουσουλμάνων εν γένει.
Ό,τι δεν τον είχε αφήσει να κάνει η Γερμανία και η Ολλανδία κατά την προεκλογική εκστρατεία του δημοψηφίσματος, του δίνει το δικαίωμα να το πράξει η Ελλάδα σήμερα. Έτσι, λίγο ως πολύ, ο Τούρκος πρόεδρος πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στη χώρα μας για να… αμφισβητήσει τα σύνορά της, αλλά και να κάνει μια φιέστα στη Θράκη αντίστοιχη με εκείνες που ετοίμαζε στο Βερολίνο και το Άμστερνταμ. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για «εξωτερικές σχέσεις» και τη χρησιμοποίηση των κοινοτήτων μεταναστών ως μοχλό πίεσης, αλλά για τον πάγιο τουρκικό επεκτατισμό, που αξιώνει, αργά αλλά μεθοδικά, την ντε φάκτο αυτονόμηση της Θράκης, καθώς και την ακραία σχετικοποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.
Αναμφίβολα, ο τρόπος με τον οποίον πολιτεύεται ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια, έχει προκαλέσει μεγάλες διαψεύσεις σε όλη τη Δύση, φυσικά και στην Ελλάδα: Αυτός που διαφημιζόταν πριν λίγα χρόνια ως μέγιστος παράγοντας εκδημοκρατισμού και εγγυητής για τον φιλοδυτικό προσανατολισμό της γείτονος, εν τέλει ήταν εκείνος που θα την εκτρέψει σε ένα ισλαμικό αυταρχικό καθεστώς, αποφασιστικά στραμμένο προς την Ανατολή, που αξιώνει μάλιστα να την εκπροσωπήσει κεντρικά στην αντιπαράθεσή της με τη Δύση.

Διαβάστε περισσότερα…

Πολιτική, πολιτικοί και Παραπλάνηση

Δεκέμβριος 28, 2017 Σχολιάστε
Πολιτική Παραπλάνηση
Η μεγάλη απάτη για την Υπερθέρμανση του Πλανήτη   01:15:56
(δες το στο τέλος του άρθρου)
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος να σε βλάψει κάποιος είναι να σε παραπλανήσει. Στρέφει την προσοχή σου κάπου ενώ το παιχνίδι παίζεται αλλού. Βασική αρχή της πολιτικής είναι η παραπλάνηση και ο ρόλος της πολιτικής είναι να εξαπατά, να παραπλανά, ενώ το να εξισώνει κάποιος τους πολιτικούς με τους σοφιστές, είναι πολύ κολακευτικό για τους πολιτικούς! Oι Σοφιστές, αν και είχαν μεγάλη επίδραση στην εποχή τους, δέχτηκαν αρνητική κριτική, κυρίως από τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα.
Τι διδάσκουν οι σοφιστές στην Αθήνα; Πώς προσελκύουν τους μαθητές τους; Όταν ο Σωκράτης θέτει αυτό το ερώτημα στον Πρωταγόρα (στον ομώνυμο πλατωνικό διάλογο), παίρνει την απάντηση ότι το αντικείμενο της διδασκαλίας του είναι η «πολιτική τέχνη», η δυνατότητα να διαμορφώνει κανείς «αγαθούς πολίτες»: «Το μάθημά μου είναι η σωστή αντιμετώπιση των οικείων υποθέσεων (πώς να διοικεί κανείς άριστα το σπίτι του) και των υποθέσεων της πόλης (πώς να γίνει ασυναγώνιστος στην πολιτική πρακτική και στον πολιτικό λόγο)» (Πλάτων, Πρωταγόρας 318e-319a). Όταν η ίδια ερώτηση απευθύνεται στον σοφιστή Γοργία, η απάντηση είναι πιο συγκεκριμένη: ο Γοργίας διδάσκει «την ωραιότερη τέχνη», την τέχνη της ρητορικής. Η ρητορική προσφέρει το σπουδαιότερο αγαθό στον άνθρωπο, γιατί του «εξασφαλίζει την προσωπική του ελευθερία, δίνοντάς του τη δυνατότητα να εξουσιάζει τους άλλους μέσα στην πόλη του». Η εξουσία στη δημοκρατική πόλη στηρίζεται στην πειθώ. Εξουσιάζει, όποιος κατέχει την τέχνη της πειθούς, «όποιος μπορεί να πείσει με τα λόγια τους δικαστές στο δικαστήριο, τους βουλευτές στη Βουλή, τους πολίτες στην Εκκλησία του Δήμου» (Πλάτων, Γοργίας 452d-e). Στην ακραία της εκδοχή η στάση του Γοργία οδηγεί στην ταύτιση της αρετής και της δύναμης, σε αυτό που διακήρυξε ένας άλλος σοφιστής ο Θρασύμαχος, λέγοντας ότι «δίκαιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το συμφέρον του ισχυρότερου» (Πλάτων, Πολιτεία338c). Θεωρήθηκαν πως δεν ήταν «φιλόσοφοι» με την καθιερωμένη σημασία του όρου, αλλά αμειβόμενοι δάσκαλοι της σοφίας, που επιδίωκαν να μεταδώσουν στους νέους όχι την αληθινή γνώση, αλλά τη μέθοδο για να εκφράζουν πειστικά το ψεύδος ως αλήθεια.

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: