Ημέρα: Δεκέμβριος 10, 2017

Η Επίσκεψη Ερντογάν: Ενός φόβου μύριοι έπονται

Posted on Updated on

Απόστολος Αποστολόπουλος

Αυτό το κείμενο γράφτηκε πριν να έρθει ο Ερντογάν στην Αθήνα και θα δημοσιευτεί αφού έχει φύγει. Γράφτηκε με την πεποίθηση (και το ρίσκο) ότι αυτή η επίσκεψη δεν θα έχει καμία ουσιώδη αλλαγή στα προβλήματα μας με την Τουρκία. Η επίσημη ατζέντα των συνομιλιών δικαιολογεί με το ζόρι την επίσκεψη Ερντογάν. Παραμένουν χαμηλές οι προσδοκίες και σταθερότητα στις θέσεις των δυο πλευρών. Με αυτό δεδομένο είναι εύλογη η απορία για την αιτία της επίσκεψης. Η εικασία γερμανικών και άλλων ΜΜΕ ότι ο Ερντογάν χρησιμοποιεί την Ελλάδα για να βγει από την απομόνωση που τον έχει  η ΕΕ είναι αστεία. Ο Ερντογάν παίζει, με πολλά ρίσκα, στο επίπεδο των δυο Μεγάλων Δυνάμεων αγνοώντας την ΕΕ, δεν την έχει ανάγκη. Και δεύτερον κανείς δεν σπάει τον αποκλεισμό του από τα μεγάλα σαλόνια κάνοντας παρέα με φτωχούς συγγενείς.

Η επίσκεψη Ερντογάν πρέπει να θεωρηθεί απότοκο της επίσκεψης Τσίπρα στην Ουάσιγκτον και παράλληλων συνεννοήσεων της Αμερικανικής κυβέρνησης με τον Τούρκο Πρόεδρο. Θα ήταν ανόητη κάθε σκέψη ότι οι ΗΠΑ μένουν αδιάφορες ή αμέτοχες σε μια ελληνοτουρκική συνάντηση. Οι ΗΠΑ θέλουν ηρεμία και συνοχή του ΝΑΤΟ ενόψει της παρατεταμένης αναμέτρησης με τη Ρωσία. Οι ΗΠΑ βλέπουν Τουρκία και Ελλάδα ως ενιαίο χώρο από όταν ιδρύθηκε το ΝΑΤΟ και δεν εννοούν να χαλάσει η στρατηγική τους από μερικά «παιδιαρίσματα του  υπηρετικού προσωπικού για μερικούς βράχους»- το επιχείρημα των ΗΠΑ περί «βράχων» πρωτοεμφανίστηκε στα Ίμια. Το πιο κρίσιμο είναι ότι στελέχη φιλικά στον Ερντογάν απειλούν ότι πρέπει να φύγει η Τουρκία από το ΝΑΤΟ. Η επίσκεψη στην Αθήνα καταγράφει ότι η απειλή δεν είναι άμεση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση πεθαίνει …

Posted on Updated on

… o νεοεθνικισμός  ανατέλλει;

Του Ευάγγελου Κοροβίνη από το Άρδην τ. 107-8

Μέχρι πρόσφατα, η μεταπολεμική φιλελεύθερη τάξη υπήρξε σταθερή. Η τάξη αυτή ενσωματώνει δύο διακριτές και όχι κατ’ ανάγκην συμβατές μεταξύ τους προσεγγίσεις. Η πρώτη, ο κεϋνσιανισμός, θεωρούσε ως θεμέλια κοινωνία του συστήματος το έθνος-κράτος και τις σχετικά κλειστές εθνικές οικονομίες. Η δεύτερη, ο νεοφιλελευθερισμός, ενίσχυσε και πολλαπλασίασε τη δυνατότητα που έχουν οι ισχυροί παίχτες της αγοράς, οι εταιρείες-γίγαντες, να παρακάμπτουν και να αποδομούν τους κανόνες που ισχύουν σε εθνικό επίπεδο. Εκτός από αυτές τις εταιρείες-γίγαντες, το θεσμικό περιβάλλον του νεοφιλελευθερισμού το συμπληρώνει η αυξανόμενη ισχύς υπερεθνικών οργανισμών όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και η Παγκόσμια Τράπεζα.
Στα πλαίσια του κεϋνσιανού κοινωνικού μοντέλου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχοντας ν’ αντιμετωπίσουν ως αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση, αποφάσισαν ότι η μακράς διάρκειας ανεργία ήταν μία υπαρξιακή απειλή για τον καπιταλισμό και ότι έπρεπε να αποφευχθεί με κάθε κόστος. Οι κυβερνήσεις κλήθηκαν να διατηρήσουν δείκτες ανεργίας κατώτερους του 4%. Όμως η επιδίωξη της σταθερότητας μίας μεταβλητής, των δεικτών της ανεργίας εν προκειμένω, μέσα από την ίδια τη δυναμική των οικονομικών και κοινωνικών εξελίξεων και σε βάθος χρόνου αυτοϋπονομεύθηκε. Οι μισθοί, συγκεκριμένα, τείνουν να αυξάνονται στους κόλπους σχετικά κλειστών και ρυθμιζόμενων αγορών και η απάντηση των επιχειρήσεων είναι να ανεβάζουν, με τη σειρά τους, τις τιμές των προϊόντων τους. Αυτός ο μηχανισμός, όπου οι μισθοί και οι τιμές κυνηγούν οι μεν τις δε, πήρε τη δεκαετία του ’70 τη μορφή ενός εκρηκτικού σπιράλ ανόδου μισθών και τιμών και συνδυάστηκε με τον πενταπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου κατά τις δύο πετρελαϊκές κρίσεις του 1973 και του 1979.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »