Αρχείο

Archive for Δεκέμβριος 25, 2017

Μικρές πολιτισμικές παρατηρήσεις για τα Χριστούγεννα

Δεκέμβριος 25, 2017 Σχολιάστε

altichiero2c_adorazione_dei_magi2c_oratorio_di_san_giorgio2c_padova2c_1384

Altichiero, adorazione dei magi (1384)

image58

Gentile da Fabriano, Adorazione dei Magi (1423)

Αμέσως μετά, μια τοιχογραφία με την ίδια θεματολογία στον Άγιο Νικόλαο Ορφανό της Θεσσαλονίκης (περίπου 1320):

orfan3-001

Τον 14ο αι., οι δυτικές εικόνες των Χριστουγέννων ενδιαφέρονται να απεικονίσουν όχι το υποτιθέμενο βασικό θέμα της εικόνας αλλά τη δόξα των «Μάγων». Οι οποίοι, όπως μπορεί να αντιληφθεί κάποιος, δεν είναι παρά οι τοπικοί δυτικοί φεουδάρχες και αστοί άρχοντες του ιταλικού 14ου και 15ου αι. με τις ενδυμασίες της εποχής τους. Η θρησκεία μετατρέπεται σε πρόφαση για την επίδειξη του πλούτου του προσκυνητή. Όσο προχωρά ο καιρός (δεύτερος πίνακας, 1423) οι «Μάγοι» επιδεικνύουν όλο και περισσότερο την γήινη ισχύ τους και, μάλιστα, γίνονται ατελείωτη στρατιά με ακόλουθους κι άλογα. Ταυτόχρονα, οι προσεκτικά κρυμμένοι άγγελοι του πρώτου πίνακα (1384) εξαφανίζονται στον δεύτερο (1423). Τα υποτιθέμενα κεντρικά πρόσωπα, αυτά που δέχονται την προσκύνηση, μοιάζουν με φτωχούς συγγενείς των νέων γήινων θεοτήτων, φεουδαρχών κι αστών.

Με κάτι τέτοια, ο δρόμος για τη νεοτερική, τέλος κάθε έτους, επίδειξη πλούτου με τα λαμπιόνια, και τα «όσο μεγαλύτερα γίνεται» δέντρα που ανάβουν οι σημερινοί δήμαρχοι-τελετάρχες έχει ανοιχτεί, όπως και για τα υπερθεάματα στο απρόσωπο κέντρο της κάθε μεγαλούπολης. Σε αντίθεση με τα γλέντια στις γειτονιές και στις τοπικές πλατείες, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται αναμεταξύ τους. Και περνάν καλύτερα.

Στην τρίτη εικόνα, ένας άλλος πολιτισμός, την ίδια εποχή (14ος αι.). Οι Μάγοι δεν έχουν κάτι ιδιαίτερα φανταχτερό, δεν καταλαμβάνουν το κεντρικό μέρος της απεικόνισης. Δεν απεικονίζεται η φρουρά κι οι υπηρέτες κάποιου βυζαντινού Δυνατού, που θα αναδείξει τον εαυτό του παριστάνοντάς τον ως Μάγο με τα δώρα. Η βυζαντινή «αντίστροφη προοπτική», οδηγεί σε μια τέχνη απελευθερωμένη από τον αναγκαστικό νατουραλισμό της φωτογραφικής μηχανής, κι αναπαριστά τους Μάγους μικρότερους (αν και βρίσκονται πιο κοντά στο θεατή) σε μέγεθος από την Παναγία, για να δείξει τις ιδεολογικές προτεραιότητες της κοινωνίας. Και, κάνοντας λόγο για ιδεολογικές προτεραιότητες, δεν μιλάμε για μια πόλη –τη Θεσσαλονίκη του 14ου αι.– βυθισμένη στην αμάθεια και τη φτώχεια ή την θρησκευτική προκατάληψη: Αλλά για μια πόλη που διεξήγε εμπόριο με χώρες από τη Γαλλία ώς τη Συρία και από την Αίγυπτο ώς τη Ρωσία, μια πόλη-κέντρο μελέτης της αρχαίας γραμματείας, όπου εκδίδονταν στη σύγχρονη μορφή τους πολλά αρχαιοελληνικά έργα (από τον Δημήτριο Τρικλίνιο, το Θωμά Μάγιστρο και άλλους). Μια πόλη που επίσης ήταν παραγωγικό-βιοτεχνικό κέντρο (με εργαστήρια μεταλλοτεχνίας, κεραμικής, μεταξιού, βυρσοδεψίας, υαλουργίας, γουνοποιίας, εγκαυστικής, ξυλουργίας, ίσως επεξεργασίας ελεφαντοστού, και υφαντήρια χαλιών και μάλλινων ρούχων), στην οποία εμφανίστηκε το κίνημα των Ζηλωτών.

Δύο πολιτισμοί, δύο δρόμοι, λοιπόν.

Καλά Χριστούγεννα σε όλες και όλους από το Μένουμε Θεσσαλονίκη. Διαβάστε περισσότερα…

Παιδιά …..ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ

Δεκέμβριος 25, 2017 Σχολιάστε

Του Διδύμιου 

Όλα έχουν πια αλλάξει. Τίποτα πια δεν είναι ίδιο. Όπως παλιά. Πέρασαν κιόλας 9 χρόνια κρίσης, τα χάσαμε όλα αλλά συνεχίζουμε την αργόσυρτη πορεία μας… στο πουθενά. Με απάθεια και εν υπνώσει.

Στο ερώτημα γιατί δεν αντιδρούμε, πολλές οι απόψεις και παρόμοιες οι απαντήσεις. Τι είναι αυτό που μας κρατάει καθηλωμένους;

Λένε πως η σημερινή παγκοσμιοποίηση, δημιουργεί μια ανασφάλεια και το άτομο, καταλαβαίνει αυτό που θέλει και όχι την αλήθεια.

Ενώ υπάρχει όλο το υπόβαθρο για ένα ξεσηκωμό, μια αντίδραση, κανείς δεν το τόλμα. Γιατί άραγε ;

Άλλοι λένε ότι η διάβρωση του εκπαιδευτικού μας  συστήματος, έχει πια αποσυνθέσει τη δημοκρατία μας και ζούμε τις παρενέργειες αυτές. Έτσι δεν ξεσηκώνεσαι εύκολα για αυτά που υφίστασαι .

Είμαστε πια ένας λαός που έχουμε χάσει το ήθος μας, την αξιοπρέπεια μας. Έχουμε μάθει να ζούμε σ’ ένα διεφθαρμένο σύστημα, με διεφθαρμένες ελίτ και ηγεσίες και δεν μας εντυπωσιάζει τίποτα. Έχουμε συνηθίσει πια. Δεν βλέπουμε ότι μπορεί να υπάρχει κάτι καλύτερο αλλά έχουμε μάθει να συμβιώνουμε με το λιγότερο και βολευόμαστε. Προχωράμε έτσι, συμβιβαζόμαστε .

Δεν υπάρχει όραμα,  ελπίδα, στόχος, μόνο  αόρατοι  εχθροί. Δεν υπάρχει ηγέτης.

Διαβάστε περισσότερα…

Η ενανθρώπιση του Λόγου και η κατάργηση των κοινωνικών τάξεων

Δεκέμβριος 25, 2017 Σχολιάστε

Γράφει ο Αρχιμ. Συμεών Αναστασιάδης.

Με τη γέννηση του Θεανθρώπου γίνεται ουσιαστικά και οριστικά η σύγκρουση και η τελική κατάργηση δύο διαφορετικών αντιλήψεων για τη ζωή, του πλούτου και της πτωχείας.

Η σύγκρουση αυτή ενώ γίνεται ειρηνικά και σιωπηλά, με τρόπο μυστικό, παρόλα αυτά είναι καθοριστική για την ανθρώπινη φύση.

Μέσα από το απλό, απέριττο, ταπεινό και άδοξο σπήλαιο της Βηθλεέμ εγκαινιάζεται ένα νέο ήθος, το ασκητικό, που θα ανοίξει τους ορίζοντες του νέου είναι. Τα πρόσωπα που εκπροσωπεύουν τις δύο αυτές τάξεις είναι οι γνωστοί σε όλη την οικουμένη Μάγοι και Ποιμένες που αξιώθηκαν να πληροφορηθούν με θεία νεύση την γέννηση του Θεανθρώπου.

Η συνύπαρξη στη Φάτνη Μάγων και Ποιμένων, δηλαδή με άλλα λόγια πλουσίων και πτωχών, ενδόξων και ασήμων, και η προσκύνηση απ’ αυτούς του Θείου Βρέφους σημαίνει για την πολύπαθη ταξική ανθρωπότητα μία ελπίδα, ένα νέο πολίτευμα, μία νέα Βασιλεία που δεν ομοιάζει σε τίποτα με τις έως τότε γνωστές τυραννικές εξουσίες.

Και ενώ το Θείο Βρέφος είναι ακόμη μικρό και ανήμπορο για να αρθρώσει λόγο, ωστόσο, με τον τρόπο της γέννησής του και την πλήρη πτωχεία του, εξαγγέλλει ήδη ένα νέο πολίτευμα: την εν Χριστώ ζωή και Βασιλεία, το πολίτευμα των Ουρανών, που βασίζεται στην ταπείνωση, την αγάπη και την ισότητα των ανθρώπων.

Διαβάστε περισσότερα…

Η πυρηνική ενέργεια και η Τουρκία

Δεκέμβριος 25, 2017 Σχολιάστε

Η Τουρκία φιλοδοξεί το 2023 να έχει αποκτήσει δύο πυρηνικά εργοστάσια

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου από την Ρήξη φ. 139

Η πολιτικά ασταθής περίοδος που διανύει η ανθρωπότητα και οι συχνές γεωπολιτικές αναταράξεις οφείλονται σε πολύ μεγάλο βαθμό στον διεθνή ανταγωνισμό για την κατοχή και τον έλεγχο μεταφοράς των ενεργειακών πόρων. Παρά τα εκτεταμένα προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας σε πολλές χώρες, γεγονός είναι ότι η παγκόσμια κατανάλωση ενέργειας αυξήθηκε την τελευταία δεκαετία κατά 1,78%, φτάνοντας το 2016 στους 13.276,3 εκατομμύρια τόνους Μονάδες Πετρελαίου (ΜΠ), από 11.266,7 που ήταν το 2006. Περισσότερο από το 50% της ενέργειας καταναλώνουν πέντε μόνο χώρες: Κίνα, ΗΠΑ, Ινδία, Ρωσία, Ιαπωνία, ενώ στην Ευρώπη οι μεγαλύτεροι καταναλωτές είναι η Γερμανία, η Γαλλία, η Βρετανία, η Ιταλία και η Ισπανία.
Η σημαντικότερη πηγή ενέργειας εξακολουθεί να είναι το πετρέλαιο, αν και μετά το 2000 η συμμετοχή του άνθρακα στην παγκόσμια παραγωγή ενέργειας αυξάνεται με μεγαλύτερο ρυθμό, ενώ σταθερή είναι και η άνοδος του φυσικού αερίου (διάγραμμα). Εντούτοις, για πάνω από 2,5 δισεκατομμύρια ανθρώπων η καύση βιομάζας εξακολουθεί να είναι η μόνη πηγή ενέργειας (BP Statistical Review of World Energy).

Η «άνθηση» της πυρηνικής ενέργειας

Παρά τις όποιες αντιδράσεις, η πυρηνική ενέργεια εξακολουθεί, με ένα ποσοστό 12%, να αποτελεί βασική παράμετρο στην κάλυψη των αυξανόμενων ενεργειακών αναγκών της ανθρωπότητας, καθώς σε τριάντα μια χώρες παγκοσμίως παράγεται ηλεκτρική ενέργεια περίπου 390 GW από 446 πυρηνικά εργοστάσια. Σχεδόν τα μισά από αυτά βρίσκονται σε τρεις μόνο χώρες: ΗΠΑ (99), Γαλλία (58) και Ιαπωνία (43). Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: