Αρχείο

Archive for 16 Ιανουαρίου, 2018

Τρύπιο το πλέγμα της ηττοπάθειας [στο Σκοπιανό].

16 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 15 Ιανουαρίου 2018.

[Το άρθρο αυτό μπορεί να ιδωθεί ως συνέχεια του άρθρου
«Όχι ηττοπάθεια στο Σκοπιανό», Εστία 9 Ιανουαρίου 2018]

Κατ’ εμέ, η συσσωρευμένη ενδοτικότητα της πολιτικής τάξης της χώρας στο ζήτημα των Σκοπίων οφείλεται στο έλλειμμα φρονήματος. Οι θεμέλιοι λίθοι της ηττοπάθειας είναι σαθροί, λογικά διάτρητοι και αντιφατικοί. Επισημαίνω επιγραμματικά τρεις.

Πρώτον, από τη μία ισχυρίζονται ορισμένοι ότι οι πολλαπλές διμερείς αναγνωρίσεις είναι ο κρίσιμος παράγοντας βάσει του οποίου «χάσαμε το παιχνίδι», κι από την άλλη επιδιώκουν λύση έναντι όλων. Όταν λένε όμως «έναντι όλων» εννοούν ότι δεν είναι απλώς εφικτό και αναμενόμενο, αλλά και αυτόματο πως αυτές οι χώρες θα τροποποιήσουν τις αναγνωρίσεις τους.

Πράγματι, εάν και όταν συμφωνήσει η Ελλάδα, όλοι θα εναρμονιστούν πάραυτα στη νέα πραγματικότητα. Γι’ αυτό προσέρχονται πάντα σε μας για λύση. Αξιοσημείωτη η πρόσφατη απόφαση της Βουλγαρίας, που ως προεδρεύουσα της ΕΕ το 2018 ανακοίνωσε ότι παρά την δική της αναγνώριση ως ΔτΜ, δεδομένου ότι η ΕΕ την έχει αναγνωρίσει ως πΓΔΜ (όπως άπαντες οι διεθνείς οργανισμοί χωρίς ουδεμία εξαίρεση), θα χρησιμοποιεί απαρέγκλιτα το προσωρινό όνομα . Διαβάστε περισσότερα…

Οι βάτραχοι

16 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε
Οι Έλληνες, φοβούμενοι μήπως τους λείψουν οι γάζες από τα νοσοκομεία, οι ασπιρίνες από τα φαρμακεία και το χαρτί υγείας από τα Σούπερ Μάρκετ, αδιαφορούν εντελώς για την πατρίδα τους και τα παιδιά τους – τα οποία θα κληθούν να πληρώσουν τη δειλία τους, αποτελώντας την πρώτη γενιά που αντιμετωπίζεται προσβλητικά από τους Πολίτες άλλων χωρών και που νοιώθει ντροπή για την καταγωγή της.
«Υπήρξαν εποχές όπου οι ελίτ, οι κάτοχοι της εξουσίας δηλαδή στον πλανήτη, οδηγούσαν μαζικά τους ανθρώπους στο θάνατο – συνήθως όμως θεωρούσαν προτιμότερο να εργάζονται οι άλλοι για αυτούς, έτσι ώστε να αποκομίζουν κέρδη.
Ειδικότερα, από το ξεκίνημα της ανθρώπινης ιστορίας, όλα εξελίσσονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: υπάρχει μία περιορισμένη ελίτ, η οποία προσπαθεί να αναγκάσει την υπόλοιπη ανθρωπότητα να τοποθετηθεί κάτω από το ζυγό της.
Όταν κάποιος έπρεπε στο παρελθόν να συμμετέχει ως εργάτης στην κατασκευή μίας πυραμίδας, να προσφέρει αργότερα το ένα τρίτο της σοδειάς του στο γαιοκτήμονα ή να δίνει σήμερα το μισό του εισόδημα στην εφορία, συνεχίζει ουσιαστικά να υποχρεώνεται στην ίδια διαδικασία: να κάνει πλουσιότερους τους ισχυρούς, εις βάρος του. Με απλά λόγια, μετατρέπεται σε σκλάβο, σε ανθρώπινο δυναμικό, σε «φυσικό πόρο» (Human resource), ο οποίος αξιοποιείται καταληστευμένος, εξυπηρετώντας αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα αυτών που κατέχουν τη Δύναμη.
Ορισμένες μορφές της σκλαβιάς έχουν βέβαια απαγορευθεί σήμερα. Εν τούτοις, ένας από τους πλέον ύπουλους τύπους της έχει διευρυνθεί και διαδοθεί περισσότερο από κάθε άλλη εποχή. Ο τύπος αυτός ονομάζεται «χρέος» – όπου, στην πραγματικότητα, σχεδόν κάθε απόφαση μας στη ζωή μας οδηγεί, ατομικά ή συλλογικά, όλο και πιο βαθιά στην παγίδα των δανειστών. Ακόμη και οι σπουδές σε ορισμένες χώρες εξυπηρετούν τη συγκεκριμένη διαδικασία – κρίνοντας από το ύψος των φοιτητικών δανείων στις Η.Π.Α., τα οποία έχουν υπερβεί το 1,2 τρις $.

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: