Αρχείο

Archive for 20 Ιανουαρίου, 2018

Κι όμως, χρειάζονται τα συλλαλητήρια!

20 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε
Κι όμως, χρειάζονται τα συλλαλητήρια!
Ο χειρότερος «βραχνάς» του ΣΥΡΙΖΑ – αυτό που περισσότερο φοβόταν – γίνεται πραγματικότητα:
Μαζικά συλλαλητήρια, έναντίον της πολιτικής του!
Μόνο που απ’ αλλού το περίμενε κι απ’ αλλού του ήλθε…
Το περίμενε για την υπεροφορολόγηση ή τους πλειστηριασμούς σπιτιών, για τις αλλεπάλληλες – και αχρείαστες – περιοκοπές συντάξεων ή τη μείωση του αφορολόγητου…
Και του ήλθε για το… Μακεδονικό!
Θυμάστε όλους αυτούς τους σχολιαστές, αναλυτές, δημοσκόπους, επικοινωνιολόγους κλπ.. που μας είχαν πρήξει, χρόνια τώρα, με τις χιλιοφορεμένες «μανιέρες» και τα τετριμμένα κλισέ:
–Πώς ο κόσμος ενδιαφέρεται μόνο για την τσέπη του…
— Και πώς για όλα τα άλλα δεν δίνει μία…
Ε λοιπόν, τώρα αποδεικνύεται πως ενδιαφέρεται ασφαλώς για την τσέπη του, αλλά ξεσηκώνεται και παθιάζεται για τα «άλλα», αυτά που έχουν μεγάλο «συμβολικό φορτίο» και ισχυρό αποτύπωμα στην συλλογική ταυτότητά του.
Τα εθνικά θέματα φερ’ ειπείν!
Ιδιαίτερα όταν μυρίζεται πως πάει να γίνει ανεπανόρθωτη ζημιά.
Όπως τώρα, στο «Μακεδονικό».

Διαβάστε περισσότερα…

Η εκκλησία του Ιερώνυμου συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ…

20 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Η εκκλησία του Ιερώνυμου συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ...

Του Γιάννη Σιδέρη 

Ισως υπερβολικά θεσμολατρικός ο θόρυβος που δημιουργήθηκε για την επιλογή του πρωθυπουργού να ενημερώσει πρώτα τον αρχιεπίσκοπο και όχι τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους αρχηγούς των κομμάτων.

Ούτως ή άλλως τα κόμματα ορθώς ποιούντα, δεν θα δέχονταν την εκ των υστέρων ενημέρωση. Οφειλε η κυβέρνηση να τα ενημερώσει με την έναρξη των συνομιλιών, προκειμένου να υπάρξει το κατά τα δυνατόν ενιαία εθνική γραμμή. Η αρωγή της αντιπολίτευσης θα ήταν πολύτιμη στους νεοφώτιστους ατζαμήδες, γιατί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διαθέτουν θεσμική μνήμη επί του Σκοπιανού, έχοντας διαπραγματευθεί και γνωρίζοντας τα όριά του.

Ωστόσο πρυτάνευσε και σε αυτό η Συριζαίικη κουτοπονηριά που εν τέλει αποβαίνει (αυτο)καταστροφική αφέλεια. Ο πρωθυπουργός και οι συν αυτώ φαντασιώθηκαν μια εύκολη επίλυση με διττό στόχο: Θα την έφεραν ως παράσημο στην προεκλογική τους εμφάνιση οψέποτε γίνουν εκλογές, ως επιλύσαντες ένα πρόβλημα που χρονίζει επί 1/4 του αιώνα. Αφετέρου θα διέσπειραν διχόνοια στη ΝΔ, στους κόλπους της οποίας ανιχνεύονται διάφορες πτυχές, από την εθνικόφρονα έως την κεντρώα κοσμοπολίτικη αντίληψη.  Διαβάστε περισσότερα…

Καμάκια και Ισλαμιστές …

20 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε

Με βάση τα νέα έθιμα, που πλέον έχουν καθιερωθεί στην πολυπολιτισμική Ευρώπη, στη Γαλλία, το νέο έτος ξεκίνησε με ένα βίντεο, όπου νεαροί μετανάστες λιντσάρουν μια γυναίκα αστυνομικό. Το βίντεο δημοσιοποιήθηκε από τους ίδιους τους δράστες. Τέτοιου περιεχομένου βίντεο αυξάνονται διαρκώς και έχει δημιουργηθεί ένας νέος όρος για το είδος: «τζιχάντ πορνό». Κατά τα άλλα, οι γαλλικές Αρχές είναι ικανοποιημένες από την ηρεμία και την ειρήνη που επικράτησαν κατά τη γιορτινή περίοδο, αφού μόνο 650 αυτοκίνητα καταστράφηκαν από βανδαλισμούς σε περιοχές όπου κυριαρχούν μουσουλμανικοί πληθυσμοί.

Ολα βαίνουν καλώς, αφού σε έρευνα του Ifop και του Ινστιτούτου Montaigne μόνο το 28% των μουσουλμάνων στη Γαλλία «απορρίπτει τους νόμους του κράτους και θεωρεί σημαντικότερη τη σαρία». Μόνο το 60% θέλει οι γυναίκες -παντός θρησκεύματος- να φορούν μαντίλες σε δημόσιους χώρους και μόνο το 50% των νεαρών μουσουλμάνων είναι υπέρ της πολυγαμίας και της ισλαμικής μαντίλας, «με το πιο ανησυχητικό να είναι η διαπίστωση των συντακτών της μελέτης ότι πρόκειται για μια τάση της γενιάς τους που δεν εξασθενεί καθώς μεγαλώνουν σε ηλικία».

Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι γαλλικές Αρχές έχουν καταγράψει 267.000 περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης μόνο τα τελευταία δύο χρόνια. Υστερα από τόσους βιασμούς, λιντσαρίσματα και άλλες κακοποιήσεις, θα ήταν αναμενόμενο το γαλλικό κράτος να έχει πάρει κάποια μέτρα. Τελικά, το πολιτικό κατεστημένο έχει αποφασίσει να απαγορεύσει το «καμάκι»…

Αν κάτι χαρακτηρίζει ιδιαίτερα το μοντέρνο ευρωπαϊκό κράτος, είναι η τάση του να δημιουργεί de facto δύο παράλληλα νομικά καθεστώτα. Αν ανήκεις σε κάποια προστατευόμενη ομάδα του αριστερού κατεστημένου -π.χ. μουσουλμάνος λαθρομετανάστης ή απλά μπαχαλάκης-, το κράτος αυξάνει τα περιθώριά σου να καταπατάς τα βασικά δικαιώματα πολιτών οι οποίοι δεν ανήκουν στις λεγόμενες «προστατευόμενες ομάδες». Αν ανήκεις στον γενικό πληθυσμό, το ίδιο κράτος -που παραβλέπει βιασμούς και λιντσαρίσματα- έρχεται με κάθε νέο νομοθέτημα να περιορίσει ολοένα περισσότερες ελευθερίες και δικαιώματά σου…

Διαβάστε περισσότερα…

Η ιδεολογία της «επιστροφής στον εαυτό»

20 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε

brain-1

του Γιάννη Παπαμιχαήλ  – 

Είναι, ίσως, επείγον να προβούμε σε μια ιστορία της μετανεωτερικότητας στο πεδίο των συλλογικών νοοτροπιών του δυτικού κόσμου. Ίσως λίγο, όπως ο Φουκώ επιχείρησε παλαιότερα με το έργο του να περιγράψει και να ερμηνεύσει την ιστορία της νεωτερικότητας.

Για τις σημερινές Δυτικές κοινωνίες, καθώς και για τα σαστισμένα άτομα αυτών των κοινωνιών, η νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, που από τη δεκαετία ιδίως του ’80 και ύστερα εμφανιζόταν περίπου σαν μια «φυσική αναγκαιότητα», απαιτούσε πολλές εκλογικεύσεις και δημιουργούσε άλλες τόσες τάσεις φυγής. Εμφανίστηκε τότε με έμφαση, ως τεκμήριο της νέας «αυθεντικότητας», η ιδεολογία της «επιστροφής στον εαυτό».

Μια τέτοια επιστροφή συμβαδίζει, βέβαια, με τη φιλοσοφίζουσα απόπειρα να αναζητηθεί το κλειδί της οικουμενικότητας (ίσως και της ανθρώπινης φύσης) στην εσωτερική ζωή του ατόμου. Ως ιδέα, χαρακτηρίζει τις φιλοσοφίες της λεγόμενης «αρχαιοελληνικής παρακμής» (επικούρειους, στωικούς κλπ.), αλλά και τις παραινέσεις του Αγίου Αυγουστίνου όταν –την εποχή της κατάρρευσης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας– ρίχνει μια απαισιόδοξη ματιά στο επερχόμενο μέλλον του Δυτικού κόσμου.

Αφελείς ιδεολογίες

Τώρα, όμως, στη μετανεωτερική σημερινή πραγματικότητα, τη συζήτηση περί του νοήματος της ανθρώπινης ύπαρξης στις δύο διαστάσεις της (αφενός της «εξωτερικότητας» και της ιστορικής πράξης, αφετέρου της εσωτερικής, πνευματικής αναζήτησης), τη χειρίζονται πιο αφελείς ιδεολογίες περί του οικουμενισμού και της ανθρώπινης πολλαπλότητας. Την χειρίζονται παρέα με τις γεωγραφικές και οικολογικές ανησυχίες για τη μοίρα του πλανήτη, ή τις ολοκληρωτικές ελπίδες για τη διαμόρφωση μιας ενιαίας οικουμενικής κουλτούρας που θα συμπεριλάμβανε στους κόλπους της όλες τις προηγούμενες μορφές πολιτισμού (ένας «πολιτισμός των πολιτισμών»).

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: