Αρχείο

Archive for 29 Ιανουαρίου, 2018

Κυπριακές εκλογές: Ένα αποτέλεσμα που οδηγεί σε πολλές σκέψεις…

29 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε
Οι εκλογές στην ελεύθερη Κυπριακή Δημοκρατία είναι παρελθόν. Τα αποτελέσματα που μεταδίδονται είναι σχεδόν τα τελικά, καθώς στο 95% των έγκυρων ψήφων, ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης περνά στον δεύτερο γύρο με περίπου 35,5%, όπου θα αντιμετωπίσει τον Σταύρο Μαλλά του κομουνιστικού ΑΚΕΛ που έκανε την έκπληξη και έχει αποσπάσει το 30,3%.
Ο Νικόλας Παπαδόπουλος, γιος ου μακαρίτη του Τάσσου έμεινε στο 25,7%. Ενδιαφέρον έχει επίσης το σημαντικότατο 5,7% περίπου που αποσπά ο ακροδεξιός υποψήφιος, αλλά και η πολιτική απαξίωση και αναμενόμενη εξαφάνιση του Γιώργου Λιλλήκα, που παραλίγο να μη βρει στις κάλπες ούτε τη δική του ψήφο και μένει με το σχεδόν 2% στο χέρι.
Στα πλέον αξιοσημείωτα το ότι σε σύνολο εγγεγραμμένων ψηφοφόρων 518.000, θεώρησαν σωστό να προσέλθουν οι περίπου 372.000 (συμμετοχή περί το 72%), ενώ πάνω από 146.000 πολίτες που ως ποσοστό του εκλογικού σώματος προσεγγίζουν το 30% επέλεξαν κάποια άλλη ασχολία από το να επιλέξουν κάποιον από τους υποψηφίους στην κάλπη.
Με απλά λόγια, ο Νίκος Αναστασιάδης δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα επανεκλεγεί και οι εκλογές δεν αποδείχθηκαν «περίπατος» όπως διάφοροι επιχειρούσαν να πείσουν, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν θετικό momentum γι’ αυτόν. Ο Σταύρος Μαλλάς, με απλά λόγια «ανέστησε» το ΑΚΕΛ, το οποίο παρότι φέρει μεγάλες ευθύνες για τα προβλήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας σήμερα, φαίνεται πως είναι πολύ ζωηρά τυπωμένο στο «Ελληνοκυπριακό DNA».
Όποιος νομίζει ότι ο διεθνής παράγων δεν έπαιξε τα δικά του χαρτιά, είναι γελασμένος. Δε χρειάζεται καν να αναφερθεί ποιοι έχουν επενδύσει στην επανεκλογή του Αναστασιάδη και για ποιον λόγο. Μένει να αποδειχθεί εάν η Μόσχα έχει προβεί στις δικές της πολιτικές επενδύσεις στο νησί και θα βρεθούμε προ εκπλήξεων προσεχώς.
Ένα ακόμα συμπέρασμα, έστω λίγο πρόωρο, είναι ότι ο Κύπριος πολίτης έχει βαρεθεί την ομάδα των πολιτικών αναλυτών κ.λπ., που προβάλει ένα ξερό ΟΧΙ σε οποιαδήποτε προοπτική αλλαγής των δεδομένων σήμερα στο νησί. Κάπου εδώ και ο Νικόλας Παπαδόπουλος απέτυχε και είναι βέβαιο ότι θα αμφισβητηθεί ζωηρά.

Διαβάστε περισσότερα…

H κατάσταση στα ελληνικά Πανεπιστήμια

29 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε

Ανοικτή επιστολή προς τον Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Αξιότιμε κ. Πρύτανι,

Σας απευθύνω την παρούσα, ανοικτή επιστολή πρώτον γιατί θεωρώ ότι περαιτέρω αποσιώπηση των καθημερινών κρουσμάτων βίας που συμβαίνουν στην πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου εκθέτει όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα και φέρει τους πάντες προ των ευθυνών των, και αφετέρου επειδή αναγνωρίζω το συνεχές σας ενδιαφέρον ώστε να βελτιωθούν χρόνιες κακοδαιμονίες που ταλανίζουν το πανεπιστήμιό μας.

Αναφέρομαι στην προκλητικά αυξανόμενη παραβατικότητα και στις εγκληματικές ομάδες που δρουν ανενόχλητες στην αχανή περιοχή της πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου και οι οποίες με τη δύση του ηλίου καθίστανται απροκάλυπτα επικίνδυνες για διδάσκοντες, για διδασκομένους και για το λοιπό προσωπικό του ΕΚΠΑ. Η κατάσταση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Και η συγκάλυψη των αλλεπάλληλων κρουσμάτων βίας εξισούται με συνενοχή όλων ημών των εχόντων την ηθική αλλά και τη νομική ευθύνη. Πίσω από το αδειανό πουκάμισο ενός διάτρητου «ασύλου» ανεχόμαστε αποθρασυμένους εγκληματίες να ληστεύουν το ΑΤΜ του κτηρίου της Φιλοσοφικής υπό την απειλή περιστρόφου μπροστά στα μάτια έντρομων φοιτητών 8 το πρωί, ενώ όσοι αποχωρούν από τα μαθήματα στις 9 το βράδυ, μεταπτυχιακοί κυρίως φοιτητές και διδάσκοντες, οργανώνονται σε ομάδες για να καταφέρουν να φτάσουν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι στα συχνά παραβιασμένα αυτοκίνητά τους. Επειδή, κ. Πρύτανι, όλη η πανεπιστημιούπολη παραμένει αφώτιστη εδώ και πολύ καιρό δημιουργώντας σκηνικό θρίλερ, ειδικά στις πιο απομακρυσμένες σχολές. Θυμάμαι επίσης το θλιβερό γεγονός που συνέβη προ χρόνων, όταν μια ομάδα πάλι οπλοφόρων με την απειλή περιστρόφου έβγαλαν τον τέως πρόεδρο του Φαρμακευτικού Τμήματος από το αυτοκίνητό του τον λήστευσαν και διέφυγαν με αυτό. Διαβάστε περισσότερα…

Βουνίσιο τσίπουρο ή… πράσινο τσάι με στέβια;

29 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε
Φαήλος Κρανιδιώτης

Με διασκεδάζει να βλέπω τις κωλοτούμπες σχολιαστών και πολιτικών μετά το μεγαλειώδες συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης.
Αυτοί που παίρνουν στα σοβαρά τα Pride και ριγούν από συγκίνηση μπροστά στην καρναβαλική εικόνα ανθρώπων οι οποίοι αυτοεξευτελίζονται με φτερά στον απαυτό τους, στρας, πούλιες και τρίβοντάς μας εμμονικά στα μούτρα τις ιδιαιτερότητές τους λοιδορούν τους ντουλαμάδες των Μακεδονομάχων, τα μαύρα πουκάμισα και τα στιβάνια των Κρητικών. Λιγώνονται από χαρά για τα άρματα, όπου πάνω τους φασώνονται μισόγυμνοι μαντράχαλοι, κάνοντας τους πατεράδες τους να κλαίνε το χιλιάρικο που έδωσαν στην νοσοκόμα, αλλά τους πειράζουν οι καβαλάρηδες με τα άλογά τους.

Οι πιο γραφικοί των γραφικών, οι απόστολοι του μαρασμού και οι σταλινικοί απολογητές κάθε παρακμής που διακωμωδεί το πρόσωπο του Ανθρώπου θεωρούν… γραφικούς τους πατριώτες, τις εθνικοτοπικές ενδυμασίες, τα περήφανα και όμορφα άλογα.

Το συλλαλητήριο τους θύμισε ότι είναι μια αναιμική μειοψηφία, δέκατα του πυρετού. Μπορεί να έχουν κατσικωθεί προσωρινά στην πρώτη γραμμή του δημόσιου λόγου, σε κόμματα, ΜΜΕ, στη λιποτακτήσασα «διανόηση», όμως το μέγα πλήθος των κανονικών ανθρώπων τούς θύμισε την ταπεινή θέση τους στο περιθώριο της Ιστορίας και στον πάτο του αξιακού πλαισίου του λαού μας, το οποίο συστηματικά βρίζουν, συκοφαντούν, ειρωνεύονται.

Ακόμη και αλανιάρες τηλεπερσόνες, που έχουν γράψει πιο πολλά χιλιόμετρα από το αγοραίο ταξί του μακαρίτη του Διογένη στο Μαυρομμάτι, έβγαλαν γλώσσα. Ηταν τόσο σίγουροι για την αποτυχία.

Διαβάστε περισσότερα…

Αναπαλαιωμένος «Μεγάλος Συνασπισμός»!

29 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε

Προς συγκρότηση νέου κυβερνητικού συνασπισμού η Γερμανία

του Βασίλη Στοϊλόπουλου Ρήξη φ. 140

Η μόνιμη επωδός τους τελευταίους μήνες σε όλα τα γερμανικά ΜΜΕ είναι στερεότυπη: Η επόμενη κυβέρνηση της Γερμανίας έχει να αντιμετωπίσει μια σειρά πολύπλοκων εσωτερικών και εξωτερικών προκλήσεων, που απαιτούν ρηξικέλευθες ιδέες, γεμάτα κρατικά ταμεία και πολιτικό θάρρος που μόνο μεγάλοι ηγέτες διαθέτουν.
Κοινή συνισταμένη όλων είναι η διαπίστωση ότι η εντατικοποίηση της ψηφιοποίησης και η επιτάχυνση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, που μόνο πλεονεκτήματα έχουν για τη γερμανική οικονομία, απαιτούν τον άμεσο τερματισμό της τετράμηνης πολιτικής αβεβαιότητας και τη συγκρότηση σταθερής κυβέρνησης ευρείας κοινοβουλευτικής στήριξης. Η δε ελπίδα όλων είναι ότι οι Γερμανοί πολίτες, που κατά τη διάρκεια της τελευταίας διακυβέρνησης Μέρκελ συνειδητοποιούσαν ότι οι ποικίλες ανησυχίες τους δεν λαμβάνονταν υπόψη από το πολιτικό κατεστημένο, προκαλώντας έτσι μια πρωτόγνωρη κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό κατεστημένο και την ανάδειξη του κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» σε τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη, θα επανέλθουν στα «παλιά λημέρια» των παραδοσιακών κομμάτων.
Τα δεδομένα για την επίτευξη του νέου Μεγάλου Συνασπισμού CDU-CSU-SPD είναι όντως ευνοϊκά και, σε συνδυασμό με τα όσο ποτέ άλλοτε γεμάτα κρατικά ταμεία, που θα διευκολύνουν πολιτικές κοινωνικών παροχών και επιδομάτων, δίνουν μεγάλες πιθανότητες πολιτικής επιβίωσης των ηγετών των τριών κυβερνητικών κομμάτων που βρίσκονταν τους τελευταίους μήνες σε δεινή πολιτική θέση. Ύστερα από τέσσερις μήνες υπηρεσιακής κυβέρνησης, σύμπασα η γερμανική ελίτ προπαγανδίζει απροκάλυπτα πλέον κυβέρνηση Μεγάλου Συνασπισμού («Gro-Ko»), παρότι τα κόμματα που τον απαρτίζουν ήταν οι μεγάλοι ηττημένοι των εκλογών του περασμένου Σεπτεμβρίου. Η κοινή γνώμη της Γερμανίας δείχνει μάλιστα να χάνει την υπομονή της με το κομματικό σύστημα και να απαιτεί το συντομότερο σταθερή κυβέρνηση Μέρκελ. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρόεδρος του γερμανικού βιομηχανικού και εμπορικού επιμελητηρίου, που διαπιστώνει μεν ότι η γερμανική οικονομία και επιχειρηματικότητα είναι υγιέστατες, δεν παραλείπει να ξεκαθαρίσει όμως ότι ο φόβος που απορρέει από μια ασταθή και απρόβλεπτη πολιτική στην οικονομία μεγεθύνει την ανασφάλεια των αγορών. Ικανοποιημένοι με την πορεία των διαβουλεύσεων εμφανίζονται Παρίσι και Βρυξέλλες, καθότι στο κείμενο της μέχρι τώρα διαβούλευσης για την συγκυβέρνηση υπάρχει ρητή αναφορά στην αύξηση της οικονομικής συνδρομής της Γερμανίας στα ευρωπαϊκά ταμεία. Το ίδιο και η κυρίαρχη φιλοευρωπαϊκή τάση στη γερμανική κοινωνία, που «αποστρέφεται το εθνικό» και επενδύει «σε κοινές αξίες και στην πολύπλευρη συνεργασία», ιδιαίτερα στην ευρωζώνη. Άλλωστε, κοινή πεποίθηση όλων είναι ότι η γερμανική εθνική πολιτική πρέπει να εντάσσεται μέσα στο «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι» και στο «ευρωπαϊκό μέλλον». Διαβάστε περισσότερα…

Πρόκειται για το όνομα ή για μια ακόμη υπεργολαβία;

29 Ιανουαρίου, 2018 Σχολιάστε

Γιάννης Ραχιώτης

Αδιαφορία μπροστά στον κίνδυνο ανάφλεξης της Βαλκανικής

Οι κ.κ Κοτζιάς και Τσίπρας κομπάζουν ότι θα «λύσουν» το πρόβλημα του ονόματος της ΠΓΔΜ, όπως δεν έκαναν όλες οι προηγούμενες Ελληνικές κυβερνήσεις από το 1990. Τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ διευκρινίζουν ότι «επείγει» το ζήτημα, για να μπορέσει η ΠΓΔΜ να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ τον ερχόμενο Ιούλιο. Όμως η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, από τη σκοπιά των ελληνικών συμφερόντων αλλά και των συμφερόντων των βαλκανικών λαών κάθε άλλο παρά επείγει. Ατυχώς, το δίδυμο Κοτζιά – Τσίπρα φαίνεται να απασχολείται απλά με την εξεύρεση του κατάλληλου προσχήματος για άρση του βέτο, δηλαδή του ορίου που δεν ξεπέρασε ακόμη και το δίδυμο Καραμανλή – Μπακογιάννη. Οι συνέπειες για την ειρήνη στα Βαλκάνια από την ύπαρξη κρατικής οντότητας με όνομα ταυτόσημο με το όνομα περιοχών δύο άλλων όμορων κρατών, μάλλον τους αφήνουν αδιάφορους. Το επιχείρημα ότι η ΠΓΔΜ είναι πολύ ανίσχυρη για να απειλήσει οποιονδήποτε είναι τυπικά σωστό αλλά δεν παίρνει υπ’ όψη την πάγια πολιτική των δυτικών δυνάμεων που είναι η διάσπαση των κρατών σε ανίσχυρα κρατίδια-πελάτες. Στην καθόλου απίθανη περίπτωση διάσπασης της ΠΓΔΜ και προσάρτησης του αλβανόφωνου τμήματος στην Αλβανία, τότε θα ανοίξουν στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία –με την κατάλληλη δυτική μόχλευση- ζητήματα που σήμερα φαίνονται εκτός συζήτησης…

Όλες οι μετεμφυλιακές ελληνικές κυβερνήσεις γνώριζαν ότι για να διατηρηθούν στην κυβέρνηση πρέπει να υπακούουν στον Αμερικανό πρέσβη. Από το 1980 και μετά, για τα οικονομικά ζητήματα, και στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο. Η διαφορά αυτής της κυβέρνησης απ’ όλες τις προηγούμενες βρίσκεται στην ενεργητικότητα με την οποία προωθεί τα αμερικανικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της παραδοσιακής υποτέλειας. Ταυτοχρόνως είναι εκπληκτική η αδιαφορία τους για τις επιπτώσεις της εξωτερικής τους πολιτικής στην ειρήνη και στα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του ελληνικού λαού.  Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: