Αρχείο

Archive for 11 Απριλίου, 2018

Τραμπ εναντίον Πούτιν: Είναι από τις φορές που κοιτάμε ψηλά και λέμε ο Θεός να βάλει το χέρι του…

11 Απριλίου, 2018 Σχολιάστε
Οι αντιπρόσωποι της Ρωσίας (αριστερά) και της Αμερικής (δεύτερη από δεξιά) σε θέσεις ...μάχης, χθες στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Φωτογραφία. EPA, JUSTIN LANE
Οι αντιπρόσωποι της Ρωσίας (αριστερά) και της Αμερικής (δεύτερη από δεξιά) σε θέσεις …μάχης, χθες στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Φωτογραφία. EPA, JUSTIN LANE
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ 

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω χθες, από τα δημοσιογραφικά θεωρεία -άρα μία ανάσα απόσταση από τους πρωταγωνιστές- τη συζήτηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για τη φερόμενη επίθεση με χημικά όπλα στην πόλη Ντούμα της Συρίας. Για όσους έχουμε παρακολουθήσει παρόμοιες συζητήσεις για άλλα θέματα πριν από το 1990, οι χθεσινές ομιλίες ήταν μία επιστροφή σε ένα αποκρουστικό παρελθόν, όταν οι δύο υπερδυνάμεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η τότε Σοβιετική Ένωση διασταύρωναν τα ξίφη τους και οι απειλές για πυρηνικό πόλεμο έπεφταν όπως το χαλάζι.
Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού και μέχρι την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, είχαμε συνηθίσει στην ομαλότητα. Παρά τις διαφωνίες τους, δεν νοιώθαμε ποτέ ότι οι ηγέτες της Αμερικής και της Ρωσίας είχαν το δάκτυλο στην σκανδάλη. Και προβλήματα να είχαν τα έλυναν με ένα τηλεφώνημα. Η Συρία δυστυχώς δίχασε τους ισχυρούς της Γης, και η Δύση συσπειρώνεται γύρω από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, με τον οποίο οι περισσότεροι Δυτικοί διαφωνούν.
Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό της Αμερικής, συνεχίζεται η έρευνα εναντίον του Αμερικανού πλανητάρχη και ενδέχεται να βρεθεί στο εδώλιο, την ίδια στιγμή που η χώρα του βρίσκεται σε ευθεία στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία. Άρα είναι και ένας πρόεδρος υπό ομηρία από το δικαστικό σύστημα της χώρας που κυβερνά. Αυτά, τελικά, μόνο στην Αμερική συμβαίνουν…

Διαβάστε περισσότερα…

Σκιές στην πορεία του Ερντογάν προς την επανεκλογή

11 Απριλίου, 2018 Σχολιάστε
erdogan
Του Κώστα Ράπτη από το capital.gr 

Οι προεδρικές και ταυτόχρονα βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 2019, οι πρώτες που θα διεξαχθούν στην Τουρκία με βάση το νέο Σύνταγμα, αποτελούν το κεντρικό σημείο αναφοράς για ό,τι σκέφτεται και πράττει ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν.

Ο συσχετισμός δείχνει να τον ευνοεί συντριπτικά. Από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, το μεν φιλοκουρδικό HDP βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός νομιμότητας και με τους ηγέτες του στη φυλακή, ενώ το εθνικιστικό MHP έχει, μετά από διάσπασή του, ενσωματωθεί πλήρως στη συμπολίτευση και το κεντροαριστερό κεμαλιστικό CHP μοιάζει εγκλωβισμένο σε ένα «εκλογικό γκέτο”, καθώς τα ποσοστά του μένουν απαράλλαχτα από αναμέτρηση σε αναμέτρηση. Και το κυριότερο: καμία προσωπικότητα δεν θα ήταν δυνατόν να κερδίσει την υποστήριξη τόσο διαφορετικών πολιτικών τάσεων ώστε να αμφισβητήσει με αξιώσεις τον Ερντογάν στις προεδρικές κάλπες.

Άλλωστε, οι κυβερνώντες ξαναγράφουν τον εκλογικό νόμο στα μέτρα τους, προκειμένου αφενός να χαλαρώσουν οι εγγυήσεις για την ακεραιότητα της διαδικασίας ψηφοφορίας και καταμέτρησης και αφετέρου να επιτραπεί η συγκρότηση εκλογικών συμμαχιών σαν αυτή που έχει ήδη συμφωνηθεί ανάμεσα στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ερντογάν και το MHP, προκειμένου να εξασφαλιστεί η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του τελευταίου, χωρίς να θιγεί το όριο του 10% που αποβλέπει στην αποτροπή της αυτελούς πολιτικής έκφρασης του κουρδικού στοιχείου.

Το παράδειγμα της συμμαχίας αυτής αντιγράφει το εξωκοινοβουλευτικό ισλαμιστικό κόμμα Saadet (προέρχεται από το τμήμα της παράταξης του Ερμπακάν που δεν ακολούθησε στις αρχές του αιώνα τον Ερντογάν στην συγκρότηση του ΑΚΡ) που διαπραγματεύεται με το Καλό Κόμμα (Iyi partisi) της Μεράλ Ακσενέρ, που συγκροτήθηκε από όσους εθνικιστές διαφώνησαν με την πολιτική ουράς του ΜΗΡ έναντι της κυβέρνησης.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Ψυχρός Πόλεμος προ των πυλών: Πίσω στο Μέλλον; Ή η Ιστορία μάλλον έβαλε όπισθεν!

11 Απριλίου, 2018 Σχολιάστε

αρχείο λήψηςΤου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Η απόπειρα δολοφονίας ενός Ρώσου πρώην διπλού πράκτορα και της κόρης του στη Βρετανία, με νευροπαραλυτικό αέριο, ήταν το τελευταίο από μια σειρά επεισοδίων που οδηγούν ταχύτατα σε πολύ σοβαρή επιδείνωση του όλου κλίματος στις σχέσεις Δύσης και Ρωσίας, που θυμίζει πια, όλο και περισσότερο, τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου, με τις εκατέρωθεν κατηγορίες να δίνουν και να παίρνουν, συνοδευόμενες και από αντίστοιχες στρατιωτικές κινητοποιήσεις συμβατικών και πυρηνικών δυνάμεων.

Και στις Ηνωμένες Πολιτείες η ατμόσφαιρα επιβαρύνεται και εσωτερικά πάρα πολύ, με τον θόρυβο και τις ανακρίσεις περί την εικαζόμενη ανάμειξη της Ρωσίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016.

Δεν έχουμε φτάσει εκεί, αλλά το κλίμα και στις ΗΠΑ και στη Δυτική Ευρώπη αρχίζει, σε μερικές περιπτώσεις, να θυμίζει περίοδο Μακαρθισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατα κατηγορήθηκε ο ίδιος ο αρχηγός του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν, αξιωματικής αντιπολίτευσης στη χώρα, που μάλιστα προηγείται των Τόρις στις δημοσκοπήσεις, ότι συναντήθηκε με κάποιον υποτιθέμενο Σοβιετικό κατάσκοπο προ δεκαετιών.

Η κατάχρηση ψυχροπολεμικών κατηγοριών (όπως και της επίκλησης του τρομοκρατικού κινδύνου) έχει βέβαια και τις παρενέργειές της και αρχίζει να προκαλεί το αντίθετο αποτέλεσμα, ένα είδος ανοσίας στην κοινή γνώμη. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τα ποσοστά δημοφιλίας του Κόρμπιν αυξήθηκαν, αντί να πέσουν, μετά από αυτές τις κατηγορίες!

Να θυμίσουμε ότι στην περίοδο του Μακαρθισμού και κατά το αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, χιλιάδες άνθρωποι, συχνά επίλεκτα μέλη της αμερικανικής διανόησης, κλήθηκαν να αποδείξουν ότι «δεν είναι ελέφαντες» και κατεστράφη η καριέρα τους γιατί θεωρήθηκαν «κομμουνιστές» και «κατάσκοποι της Μόσχας», συνήθως άνευ πολλών άλλων αποδεικτικών στοιχείων.

Άλλωστε, ακόμη και η διατύπωση της κατηγορίας, ήταν συνήθως επαρκής τότε για να απομονωθεί ένας άνθρωπος και να καταστραφεί η ζωή του. Εθεωρείτο ένοχος έως ότου καταφέρει να αποδείξει την αθωότητά του. Ακόμα κι αν όντως την αποδείκνυε κάποτε, δεν μπορούσε πια να αποκαταστήσει τη ζημιά. Διαβάστε περισσότερα…

Πως τα κόμματα-φυλές νέμονται την εξουσία

11 Απριλίου, 2018 Σχολιάστε

Του  Σταύρου Λυγερού
Η ανάγκη των πολιτικών αρχηγών να διεγείρουν τον κομματικό πατριωτισμό για να ενισχύουν τη συσπείρωση και τη μαχητικότητα της παράταξής τους είναι κατανοητή. Το ίδιο και η προσπάθειά τους να αλιεύσουν ψήφους. Θα ήταν αφέλεια, λοιπόν, να περιμένει κανείς από τα κόμματα και τους αρχηγούς τους να κάνουν
επίδειξη αντικειμενικότητας με ακριβοδίκαιες κρίσεις. Ο ρόλος τους είναι διαφορετικός. Όλα, όμως, έχουν ένα όριο, το οποίο, όπως μας αποδεικνύουν συνεχώς τα γεγονότα, έχει προ πολλού καταλυθεί.

Η για μεγάλο χρονικό διάστημα αποδοχή εκ μέρους της κοινωνίας του ξύλινου κομματικού λόγου δεν οφειλόταν μόνο σε πολιτικό πρωτογονισμό. Συνδεόταν και με τον υψηλό βαθμό κομματικοποίησης των θεσμών. Μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, τα κόμματα άσκησαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση και στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, αλλά και έναν υπερβάλλοντα και ασφυκτικό έλεγχο σε όλο σχεδόν το πλέγμα της δημόσιας ζωής.

Τα κόμματα σύντομα εκφυλίστηκαν σε μηχανισμούς διαμεσολάβησης, διαχείρισης και νομής της εξουσίας σε όλα της τα επίπεδα. Ο εκφυλισμός αυτός σταδιακά οδήγησε σε ατροφία την παραγωγή πολιτικής, η οποία είναι η βασική αποστολή τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι από τα κόμματα απουσιάζουν οι ιδεολογικοπολιτικές απόψεις. Απόψεις κυκλοφορούν, και μάλιστα τα κόμματα ήταν και παραμένουν σε σημαντικό βαθμό ανομοιογενή σ’ αυτό το επίπεδο.

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: