Αρχείο

Archive for Απρίλιος 18, 2018

Ιαβέρηδες της ελεεινής μορφής

Απρίλιος 18, 2018 Σχολιάστε
Ιαβέρηδες της ελεεινής μορφής - Media

ΣΤΑΘΗΣ
Ο κατ’ επάγγελμα διώκτης όποιων ο ίδιος χαρακτηρίζει αντισημίτες, κ. Δημήτρης Ψαρράς, συντάκτης εκ των «Ιων» στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ξαναχτύπησε. Θύμα του αυτήν τη φορά ο ταλαντούχος (και πολυβραβευμένος στο εξωτερικό), συνάδελφος Μιχάλης Κουντούρης.
Σκιτσογράφος τώρα και αυτός στην «Εφημερίδα των Συντακτών» – πλην όμως, όπως φαίνεται έως τώρα, ανυπεράσπιστος μπροστά στη μήνιν του αυτόκλητου αντισημιτοφάγου κυρίου Ψαρρά (άμα τε και προσωπικού μου Ιαβέρη επ’ αυτού του θέματος χρόνια τώρα, του ΚΥΡ και άλλων σκιτσογράφων συμπεριλαμβανομένων).
     Βασικό μέλημα του κ. Ψαρρά είναι να συνδέει την κριτική στο Ισραήλ, όταν αυτή μετέρχεται μνήμες από τη ναζιστική θηριωδία και το Ολοκαύτωμα, με τον αντισημιτισμό. Κατά τον κ. Ψαρρά τα χθεσινά θύματα εμφανίζονται ως σημερινοί θύτες, όταν οι σκιτσογράφοι (και όχι μόνον) στολίζουν τους Ισραηλινούς στρατιώτες – δολοφόνους με ναζιστικά εμβλήματα. Αλλά αν οι Φρύνιχοι – σκιτσογράφοι που το κάνουν αυτό είναι αντισημίτες, τότε ο κ. Ψαρράς θα πρέπει να εγκαλέσει επί αντισημιτισμώ εκατοντάδες γελοιογράφους, την αφρόκρεμα της ευρωπαϊκής γελοιογραφίας! Διότι δεν
     υπάρχει ούτε ένας γελοιογράφος, κυρίως από εκείνους που υπερασπίζονται τους αδύναμους, που να μην έχει στολίσει την Ισραηλινή πολιτική με τα αποτρόπαια ναζιστικά εμβλήματα που της αξίζουν, έτσι όπως αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή, αν πρόκειται για Παλαιστίνιους (όπως άλλωστε πολλοί Εβραίοι πολίτες, διανοούμενοι και πολιτικοί, και στο Ισραήλ και στον κόσμο διατείνονται).
     Συνεπώς «η κακή παράδοση για το πολιτικό σκίτσο και μάλιστα στον προοδευτικό Τύπο» που διαπιστώνει ο κ. Ψαρράς αφορά και στα πολιτικά σκίτσα στον ευρωπαϊκό Τύπο, όπου, ο κατά Ψαρράν «αντισημιτισμός», γίνεται έτσι εξ ίσου διαδεδομένος. Λογικόν, διότι ο κατ’ επάγγελμα αντισημιτοφάγος τιμητής έχει μια μάλλον περιφρονητική αντίληψη για τη γελοιογραφία, ως εάν να πρόκειται για ένα δημοσιογραφικό είδος κάπως κατώτερο που «εξ ορισμού το μήνυμά του είναι αφαιρετικό, βασίζεται σε στερεότυπα (σ.σ.: οι υπογραμμίσεις δικές μου). Και τα στερεότυπα – αυτό το γνωρίζουμε – συνήθως είναι αρνητικά και πολύ συχνά αυθαίρετα και λανθασμένα». Ίσως να
     μην έχω διαβάσει πιο βλακώδη ανάλυση για την πολιτική γελοιογραφία, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα του κάθε κολοκύθα. Ο κ. Ψαρράς έχει κάθε δυνατότητα να συκοφαντεί την επαγγελματική επάρκεια, το πολιτικό ήθος και το πολιτικό κριτήριο του συναδέλφου του στην εφημερίδα (πολυβραβευμένου επαναλαμβάνω) κ. Μιχάλη Κουντούρη. Αυτό που
     δεν είναι δικαίωμα του κ. Ψαρρά, προκειμένου να συκοφαντήσει τον κ. Κουντούρη, είναι να τον διαστρέφει. Διότι για πολλοστή φορά ο άνθρωπος αυτός, ο κ. Ψαρράς, καταφεύγει κατά την προσφιλή του συνήθεια στη διαστρέβλωση. Περιγράφει το επίδικο σκίτσο λέγοντας ότι «ταύτιζε όσους αγγίζουν το Τείχος των Δακρύων, δηλαδή τον ιερότερο τόπο προσκυνήματος του Ιουδαϊσμού, με ανθρώπους που έχουν βάψει τα χέρια τους στο αίμα». Ξεδιάντροπη διαστρέβλωση, παλιανθρωπίστικη συκοφαντία: Το σκίτσο παρουσιάζει Ισραηλινό στρατιώτη να αφήνει σημάδια από αίμα πάνω στο ιερό Τείχος των Δακρύων. Ούτε «ανθρώπους που έχουν βάψει τα χέρια τους στο αίμα» και σπεύδουν να μαγαρίσουν το ιερό μνημείο αναπαριστά, ούτε «ταύτιση όσων το αγγίζουν» με το αίμα που χύνουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες και η ισραηλινή πολιτική αποτυπώνει. Σκαστή διαστρέβλωση, αλλά αν δεν διαστρεβλώσει πώς θα συκοφαντήσει ο κ. Ψαρράς – όστις προχωρά ένα βήμα παραπέρα λέγοντας ότι «γνωρίζει πως κανείς σήμερα (σ.σ.: και ο Μιχάλης Κουντούρης) δεν θα παραδεχθεί ότι είναι αντισημίτης. Το αρνείται άλλωστε και ο Πλεύρης». Μπράβο! Τι Κουντούρης – τι Πλεύρης! Άριστα! Και για να μην μας μείνει καμιά αμφιβολία σημειώνει εμβριθώς ο ακούραστος διαστρεβλωτής: «Πρόκειται για τη μέθοδο που ακολουθούν οι απολογητές του ναζισμού (σ.σ.: οι συγκρίσεις των ισραηλινών εγκλημάτων με τα ναζιστικά εγκλήματα) όπως μπορεί καθένας να διαπιστώσει από τα ποικίλα πονήματά τους και πρώτα το γνωστό φιλοχιτλερικό έργο του Πλεύρη. Αυτή η παρατήρηση αφορά φυσικά και τα σκίτσα». Παρ’ τα, άρρωστε Κουντούρη – Πλεύρη, παρ’ τε τα και σεις φιλοχιτλερικά σκίτσα!
     Όλα αυτά θα ήταν απλώς κωμικά, αν δεν ήταν μέρος της ιδεολογικής τρομοκρατίας που έχει φέρει στα μέτρα της τα πολιτικά πράγματα στη χώρα. Υποστηρικτής του διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας, θεράπων της «μακεδονικότητας» των εν FYROM αδελφών μας και υποστηρικτής της πολιτικής των Μνημονίων όταν την εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτός είναι ο κοινός παρανομαστής του οίστρου Ψαρρά. Η διαρκής προσπάθεια να εμφανίζονται οι Έλληνες στην πλειοψηφία τους αντισημίτες, λαϊκιστές, εθνίκια και «ετερόκλητοι όχλοι» ήταν και είναι το πρώτο μέλημα των επιμελών αυτών ζηλωτών. Μόνο που καμιά φορά το παρακάνουν. Και αυτό δεν αξίζει στους Έλληνες Εβραίους. Ούτε στους απανταχού Ισραηλίτες. Τον πόνο των οποίων και την ιστορία απόλυτα σεβόμαστε, όσον αναλόγως επικρίνουμε τις διώξεις των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς σήμερα.
Υ.Γ. Ανάλογο διασυρμό από τους ίδιους κεκράκτες είχε υποστεί ο μακαρίτης Γιάννης Καλαϊτζής, ενώ ο εκλεκτός σκιτσογράφος στην «Αυγή» Τάσος Αναστασίου είδε σκίτσο του να αποκηρύσσεται από τον Τσίπρα στη Βουλή. Αυτή η δυσανεξία
     για τη μη αρεστή σάτιρα έχει το alter ego της στους εθνικιστές, όπως όταν κατεδίωξε τον Αντρέα Πετρουλάκη ο κ. Πάνος Καμμένος.
     Γενικώς, τα τελευταία χρόνια και ιδιαιτέρως επί ΣΥΡΙΖΑ η γελοιογραφία στην Ελλάδα, μετά από μια μακράν περίοδο ελευθερίας, έχει την «τιμητική» της στους κύκλους των γκαιμπελίσκων και των σταλινοειδών. Ο Αρκάς έχει ακούσει τα εξ’ αμάξης και ο Δημήτρης Χαντζόπουλος τα σχολιανά του. Ορισμένοι σκιτσογράφοι όπως ο Σπύρος Δερβενιώτης έχασαν τη δουλειά τους και για κάποιους ακόμα επιχειρήθηκε ο εξοβελισμός τους απ’ το επάγγελμα και ο «ξαφνικός θάνατος» της υπόστασής τους.
No problem, παίδες! Αεί παίδες οι σκιτσογράφοι θα συνεχίσουν ζημιάρηδες και ωραίοι… Διαβάστε περισσότερα…

Πως «ηττήθηκαν» οι ΗΠΑ στη Συρία και τι συμβαίνει στον κόσμο τούτες τις στιγμές που επηρεάζει τον καθένα μας

Απρίλιος 18, 2018 Σχολιάστε
Αναρωτηθήκατε γιατί ενώ η Συρία δεν έχει πετρέλαιο βρίσκεται στο επίκεντρο Αμερικανών και Ρωσίας;
Αναρωτηθήκατε γιατί οι Ευρωπαϊκές χώρες -πλην της Γερμανίας – στέκονται δίπλα στις ΗΠΑ και είναι έτοιμες να συμμετάσχουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Αναρωτηθήκατε γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει τόσο μεγάλη «ανεκτικότητα» απέναντι στον Ερντογάν όταν μάλιστα έφτασε στο σημείο να απειλήσει τις αμερικανικές δυνάμεις στο Μανμπί ;
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι πάνω απ όλα επιχειρηματίας, που έχει στη διάθεσή του πλέον το οπλοστάσιο των ΗΠΑ. Έτσι εβδομαδιαία κέρδη για χρυσό και πετρέλαιο έφεραν οι επεμβάσεις στη Συρία. Στη Νέα Υόρκη, το συμβόλαιο παραδόσεως Μαΐου για το αργό τύπου WTI έκλεισε στα 67,14 δολάρια το βαρέλι, σημειώνοντας άνοδο 0,10% και έπεται συνέχεια .
Την ύπαρξη των ΗΠΑ όμως ως υπερδύναμη απειλούν δυο πράγματα σήμερα.
1-Η αύξηση του αριθμού και η ενίσχυση των ικανοτήτων των ρωσικών παγοθραυστικών που απεγκλωβίζει την Ρωσία μαζί με τις σφαίρες επιρροής της (βλέπε Συρία)
2-Οι ΗΠΑ πρέπει να σταθούν απέναντι σε μια διαδικασία γεωπολιτικού μετασχηματισμού της Ευρασίας επικών διαστάσεων που είναι σε εξέλιξη.
Πρόσφατα ο Τραμπ ανακοίνωσε δασμούς στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου(25% στο χάλυβα και 10% στο αλουμίνιο) .Τούτο επέδρασε άμεσα στις τιμές των μετοχών των ασιατικών χαλυβουργιών και κατασκευαστών που προμηθεύουν την αμερικανική αγορά . Οι ΗΠΑ χρειάζονται εγχώριες προμήθειες για τα τανκς και τα πολεμικά τους πλοία ,είπε ο Τραμπ
Οι δασμοί που ανακοινώθηκαν από τον Τραμπ για τον χάλυβα και το αλουμίνιο, είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν την επιβολή αντίστοιχων δασμών στις εισαγωγές πολλών αμερικανικών προϊόντων στην Ευρώπη. Μια Ευρώπη που προσπαθεί να χαράξει μια κοινή οικονομική πολιτική που θα επιτρέψει και στην Ελλάδα να επιβιώσει (;)
Με άλλα λόγια οι Ηνωμένες Πολιτείες, γίνονται περισσότερο ανταγωνιστές και λιγότερο σύμμαχοι για την ΕΕ στα πλαίσια μιας άλλης παγκοσμιοποίησης που ψήνεται από άλλους παίκτες.
Ένας Εμπορικός πόλεμος συνεπώς πίσω από τον μίνι παγκόσμιο πόλεμο που διεξάγεται με επίκεντρο την Συρία , φαίνεται ότι τούτες τις ώρες κλιμακώνεται

Διαβάστε περισσότερα…

Το διακύβευμα μιας γενικευμένης σύγκρουσης στη Συρία

Απρίλιος 18, 2018 Σχολιάστε
rough-sea-at-night-by-Ivan-Aivazovsky-090
 Του Σωτήρη Δημόπουλου από το ιστολόγιό του

Η στρατιωτική υπερθέρμανση επάνω από τη πολύπαθη Συρία εμπεριέχει όλα τα συστατικά της έκρηξης ενός νέου παγκοσμίου πολέμου. Το διακύβευμα είναι ασφαλώς κάτι πολύ περισσότερο από την τιμωρία κάποιων, πραγματικών ή υποτιθέμενων, ενόχων για χημικές επιθέσεις. Τα νεκρά ή τραυματισμένα παιδιά στις οθόνες μας είναι απλά το σύνηθες μακάβριο σκηνικό της δικαιολόγησης μιας ακόμη στρατιωτικής επέμβασης. Είναι ακόμη και κάτι περισσότερο από την ασφυκτική πίεση του Ισραήλ, και όσων το υποστηρίζουν, για να το απαλλάξουν από την ευθεία απειλή που υφίσταται από την παρουσία του Ιράν και της Ρωσίας στην αυλή του. Στην πραγματικότητα, στο συριακό θέατρο πολέμου έχει μεταφερθεί ο πυρήνας της σύγκρουσης για την επόμενη ημέρα του πλανήτη. Μια σύγκρουση που, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των οπαδών της υπέρτατης δυτικής αλήθειας στερείται κάθε ηθικού ερείσματος. Γιατί και η Δύση και η παγκοσμιοποίηση έχoυν χάσει από καιρό το φωτοστέφανο της πρωτοπορίας προς το μεσσιανικό όραμα της ειρηνικής και ενωμένης παγκόσμιας κοινότητας. Η Belle Époque της παγκοσμιοποίησης έχει άλλωστε λήξει ήδη από το 2008. Έκτοτε, όλες οι απόπειρες για μια συνθήκη κανονικότητας είναι σαν «των συφοριασμένων», «των Τρώων», του Καβάφη. Όλες καταρρέουν. Οι μαύρες τρύπες πολλαπλασιάζονται. Η αβεβαιότητα ανακηρύσσεται μοναδική βεβαιότητα.

Διαβάστε περισσότερα…

LUCIS TRUST

Απρίλιος 18, 2018 Σχολιάστε
 Άρθρο του Paolo Carcano
Μετάφραση: Ιωάννης  Αυξεντίου
Πολιτική και εσωτεριστικές δοξασίες είναι από πολλούς αιώνες στενά αλληλένδετες και αλληλοεξαρτώμενες. Έχει πλέον αποδειχτεί από πολλούς επιφανείς ιστορικούς ότι, όπως ο Διαφωτισμός βυθίζει τις ρίζες του μέσα στην τεκτονική φιλοσοφία, έτσι ο ναζισμός δέχτηκε επιδράσεις από την θεοσοφική-μαγική σκέψη που ήταν ευρέως διαδεδομένη στην Ευρώπη στις αρχές του 1900. Ακόμη και ο σοβιετικός κομμουνισμός, αν και άθεος  και υλιστικός, έλαβε συνεισφορές από τo ρωσικό κοσμισμό του Nikolaj Fedorov. Δεν εκπλήσσει λοιπόν η ανακάλυψη ότι και η σημερινή παγκοσμιοποίηση ως πολιτική δοξασία, έχει ρίζες σε μία εσωτεριστική διδασκαλία, που είναι  ακριβώς εκείνη της βρετανίδας θεοσοφίστριας Alice Bailey (1880-1945). Στα γραπτά της η Bailey ουσιαστικώς ακολούθησε τις θεοσοφικές δοξασίες της Helena Petrovna Blavatsky, τις οποίες επανερμήνευσε εντός ενός γνωστικού πλαισίου και -το πιο σημαντικό- τις μετέφερε στο πολιτικό-πρακτικό επίπεδο. Πράγματι, το 1920 ιδρύει στη Νέα Υόρκη τον εκδοτικό οίκο Lucifer Publishing Company ή Lucifer Trust, με σκοπό να διαδώσει τα έργα της στις μάζες και να τις ‘μυήσει’ στις θεωρίες της.
Η θεοσοφική διδασκαλία της Lucifer Trust, της οποίας η δημόσια εκδοχή  ξεκίνησε το New Age κίνημα, δεν είναι τίποτα άλλο από την επαναπρόταση του αρχαίου γνωστικισμού υπό χριστιανική μεταμφίεση και ταυτόχρονα ‘επιστημονική’: πρόκειται, συνοπτικά, για την προώθηση του έργου της αυτοθέωσης του ανθρώπου και της ανθρωπότητας στο σύνολο της, η οποία με τον ερχομό της λεγόμενης ‘εποχής του υδροχόου’ δεν θα έχει πια ανάγκη από δόγματα ή ηθικούς κανόνες και θα ανακαλύψει ότι η ίδια είναι ο θεός χάρη του απελευθερωτικού φωτός του Εωσφόρου. Αυτός είναι ο πραγματικός θεός που λατρεύεται από τη θεοσοφία και από τους μαθητές αυτής της σέκτας. Ακούγεται, μέσω αυτής της γνωστικής θεωρίας, να ψιθυρίζεται η υπόσχεση του αρχαίου όφεως, «θα γίνετε σαν το Θεό».

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: