Αρχείο

Archive for Μαΐου 2018

H υπογραφή Αλ. Τσίπρα στη «ρήτρα μη αναστρεψιμότητας» καταρρίπτει τα αφηγήματα

Μαΐου 31, 2018 Σχολιάστε
H υπογραφή Αλ. Τσίπρα στη «ρήτρα μη αναστρεψιμότητας» καταρρίπτει τα αφηγήματα
Του Χρήστου Ν. Κώνστα

Οι χιλιάδες πολίτες που διαδήλωσαν χθες, στους δρόμους όλων των μεγάλων πόλεων, με αφορμή την Πρωτομαγιά, θα είναι οι πρώτοι που θα πέσουν στην παγίδα της «ρήτρας μη αναστρεψιμότητας» που κυριαρχεί μέσα στο νέο «Αναπτυξιακό Σχέδιο» με το οποίο η Κυβέρνηση προσπαθεί να εκμαιεύσει μια διευκόλυνση στην πληρωμές του χρέους, από τους «θεσμούς».
Οι Έλληνες θα μάθουν το περιεχόμενο του «Ολιστικού Σχεδίου Ανάπτυξης», στο τελευταίο από τη σειρά των «Αναπτυξιακών Συνεδρίων», τις κομματικές φιέστες που διοργανώνει απανταχού της χώρας, η κυβέρνηση.
Το τελευταίο «Αναπτυξιακό Συνέδριο» θα πραγματοποιηθεί στην Αττική, στα τέλη Μαΐου, αφού φυσικά πρώτα θα έχουν έρθει οι κορυφαίοι εκπρόσωποι των «θεσμών», για να βάλουν τις τελευταίες πινελιές και να δώσουν την οριστική έγκριση.
Η Ρήτρα Μη Αναστρεψιμότητας των μεταρρυθμίσεων, που έχουν ήδη ψηφισθεί και εφαρμόζονται ή θα εφαρμοστούν, θα αναφέρεται πολλές φορές στο κείμενο του νέου «Σχεδίου Ανάπτυξης» που θα συνδεθεί άμεσα με τα μεσοπρόθεσμα μέτρα διευκόλυνσης πληρωμών για το Χρέος.
Η περιβόητη “μετά-μνημονιακή Εποπτεία” θα πρέπει να βασίζεται σε ένα αναπτυξιακό σχέδιο με «Ελληνική υπογραφή» το οποίο όμως θα κατοχυρώνει την πιστή εφαρμογή των μέτρων ΟΛΩΝ των προηγούμενων μνημονίων.
Με απλά λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας θα κληθεί να βάλει την υπογραφή του σε ένα κείμενο το οποίο -μεταξύ άλλων- θα ορίζει ότι δεν επανέρχονται οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι συντάξεις μετά τις περικοπές θα παραμείνουν παγωμένες μέχρι και το 2022, ενώ καμία από τις «μεταρρυθμίσεις» και ιδιωτικοποιήσεις που προβλέπονται από τα μνημόνια δεν θα αναιρεθεί, τουλάχιστον έως τον Δεκέμβριο του 2022.

Προφανώς η ρήτρα μη αναστρεψιμότητας συνδέεται άμεσα με την επικείμενη μείωση του αφορολογήτου και των συντάξεων αλλά και με τις μεταρρυθμίσεις που έχουν ήδη εφαρμοσθεί ή καταβάλλεται προσπάθεια να εφαρμοσθούν.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Χάιμ Ρουμκόβσκυ και το γκέτο του Λοτζ

Μαΐου 31, 2018 Σχολιάστε

Εβραίοι εναντίον Εβραίων την εποχή του Ολοκαυτώματος

Του Κωνσταντίνου Μαυρίδη από την Ρήξη φ. 144

Στις 28 Αυγούστου 1944, ο Χάιμ Μορντεχάι Ρουμκόβσκυ, ο πρώην παντοδύναμος επικεφαλής του εβραϊκού συμβουλίου στο γκέτο της πολωνικής πόλης Λοτζ, κατέφθασε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς με μια από τις τελευταίες μεταγωγές κρατουμένων.

Το γκέτο είχε μόλις αδειάσει με τη βία από τα Ες Ες και οι λιγοστοί εναπομείναντες έγκλειστοι είχαν μεταφερθεί σε διάφορα στρατόπεδα για εκκαθάριση. Ωστόσο, ο Ρουμκόβσκυ δεν θα προλάβαινε να εκτελεστεί στους θαλάμους αερίων μαζί με τους υπόλοιπους μελλοθανάτους της μεταγωγής. Αντίθετα, θα σκοτωνόταν στο ξύλο από τους ομοεθνείς του, τα μέλη του Σοντερκομάντο του στρατοπέδου, μετά από υπόδειξη των Εβραίων του γκέτο του Λοτζ για τα εγκλήματα που είχε διαπράξει εκεί. Ήταν η τελευταία πράξη μιας τραγωδίας που ξεκίνησε τον Οκτώβρη του ’39, όταν αποφασίστηκε η δημιουργία του εβραϊκού γκέτο του Λοτζ και οι Γερμανοί διόρισαν τον Ρουμκόβσκυ επικεφαλής του. Η έρευνα πάνω στη δράση του στα χρόνια ’39-’44 ρίχνει φως στο ζήτημα της ενεργού συνεργασίας κάποιων υψηλά ιστάμενων Εβραίων με τη γερμανική διοίκηση για την επίτευξη αυτού που, με το πέρας του Β΄ ΠΠ, θα ονομαστεί «Ολοκαύτωμα» των Εβραίων της Ευρώπης.
Ο Χάιμ Ρουμκόβσκυ προφανώς περιγράφεται από τον χαρακτηρισμό «ιδιοτελή καθάρματα» με τον οποίο στόλισε ο ιδεολόγος του ναζιστικού κόμματος, Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, τους μελλοντικούς συνεργάτες των Γερμανών στις κατεχόμενες χώρες. Η κατάληψη της Πολωνίας και η προσάρτησή της στο Ράιχ θα βρει τον, ασφαλιστή στο επάγγελμα, Ρουμκόβσκυ, διευθυντή ενός εβραϊκού ορφανοτροφείου στο Λοτζ. Κατά τον δρα Έντβαρντ Ράιχερ, Εβραίο του Λοτζ που θα επιβίωνε των στρατοπέδων, ο τόπος βοούσε σχετικά με την ιδιοτελή ενασχόληση του Ρουμκόβσκυ με τα του ορφανοτροφείου και τη «μη υγιή» σχέση του με τα παιδιά εκεί, αλλά δεν υπήρχαν ενοχοποιητικά στοιχεία για να απαγγελθούν κατηγορίες. Μάλλον, οι Γερμανοί, ως γνώστες της υψηλής τέχνης της αναγνώρισης καθαρμάτων-συνεργατών, ανέγνωσαν στον Ρουμκόφσκυ τα απαραίτητα χαρακτηριστικά και τον διόρισαν επικεφαλής του τοπικού εβραϊκού συμβουλίου. Ο ίδιος επέλεξε τριάντα ένα δημόσια πρόσωπα για να στελεχώσει το συμβούλιο, το οποίο θα λειτουργούσε ως σύνδεσμος ανάμεσα στη γερμανική διοίκηση και τον εβραϊκό πληθυσμό του γκέτο.

Διαβάστε περισσότερα…

Το Ιράν στο στόχαστρο ΗΠΑ-Ισραήλ

Μαΐου 30, 2018 Σχολιάστε

Στη στάση της Ευρώπης η ελπίδα για διατήρηση της ειρήνης

Του Δημήτρη Παπαμιχαήλ από την Ρήξη φ. 144

Η απόσυρση των ΗΠΑ από την συμφωνία σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, που επισημοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο 12 Μαΐου, πυροδοτεί μία αλυσίδα αποφάσεων σε κορυφαίο διπλωματικό επίπεδο με πολύ αβέβαιη έκβαση. Μία ποιο στενή ματιά στο αντικείμενο αυτής της συμφωνίας και στη σημερινή συγκυρία των σχέσεων ΗΠΑ και Ισραήλ, θα διαφωτίσει καλύτερα τα διακυβεύματα της σημερινής αντιπαράθεσης με το Ιράν, που είναι και το σημείο ευθυγράμμισης των συμφερόντων αμφότερων.

Οι ΗΠΑ έχουν διακόψει τις επίσημες διπλωματικές σχέσεις με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν από το 1979, με αφορμή την επίθεση στην πρεσβεία τους στην Τεχεράνη κατά τη διάρκεια της επανάστασης που ανέτρεψε τον Σάχη και συγκρότησε το σημερινό πολίτευμα. Τη διακοπή των σχέσεων αυτών συνόδεψε και μία σειρά κυρώσεων που ψηφίστηκαν στο αμερικανικό Κογκρέσο εις βάρος της ιρανικής οικονομίας. Από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα, οι πράξεις αυτές είχαν ειδικότερα στόχο την αποτροπή του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.
Η ισχυρότερη κοινοβουλευτική πράξη κυρώσεων υιοθετήθηκε το 1996 και έμεινε γνωστή με το ακρωνύμιο ISA (Iran Sanctions Act), ενώ στη συνέχεια ανανεώθηκε και διευρύνθηκε. Όπως είναι λογικό, η πράξη αυτή δεν αρκούνταν στο να επιβάλει κυρώσεις απ’ ευθείας σε ιρανικά συμφέροντα (τα οποία διατηρούσαν μηδαμινές σχέσεις με τις ΗΠΑ). Προέβλεπε κυρώσεις εις βάρος φυσικών και νομικών προσώπων που είχαν παρουσία στο αμερικανικό έδαφος και ταυτόχρονα διατηρούσαν σχέσεις με το Ιράν. Με άλλα λόγια, διέθεταν εξωεδαφικό χαρακτήρα, πράγμα που αποτελεί ακόμη σημαντικό στοιχείο διαφωνίας μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής.
Η Ευρώπη από τη πλευρά της ακολούθησε μία αυστηρή πολιτική κυρώσεων μονάχα από τη δεκαετία του 2000, με αφορμή την επίσημη ανακοίνωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν το 2002. Έπρεπε να φτάσει το 2012 για να επιβάλει εμπάργκο στην εισαγωγή πετρελαίου από την Ισλαμική Δημοκρατία. Τότε, οι εξαγωγές πετρελαίου της τελευταίας, όπως ήταν λογικό, στράφηκαν προς την Ανατολή (και ιδιαίτερα προς την Κίνα), αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να αποκαταστήσουν τα προ των κυρώσεων μεγέθη τους. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με τη χαμηλή τιμή του πετρελαίου, προκάλεσε μία κρίση στην ιρανική οικονομία που είχε καθοριστικό χαρακτήρα στις εκλογές του 2013. Η ήττα του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ και η άνοδος στο πρωθυπουργικό αξίωμα του Χασάν Ρουχανί, άνοιξε νέο κύκλο διαπραγματεύσεων με τις χώρες της Δύσης όσον αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα και κατέληξε στη συμφωνία του Ιουλίου του 2015.

Διαβάστε περισσότερα…

Ναι, είναι πραξικόπημα

Μαΐου 29, 2018 Σχολιάστε

Με κάθε οπτική γωνία τύπου και ουσίας της Δημοκρατίας η ανάθεση του σχηματισμού κυβέρνησης σε τεχνοκράτες και όχι στον συνασπισμό των δύο πρώτων κομμάτων, που έχουν πλειοψηφία στο λαό και στη Βουλή, είναι πραξικόπημα. Ο λαός έχει- ακόμα- στη Δημοκρατία το δικαίωμα να είναι ηλίθιος, ανενημέρωτος, αφελής, κοντόφθαλμος. Ή απλώς απηυδισμένος. Ή ό,τι θέλει! Εξακολουθεί, όμως, με την ψήφο του να είναι κυρίαρχος. Αν δεν είναι δεν έχουμε Δημοκρατία.

Για όσους δεν έχουν πειστεί ακόμα ότι η Δημοκρατία είναι το μεγάλο θύμα της γερμανικής παντοκρατορίας στην Ευρώπη και της παντοκρατορίας των αγορών στον κόσμο, η Ιταλία είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα.

Αυτά, για όσους δεν ήταν εδώ, ή δεν ήθελαν να είναι εδώ όταν το Βερολίνο και η τρόικα υποχρέωσαν σε παραίτηση έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό, τον Γιώργο Παπανδρέου, για να διοριστεί ένας τεχνοκράτης, ο Λουκάς Παπαδήμος, μόλις ο εκλεγμένος δήλωσε την πρόθεσή του να θέσει σε δημοψήφισμα στο λαό το πακέτο μέτρων του Πρώτου, δικού του, Μνημονίου.

Και για να γίνω απολύτως σαφής, ώστε να ορίσουμε τη Δημοκρατία, ξεκαθαρίζω ότι κατά τη γνώμη μου ο Γιώργος Παπανδρέου αποτέλειωσε την οικονομική καταστροφή της πολιτικής Κ. Καραμανλή, που έδωσε το δικαίωμα να γίνει η Ελλάδα στόχος των αγορών. Και με την άφρονα πολιτική του 2009 και με την πρόσκληση του ΔΝΤ το 2010. Αυτά είναι άσχετα με τη λαϊκή βούληση και την ισχύ της ψήφου του λαού.

Ομοίως, ο υποφαινόμενος θεωρεί το κίνημα των 5 αστέρων στην Ιταλία μια επικίνδυνο απολιτική καρικατούρα, μια φάρσα χωρίς σοβαρότητα. Όπως θεωρεί τη Λέγκα του Βορά μια εξ ίσου επικίνδυνη ξενοφοβική συνύπαρξη ακροδεξιών και δεξιών, με αποσχιστικές διαθέσεις. Κι αυτά είναι επίσης άσχετα με τη λαϊκή βούληση και την ισχύ της λαϊκής ψήφου. Διαβάστε περισσότερα…

Aλ Σαντρ: Ο κληρικός που φοβάται η Τεχεράνη

Μαΐου 29, 2018 Σχολιάστε

Του Γιώργου Λυκοκάπη από το slpress.gr 

Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες μοιάζει το εκλογικό αποτέλεσμα στο Ιράκ. Νικητής των εκλογών αναδείχτηκε ο ριζοσπάστης σιίτης κληρικός Μοκτάντα αλ Σαντρ. Ο Σαντρ ήταν μία από τις κυρίαρχες μορφές της ιρακινής αντίστασης στο μετασανταμικό Ιράκ. Η πολιτοφυλακή του «Στρατός του Μαχντί», είχε εμπλακεί σε σφοδρές συγκρούσεις με τα αμερικανικά στρατεύματα κατοχής και τον ιρακινό στρατό. Αναγκάστηκε να καταφύγει στο γειτονικό Ιράν, προκειμένου να αποφύγει την σύλληψη από τους Αμερικανούς.

Επέστρεψε στο Ιράκ το 2012, αφού είχε προηγηθεί η αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων. Αρχικά είχε δηλώσει ότι θα εγκαταλείψει την πολιτική, όμως στην πορεία επανεξέτασε την στάση του. Κατά την προεκλογική περίοδο ο Σαντρ ξεκίνησε έναν «διμέτωπο αγώνα» εναντίον των ΗΠΑ, αλλά και εναντίον της επιρροής του Ιράν. Σύμφωνα με τον σιίτη κληρικό ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Ιράν πρέπει να έχουν λόγο στην διαχείριση του Ιράκ.

Το Ιράν στήριξε το κόμμα του σιίτη στρατηγού Χάντι αλ Αμάρι, ενός διοικητή σιιτικών παραστρατιωτικών ομάδων, το οποίο ήλθε δεύτερο στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Το κόμμα του απερχόμενου πρωθυπουργού Χάιντερ αλ Αμπάντι κατέκτησε μόλις την τρίτη θέση. Ο σιίτης Αμπάντι, αν και σύμμαχος του Ιράν, είχε ταυτόχρονα καλές σχέσεις με την Δύση.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την στρατιωτική εισβολή του Τζορτζ Μπους, η Ουάσιγκτον μοιάζει να μην έχει το παραμικρό έρεισμα στην ιρακινή κυβέρνηση. Ακόμα και οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στο Ιράκ, οι Κούρδοι, βλέπουν πλέον τους Αμερικανούς με καχυποψία. Αιφνιδιασμένο όμως από το εκλογικό αποτέλεσμα είναι και το Ιράν, το οποίο είχε υποτιμήσει την υποψηφιότητα του Σαντρ.

Γιατί εναντίον του Ιράν;

Ο Σαντρ διέγνωσε την δυσαρέσκεια των Ιρακινών για τις βίαιες, σεχταριστικές συγκρούσεις των προηγούμενων ετών μεταξύ σιιτών και σουνιτών. Μετά την ανατροπή του μπααθικού καθεστώτος του σουνίτη Σαντάμ Χουσείν, οι συγκρούσεις αυτές εντάθηκαν σε όλη την χώρα. Σε αυτές είχαν κομβικό ρόλο σιιτικές παραστρατιωτικές ομάδες. Αρχικά εξοπλίζοταν από την Τεχεράνη και στην πορεία από τις κυβερνήσεις του Ιράκ, ειδικότερα επί πρωθυπουργίας του σιίτη Νούρι αλ Μαλίκι. Διαβάστε περισσότερα…

Εφιαλτικό το 2018…

Μαΐου 29, 2018 Σχολιάστε

Εφιαλτικό το 2018...Του Κώστα Στούπα

1) Εφιαλτικό το 2018… 
Το 2018 εξελίσσεται σε εφιάλτη για την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα καθώς όλα τα χαρτιά που έριξε στο τραπέζι κάηκαν πριν καλά-καλά ανοίξουν.
Εκτός από τις μεθοδεύσεις με «Νοβάρτις” και το «Μακεδονικό” που εξελίχθηκαν σαν μπούμερανγκ, το σενάριο της πανηγυρικής καθαρής εξόδου και του τέλους των μνημονίων εξελίσσεται σε ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή.
Το επικαιροποιημένο μνημόνιο που είδε χθες το φως της δημοσιότητας όχι μόνο δεν αφήνει περιθώρια για αναβολή του μέτρου περικοπής των συντάξεων αλλά αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο της μεταφοράς της μείωσης του αφορολόγητου από τις αρχές του 2020 στο 2019.
Όπως είναι γνωστό η κυβέρνηση είχε ήδη υπογράψει μέτρα εξοικονόμησης 1% του ΑΕΠ για την περίοδο 2019-2022 με τη μείωση των συντάξεων από τις αρχές του 2019 και επιπλέον 1% του ΑΕΠ με τη μείωση του αφορολόγητου από τις αρχές του 2020.
Πολλά κυβερνητικά στελέχη προκειμένου να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις και ενδεχομένως τις εσωκομματικές ανησυχίες δήλωναν τους τελευταίους μήνες πως η κυβέρνηση διαπραγματεύεται, αν όχι την αναστολή της μείωσης των συντάξεων τουλάχιστον την αναβολή της.
Μια αναβολή θα έδινε στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να πάει σε εκλογές το 2019 χωρίς μια κοινωνική δυσαρέσκεια που μπορεί να καταστεί ανεξέλεγκτη ενόψει της απομάκρυνσης από την εξουσία.
Βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης έναντι των θεσμών στην προσπάθεια αυτή ήταν η επίδειξη του θηριώδους πρωτογενούς πλεονάσματος του 2017 που ξεπέρασε το 4% ως απόδειξη πως δεν χρειάζονται επιπλέον μέτρα για την επίτευξη 3,5% που προβλέπεται για το 2019 και τα επόμενα χρόνια…
Είναι προφανές πως οι θεσμοί δεν πείστηκαν για τη βιωσιμότητα του πλεονάσματος καθώς όπως πολλάκις έχουμε επιχειρηματολογήσει στη στήλη αυτό δεν είναι διατηρήσιμο γιατί δεν στηρίζεται στην ανάλογη μεγέθυνση της οικονομίας και παραγωγική μείωση των κρατικών δαπανών.
Προκύπτει από τη χωρίς σχεδιασμό συγκράτηση δαπανών του κοινωνικού κράτους την ώρα που οι δαπάνες του παρασιτικού πελατειακού κράτους συνεχίζουν να αυξάνονται μέσω αργομισθιών και πλασματικών υπερωριών.

Διαβάστε περισσότερα…

Τριγμοί Κατάρρευσης του Γοτθικού Πύργου Μέρκελ-Σόϊμπλε- Σόρος στην Ευρώπη

Μαΐου 28, 2018 Σχολιάστε

Του Μιχαήλ Στυλιανού ..
Σε ποιο στάδιο πικρής μεταμέλειας πρέπει να βρίσκεται άραγε η καημένη η φράου ΄Ανγκελα Μέρκελ, για την παράτολμη πρόκλησή της στην μοίρα και στην ιστορία, με την διεκδίκηση μιας τέταρτης θητείας, για την παγίωση και αναγνώριση της εξουσίας της ως ουσιαστικής αυτοκράτειρας του Τέταρτου Γερμανικού Ράιχ -σε πανευρωπαϊκές διαστάσεις;

Σε οίστρο μείγματος αλαζονείας και απληστίας, τροφοδοτούμενο από την δουλικότητα των Ευρωπαίων «εταιρων» (ο τόνος κατ’ επιλογήν) και την καιροσκοπική ανοχή ΗΠΑ και Ρωσίας, απέβλεψε να αναμετρηθεί με την σκιά του Μπίσμαρκ και να αποσυρθεί σε δαφνοστεφή αποθέωση, με την πραγμάτωση του αμετανόητου γερμανικού ονείρου, σε μια θέση κάπου δίπλα στον Καρλομάγνο.

Αποτόλμησε την Ύβρη και περιήλθε στην αρμοδιότητα της Νέμεσης. Πρώτα με την πολύμηνη ευτελιστική αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. ΄Επειτα ανακτώντας μιαν ηγεσία λιποβαρούς κύρους, σε μια κυβέρνηση με πήλινα πόδια και με αντιπολίτευση μιαν αμείλικτη ανερχόμενη δύναμη. Κατόπιν με την
διογκούμενη ανταρσία ανατολικό-Ευρωπαίων «εταίρων», ιδίως Πολωνίας, Ουγγαρίας και Σλοβακίας, στα ουκάζια των Βρυξελλών και την αδυναμία αποκατάστασης της πειθαρχίας με απειλές κυρώσεων και παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Επιπλέον, από την μια πλευρά, η παγερή αδιαφορία του Πούτιν στις εισαγγελικές πόζες και στις κυρώσεις της καγκελαρίου για την Κριμαία -που αντιφάσκουν με την δίψα της για φτηνή ρωσική ενέργεια και πρόσβαση στην ρωσική αγορά- σε συνδυασμό με την υποβόσκουσα εξέγερση των Γερμανών επιχειρηματιών κατά των καταστροφικών για τις δουλειές τους κυρώσεων. Και από την άλλη πλευρά, η βάναυση απόρριψη της γερμανικής γοητείας της από τον άξεστο νέο πρόεδρο των ΗΠΑ, που την αντιμετωπίζει σε κάθε τους συνάντηση κραδαίνοντας απλήρωτους λογαριασμούς.

Η απόσυρση της αμερικανικής υπογραφής από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και η επαναφορά και επιβάρυνση των αμερικανικών κυρώσεων κατά των συνεργαζομένων με το Ιράν χωρών, ερμηνεύτηκε από σοβαρούς αναλυτές ως στοχευμένο πλήγμα κατά του ευρωπαϊκού (γερμανικού κυρίως) επιχειρηματικού ανταγωνισμού. Πρόκειται για κρίσιμο πλήγμα στην υποστύλωση του «ευρωπαϊκού οικοδομήματος», που οικειοποιήθηκε το δίδυμο Μέρκελ-Σόϊμπλε , με την ληστρική διαχείρισή του. Οι καταλυτικές επιπτώσεις που έχουν ήδη αρχίσει, με την άρνηση γιγάντιων επιχειρήσεων να πειθαρχήσουν σε «ευρωπαϊκό μέτωπο αντίστασης», είναι η απαρχή νέων ρηγμάτων αποσύνθεσης. Με την μύτη μεσίστια και χωρίς την παλαιά αυστηρή συνοφρύωση, η κυρία Μέρκελ επισκεπτόταν την λήξασασα εβδομάδα το Πεκίνο μετά την Μόσχα, σε αναζήτηση σωσιβίων. Διαβάστε περισσότερα…

Η Ελλάδα χρειάζεται νέο 1843 και η Ευρώπη νέο 1848  

Μαΐου 28, 2018 Σχολιάστε
Του Λουκά Αξελού


Το χρονικό της πορείας προς την συντριπτική ήττα που έχει υποστεί η Αριστερά, που έχουμε υποστεί ως Ελλάδα και ως έθνος είναι μακρύ. Ξεκινά δεκαετίες πριν και δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής για κανέναν μας. Το πλήγμα που έχουμε υποστεί είναι πλήγμα υποβάθρου. Για το ότι ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ μπήκε πλησίστιος στον
λιμένα των «παικτών του συστήματος» δεν φταίει κανένας ιμπεριαλισμός.

Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προσχώρησε στο στρατόπεδο του ιστορικού αναθεωρητισμού και της απαξίωσης της ΕΑΜικής εποποιίας, υποβαθμίζοντας ως την εκμηδένιση τα εθνικά και γεωπολιτικά ζητήματα, αλλά και το μεταναστευτικό. Υιοθέτησε μιαν ανεύθυνη, που αγγίζει τα όρια του γελοίου, ως αφόρητα υποκριτική, διεθνιστική -τάχα μου- πολιτική. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα πρόσθετο στοιχείο της τεράστιας ευθύνης της και για την οποία υπαίτιοι δεν είναι ούτε οι δανειστές, ούτε οι τζιχαντιστές.

Είναι θλιβερό να χρεωθεί στον ξένο παράγοντα, που σε τελευταία ανάλυση ξέρει να κάνει τη δουλειά του, η πολιτική δειλία της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να σηκώσει δηλαδή μέχρι τέλος το βάρος του αγώνα που ιστορικά είχε αναλάβει. Μετέτρεψε σε χρόνο ρεκόρ το μεγαλειώδες Όχι σε κατάπτυστο Ναι σε όλα. Η ηγετική μικροευρωπαία ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αιδώ και περίσκεψη, αφαίρεσε από την Αριστερά το αποδυναμωμένο αλλά υπαρκτό στοιχείο υπεροχής, το στοιχείο του ηθικού πλεονεκτήματος, επιβεβαιώνοντας την κυρίαρχη στην κοινή γνώμη πεποίθηση ότι όλοι είναι ίδιοι.

Αυτό, λοιπόν, που προφανώς ανελέητα προβάλλει είναι πώς μια μικρή ηγετική ομάδα επέφερε ένα τόσο καίριο πλήγμα σε έναν σχηματισμό με υπαρκτές εστίες αντιστάσεως; Πώς στην συνέχεια κατάφερε να πετύχει την μνημονιακή μετάλλαξη της κυβέρνησης και μεγάλου μέρους του κόμματος, οδηγώντας στην μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα τυπικά αρχηγοκεντρικό κόμμα παραγόντων και παραγοντίσκων.
Βαθιές οι ρίζες

Αν οι ρίζες του προβλήματος είναι, όπως πιστεύω, πολύ βαθιές τότε οι ευθύνες όλων των υπολοίπων είναι στενά αλληλένδετες με το συνολικό δράμα. Όπως σωστά έχει επισημάνει στην “Εθνική Αντίσταση 1940-1941” ο Μανώλης Γλέζος, «το ελληνικό έθνος και το ’21 και το ’40-’45 δεν κερδίζει, αλλά χάνει μέσα από τα χέρια του την εθνική ανεξαρτησία του, δένεται, μάλιστα, και τις δύο φορές στο άρμα του ίδιου αφέντη, στο άρμα της αγγλικής αποικιοκρατίας. Ο ελληνικός λαός στερείται του κυρίαρχού του δικαιώματος να χαράξει αυτός ο ίδιος την πορεία του στο μέλλον».

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Ιερός Βουδούπας (εξαιρετικό)

Μαΐου 27, 2018 Σχολιάστε
Ο Ιερός Βουδούπας - Media

ΣΤΑΘΗΣ
Θα έλεγα προς «Φιλισταίους επιστολή», αλλά θα ήταν μάλλον κάπως πομπώδες, ας το περιορίσουμε λοιπόν σε «επιστολή προς Φιρφιρίκους».
Αν ο κ. Μπουτάρης είχε πει «χέστηκα αν ο Κεμάλ καθάρισε 6.000.000 Εβραίους» θα είχε γίνει της μουρλής.
Αν ο κ. Μπουτάρης είχε πει «χέστηκα αν ο Χίτλερ εξολόθρευσε τη μισή Ευρώπη» θα είχε πάλι γίνει της «πουτάνας του Νότου», αν και αυτή είναι κάπως πιο ήπιων τόνων. Όσο για τους Πόντιους ή τους Αρμενίους, «χέστηκε» ο κ. Μπουτάρης. Θα μου πείτε: υπάρχει διαβάθμιση των λαών κατ’ αξίαν; Ναι! όσον
  πιο πολύ μουρλαινόμαστε, υπάρχει! Δέκα χιλιάδες Παλαιστίνιοι, ας πούμε, δεν αξίζουν όσο ένας Ισραηλινός; Ένας Δανός, δεν αξίζει όσον είκοσι χιλιάδες Ρώσοι;
Τρελαινόμαστε; Βεβαίως! Όταν ο κ. Μπουτάρης έλεγε ότι «ο Τάδε θέλει ξύλο», δεν παρωθούσε σε βία; Δεν θα έπρεπε λοιπόν να δικασθεί με βάση τον νόμο για εγκλήματα γνώμης που οι ανεγκέφαλοι, δεξιοί και «αριστεροί», καθιέρωσαν; Όταν ο Τσίπρας
δηλώνει ότι «ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν» δεν προτρέπει σε βία; δεν θα έπρεπε κι αυτός να δικασθεί με βάση τον ανεγκέφαλο νόμο που καθιέρωσαν οι ανεγκέφαλοι; Ζούμε στιγμέςαηδιαστικής ευτέλειας και ψιλοψήνονται εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις. Μέρες τώρα
  η χώρα άδει τον παιάνα του Μπουτάρη και το εμβατήριο του Ρουβίκωνα. Με ολίγην από τρίκυκλα και Γκοτζαμάνη, ενώ οργιάζουν οι πλειστηριασμοί, σφάζονται οι συντάξεις και οι προεκλογικές υποσχέσεις για γιοφύρια στα ποτάμια δίνουν και παίρνουν. Αίφνης χεσμένος, ξεχεσμένος ο κ. Μπουτάρης αναγορεύεται σε ιερό πρόσωπο και συγκρίνεται με τον… Γρηγόρη Λαμπράκη! αυτή είναι η εποχή μας, στιγματισμένη από την αμετροέπεια των Φιρφιρίκων, τη γαϊδουριά των Φιλισταίων και την υποκρισία των Φαρισαίων. Το άγριο ξύλο που έφαγε ο κ. Μπουτάρης οφείλεται στον χρήσιμο φανατισμό που καλλιεργούν οι κοκορομάχοι. Η πόλωση που επιδιώκει ο Τσίπρας και
βρίσκει ευήκωα ώτα στην Ακροδεξιά, εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας, μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Έως τώρα βλέπαμε την Αριστερά που Γονάτισε, αυτά τα απομεινάρια μιας εποπτείας, να επικαλείται τα ιερά και τα όσια μιας στάσης ζωής και μιας ιδεολογίας για να κάνει κατασχέσεις, να κόβει μισθούς, να εξορίζει τους νέους και να εξοστρακίζει τη λογική και την ηθική απ’ την πολιτική ζωή. Τώρα, αυτά τα απομεινάρια (καιαπολειφάδια τύπου Ιγκλέσιας) έφθασαν, φθάνουν, στο τέλος της διαδρομής – βγάζουν την Ελλάδα απ’ τα Μνημόνια και την παραδίνουν στη μακρόχρονη βαριά σκλαβιά της Εποπτείας, στην «αιχμαλωσία της Βαβυλώνος» – σε μια διαρκή καταλήστευση του λαού αλλά και έναν ατέλειωτο εξευτελισμό. Τα Καυδιανά Δίκρανα του Τσίπρα φθάνουν σε τρομακτικό βάθος χρόνου,

Διαβάστε περισσότερα…

Η Ευρώπη σε μετάβαση

Μαΐου 27, 2018 Σχολιάστε

Η πολιτική ατζέντα μετατοπίζεται σε ολόκληρη την Ευρώπη

Μετά από δυο μήνες μετεκλογικής περιπέτειας, στην Ιταλία φαίνεται να συγκροτείται νέα κυβέρνηση, υπό την συμμαχία της Λέγκας του Βορρά και των Πέντε Αστέρων.

Στο άκουσμα της είδησης, οι αγορές αντέδρασαν με νευρικότητα, εκτινάσσοντας τα ιταλικά σπρεντ κατά δεκάδες μονάδες, ιδίως όταν δημοσιοποιήθηκε από τη Χάφινγκτον Ποστ της Ιταλίας, ένα νον πέιπερ που φέρεται να αποτελεί τη σούμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο κομμάτων, το οποίο προέβλεπε αποχώρηση από την ευρωζώνη, αίτηση κουρέματος 250 δισ. € στην ΕΚΤ, θέσπιση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για τους φτωχούς, περικοπές στον φόρο εισοδήματος, πάγωμα της σκληρής μεταρρύθμισης που επιβλήθηκε στο συνταξιοδοτικό της χώρας το 2011, και… προσέγγιση με το Κρεμλίνο. Αμέσως, ο Ματέο Σαλβίνι, ηγέτης της Λίγκας, έσπευσε να διαψεύσει το περιεχόμενο της συμφωνίας, ενώ φήμες ότι δεν καταλήγουν εν τέλει σε κοινή συμφωνία για πρωθυπουργό μετέθεσαν την αβεβαιότητα μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.

Οι αγορές είναι τυφλές

Τίτλοι πανικού έσπευσαν να καταλάβουν όλες τις κατεστημένες εφημερίδες και τα ηλεκτρονικά μέσα της Ευρώπης και των ΗΠΑ, διακινώντας σενάρια για έναν νέο κύκλο οικονομικής αστάθειας εντός της ευρωζώνης. Μέσα στην οικονομική τους μονομανία, ωστόσο, καθοδηγούμενοι από την πολιτική τύφλωση των αγορών, χάνουν τη μεγάλη εικόνα: Η πολιτική φυσιογνωμία της Ευρώπης έχει αλλάξει οριστικά, καθώς ένα ευρωσκεπτικιστικό, αντιφεντεραλιστικό κύμα έρχεται να σαρώσει την άλλοτε κραταιά «συναίνεση των Βρυξελλών». Στη δυτική και την κεντρική Ευρώπη, ο ευρωσκεπτικισμός λαμβάνει το πρόσημο της ακραίας/συντηρητικής δεξιάς· στην Ιβηρική (Ποδέμος στην Ισπανία και Αριστερό Κόμμα στην Πορτογαλία) και την Ελλάδα, και εν μέρει στη Γαλλία (Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν) είχαμε και άνοδο αριστερόστροφων λαϊκιστικών δυνάμεων. Η Ιταλία διχάστηκε: Ο Βορράς στήριξε την ακροδεξιά Λέγκα, ο Νότος τα αριστερόστροφα Πέντε Αστέρια.
Η μεγαλύτερη μερίδα της πολιτικής πίτας, ωστόσο, ανήκει στην ακραία/συντηρητική δεξιά: (συγ)Κυβερνάει σε… εφτά χώρες – Aυστρία, Ουγγαρία, Πολωνία, Νορβηγία, Τσεχία, Ιταλία, Δανία (που γίνονται οκτώ αν συμπεριλάβουμε σε αυτές τις… ΗΠΑ[!]), έρχεται δεύτερη σε πρόσφατες εκλογές και δημοσκοπήσεις στην Ολλανδία, τη Σουηδία, είναι αξιωματική αντιπολίτευση ως τρίτη δύναμη στη Γερμανία (AfD), ενώ στη Γαλλία, όπως είναι γνωστόν, μπήκε στον δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών με την Μαρίν Λεπέν, η οποία συγκέντρωσε και τις περισσότερες ψήφους στην ιστορία του κόμματός της (περίπου το 1/3 της Γαλλίας) συγκεντρώνοντας πλειοψηφία στα φτωχά κοινωνικά στρώματα.
Δείκτης της επιδραστικότητας που έχει προσλάβει αυτή η τεράστια πολιτική μετακίνηση, ωστόσο, δεν είναι μόνο οι εκλογικές επιτυχίες, αλλά και η μετατόπιση της πολιτικής ατζέντας σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες: Σε μια εκτενή συγκριτική ανάλυση της μετεξέλιξης 68 διαφορετικών κομματικών προγραμμάτων, που αφορούν σε 17 ευρωπαϊκές χώρες για την περίοδο 1980-2014, η οποία δημοσιεύθηκε πέρυσι στο περιοδικό Political Studies οι Μάρκους Βάγκνερ και Τόμας Μέγιερ αποδεικνύουν ότι μια ουσιώδης συνέπεια από την άνοδο αυτού του κύματος είναι ότι συμπαρασύρει και τα άλλα κόμματα, ιδίως τα κατεστημένα, σε στροφή προς τα δεξιά: «Τα παραδοσιακά κόμματα τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς έχουν γίνει πολύ πιο αυταρχικά από τη δεκαετία του 1980, λένε. Στην πραγματικότητα, στον άξονα ελευθεριακότητα-αυταρχισμός, το μέσο κεντροαριστερό κόμμα είναι σήμερα τόσο αυταρχικό, όσο ήταν ένα μέσο ακραίο δεξιό κόμμα τις αρχές του 1980», λένε σε πρόσφατο άρθρο που έγραψαν στο περιοδικό Φόρεϊν Αφέαρς. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της μεταστροφής, ο Εμμανουέλ Μακρόν: Κέρδισε τις εκλογές υποτίθεται ενσαρκώνοντας την απάντηση του φιλελεύθερου ευρωπαϊσμού στον «λαϊκισμό» (sic!), για να… υφαρπάξει την ατζέντα του και να υιοθετήσει πολλές από τις θεματικές του κατά τη διακυβέρνησή του.
Άρα, τι φοβούνται οι αγορές; Στο αφήγημα των κατεστημένων ΜΜΕ, τον τόνο του πολιτικού κλίματος τον δίνουν οι αγορές, ενώ η σταθερότητα απειλείται από την άνοδο «σκοτεινών και αναχρονιστικών δυνάμεων». Στην πράξη, ωστόσο, αποδεικνύεται το αντίθετο: Είναι οι αγορές που διατρανώνουν ακόμα την προσήλωσή τους στον… αναχρονισμό της συναίνεσης της Ουάσιγκτον, τη φεντεραλιστική Ευρώπη και την παγκοσμιοποίηση, ενώ ο κόσμος γύρω τους έχει αλλάξει δραματικά.

Η «περιφερειακή» Ευρώπη εξεγείρεται, η φεντεραλιστική κλυδωνίζεται

Αυτό που συνέβη τα τελευταία χρόνια, μπορεί να αποδοθεί συμπυκνωμένα με την κίνηση του εκκρεμούς: Από το 1991-1992 κι ύστερα, υπό την επίδραση της παγκοσμιοποίησης, η Ευρωπαϊκή Ένωση μετέβαλε θεμελιωδώς τους προσανατολισμούς της: Εγκατέλειψε το συνομοσπονδιακό μοντέλο, που στην πράξη ακολουθούσε μέχρι το 1989, όπου και η ΕΟΚ λειτουργούσε ως μια κοινή αγορά, πολιτικά ρυθμιζόμενη μεταξύ των κυβερνήσεων που τη συγκροτούσαν, και κινήθηκε αποφασιστικά με τις συνθήκες του Μάαστριχτ, της Λισαβόνας, την προσπάθεια θέσπισης ευρωσυντάγματος σε ένα μοντέλο φεντεραλιστικής Ευρώπης των περιφερειών, όπου το εθνικό κράτος χάνει την κυριαρχία του και μεταβάλλεται σε ιμάντα μεταβίβασης αποφάσεων των Βρυξελλών. Η αντίστροφη ροπή του εκκρεμούς ξεκινάει το 2000-2001, με τις επιτυχίες της άκρας δεξιάς στην Αυστρία και τη Γαλλία, ενισχύεται με την απόρριψη των ευρωσυνταγμάτων το 2005/2006 και επιταχύνεται δραματικά με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, την προσφυγική κρίση του 2015-2016 και την παρούσα γεωπολιτική κρίση.
Στο παρασκήνιο αυτών των εξελίξεων λειτουργούν οι αμείλικτες συνέπειες της παγκοσμιοποίησης: Αρχικώς, τα μεσοστρώματα θα τη στηρίξουν, καθώς το σύστημα, με την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων, και προϊόντων, καθώς και τη μετανάστευση, έδειχνε να ενισχύει τα εισοδήματά τους και την πρόσβαση στην κατανάλωση. Ωστόσο, τα οφέλη αυτά υπήρξαν βραχυπρόθεσμα, γιατί οι ίδιες οι εξελίξεις οδήγησαν στην ανάδυση της νοτιοανατολικής Ασίας –που συμπιέζει τα εισοδήματα των δυτικών μεσοστρωμάτων με τον ανταγωνισμό της–, κατέδειξαν την αδυναμία του φεντεραλισμού να απαντήσει στο μεγάλο χάσμα μεταξύ των ευρωπαϊκών οικονομιών, έφεραν μέσω της μετανάστευσης των «πόλεμο των πολιτισμών» στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών πόλεων. Η παγκοσμιοποίηση, από εκεί που προκαλούσε τη… σύμπνοια μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων, σήμερα προκαλεί τη ρήξη των αρχουσών τάξεων με την υπόλοιπη κοινωνία.

Το παράδειγμα της Γαλλίας

Το πιο παραστατικό θεωρητικό σχήμα, ικανό να ερμηνεύσει σε βάθος αυτές τις αλλαγές, έρχεται από τη Γαλλία και έναν γεωγράφο που πέρασε ένα μέρος της καριέρας του, όχι στο ιδεολογικό matrix των πανεπιστημίων, αλλά στην πιάτσα, την κτηματομεσιτική αγορά. Είναι ο Κριστόφ Γκιλουΐ και οι αναλύσεις του για την «περιφερειακή Γαλλία». Στο ένα της άκρο βρίσκεται η παγκόσμια πόλη (κυρίως, το Παρίσι, στη γαλλική πραγματικότητα), οι περιοχές των ανερχόμενων μέσα στην παγκοσμιοποίηση στρωμάτων (οι bobos, μποέμ-μπουρζουά), μάνατζερ και διευθυντές, στελέχη της «δημιουργικής βιομηχανίας», επιχειρηματίες του ψηφιακού κόσμου, παράγοντες της βιομηχανίας του θεάματος. Μαζί τους, κι ο «αστερισμός των μειονοτήτων» ένας εθνοτικά και πολιτισμικά κατακερματισμένος κόσμος ανειδίκευτων ή/και χαμηλά αμοιβόμενων μεταναστών, τους οποίους λίγο ως πολύ προσαρτούν οι πρώτοι στον κόσμο τους, ως ένα είδος υπηρετικού προσωπικού για υπηρεσίες υποστήριξης, διασκέδασης και αναψυχής: Καθαριότητα, μεταφορές ντελίβερι, εστίαση, φροντίδα στο σπίτι. Οι πρώτοι μονοπωλούν την ιδιωτική κατοικία και εκτοξεύουν με τα τεράστια εισοδήματά τους τις τιμές τους, εξορίζοντας ουσιαστικά τα κατώτερα μεσαία και λαϊκά στρώματα έξω από τα κέντρα των πόλεων. Στις κρατικές κατοικίες – σ’ αυτές διαμένει το 1/6 των νοικοκυριών–, οι γειτονιές βυθίζονται στον πολιτιστικό φατριασμό, διαψεύδοντας πανηγυρικά τους ευσεβείς πόθους για μεταμόρφωση των φτωχών και μεσαίων γειτονιών των ευρωπαϊκών πόλεων σε τόπους συνάντησης και συνύπαρξης των διαφορετικοτήτων.
Στον αντίποδα βρίσκεται η «περιφέρεια», ο κόσμος των κατεστραμμένων από την παγκοσμιοποίηση: Κατεστραμμένοι γηγενείς εργάτες, καθώς και μικρομεσαίοι, συνταξιούχοι, μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς, οι πρόγονοι των οποίων είχαν φτάσει στη Γαλλία κατά τον προηγούμενο αιώνα από διάφορες γωνιές της Ευρώπης, χειμαζόμενοι αγρότες, άνεργοι και επισφαλώς εργαζόμενοι νέοι.
Σε αυτόν τον ακραίο διαχωρισμό μπορεί κανείς να αναζητήσει τα αίτια για την τρομερή ισχυροποίηση του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου. Στη βάση του ίδιου διαχωρισμού, προκλήθηκε το Brexit, στη Μεγάλη Βρετανία, και, παρομοίως, οι επιτυχίες του δεξιού, ακραίου ή/και συντηρητικού, ταυτοτικού ευρωσκεπτικισμού, στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Η «περιφερειακή», λοιπόν, Ευρώπη, εξεγείρεται, η φεντεραλιστική Ε.Ε. κλυδωνίζεται.

Υ.Γ. Τον ενάμιση χρόνο μάλιστα, η μεσανατολική κρίση, καθώς και η παγκόσμια ανισορροπία ισχύος που φέρει η νέα πολυπολικότητα, φέρει στο προσκήνιο την προτεραιότητα της γεωπολιτικής έναντι της οικονομίας. Και αν στο πεδίο της οικονομίας η Γερμανική Ευρώπη είχε καταφέρει να διασφαλίσει την πειθαρχία με απειλές, κατάρες και παραδειγματική τιμωρία της Ελλάδας, στο γεωπολιτικό πεδίο η απόκλιση των συμφερόντων είναι πολύ πιο αγεφύρωτη από τα οικονομικά: Σε αυτά, το εθνικό κράτος επιστρέφει θεαματικά και τίποτε δεν είναι πιο χαρακτηριστικό ώστε να αποδείξει του λόγου το αληθές από τη διάσταση των συμφερόντων στον περίφημο γαλλογερμανικό άξονα: Με την Τουρκία η Μέρκελ, σφόδρα αντίθετος, και συγκρουόμενος με τον ερντογανισμό, ο Μακρόν. Βλέπετε, η γεωπολιτική δεν συγχωρεί τις αυταπάτες του «ευσεβοποθισμού» περί της πλανητικής ενοποίησης σ’ ένα παγκόσμιο χωριό…

http://ardin-rixi.gr/archives/208324

 

Ο Γαλλικός Μάης του ’68

Μαΐου 26, 2018 Σχολιάστε

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου.

                Πέρασε μισός αιώνας από την αναταραχή που είχε ξεσπάσει στη Γαλλία τον Μάη του 1968. Οι μετέπειτα εξελίξεις αποτιμώνται σήμερα μέσα στα πλαίσια του δόγματος του «πολιτικά ορθού» της νέας τάξης πραγμάτων. Έτσι δεν καθίσταται ευχερής ανάλυση σε βάθος των συμβάντων και η εξαγωγή ορθών συμπερασμάτων.

                Συνήθως προβάλλεται ως αιτία της εξέγερσης των φοιτητών, αρχικά, και των εργαζομένων στη συνέχεια η αυταρχική πολιτική του τότε Γάλλου προέδρου στρατηγού Ντε Γκωλ. Ούτε λίγο ούτε πολύ επιρρίπτεται σ’ αυτόν όλη η ευθύνη και δίνεται στους εξεγερμένους όλο το δίκαιο. Παραθέτω απόσπασμα άρθρου του φροντιστού της τηλεοπτικής εκπομπής «Η μηχανή του χρόνου»:  «Η περίοδος εκείνη χαρακτηριζόταν από κοινωνικές αλλαγές στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, αντιπολεμικές διαδηλώσεις για το Βιετνάμ, τα «παιδιά των λουλουδιών», την ελευθερία έκφρασης, την ποπ μουσική και τις μίνι φούστες, τις οποίες η εξίσου συντηρητική σύζυγός του (Ντε Γκώλ), Υβόννη, προσπάθησε να απαγορεύσει στη Γαλλία. Από την άλλη πλευρά, υπήρχε αυξανόμενη δυσαρέσκεια, ιδιαίτερα μεταξύ των φοιτητών για τον καταπιεστικό χαρακτήρα ενός κράτους που ήλεγχε το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και για το αυταρχικό στυλ διακυβέρνησης του ντε Γκολ, ειδικά στους τομείς εργασίας και παιδείας…».

                Ποιος ήταν ο Ντε Γκώλ; Ένας πατριώτης και πιστός καθολικός. Αυτός προσπάθησε με κάθε τρόπο να ανορθώσει το κύρος της εξευτελισμένης χώρας του, η οποία σαρώθηκε σε συντομότατο χρονικό διάστημα από τις γερμανικές δυνάμεις. Και ήταν η κατάρρευση της γραμμής Μαζινό «επίτευγμα» του λαϊκού κράτους, το οποίο πέτυχε να καταστήσει μέσα σε μια γενιά τους Γάλλους παντελώς αδιάφορους όχι μόνο για την πίστη στον Θεό, αλλά και για την αγάπη προς την πατρίδα, με συνέπεια να πανηγυρίζουν την κατάντια τους με το διαβόητο pourquoi? (γιατί; Γιατί δηλαδή να πολεμήσω). Δέχθηκε ο Ντε Γκώλ μύριες όσες ταπεινώσεις από τους «συμμάχους» του, Άγγλους και Αμερικανούς, έχοντας να αντιπαλέψει και με συμπατριώτες του αξιωματικούς, που είχαν προσκυνήσει τους ισχυρούς των ημερών. Και ο γαλλικός λαός αναγνώρισε την προσφορά του εκλέγοντάς τον στην προεδρία της χώρας. Ο Ντε Γκώλ δεν εξελέγη ούτε με τις πλάτες εξωτερικών προς την Γαλλία παραγόντων ούτε καν με την οικονομική στήριξη αυτών. Όπως και ο Χίτλερ στη Γερμανία εξελέγη, επειδή είχε κατακτήσει τις καρδιές των ταπεινωμένων συμπατριωτών του. Διαβάστε περισσότερα…

Κυβέρνηση «ειδικού σκοπού»

Μαΐου 25, 2018 Σχολιάστε
του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από την Ρήξη φ. 144
Μια από τις βασικές επιπτώσεις της κρίσης και του μνημονίου είναι ότι αποκάλυψε την τεράστια απόσταση ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία ως οργανωμένη συλλογικότητα και του πολιτικού προσωπικού, το οποίο κατέλαβε το κράτος, μετατρέποντάς το σε αντικοινωνικό μηχανισμό εξουσίας και υπηρέτη αλλότριων υπερεθενικών συμφερόντων. Από την αρχή του 2010, η αίσθηση αυτή ήταν έντονη στη χώρα και οι κυβερνήσεις που ανέβηκαν στην εξουσία, αξιολογήθηκαν με ποικίλους τρόπους και χαρακτηρισμούς ως «υπηρέτες ξένων αφεντάδων». Έτσι, η ρευστοποίηση της εθνικής και πολιτικής συνείδησης εκφράστηκε με τα, αποστασιοποιημένα από το κοινό καλό, κυβερνητικά κόμματα του μνημονίου.
Αλλά με τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η κατάσταση έφτασε στην κορυφή των μηχανισμών της βιοπολιτικής εξουσίας και υποδούλωσης. Καθώς περιφέρονται στην γκρίζα ζώνη των «ειδικών ομάδων» που χρησιμοποιεί το σύστημα κυριαρχίας. Να μια επίπτωση του διαρκούς μνημονίου. Η «γκριζοποίηση» των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ανάμεσα στο «κακό» και στο «καλό», ανάμεσα στις δυνάμεις κατοχής και τις μάζες που κατευθύνονται στα οικονομικά-κοινωνικά κρεματόρια. Είναι, καθ’ υπερβολήν, η Σοντερκομάντο (ειδική ομάδα) του μνημονίου. Το σύγχρονο φάντασμα της φιγούρας των ανθρώπων από τις ομάδες των Εβραίων που χρησιμοποιούσαν οι ναζήδες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (Βλ. Πρίμο ΛέβιΑυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν, Άγρα Αθήνα 2000.) Τραγικές, βασανισμένες υπάρξεις, που χρησιμοποίησε η εξουσία για να οδηγούν τους εγκλείστους στους θαλάμους αερίων, να σέρνουν έξω τα πτώματα, να τα πλένουν, να τους βγάζουν τα χρυσά δόντια, να κόβουν τα μαλλιά των γυναικών, να κάνουν διαλογή ρούχων, να μεταφέρουν τα πτώματα στα κρεματόρια και να αδειάζουν τους φούρνους από τις στάχτες.
O μηχανισμός αυτός οδηγούσε ψυχολογικά τους φυλακισμένους σε μεγαλύτερη απόγνωση, θλίψη και απελπισία, καθώς σχετικοποιούσε τα πάντα και γκρέμιζε την αίσθηση της ταυτότητας και του «εμείς» ως κέντρο της ύπαρξης. Ενώ, από την άλλη, έσπρωχνε την ειδική ομάδα να προσπαθεί συνεχώς να αμύνεται στη δημιουργία ασυνείδητων δεσμών συνενοχής. Όπως αναφέρει ο Λέβι στο βιβλίο του, στο διάλειμμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα των SS με μια Σοντερκομάντο, το σατανικό γέλιο του διοικητή είναι διαπεραστικό: «Το κατορθώσαμε, δεν είστε πλέον η άλλη φυλή, η ενάντια φυλή, ο εχθρός του χιλιετούς Ράιχ. Σας αγκαλιάσαμε, σας διαφθείραμε, σας σύραμε στον πάτο μαζί μας. Είστε όμοιοί μας, κηλιδωμένοι από το ίδιο σας το αίμα, όπως εμείς. Κι εσείς, όπως ο Κάιν, φονεύσατε τον αδερφό σας. Ελάτε, μπορούμε να παίξουμε μαζί!»

Διαβάστε περισσότερα…

Οι «κομμουνιστές» της «νομιμότητας» και το άθλιο καθεστωτικό τους παιχνίδι

Μαΐου 24, 2018 Σχολιάστε

Το δόλιο καθεστωτικό τέχνασμα, στα ζητήματα της ΒΙΑΣ, συνίσταται σε τούτο: Στην ανεξαρτητοποίηση εκδηλώσεων «τυφλής» βίας κάποιων διαδηλωτών από τα προβλήματα των ΓΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ που γεννούν αυτές τις εκρήξεις.
Φανερή η ΛΟΓΙΚΗ αυτού του ύπουλου καθεστωτικού τεχνάσματος, που διασπά τη διαλεκτική της βίας. Είναι μια λογική που αθωώνει και αποκρύβει την μήτρα της «τυφλής» λαϊκής βίας:
 

Την πολυεδρική, άγρια και πρωτογενή βία του καθεστώτος που γεννά την λαϊκή ΑΝΤΙ-βία (αυτοάμυνα) ή τις αποσπασματικές εκδηλώσεις «τυφλών» εκρήξεων βίας… 

Η δολιότητα αυτή, μέσω της οποίας ανεξαρτητοποιείται τοΣΥΜΠΤΩΜΑ (η «τυφλή» λαϊκή βία), δεν εξαφανίζει μόνο τα γενεσιουργά ΑΙΤΙΑ της βίας, τη μήτρα που παράγει τη βία (καθεστώς), αλλά συμβάλλει και στη διόγκωση και δραματοποίηση του συμπτώματος («τυφλή» λαϊκή βία) ανάλογα με τις καθεστωτικές ανάγκες και σκοπιμότητες της στιγμής…

Δυστυχώς, αυτήν την καθεστωτική λογική, η οποία τεμαχίζει το διαλεκτικό κύκλωμα της ΒΙΑΣ, την έχουν ασπαστεί ενθέρμως και αυτοί που δηλώνουν «αριστεροί» και «κομμουνιστές», πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τη μαρξιστική διαλεκτική.

Η παραδοσιακή αριστερά, σχεδόν σε όλες τις κοινοβουλευτικές ποικιλίες της, έχει διαβρωθεί παντελώς από την αστική «νομιμότητα» και αντιμετωπίζει όλες τις κινηματικές εκδηλώσεις με βάση αυτή τη «νομιμότητα»…

Έτσι ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις κυρίαρχες δυνάμεις του καθεστώτος και είναι η ΠΡΩΤΗ που καταδικάζει πράξεις αυθόρμητης λαϊκής αγανάκτησης και απελπισίας.

Σήμερα με τον προπηλακισμό του Μπουτάρη (αυτού του προκλητικού, κυνικού και χυδαίου υπηρέτη της Νέας Τάξης και υβριστή του ελληνικού λαού), αυτά τα «αριστερά» Μαντεία ΟΧΙ μόνο απομονώνουν τις «τυφλές» πράξεις βίας κάποιων νεαρών, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τις ΓΕΝΙΚΕΣ συνθήκες που γέννησαν αυτές τις πράξεις, αλλά τις στιγματίζουν και σαν «ακροδεξιές» κ.λπ…  Διαβάστε περισσότερα…

Σε δημογραφική κατάρρευση η Ελλάδα

Μαΐου 24, 2018 Σχολιάστε
Σε δημογραφική κατάρρευση η Ελλάδα, Αναστάσιος Λαυρέντζος

Πριν από λίγες μέρες μίλησα στη Βουλή για το δημογραφικό πρόβλημα, καλεσμένος της αρμόδιας κοινοβουλευτικής Επιτροπής. Αξιοποιώντας αυτό το επίσημο βήμα, προσπάθησα να γνωστοποιήσω στην εθνική αντιπροσωπεία και στην κοινή γνώμη μια σειρά από στοιχεία, τα οποία περιγράφουν το μείζον ζήτημα: την επερχόμενη δημογραφική κατάρρευση του πληθυσμού στην Ελλάδα. Βασικές επισημάνσεις της ομιλίας μου ήταν οι εξής:

Με την είσοδο του 21ου αιώνα ο ελληνικός πληθυσμός εισήλθε σε μια πορεία συνεχούς αριθμητικής συρρίκνωσης και παράλληλης γήρανσης. Όπως θα δείξουμε στη συνέχεια, πρόκειται για τερματική και όχι προσωρινή φάση δημογραφικής εξέλιξης, η οποία, αν δεν αλλάξουν οι τρέχουσες τάσεις, οδηγεί τη νεοελληνική κοινωνία προς το τέλος της. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, ο ελληνικός πληθυσμός το 2015 ήταν ήδη ο 6ος πιο γηρασμένος στον κόσμο, ενώ το 2030 αναμένεται να είναι ο 5ος με μέση ηλικία τα 49 έτη!

Η βασική αιτία αυτής της εν εξελίξει δημογραφικής κατάρρευσης του ελληνικού πληθυσμού είναι ο χαμηλός ρυθμός γεννήσεων, ο οποίος για τρεις και πλέον δεκαετίες έχει πέσει κάτω από την κρίσιμη τιμή των δύο περίπου παιδιών ανά γυναίκα (όριο για τη διατήρηση ενός πληθυσμού). Σήμερα, με την επιβάρυνση που έχει δημιουργήσει και η οικονομική κρίση, ο ρυθμός γεννήσεων είναι περίπου στα 1,3 παιδιά ανά γυναίκα, συνυπολογιζομένων και των γεννήσεων αλλοδαπών (οι οποίες φτάνουν περίπου στο 17% του ετήσιου συνόλου).

Διαβάστε περισσότερα…

Μίκης κατά κυβέρνησης – Εθνική μειοδοσία η υποχώρηση σε Σκοπιανό

Μαΐου 23, 2018 Σχολιάστε

Μίκης κατά κυβέρνησης – Εθνική μειοδοσία η υποχώρηση σε Σκοπιανό | in.gr

Ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ

Εθνική μειοδοσία χαρακτηρίζει ο Μίκης Θεοδωράκης την υποχώρηση στο όνομα για το Σκοπιανό, με άρθρο του στα ΝΕΑ, επισημαίνοντας τον κίνδυνο «που θα προκαλέσει για την εθνική μας ακεραιότητα» μια τέτοια εξέλιξη. Παράλληλα, ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, κάνοντας λόγο για εθνικοφροσύνη επτάψυχη που με τους Συριζαίους έγινε πιο επιθετική.

Ο Μίκης Θεοδωράκης αναφέρεται στην πρόταση για «Μακεδονία του Ίλιντεν», υπογραμμίζοντας πως «εμείς που πρωτοστατήσαμε στις λαϊκές συγκεντρώσεις στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, παραμένουμε πιστοί στις αποφάσεις του ιστορικού Συμβουλίου των Αρχηγών των Κομμάτων του 1992. Όπως είπα και στην ομιλία μου στο Σύνταγμα, την ιστορική νομιμοποίηση για το όνομα «Μακεδονία» μόνο εμείς, οι Έλληνες θα μπορούσαμε να τη δώσουμε».

Στο κείμενό του προειδοποιεί ότι η ονομασία «Μακεδονία του Ίλιντεν» θα γίνει «ουσιαστικά όργανο στα χέρια των φανατικών των Σκοπίων, όταν θα επανέλθουν αύριο-μεθαύριο ως κυβέρνηση με τις γνωστές ακραίες θέσεις», καθώς αναγνωρίζει περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στον σημερινό πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ.

Αναλυτικά, το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη στα ΝΕΑ:

Οι λαϊκές μειοψηφίες δεν χαράζουν αλλά παραχαράζουν την ιστορία. Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι τουλάχιστον ως προς τα εθνικά θέματα θα πρέπει να λειτουργήσει σαν σημείο αναφοράς της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Γνωρίζει πολύ καλά ότι βρίσκεται στη θέση του πρωθυπουργού χάρη στις εκλογικές αλχημείες των εθνικοφρόνων παρατάξεων που κατάφεραν να μας κυβερνούν από το τέλος του εμφυλίου έως σήμερα.

Μετά την επίθεση των μνημονίων και με την ανάδειξη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε κυβέρνηση, οι άλλοτε κραταιές παρατάξεις έπεσαν στον λάκκο που οι ίδιες έσκαψαν για τους άλλους. Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: