Αρχείο

Archive for Μαΐου 13, 2018

Ελλαδικό κράτος, ένα μεγάλο πρόβλημα, που κατατρώει τις σάρκες του Ελληνισμού

Μαΐου 13, 2018 Σχολιάστε
Σάββας Καλεντερίδης

Το κράτος, που ενσαρκώνει την Εκτελεστική Εξουσία με όρους και νόμους που θεσπίζει η Νομοθετική Εξουσία και επιτηρεί η Δικαστική Εξουσία, είναι ταυτόχρονα ένας μηχανισμός ισχύος. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που επιλέχθηκε η συγκεκριμένη λέξη, αφού κράτος στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ισχύς!
Πέραν του κλασικού προβλήματος που χαρακτηρίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που είναι η σχεδόν καθολική εκτροπή από την αρχή της διάκρισης των εξουσιών (εκτροπή που επηρεάζει τη λειτουργία του κράτους), υπάρχει και ένα άλλο εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα που σχετίζεται με το θέμα, το οποίο θα προσπαθήσουμε να θίξουμε στο παρόν άρθρο.

Όπως αναφέρει ο ιστορικός Κωνσταντίνος Φωτιάδης, γνωστός για τις έρευνες, τις μελέτες και το συγγραφικό του έργο για τη Γενοκτονία, το φθινόπωρο του 1923, όταν είχε περάσει στην Ελλάδα μεγάλο μέρος του ελληνισμού του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Θράκης, η ηγεσία των προσφύγων της Αθήνας αποφάσισε να κάνει ένα μνημόσυνο για τα θύματα της γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τους κεμαλικούς. Την ώρα που είχαν παραθέσει τα κόλλυβα και είχε αρχίσει η θρησκευτική τελετή, παρουσία κόσμου, στη Μητρόπολη των Αθηνών, εισέβαλε η αστυνομία, διέκοψε το μνημόσυνο, υποχρέωσε τον κόσμο να μαζέψει τα κόλλυβα και συνέλαβε τους υπευθύνους, τους οποίους προσήγαγε στο τμήμα με το αιτιολογικό της απόπειρας διατάραξης των σχέσεων της Ελλάδας με ξένη χώρα.
Προφανώς είχε προηγηθεί διάβημα της τουρκικής πρεσβείας, και η ελληνική κυβέρνηση, αποδεχόμενη το περιεχόμενο του διαβήματος, έβαλε το ελληνικό κράτος να κυνηγήσει τους ξεριζωμένους πρόσφυγες που είχαν υποστεί τα πάνδεινα, τα προηγούμενα δέκα χρόνια, από τους μηχανισμούς του τουρκικού κράτους.

Με την πράξη του αυτή το κράτος έδωσε ένα διπλό μήνυμα.
Στους πρόσφυγες το μήνυμα ήταν «δεν έχετε το δικαίωμα ούτε να θυμόσαστε ούτε να μνημονεύετε τα θύματα της τουρκικής βαρβαρότητας», και στην Τουρκία το «σφάξε με πασά μου ν’ αγιάσω», που μεταφράζεται σε «συνεχίστε τις σφαγές σε όσους απέμειναν, κι εμείς είμαστε εδώ. Δεν πρόκειται κανείς να βγάλει τσιμουδιά!».
Γι’ αυτό και το τουρκικό κράτος συνέχισε να βιαιοπραγεί, να αρπάζει και να σφάζει τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, αφού προηγουμένως λεηλάτησε τις ανταλλάξιμες περιουσίες των Ελλήνων με την επαίσχυντη συμφωνία του 1930. Στη λογική αυτή έγιναν τα αίσχη του Βαρλίκ Βεργκισί του 1942, των Σεπτεμβριανών του 1955, οι απελάσεις του 1964.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Κονδύλης και οι αδιέξοδες ψευδαισθήσεις του Ελληνισμού

Μαΐου 13, 2018 Σχολιάστε

Ο κλιμακούμενος «υβριδικός» πόλεμος της Τουρκίας στο Αιγαίο και την ΑΟΖ της Κύπρου έλαβε μορφή «χιονοστιβάδας» μετά την επίσκεψη του Ερντογάν, ο οποίος αμφισβήτησε ευθέως την συνθήκη της Λωζάννης (εμβολισμός του «Γαύδος», σύλληψη των δύο στρατιωτικών στον Έβρο, πειρατική επιδρομή στην ΑΟΖ της Κύπρου, αναρίθμητες παραβιάσεις στο Αιγαίο). Αυτή η εξέλιξη έχει πλέον αναδείξει την πλήρη κατάρρευση του ιδιότυπου καθεστώτος «ανοχής και ελέγχου» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που είχε παγιωθεί κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Ο Κονδύλης και οι αδιέξοδες ψευδαισθήσεις του Ελληνισμού, Γιώργος Παπασίμος

Γεώργιος Παπασίμος

Η αναβάθμιση του τουρκικού κινδύνου και η εμφανιζόμενη προοπτική ακόμα και ενός πολέμου, που θα προέλθει από κάποιο εσκεμμένο ή ακούσιο θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, αφενός, και η δεδομένη απόφαση της Τουρκίας, να αποτρέψει με στρατιωτικά μέσα την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου στον χώρο της ΑΟΖ, αφετέρου, έχει αποδομήσει την, μέχρι τώρα, παγιωμένη αντίληψη και τακτική της Αθήνας. Αυτή ήταν ένα μείγμα κατευνασμού και «ραθυμίας» απέναντι στα μηνύματα, που εξέπεμπε πάντοτε το τουρκικό στρατιωτικό και πολιτικό κατεστημένο.

Έτσι, σήμερα βιώνουμε το οδυνηρό τέλος των ψευδαισθήσεων, με τις οποίες πορεύθηκε ο Ελληνισμός στη σύγχρονη περίοδο, οι κυριότερες εκ των οποίων είναι:

Πρώτη: Ότι η κατευναστική πολιτική για την εξημέρωση του τουρκικού «θηρίου», θα απέτρεπε τον κίνδυνο και θα προωθούσε την ειρήνευση των δύο χωρών, ενόψει μάλιστα και της προοπτικής εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ. Αντίθετα, η έως τώρα κατευναστική πολιτική είχε τα αντίθετα αποτέλεσμα, δηλαδή το σταδιακό άπλωμα των τουρκικών αξιώσεων στο Αιγαίο. Από την νομική διευθέτηση στο Διεθνές Δικαστήριο της υφαλοκρηπίδας, περάσαμε στις «γκρίζες ζώνες» του Αιγαίου, με την κρίση των Ιμίων το 1996 και καταλήξαμε σήμερα στις διακηρύξεις περί τουρκικών εδαφών στα Ίμια και σε απροσδιόριστο άλλο αριθμό βραχονησίδων και νησιών στο Αιγαίο. Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: