Αρχείο

Archive for Μαΐου 25, 2018

Κυβέρνηση «ειδικού σκοπού»

Μαΐου 25, 2018 Σχολιάστε
του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από την Ρήξη φ. 144
Μια από τις βασικές επιπτώσεις της κρίσης και του μνημονίου είναι ότι αποκάλυψε την τεράστια απόσταση ανάμεσα στην ελληνική κοινωνία ως οργανωμένη συλλογικότητα και του πολιτικού προσωπικού, το οποίο κατέλαβε το κράτος, μετατρέποντάς το σε αντικοινωνικό μηχανισμό εξουσίας και υπηρέτη αλλότριων υπερεθενικών συμφερόντων. Από την αρχή του 2010, η αίσθηση αυτή ήταν έντονη στη χώρα και οι κυβερνήσεις που ανέβηκαν στην εξουσία, αξιολογήθηκαν με ποικίλους τρόπους και χαρακτηρισμούς ως «υπηρέτες ξένων αφεντάδων». Έτσι, η ρευστοποίηση της εθνικής και πολιτικής συνείδησης εκφράστηκε με τα, αποστασιοποιημένα από το κοινό καλό, κυβερνητικά κόμματα του μνημονίου.
Αλλά με τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η κατάσταση έφτασε στην κορυφή των μηχανισμών της βιοπολιτικής εξουσίας και υποδούλωσης. Καθώς περιφέρονται στην γκρίζα ζώνη των «ειδικών ομάδων» που χρησιμοποιεί το σύστημα κυριαρχίας. Να μια επίπτωση του διαρκούς μνημονίου. Η «γκριζοποίηση» των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ανάμεσα στο «κακό» και στο «καλό», ανάμεσα στις δυνάμεις κατοχής και τις μάζες που κατευθύνονται στα οικονομικά-κοινωνικά κρεματόρια. Είναι, καθ’ υπερβολήν, η Σοντερκομάντο (ειδική ομάδα) του μνημονίου. Το σύγχρονο φάντασμα της φιγούρας των ανθρώπων από τις ομάδες των Εβραίων που χρησιμοποιούσαν οι ναζήδες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (Βλ. Πρίμο ΛέβιΑυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν, Άγρα Αθήνα 2000.) Τραγικές, βασανισμένες υπάρξεις, που χρησιμοποίησε η εξουσία για να οδηγούν τους εγκλείστους στους θαλάμους αερίων, να σέρνουν έξω τα πτώματα, να τα πλένουν, να τους βγάζουν τα χρυσά δόντια, να κόβουν τα μαλλιά των γυναικών, να κάνουν διαλογή ρούχων, να μεταφέρουν τα πτώματα στα κρεματόρια και να αδειάζουν τους φούρνους από τις στάχτες.
O μηχανισμός αυτός οδηγούσε ψυχολογικά τους φυλακισμένους σε μεγαλύτερη απόγνωση, θλίψη και απελπισία, καθώς σχετικοποιούσε τα πάντα και γκρέμιζε την αίσθηση της ταυτότητας και του «εμείς» ως κέντρο της ύπαρξης. Ενώ, από την άλλη, έσπρωχνε την ειδική ομάδα να προσπαθεί συνεχώς να αμύνεται στη δημιουργία ασυνείδητων δεσμών συνενοχής. Όπως αναφέρει ο Λέβι στο βιβλίο του, στο διάλειμμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα των SS με μια Σοντερκομάντο, το σατανικό γέλιο του διοικητή είναι διαπεραστικό: «Το κατορθώσαμε, δεν είστε πλέον η άλλη φυλή, η ενάντια φυλή, ο εχθρός του χιλιετούς Ράιχ. Σας αγκαλιάσαμε, σας διαφθείραμε, σας σύραμε στον πάτο μαζί μας. Είστε όμοιοί μας, κηλιδωμένοι από το ίδιο σας το αίμα, όπως εμείς. Κι εσείς, όπως ο Κάιν, φονεύσατε τον αδερφό σας. Ελάτε, μπορούμε να παίξουμε μαζί!»

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: