Αρχείο

Archive for Μαΐου 28, 2018

Τριγμοί Κατάρρευσης του Γοτθικού Πύργου Μέρκελ-Σόϊμπλε- Σόρος στην Ευρώπη

Μαΐου 28, 2018 Σχολιάστε

Του Μιχαήλ Στυλιανού ..
Σε ποιο στάδιο πικρής μεταμέλειας πρέπει να βρίσκεται άραγε η καημένη η φράου ΄Ανγκελα Μέρκελ, για την παράτολμη πρόκλησή της στην μοίρα και στην ιστορία, με την διεκδίκηση μιας τέταρτης θητείας, για την παγίωση και αναγνώριση της εξουσίας της ως ουσιαστικής αυτοκράτειρας του Τέταρτου Γερμανικού Ράιχ -σε πανευρωπαϊκές διαστάσεις;

Σε οίστρο μείγματος αλαζονείας και απληστίας, τροφοδοτούμενο από την δουλικότητα των Ευρωπαίων «εταιρων» (ο τόνος κατ’ επιλογήν) και την καιροσκοπική ανοχή ΗΠΑ και Ρωσίας, απέβλεψε να αναμετρηθεί με την σκιά του Μπίσμαρκ και να αποσυρθεί σε δαφνοστεφή αποθέωση, με την πραγμάτωση του αμετανόητου γερμανικού ονείρου, σε μια θέση κάπου δίπλα στον Καρλομάγνο.

Αποτόλμησε την Ύβρη και περιήλθε στην αρμοδιότητα της Νέμεσης. Πρώτα με την πολύμηνη ευτελιστική αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. ΄Επειτα ανακτώντας μιαν ηγεσία λιποβαρούς κύρους, σε μια κυβέρνηση με πήλινα πόδια και με αντιπολίτευση μιαν αμείλικτη ανερχόμενη δύναμη. Κατόπιν με την
διογκούμενη ανταρσία ανατολικό-Ευρωπαίων «εταίρων», ιδίως Πολωνίας, Ουγγαρίας και Σλοβακίας, στα ουκάζια των Βρυξελλών και την αδυναμία αποκατάστασης της πειθαρχίας με απειλές κυρώσεων και παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Επιπλέον, από την μια πλευρά, η παγερή αδιαφορία του Πούτιν στις εισαγγελικές πόζες και στις κυρώσεις της καγκελαρίου για την Κριμαία -που αντιφάσκουν με την δίψα της για φτηνή ρωσική ενέργεια και πρόσβαση στην ρωσική αγορά- σε συνδυασμό με την υποβόσκουσα εξέγερση των Γερμανών επιχειρηματιών κατά των καταστροφικών για τις δουλειές τους κυρώσεων. Και από την άλλη πλευρά, η βάναυση απόρριψη της γερμανικής γοητείας της από τον άξεστο νέο πρόεδρο των ΗΠΑ, που την αντιμετωπίζει σε κάθε τους συνάντηση κραδαίνοντας απλήρωτους λογαριασμούς.

Η απόσυρση της αμερικανικής υπογραφής από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και η επαναφορά και επιβάρυνση των αμερικανικών κυρώσεων κατά των συνεργαζομένων με το Ιράν χωρών, ερμηνεύτηκε από σοβαρούς αναλυτές ως στοχευμένο πλήγμα κατά του ευρωπαϊκού (γερμανικού κυρίως) επιχειρηματικού ανταγωνισμού. Πρόκειται για κρίσιμο πλήγμα στην υποστύλωση του «ευρωπαϊκού οικοδομήματος», που οικειοποιήθηκε το δίδυμο Μέρκελ-Σόϊμπλε , με την ληστρική διαχείρισή του. Οι καταλυτικές επιπτώσεις που έχουν ήδη αρχίσει, με την άρνηση γιγάντιων επιχειρήσεων να πειθαρχήσουν σε «ευρωπαϊκό μέτωπο αντίστασης», είναι η απαρχή νέων ρηγμάτων αποσύνθεσης. Με την μύτη μεσίστια και χωρίς την παλαιά αυστηρή συνοφρύωση, η κυρία Μέρκελ επισκεπτόταν την λήξασασα εβδομάδα το Πεκίνο μετά την Μόσχα, σε αναζήτηση σωσιβίων. Διαβάστε περισσότερα…

Advertisements

Η Ελλάδα χρειάζεται νέο 1843 και η Ευρώπη νέο 1848  

Μαΐου 28, 2018 Σχολιάστε
Του Λουκά Αξελού


Το χρονικό της πορείας προς την συντριπτική ήττα που έχει υποστεί η Αριστερά, που έχουμε υποστεί ως Ελλάδα και ως έθνος είναι μακρύ. Ξεκινά δεκαετίες πριν και δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής για κανέναν μας. Το πλήγμα που έχουμε υποστεί είναι πλήγμα υποβάθρου. Για το ότι ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ μπήκε πλησίστιος στον
λιμένα των «παικτών του συστήματος» δεν φταίει κανένας ιμπεριαλισμός.

Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προσχώρησε στο στρατόπεδο του ιστορικού αναθεωρητισμού και της απαξίωσης της ΕΑΜικής εποποιίας, υποβαθμίζοντας ως την εκμηδένιση τα εθνικά και γεωπολιτικά ζητήματα, αλλά και το μεταναστευτικό. Υιοθέτησε μιαν ανεύθυνη, που αγγίζει τα όρια του γελοίου, ως αφόρητα υποκριτική, διεθνιστική -τάχα μου- πολιτική. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα πρόσθετο στοιχείο της τεράστιας ευθύνης της και για την οποία υπαίτιοι δεν είναι ούτε οι δανειστές, ούτε οι τζιχαντιστές.

Είναι θλιβερό να χρεωθεί στον ξένο παράγοντα, που σε τελευταία ανάλυση ξέρει να κάνει τη δουλειά του, η πολιτική δειλία της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να σηκώσει δηλαδή μέχρι τέλος το βάρος του αγώνα που ιστορικά είχε αναλάβει. Μετέτρεψε σε χρόνο ρεκόρ το μεγαλειώδες Όχι σε κατάπτυστο Ναι σε όλα. Η ηγετική μικροευρωπαία ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αιδώ και περίσκεψη, αφαίρεσε από την Αριστερά το αποδυναμωμένο αλλά υπαρκτό στοιχείο υπεροχής, το στοιχείο του ηθικού πλεονεκτήματος, επιβεβαιώνοντας την κυρίαρχη στην κοινή γνώμη πεποίθηση ότι όλοι είναι ίδιοι.

Αυτό, λοιπόν, που προφανώς ανελέητα προβάλλει είναι πώς μια μικρή ηγετική ομάδα επέφερε ένα τόσο καίριο πλήγμα σε έναν σχηματισμό με υπαρκτές εστίες αντιστάσεως; Πώς στην συνέχεια κατάφερε να πετύχει την μνημονιακή μετάλλαξη της κυβέρνησης και μεγάλου μέρους του κόμματος, οδηγώντας στην μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα τυπικά αρχηγοκεντρικό κόμμα παραγόντων και παραγοντίσκων.
Βαθιές οι ρίζες

Αν οι ρίζες του προβλήματος είναι, όπως πιστεύω, πολύ βαθιές τότε οι ευθύνες όλων των υπολοίπων είναι στενά αλληλένδετες με το συνολικό δράμα. Όπως σωστά έχει επισημάνει στην “Εθνική Αντίσταση 1940-1941” ο Μανώλης Γλέζος, «το ελληνικό έθνος και το ’21 και το ’40-’45 δεν κερδίζει, αλλά χάνει μέσα από τα χέρια του την εθνική ανεξαρτησία του, δένεται, μάλιστα, και τις δύο φορές στο άρμα του ίδιου αφέντη, στο άρμα της αγγλικής αποικιοκρατίας. Ο ελληνικός λαός στερείται του κυρίαρχού του δικαιώματος να χαράξει αυτός ο ίδιος την πορεία του στο μέλλον».

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: