Αρχείο

Archive for Ιουνίου 17, 2018

Η πιο επικίνδυνη παράμετρος του ΣΥΡΙΖΑ

Ιουνίου 17, 2018 Σχολιάστε
 

Του Γιώργου Καραμπελιά, πρωτοδημοσιεύτηκε στο huffingtonpost.gr

Όταν τον Οκτώβριο του 2014, προειδοποιούσαμε με τους πιο έντονους τόνους πως η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα ήταν καταστροφική για τη χώρα, και είχαμε κατηγορηθεί από πολλούς για υπεραντίδραση και κινδυνολογία, δεν επικεντρώναμε μόνο στα ζητήματα της οικονομίας και των μνημονίων, αλλά στις συνέπειες που θα είχε η άνοδος ενός ανοικτά εθνομηδενιστικού κόμματος στην εξουσία για όλα τα εθνικά θέματα της χώρας. Διότι ακόμα και αν δεχτούμε ότι την οικονομική αποικιοποίηση θα μπορεί κανείς να την αντιμετωπίσει μελλοντικά και να την ανατρέψει, τις πιθανές εθνικές καταστροφές, θα είναι αδύνατον να τις αντιμετωπίσει, δεδομένης εξ άλλου της συνολικής προβληματικής κατάστασης της χώρας.

Παράλληλα λοιπόν με τις «κωλοτούμπες» και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από καταστροφικές κινήσεις στο πεδίο των θεσμών, της παιδείας, του μεταναστευτικού, με αποκορύφωμα το εθνικό έγκλημα του μακεδονικού. Οι επιλογές τη μετατροπής της Ελλάδας σε ένα γιγάντιο hot spot, υπήρξαν συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης Τσίπρα ώστε να μπορεί να έχει διαπραγματευτικά όπλα για να τον διατηρήσει η κα Μέρκελ στην εξουσία και διότι όπως είχε δηλώσει ο αλησμόνητος κ. Μουζάλας, το δημογραφικό πρόβλημα μπορεί να λυθεί με την είσοδο μουσουλμάνων μεταναστών και προσφύγων. Έτσι άνοιξε τη μεγάλη Κερκόπορτα για τη βαθμιαία εθνοτική αλλοίωση του πληθυσμού της Ελλάδας, αν μάλιστα συνδυαστεί με τη γενικευμένη έξοδο των Ελλήνων που επιτάθηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Οι συνέπειες αυτής της διαρκούς ωρολογιακής βόμβας στα θεμέλια του ελληνικού έθνους, για μία χώρα των συνόρων, απειλούμενη μάλιστα από το ισχυρότερο ισλαμικό κράτος, δηλαδή την Τουρκία, υπήρξαν, και θα είναι ανυπολόγιστες σε βάθος χρόνου.

Όσο για τα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό, μέχρι το 2017 την είχαμε «γλιτώσει», διότι η Τουρκία είχε εμπλακεί στη συριακή και ιρακινή διένεξη, κατ’ εξοχήν λόγω των Κούρδων και διότι βρισκόταν σε αντίθεση και με το Ισραήλ και με την κυβέρνηση Ομπάμα και τη Ρωσία του Πούτιν. Αυτή η γεωπολιτική –ευτυχής για μας– συγκυρία, παρά την άνοδο της τουρκικής επιθετικότητας, είχε επιτρέψει στην Ελλάδα να αποφύγει τις μεγάλες αντιπαραθέσεις με τον βασικό της αντίπαλο.

Όμως, μετά το 2016, η συγκυρία μεταβάλλεται. Ο Ερντογάν κατόρθωσε να επιβιώσει από το στρατιωτικό πραξικόπημα και πραγματοποίησε έναν ιστορικό συμβιβασμό με τη Ρωσία και το Ιράν, γεγονός που του επιτρέπει να εκβιάζει ακόμα πιο αποτελεσματικά τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους. Επομένως αποκτά μεγαλύτερη δυνατότητα να πιέσει την Ελλάδα και την Κύπρο, έχοντας βγει από την απόλυτη απομόνωση της προηγούμενης περιόδου. Η Κύπρος θα είχε αποτελέσει ήδη το πρώτο θύμα της τουρκικής επιθετικότητας και το νέο σχέδιο Ανάν του κου Αναστασιάδη θα είχε γίνει ήδη πράξη εάν δεν υπήρχε η αντίθεση του Ισραήλ σε μια ολοκληρωτική τουρκοποίηση της Κύπρου. Εκεί θα πρέπει να αναζητηθούν οι αιτίες των όποιων «αντιστάσεων» των Ελλήνων υπουργών. Αυτό το γεγονός όμως, επέτεινε τη τουρκική επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδος, η οποία επιδιώκοντας να κάμψει την αντίθεσή της και τη συμμαχία της με το Ισραήλ, απειλεί ανοικτά με θερμό επεισόδιο, ή/και με πόλεμο· γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η ενδοτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ και οι πομφόλυγες του Καμμένου, θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε υποχωρήσεις την ελληνική πλευρά.

Διαβάστε περισσότερα…

Η ελληνική (;) κυβέρνηση παραδίδει την ελληνική Μακεδονία

Ιουνίου 17, 2018 Σχολιάστε
Σκίτσο του Αρκά

του Γιώργου Καραμπελιά πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr 

Μέσα στο περιβάλλον της όξυνσης της αντιπαράθεσης μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών με τη Ρωσία, αίφνης επανεμφανίστηκε το Μακεδονικό. Δεν θα επιχειρήσουμε εδώ μια αναδρομή στο μακεδονικό ζήτημα, ούτε στο πως και γιατί έχει σφραγίσει με μια εγκληματική εθνική μειοδοσία την ιστορία της ελληνικής αριστεράς –αμαυρώνοντας και τις πλέον ηρωικές αντιστασιακές σελίδες της– και έχει καταδείξει την απίστευτη ανικανότητα των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων. Ούτε θα επανέλθουμε στο πως και γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις κατόρθωσαν διαχρονικά, να διαιωνίσουν το πρόβλημα που δημιούργησε η πολιτική του Τίτο (με την ίδρυση του ομόσπονδου κρατιδίου της Μακεδονίας), και να αποτύχουν παταγωδώς να λύσουν οριστικά το πρόβλημα όταν διελύθη η ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας, όπως μπορούσαν να το κάνουν τότε, μια λύση σύμφωνη με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Αντ’ αυτού, η «διεθνιστική» αριστερά που υποστήριζε διαχρονικά τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων και οι ανίκανες ελληνικές ελίτ, οδήγησαν στην επιδείνωση του προβλήματος, μια και τα Σκόπια αναγνωρίστηκαν ως «Μακεδονία» από μια πληθώρα χωρών, χωρίς η Ελλάδα να αντιδράσει ουσιαστικά, αφήνοντας να δημιουργηθούν αρνητικά τετελεσμένα.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο εθνομηδενισμός του ΣΥΡΙΖΑ υπόβαθρο της εθνικής εκτροπής

Ιουνίου 17, 2018 Σχολιάστε

του Γιώργου Καραμπελιά, πρωτοδημοσιεύτηκε στο slpress.gr 

Όταν τον Οκτώβριο του 2014, προειδοποιούσαμε με τον πιο έντονο τρόπο πως η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα αποδειχθεί καταστροφική για τη χώρα, είχαμε συχνά κατηγορηθεί για υπεραντίδραση και κινδυνολογία. Όμως, ήδη από τότε δεν αναφερόμαστε μόνο στα ζητήματα της οικονομίας και των μνημονίων, αλλά στις συνέπειες που θα είχε για όλα τα εθνικά θέματα της χώρας η άνοδος στην εξουσία ενός κόμματος, ιδεολογική παράμετρος του οποίου είναι ο εθνομηδενισμός.

Διότι ακόμα και αν δεχτούμε ότι την οικονομική αποικιοποίηση μπορεί κανείς να την ανατρέψει μελλοντικά, τις πιθανές εθνικές καταστροφές θα είναι αδύνατον να τις αντιμετωπίσει, δεδομένης εξ άλλου της συνολικής προβληματικής κατάστασης της χώρας. Ήμασταν πεπεισμένοι από εκείνη της εποχή, ότι οι άνθρωποι που εμφορούνται από εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, αναπόδραστα θα ξεπουλήσουν τον ελληνικό λαό και την εθνική κυριαρχία και στα θέματα που άπτονται της οικονομίας και της ανεξαρτησίας της χώρας, μιας και όσοι μισούν την πατρίδα τους, δεν είναι δυνατόν να αγαπάνε τον λαό της.

Αυτή ήταν και η βαθύτερη αιτία της ριζικής αντίθεσής μας στην άνοδο αυτής της ομάδας στην εξουσία και γι’ αυτό οδηγηθήκαμε συχνά σε σύγκρουση ακόμα και με φίλους της πατριωτικής πτέρυγας της Αριστεράς, που πίστευαν πως θα έπρεπε να δώσουμε μία «ευκαιρία» στον Τσίπρα. Και όμως η εξέλιξη ήταν μάλλον αναμενόμενη. Σε μία χώρα που ζει την κρισιμότερη στιγμή της ιστορίας της ως έθνος και απειλείται με ιστορική έκλειψη, τα εθνικά ζητήματα και ο πατριωτισμός δεν αποτελούν μία απλή παράμετρο της πολιτικής αλλά τον πυρήνα της.

Εκεί ακριβώς ξαστόχησε η πατριωτική Αριστερά, τουλάχιστον μέχρι το δημοψήφισμα του 2015. Ενώ οι συνθήκες στην Ελλάδα απαιτούν την προτεραιότητα του πατριωτισμού και όλα τα υπόλοιπα συνιστούν συνεπαγόμενες παραμέτρους, συνέχιζε να προτάσσει την «αριστερή» ταυτότητα και να θεωρεί ως δευτερεύουσα παράμετρο την εθνική, σε αντίθεση με ότι είχε κάνει στα πρώτα χρόνια το ΕΑΜ. Και σε συνθήκες που απειλείται η εθνική συνέχεια του Ελληνισμού, μια τέτοια αντίληψη ακυρώνει εν τοις πράγμασι τις όποιες πατριωτικές προθέσεις.

Πιο ευεπίφοροι οι εθνομηδενιστές

Και εάν όντως, το βασικό διακύβευμα της χώρας είναι η εθνική της επιβίωση και η ανεξαρτησία της, τότε, οι λεγόμενες αριστερές κυβερνήσεις που χαρακτηρίζονται από την εθνομηδενιστική ιδεολογία, είναι πιο ευεπίφορες στο ξεπούλημα των λαϊκών τάξεων και της εθνικής περιουσίας από την ίδια τη Δεξιά! Η «κυβερνώσα αριστερά» μετέτρεψε τη χώρα σε αποικία και τους Έλληνες πολίτες σε δουλοπάροικους, ανενδοίαστα, κάνοντας πράξη όσα επιζητούσαν οι Γερμανοί και οι αγορές και τα οποία δεν είχαν κατορθώσει να αποσπάσουν εξ ολοκλήρου από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Και το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμιά ουσιώδης διαφωνία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στα συνεχή ξεπουλήματα συνδέεται ακριβώς με την γενικότερη ιδεολογία που τους διακατέχει: Σε μία εξαρτημένη χώρα η εθνομηδενιστική αντίληψη συνεπάγεται και την οικονομικο-κοινωνική αλλά και την εθνική μειοδοσία.

Εάν, σε ό,τι αφορά στα ελληνοτουρκικά και το κυπριακό, μέχρι το 2017, την είχαμε «γλιτώσει» σε ένα βαθμό, αυτό συνέβη διότι η Τουρκία είχε εμπλακεί στη συριακή και ιρακινή διένεξη, και διότι βρισκόταν σε αντίθεση ταυτόχρονα με το Ισραήλ, την κυβέρνηση Ομπάμα και τη Ρωσία του Πούτιν. Αυτή η γεωπολιτική –ευτυχής για εμάς– συγκυρία, παρά την επίταση της τουρκικής επιθετικότητας, είχε επιτρέψει και στην Ελλάδα να αποφύγει τις μεγάλες αντιπαραθέσεις με τον βασικό της αντίπαλο και δεν είχε προσφέρει την ευκαιρία σε αυτούς που πάντοτε υποστήριζαν πως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», εφαρμόσουν τις αντιλήψεις του πάνω στο σώμα της χώρας, όπως το έκαναν ήδη στο μεταναστευτικό.

Η Κύπρος θα είχε αποτελέσει ήδη το πρώτο θύμα της τουρκικής επιθετικότητας και το νέο σχέδιο Ανάν του κ. Αναστασιάδη θα είχε γίνει πράξη εάν δεν υπήρχε η αντίθεση του Ισραήλ σε μια ολοκληρωτική τουρκοποίηση της Κύπρου. Εκεί θα πρέπει να αναζητηθούν πολλές από τις αιτίες των «αντιστάσεων» πολλών Ελλήνων παραγόντων.

Η ώρα του Μακεδονικού

Έτσι, μέσα στο πλαίσιο της όξυνσης της αντιπαράθεσης μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών με τη Ρωσία, μπήκε πρώτο στην ατζέντα για λύση το Μακεδονικό, που εξάλλου αποτελεί προνομιακό πεδίο εδώ και πολλές δεκαετίες του αριστερού εθνομηδενισμού. Και έναντι ασήμαντων υποχωρήσεων των Σκοπίων (με την αποδοχή του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία» και των αλλαγών στο Σύνταγμα ή την αφαίρεση των αγαλμάτων), παραχωρούνται τα ουσιώδη (η διατήρηση της «μακεδονικής γλώσσας» και η δυνατότητα να αποκαλούνται διεθνώς «Μακεδόνες», ούτε καν «Βορειομακεδόνες»).

Έτσι αναιρείται ουσιαστικώς το φύλο συκής του γεωγραφικού προσδιορισμού, διότι εάν οι πολίτες των Σκοπίων είναι «Μακεδόνες», τότε και η χώρα τους είναι η «Μακεδονία»! Επιπλέον συντηρείται, υποδαυλίζεται, και ανατροφοδοτείται ο μακεδονικός αλυτρωτισμός, διότι εάν οι «Μακεδόνες» είναι οι κάτοικοι της «Βόρειας Μακεδονίας», τότε τους …λείπει η «Νότια Μακεδονία», η οποία θα πρέπει και αυτή να παραχωρηθεί στους «Μακεδόνες»!

Το επιχείρημα δηλαδή του τέλους των αλυτρωτισμών είναι εξ ίσου αβάσιμο με τα προηγούμενα. Τελικώς, αυτή η συμφωνία επικυρώνει ουσιαστικά τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων με την σφραγίδα του ελληνικού κράτους και, αντί της καταλλαγής, θα τροφοδοτήσει μια νέα όξυνση των σχέσεων ανάμεσα στους Έλληνες Μακεδόνες και τους Σλαβομακεδόνες των Σκοπίων!

Εθνική εκτροπή

Η μεθόδευση της επονείδιστης συμφωνίας αποτελεί μια συνταγματική και πολιτειακή εκτροπή, επί της ουσίας αν όχι και στον τύπο. Η κυβέρνηση υπογράφει μια συμφωνία την οποία δεν θα φέρει στη Βουλή, παρά μόνο όταν πιθανώς δεν θα βρίσκεται πια στην εξουσία –δεδομένου ότι προϋποθέτει την ολοκλήρωση της διαδικασίας από τη πλευρά των Σκοπίων– και ενώ, ο κυβερνητικός του εταίρος ισχυρίζεται ότι είναι ενάντια στη συμφωνία!

Παρακάμπτονται και αγνοούνται οι διαθέσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, καταστρατηγείται ανοιχτά το Σύνταγμα και η αρχή της δεδηλωμένης. Ταυτόχρονα δε οι Σκοπιανοί, έχοντας κερδίσει έναντι ελάχιστων ανταλλαγμάτων, σε βασικά σημεία της διαπραγμάτευσης, θα μπορέσουν να προχωρήσουν στην ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Επιπλέον, βαθαίνει η διάσταση ανάμεσα στο εθνικό-λαϊκό σώμα και τους θεσμούς –κυβέρνηση, Πρόεδρος κλπ– γεγονός που εγκυμονεί επιπρόσθετους κινδύνους για τη σταθερότητα της χώρας και για τις πολιτικές εξελίξεις, μια και, αναπόδραστα, θα ενισχύσει σε βάθος χρόνου την Ακροδεξιά και δυνάμεις αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας. Μόνο ένας κυριολεκτικός ξεσηκωμός του ελληνικού λαού, θα μπορούσε έστω in extremis να αποτρέψει τα συντελούμενα, καθώς και μια καθαρή τοποθέτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ο κ. Παυλόπουλος πρέπει εδώ και τώρα να αποσύρει τη συναίνεσή του από το ανοσιούργημα που συντελείται. Εξαιρετικά αμφιλεγόμενη είναι και η στάση του Μακεδόνα Κώστα Καραμανλή, η οποία δίνει τη δυνατότητα στον Τσίπρα και τον Κοτζιά να τον παρουσιάζουν ως συνένοχό τους στο επιτελούμενο εθνικό έγκλημα. Δεν αρκεί να κρύβεται πίσω από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ και η σιωπή του θα καταχωρηθεί ως ανοικτή συνενοχή.

Τελικώς, αυτή η επονείδιστη δήθεν λύση, με τη κραυγαλέα και ανοικτή αναγνώριση του μακεδονισμού από την ίδια την Ελλάδα, συνενώνει εναντίον της όλους τους Έλληνες. Και αυτούς που ήταν ενάντια σε οποιαδήποτε παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» (η μεγάλη πλειοψηφία), αλλά ακόμα και εκείνους που, με βάση γενικότερους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς (να κλείσουμε ένα μέτωπο για να μπορούμε να επικεντρωθούμε στη τουρκική απειλή), θα ήταν διατεθειμένοι σε κάποιους συμβιβασμούς. Όμως, οι εθνομηδενιστές, με την εγκληματική μη λύση την οποία προωθούν αντί πινακίου φακής, οδηγούν στην ενοποίηση όλων των δυνάμεων με ένα κοινό σύνθημα: κάτω τα χέρια από την ελληνική Μακεδονία και τους Μακεδόνες!

http://ardin-rixi.gr/archives/208565

Το σλαβικό πρόβλημα στην Ελλάδα*

Ιουνίου 17, 2018 1 Σχολιο

Απόπειρα καταγραφής

Του Φαίδωνα Μαλιγκούδη από το Άρδην τ. 67

α. Η ακαδημαϊκή έκφανση

Ο σλαβικός κόσμος αποτελεί, εδώ και 14 αιώνες, μιαν από τις σταθερές, η οποία δεσπόζει καθοριστικά στην εθνολογική, γλωσσική και την πολιτιστική φυσιογνωμία ενός μεγάλου μεγάλου μέρους της γηραιάς μας Ηπείρου …, οι Σλάβοι αποτελούν το τελευταίο χρονολογικά κύμα της μεγάλης μετανάστευσης των λαών στην Ευρώπη. …
Το καθοριστικό εκείνο στοιχείο που προσδίδει ιδιαιτερότητα στη σλαβική παρουσία στην Ευρώπη είναι οι συνθήκες, οι οποίες υπαγορεύουν το σλαβικό εποικισμό στη Βόρεια, την Κεντρική και τη ΝΑ Ευρώπη…, η μετακίνηση του κυρίως όγκου των σλαβικών φύλων από την κοιτίδα τους έχει τον χαρακτήρα μιας μετανάστευσης που υπαγορεύεται από δημογραφικούς κυρίως παράγοντες. Οι Σλάβοι δηλ. αρχίζουν από τις πρώτες δεκαετίες του 6ου αιώνα να διεισδύουν κατά φύλα στις περιοχές εκείνες της Ευρώπης που είναι αραιοκατοικημένες αναπληρώνοντας έτσι ένα δημογραφικό κενό….
Ένα δεύτερο, καθοριστικό για την εθνογενετική διαμόρφωση του σλαβικού κόσμου, δεδομένο είναι ότι την πολιτειακή δομή των σλαβικών φύλων που εγκαθίστανται από τον 6ο αιώνα την χαρακτηρίζει μια ατελής ακέφαλη οργάνωση. Ο θεσμός του φορέα της κεντρικής εξουσίας του μονάρχη, είναι ένας εξωγενής παράγων που θα μεταφυτευθεί, σε ένα μέρος μόνο του σλαβικού κόσμου. Οι ιστορικές διεργασίες, οι οποίες εκτυλίσσονται κατά διαστήματα, περίπου από τον 6ο μέχρι τις αρχές του 11ου αιώνα καταλήγουν σε μια τομή, η οποία εγκαινιάζει μια νέα ιστορική περίοδο:
Σε ορισμένες περιοχές, όπου έχουν εγκατασταθεί σλαβικά φύλα, θα επικρατήσει, κατά κανόνα: ως αποτέλεσμα εξωτερικών επιδράσεων, ο θεσμός της κεντρικής εξουσίας και θα σχηματισθούν τα επί μέρους μεσαιωνικά κρατικά μορφώματα (αναφέρω κατά χρονολογική σειρά: Βουλγαρία, Μοραβία, Ρωσία, Πολωνία, Σερβία και Κροατία) από τα οποία κατά τους νεότερους χρόνους, θα δημιουργηθούν τα αντίστοιχα έθνη, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Τα φύλα όμως εκείνα, τα οποία κατά την ανωτέρω περίοδο θα διατηρήσουν το αρχέγονο πολιτειακό καθεστώς (εκείνο δηλ. της ακέφαλης πολιτειακής οργάνωσης) είτε θα αφομοιωθούν εθνογλωσσικά από τους γειτονικούς λαούς, είτε θα επιβιώσουν ως τη νεότερη περίοδο ως μεμονωμένες γλωσσικές νησίδες μέσα σε ένα κράτος, η εθνική γλώσσα του οποίου δεν θα είναι η Σλαβική.
Επειδή, όπως είναι προφανές, η δεύτερη περίπτωση είναι εκείνη, η οποία μας ενδιαφέρει σήμερα, ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στα ιστορικά παραδείγματα, ξεκινώντας από τον απώτατο Βορρά και καταλήγοντας στο δικό μας Νότο.

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: