Αρχείο

Archive for Ιουνίου 19, 2018

O «Μακεδονισμός» και οι χρήσιμοι ηλίθιοι της ιστορίας

Ιουνίου 19, 2018 Σχολιάστε

Γράφει ο Γεώργιος Παπασίμος

H Παγκόσμια Ιστορία των Λαών βρίθει από περιπτώσεις των λεγόμενων «χρήσιμων ηλιθίων», οι οποίοι, ενώ φαντασιώνονται, ότι ενεργούν προς το συμφέρον της Χώρας τους, την ίδια στιγμή αποτελούν τον «Δούρειο Ίππο» για την επίτευξη των στρατηγικών στόχων του αντιπάλου. Τέτοιες περιπτώσεις, δυστυχώς, συναντά κανείς κατά συνεχή τρόπο στην Ιστορία του Ελληνισμού, και ειδικότερα στη σύγχρονη περίοδό της, αφού μετά το 1922 έχουμε την συνεχή συρρίκνωσή του και ταύτισή του αποκλειστικά με τον κορμό του νεοελληνικού Κράτους.

Μια τέτοια κραυγαλέα περίπτωση αποτελεί για τα εθνικά συμφέροντα η πολιτική της σημερινής ηγεσίας της Χώρας, η οποία προχώρησε, κατόπιν πιέσεων του διεθνούς παράγοντα, στη συμφωνία Αθήνας-Σκοπίων και στη συνέχεια στην υπογραφή στις Πρέσπες. Ως γνωστόν, η Ελλάδα βρίσκεται εν μέσω της επιθετικότητας και του αναθεωρητισμού της σημερινής τουρκικής ηγεσίας, όπου πιθανολογείται, ότι μπορεί να οδηγήσει και σε επιθετικές ενέργειες στον άξονα Κύπρο – Αιγαίο – Θράκη.

Μην κερδίζοντας ουσιαστικά τίποτα, η Ελλάδα προχωρά στην αναγνώριση του Κράτους των Σκοπίων με το όνομα «Βόρεια Μακεδονία». Χωρίς, καν, να διασφαλίζει τα αυτονόητα συνταγματικά και διεθνή παρεπόμενα, όπως ότι σε αυτό το κράτος κατοικούν «Βορειομακεδόνες», οι οποίοι ομιλούν την «σλαβομακεδονική» γλώσσα (γλωσσικό βουλγαρικό ιδίωμα).

Αντίθετα, θέτοντας την ελληνική υπογραφή και αναγνωρίζοντας ότι οι κάτοικοι αυτού του Κράτους είναι «Μακεδόνες», που ομιλούν την «μακεδονική γλώσσα», όπως θα αναγράφεται σε διαβατήρια, ταυτότητες και ταξιδιωτικά έγγραφα, παρά τα περί αντιθέτου φληναφήματα και τις επικοινωνιακές «κορώνες», επικυρώνεται με δραματικό τρόπο ο επικίνδυνος «Μακεδονισμός». Πρόκειται για το ψευδές, αλλά υπαρκτό ιδεολόγημα, που διακινείται όλα αυτά τα χρόνια από διάφορες δυνάμεις εντός και εκτός Σκοπίων. Διαβάστε περισσότερα…

Ντουέτο βαλκανίων από τη Συμφωνική του ΝΑΤΟ

Ιουνίου 19, 2018 Σχολιάστε

Του Κώστα Καραΐσκου από την huffingtonpost.gr

Παρακολουθώντας την τελετή παράδοσης της Μακεδονίας μας μέσω της διαβόητης Συμφωνίας πρόσεξα κάποιες διαφορές μεταξύ των δύο πρωθυπουργικών λογιδρίων και τις παραθέτω εν ολίγοις κάτωθι: Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε μεν τις δέουσες αναφορές σε συνεργασίες και άλλα τινά, όμως τον τόνο έδωσαν οι λογοτεχνίζουσες, συναισθηματικές πομφόλυγες που κατά κανόνα επιστρατεύονται όταν δεν υπάρχουν επιχειρήματα. Η τόλμη, η εξωστρέφεια, η ειρήνη, η μουσική, η χαρά και άλλες θετικές έννοιες έστησαν ένα σκηνικό παραμυθίας, σε αντιπαράθεση φυσικά με τους κακούς εθνικισμούς, τους πολέμους, τους φανατισμούς, τα μίση και άλλα στερεότυπα εκθέσεων γυμνασιοπαίδων (κάτι σαν déjà vu της ελληνοτουρκικής προσέγγισης προ εικοσαετίας, αν θυμάστε).

Ο Ζόραν Ζάεφ μίλησε κυρίως για την προϊστορία της συμφωνίας, και επανειλημμένως για οικονομία, συνεργασία και ασφάλεια, δείχνοντας τη στόχευση των γειτόνων. Η διαφορά δείχνει με ακρίβεια και το τι έχει να κερδίσει η κάθε πλευρά. Ο Τσίπρας απέφυγε συστηματικά να χρησιμοποιήσει έστω και ένα εθνώνυμο στην ομιλία του, ενώ μίλησε αμέτρητες φορές για τους «δύο λαούς», επίσης για τις δύο γλώσσες και για «τις δύο χώρες μας»… Ούτε μια φορά δεν τόλμησε να τις ονομάσει!

Ο Ζάεφ όμως δεν δίστασε και μέσα στο ελληνικό έδαφος δύο φορές αναφέρθηκε στην μακεδονική κοινωνία και στους Μακεδόνες, αποκαλύπτοντας ποια θα είναι στο εξής η δημόσια – erga omnes! – χρήση του ελληνικότατου ονόματος (αυτή που ήδη βλέπουμε στις επίσημες ανακοινώσεις των ξένων ΥΠΕΞ). Βεβαίως, η αναφορά του Ζάεφ στον «Έλληνα φιλόσοφο Αριστοτέλη», μόλις πήρε τον λόγο, θα μπορούσε να θεωρηθεί φιλοφρόνηση προς την πλευρά μας. Κατά τη γνώμη μας ήταν κάτι σαν τις καραμέλες που προσφέρει ο ύποπτος ηλικιωμένος στην πιτσιρίκα. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η προπαγάνδα της «σαλαμοποίησης» στο Σκοπιανό

Ιουνίου 19, 2018 Σχολιάστε

Του Αλέξανδρου Δρίβα

Η εξέλιξη του Σκοπιανού Ζητήματος, αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι στη χώρα μας, το μείζον πρόβλημα δεν είναι ο σχεδιασμός. Προϋπόθεση για να λάβει χώρα ο οποιοσδήποτε σχεδιασμός, είναι η κατάληξη των ληπτών αποφάσεων σε κάποιες βασικές θέσεις. Οι τελευταίες προκύπτουν από αξίες και πεποιθήσεις, αναγνώσεις, βιώματα κτλ, που συνοπτικά ονομάζονται ως «στρατηγική κουλτούρα».

Η κουλτούρα του αδύναμου στην Ελλάδα, έχει μακρά παράδοση και η αιτιολογητική της βάση βρίσκεται στην Μικρασιατική Καταστροφή. Βέβαια μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που πολέμησε εναντίον του Άξονα, σημειώνοντας σημαντικές επιτυχίες. Συνοψίζοντας τη στρατηγική κουλτούρα του Ελληνισμού για χιλιετίες, μπορούμε να πούμε πως στηρίχθηκε σε μια ρεαλιστική παραδοξότητα που λειτούργησε υπέρ ημών. «Λίγοι εναντίον πολλών» ή πιο συγκεκριμένα «η ποιότητα υπερνικά την ποσότητα». Δε φταίει πάντως το ότι υπερέχουμε σε ποσότητα και ισχύ έναντι των Σκοπίων για το ότι βιώνουμε την κατάντια να περιμένουμε τηλεφώνημα χωρίς χρέωση από τον διαλλακτικό Ζάεφ ο οποίος πρότεινε να ονομάσουμε τα Σκόπια χώρα κομιτατζήδων (Ίλιντεν).

Το πρόβλημα της ελληνικής στρατηγικής κουλτούρας δεν είναι τόσο απλό και βέβαια, όπως κάθε μορφής κουλτούρα ξεκινά από το σχολείο. Το δίδαγμα που πρέπει να έχει πάρει ένας μαθητής από την ιστορία είναι απλό εδώ και πάρα πολλά χρόνια: «Κάτσε στα αυγά σου, είδες τη πάθαμε στον Σαγγάρειο». Η αιτιολόγηση ενός παράλογου αφηγήματος, χρειάζεται οπωσδήποτε την προπαγάνδα. Κάθε μετάδοση ενός τέτοιου ιού, έχει ανάγκη συγκεκριμένες τακτικές της προπαγάνδας.

Τέτοιες τακτικές είναι: η συνεχής συνθηματολογία, (μέσω επανάληψης) η κοπτο-ραπτική διαδικασία ζητημάτων (έωλη σύνδεση ή στερούμενος λογικής διαχωρισμός ζητημάτων) και η συναισθηματική φόρτιση πολιτικών (θετική ή αρνητική, ανάλογα τον επιδιωκόμενο σκοπό). Τέλος, όλα τα παραπάνω βαπτίζονται ως φιλικά προς την ειρήνη και τη διαλλακτικότητα και άρα όποιος δε συμφωνεί με αυτά, αναγκαστικά, εμπίπτει σε κάποια άλλη κατηγορία (εχθρός της δημοκρατίας, χουντικός, διασπαστής του λαϊκού κινήματος, φασίστας, ρατσιστής κτλ). Επομένως, ένας πολίτης που επιθυμεί να μη συνδέει «την ανάγκη άμεσης επίλυσης του Σκοπιανού που αποτελεί ένα χρονίζον πρόβλημα-βαρίδι για την Ελλάδα προκειμένου η Ελλάδα να ασχοληθεί με την Τουρκία» τότε μετατρέπεται σε «εθνο-μπαρόκ», «φασίστα», «μέλος όχλου» κτλ. Ποιά είναι τα άλλα ζητήματα «σαλαμοποίησης» ζητημάτων και γιατί δεξιοτεχνικά τα χειρίζεται η σημερινή κυβέρνηση; Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: