Αρχείο

Archive for 6 Ιουλίου, 2018

Θα μας ψήσουν το ψάρι στα χείλη

6 Ιουλίου, 2018 Σχολιάστε
Θα μας ψήσουν το ψάρι στα χείλη
Ερώτηση Χατζηνικολάου στον Πάνο Καμμένο: «Αν ψηφίζατε υπέρ της πρότασης δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης την επόμενη ημέρα δεν θα πήγαινε ο Τσίπρας να υπογράψει στις Πρέσπες».
Και η απάντηση του γίγαντα της πολιτικής. «Τι λέτε, βεβαίως και θα υπέγραφε μια συμφωνία που εγώ δεν συμφωνώ. Είμαι περήφανος που είναι φίλος μου ο Τσίπρας αλλά δε συμφωνώ. Όμως, θα πάω με ψηλά το κεφάλι στο ΝΑΤΟ».
«Μα, μια κυβέρνηση που μόλις έχει καταψηφιστεί θα πάει να υπογράψει τέτοια συμφωνία;», επιμένει ο δημοσιογράφος, αλλά επιμένει και ο υπουργός. «Βεβαίως θα την υπέγραφε, αλλά… εγώ δε συμφωνώ, όμως εμπιστεύομαι απόλυτα τον φίλο μου τον Αλέξη».
Δεν είναι φανταστικός διάλογος, όσο κι αν σας φαίνεται σουρεάλ. Είναι πραγματικότητα, είναι αυτό που ζούμε τόσο καιρό τώρα. Η κανονικότητα, η πολιτική ηθική, οι γραμμένοι και άγραφοι κανόνες έχουν γραφτεί στα παλαιότερα των υποδημάτων Συριζαίων και ψεκασμένων.
Κάποιοι νομίζουν ότι θα γίνουν εκλογές σύντομα. Ίσως κι εμείς μαζί τους να ελπίζουμε να γίνει το συντομότερο μπας και ξεκουμπιστούν. Όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Δεν είναι κανονική Ελλάδα, δεν έχουμε να κάνουμε με κανονικούς ανθρώπους και σωστές κυβερνήσεις.

Διαβάστε περισσότερα…

Το τέλος της willkommenskultur και η Ελλάδα ως Έλις Άιλαντ

6 Ιουλίου, 2018 Σχολιάστε

Του Γιώργου Ρακκά από την huffingtonpost.gr

Οι εξελίξεις στο προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα που προέκυψαν έπειτα από την σύνοδο των ευρωπαίων ηγετών στις Βρυξέλλες πρέπει να συζητηθούν σε δύο επίπεδα: Το ένα είναι πανευρωπαϊκό, και το άλλο αφορά δυστυχώς μόνο στην Ελλάδα (και κατά δεύτερο λόγο στην Ισπανία).

Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, οι εξελίξεις υπήρξαν όντως ραγδαίες· η σχεδόν  αρραγής, με την εξαίρεση των χωρών του Βιζεγκράντ, συναίνεση στην willkommenskultur της Μέρκελ η οποία εκφράζοταν στις προηγούμενες αντίστοιχες συναντήσεις πρέπει να θεωρείται παρελθόν. Υπό την πίεση πολλαπλών παραγόντων, όπως η νεότευκτη σύμπλευση Αυστρίας και Ιταλίας, αλλά και οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Γερμανία, όπου είναι γνωστό ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός κινδυνεύει από το ρήγμα που υφίσταται μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών και Χριστιανοκοινωνιστών, η πολιτική των ανοιχτών θυρών αρχίζει σταδιακά και εγκαταλείπεται. Βέβαια, η μετατόπιση συμβαίνει αργά και σταδιακά, επί της ουσίας όμως είναι γεγονός εξ ου και οι ρητές αναφορές στην συμφωνία για την αποδοχή των νεοεισερχόμενων σε «εθελοντική βάση», ή για την χρηματοδοτούμενη δημιουργία ελεγχόμενων κέντρων σε «τρίτες χώρες» εκτός Ε.Ε. ― όροι την αποδοχή των οποίων απαιτούσαν επιμόνως η Αυστρία και η Ιταλία, με τον πρωθυπουργό της δεύτερης να απειλεί με βέτο σε περίπτωση που δεν εισακούγονταν. Στο ίδιο μήκος κύματος, κινούνται και οι αναφορές σε «κέντρα κλειστού τύπου» [τα οποία στο πλαίσιο της μεταναστευτικής πολιτικής θεωρούνται ως μέσο έμμεσης αποτροπής των περαιτέρω εισροών].

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτά ακριβώς τα ζητήματα ήταν μέχρι τώρα, τα σημεία μιας σφοδρής αντιπαράθεσης μεταξύ του «μερκελικού στρατοπέδου» και όλων των κυβερνήσεων που το τελευταίο κατήγγειλε ως μέτωπο ενός «οπισθοδρομικού» και «αντιδραστικού» «λαϊκισμού»· το ότι πλέον μέρος της ατζέντας αυτών των χωρών περιλαμβάνονται στο κοινό ανακοινωθέν σηματοδοτεί αναμφίβολα μια στροφή, σημαντική μάλιστα, στον τρόπο που η Ε.Ε. θα κληθεί από εδώ και πέρα να προσεγγίσει το ζήτημα.

Φυσικά, η στροφή για την οποία γίνεται λόγος συντελείται υπό τον φόβο περαιτέρω διόγκωσης του πολιτικού κόστους, ιδίως για την Γερμανίδα καγκελάριο. Πίσω απο αυτό, ωστόσο, κρύβεται η χρεοκοπία της παγκοσμιοποιητικής λογικής για την διαχείριση των μεταναστευτικών και προσφυγικών εισροών, η οποία υπήρξε κυρίαρχη κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: