Αρχείο

Archive for 7 Αυγούστου, 2018

Σε τροχιά ανάφλεξης τα Βαλκάνια – Επικίνδυνος καταλύτης το έκτρωμα των Πρεσπών

7 Αυγούστου, 2018 Σχολιάστε

Το αφήγημα Κοτζιά περί της δήθεν άλλης εποχής που ξημερώνει στα Βαλκάνια, δεν έμελλε να μακροημερεύσει. Κατέρρευσε με πάταγο, και μαζί μ αυτό καταρρέει και η επικίνδυνη φούσκα πάνω στην οποία εδράζεται η μυστική διπλωματία που γεννοβόλησε το έκτρωμα των Πρεσπών…

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

μέλους της ΠΓ του «Μετώπου ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ»

και της «Πανελλαδικής πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας και της Πατρίδας μας

Αυτή η επικίνδυνη φούσκα, απειλεί ωστόσο να ξεράσει και νέα εκτρώματα, που θα είναι προϊόντα των «διαπραγματεύσεων» εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, στις οποίες πρωταγωνιστεί ο κ. Κοτζιάς,χαριεντιζόμενος μεταξύ άλλων, ΚΑΙ με την Αλβανική πολιτική ηγεσία.

Τις τελευταίες ώρες, το Κόσοβο βρίσκεται σε ανησυχητικό αναβρασμό, οι εξελίξεις προδιαγράφονται δραματικές, ο κίνδυνος ευρύτερης διάχυσής τους θεωρείται κάτι παραπάνω από δεδομένος… Και η πιθανότητα εμπλοκής περισσότερων πρωταγωνιστών, είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθεί μέσα στο ιδιαιτέρως ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον. Διαβάστε περισσότερα…

Η εθνική μας κατάθλιψη

7 Αυγούστου, 2018 Σχολιάστε

Ξέρετε γιατί είστε θυμωμένοι. Το ξέρετε και το ξέρω. Είστε έξαλλοι με την ασχετοσύνη, με την εξοργιστική, σχεδόν απάνθρωπη επικοινωνιακή διαχείριση, με τους υπεύθυνους που δηλώνουν ανεύθυνοι, με τη χυδαιότητα, το ζόφο, το μίσος. Είναι φυσιολογικό. Παρακολουθούμε ένα απερίγραπτο μπάχαλο απλωμένο πάνω σε μια ανείπωτη τραγωδία. Αλλά ξέρω ότι είστε θυμωμένοι και με κάτι άλλο. Υπάρχει ένα κοινό υπόβαθρο στον πόνο και την οργή όλων μας, κάτι πιο διαχρονικό, που σε συμβάντα όπως αυτό (ή τις πλημμύρες στη Μάνδρα, ή την πετρελαιοκηλίδα στον Αργοσαρωνικό, ή τις φωτιές του 2009, ή τις φωτιές του 2007, ή το σεισμό του 1999, ή και “μικρότερα” πράγματα όπως η διακοπή υδροδότησης της Θεσσαλονίκης επειδή έσπασε ένας σωλήνας, καταλαβαίνετε τι εννοώ) έρχεται στην επιφάνεια.

Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια οδυνηρή συνειδητοποίηση: είμαστε μια κοινωνία ξεχαρβαλωμένη, ένα κράτος νεκρό.

Είμαστε χρεοκοπημένοι, αδιόρθωτοι, ανεπίδεκτοι, καταδικασμένοι. Η χώρα μας δε λειτουργεί, οι άνθρωποί της δεν θέλουν να το πάρουν χαμπάρι ή δεν τους νοιάζει, κανένας δεν ενδιαφέρεται να διορθώσει τίποτε, κανείς δεν αναγνωρίζει καν την ανάγκη να ζήσουμε όλοι μαζί, υποτυπωδώς συντονισμένα. Είμαστε ο καθένας μόνος του, ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε κοινούς κινδύνους γιατί δεν θέλουμε ν’ αναγνωρίσουμε τίποτε κοινό.

Δεν είναι ότι τις άλλες στιγμές το ξεχνάμε, βέβαια. Πάντα το θυμόμαστε. Δεν μας το κρύβει κανένας, οι ενδείξεις είναι παντού. Δεν είναι χώρα αυτή. Αλλά συμβάντα σαν την τραγωδία στο Μάτι μας τρίβουν την ανεπάρκειά μας στη μούρη και μας υπενθυμίζουν ότι υπάρχει και ένα μεγαλύτερο διακύβευμα. Κάθε μέρα ξέρουμε ότι κάποιος μπορεί να μας κλείσει το πάρκινγκ «για δυο λεπτάκια” ή να αρνηθεί να μας εξυπηρετήσει σε μια δημόσια υπηρεσία επειδή είναι αγενής, έχουμε συνηθίσει τέτοιου τύπου συνέπειες της εθνικής γαϊδουριάς μας, τις θεωρούμε κάτι σα φόρο για να ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, αλλά μέρες σαν κι αυτές μας γίνεται σαφές πως όταν ένας λαός ζει έτσι, υπάρχουν κι άλλες, σοβαρότερες συνέπειες. Η παθολογική ανοχή στην ανικανότητα και ο ωχαδερφισμός, όλο αυτό το ελαμωρετώριουμ της ελληνικής ύπαρξης, μπορούν ακόμη και να μας σκοτώσουν.

Διαβάστε περισσότερα…

Μια ελπιδοφόρα απολογία…

7 Αυγούστου, 2018 Σχολιάστε

Γράφει ο Λουκάς Κασιάρας*

Αδέλφια μας αδικοχαμένα στην πύρινη λαίλαπα….

      Καθώς μέρα με τη μέρα αθροίζονται τα ονόματά σας και συναριθμείσθε στη μαύρη λίστα των θυμάτων της δολοφονικής πυρκαγιάς,  νιώθουμε ολοένα και περισσότερο να σφίγγεται η ψυχή μας. Πρωταγωνιστές εσείς μιας ασύλληπτης εθνικής τραγωδίας στον πρώτο και τελευταίο σας ρόλο∙ θεατές εμείς ενεοί και εμβρόντητοι σε ένα δυσερμήνευτο σκηνικό ανείπωτου άλγους. Κάθε μακάβρια ανεύρεση του ταλαιπωρημένου δερμάτινου χιτώνα σας ή έστω υπολειμμάτων του νιώθουμε να σταλάζει βαθιά μέσα μας ένα ασήκωτο βάρος.  Οι πένθιμες αναγγελίες του χαμού σας μοιάζουν με σταγόνες που κοιλαίνουν τις λίθινες καρδιές μας. Πίσω από τον κάθε σας αριθμό, το όνομα, τη φωτογραφία βρίσκεται κρυμμένη μια ταπεινή ή δοξασμένη ιστορία σας. Κι όσοι από εμάς τείνουμε «ευήκοον ους» μπορούμε να την ακούσουμε ή ίσως και να την πλάσουμε με υλικά το βίωμα και την ενσυναίσθηση…

     Μέσα στον ορυμαγδό των δηλώσεων, θέσεων και σχολίων είμαστε πολλοί αυτοί που απέχουμε σωπαίνοντας. Η κυνικότητα του πολιτικού ρεβανσισμού μάς εξοργίζει, η διελκυστίνδα της μετάθεσης ευθυνών μάς αποκαρδιώνει, οι μεγαλόστομες αποφάνσεις αυτόκλητων ειδημόνων περί των αιτίων μάς θλίβουν. Πλάι σ’ αυτά και το δημοσιογραφικό ντελίριο παραγωγής οίκτου, με την ψυχοτροπική αδολεσχία του, μοιάζει τόσο ανοημάτιστο και αποκρουστικό.  Τόσο μελάνι χύθηκε στο βωμό της εξιλέωσης συνειδήσεων, θαρρείς και κάποιοι περίμεναν το θάνατό σας για να κρύψουν τον άμοιρο εαυτούλη τους…

    Η αλήθεια είναι ότι αδυνατούμε να αποδεχτούμε και να εκλογικεύσουμε το ανεπανάληπτο συμβάν. Ο νους μας ιλιγγιά μπροστά στις σπαρακτικές επιθανάτιες στιγμές σας και τα μάτια μας φρίττουν στην απόπειρα να εσωτερικεύσουμε την αγριότητα των εικόνων. Γι’ αυτό και η σιωπή, σαν μια έμπονη βιωματική διεργασία των γεγονότων, νομίζουμε θα σας ανέπαυε πολύ περισσότερο από ατέρμονους και ενίοτε χύδην λόγους. Μια τέτοια υπεύθυνη σιωπή ίσως ανοίγει και ένα πεδίο γόνιμου αναμηρυκασμού και αυτοκριτικής. Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: