Αρχείο

Archive for 11 Αυγούστου, 2018

Χρειαζόμαστε την τόλμη της αλλαγής

11 Αυγούστου, 2018 Σχολιάστε
Αποδεχόμενοι πως η Δημοκρατία είναι εκείνο το πολίτευμα που μπορεί να απελευθερώσει τις κρυμμένες δυνάμεις μίας κοινωνίας, καθώς επίσης ότι είμαστε οι επιλογές μας, ενώ όταν δραστηριοποιηθούμε συλλογικά γνωρίζοντας τι θέλουμε θα βρεθεί αυτόματα η ηγετική ομάδα που θα τα εφαρμόσει, κατανοούμε πως υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα – η διαμόρφωση του οποίου εξαρτάται μόνο από εμάς που επιμένουμε να αυτοκτονούμε.
Διάλογος με αναγνώστες
Η απλή ερώτηση, για την οποία πρέπει να βρούμε άμεσα την απάντηση, είναι το πώς θα γίνει η Ελλάδα η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της Ενωμένης Ευρώπης. Εάν καταφέρουμε να απαντήσουμε σωστά, είμαστε της άποψης ότι θα έχει ήδη λυθεί το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε – ανεξάρτητα από την παρούσα κρίση η οποία, κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσε να μετατραπεί από τεράστιο κίνδυνο, σε πολύ μεγάλη ευκαιρία.
Αναζητώντας εμείς την πολιτική απάντηση με τη βοήθεια της ιστορίας μας, πιθανολογούμε ότι η ακμή ενός λαού σαν τον δικό μας, θα μπορούσε να στηριχθεί στις τέσσερις παρακάτω προϋποθέσεις (η παρακμή, αντίστοιχα, στην παντελή έλλειψη τους):
(α) Σε ένα σύνολο υγιών οικονομικών και πολιτικών Θεσμών, οι οποίοι να καθορίζουν επακριβώς το πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα μπορούμε να αναπτυχθούμε, ανταγωνιζόμενοι με ίσους όρους. Το «σύστημα» δε που θα προκύπτει από αυτούς τους Θεσμούς (μέσα στα γενικότερα πλαίσια του κοινωνικού καπιταλισμού), οφείλει να είναι απλό, γρήγορο, διαφανές και εύκολα κατανοητό από όλους τους πολίτες.
(β) Σε ένα σύνολο συνειδητών Πολιτών, το οποίο να κατανοεί επαρκώς τις αρχές της Οικονομίας και της Δημοκρατίας ή, τουλάχιστον, να έχει διαμορφώσει ένα χαρακτήρα συνεπή προς το συγκεκριμένο «τρόπο ζωής». Για παράδειγμα, να μην εξελίσσεται εις βάρος των άλλων, να μην συμπεριφέρεται όπως δεν θέλει να του συμπεριφέρονται, να μην επιβουλεύεται την ελευθερία των άλλων, να μην επιθυμεί αυτά που ανήκουν στους άλλους, κατά το αρχέτυπο «συνειδησιακό σύνταγμα» των 10 εντολών και να μην στηρίζει το βιοτικό του επίπεδο στα χρέη, αλλά στην παραγωγική εργασία.

Διαβάστε περισσότερα…

Η κάλπικη διάσωση της Ιρλανδίας

11 Αυγούστου, 2018 Σχολιάστε
Η αντιμετώπιση της χώρας μας από την ΕΚΤ, η οποία μας έχει κλείσει στην απομόνωση όπως τον ασθενή που πάσχει από λέπρα, είναι κάτι περισσότερο από εγκληματική – αποτελώντας έναν από τους βασικούς λόγους που θα έπρεπε να μισούν κυριολεκτικά οι Έλληνες τη γερμανική Ευρωζώνη.
«Στην Ιρλανδία αυτή την στιγμή υπάρχουν 2.500 παιδιά άστεγα – ενώ το να μείνει κανείς άστεγος στη συγκεκριμένη χώρα είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο, επειδή όχι μόνο βρέχει συνέχεια, αλλά και κάνει πολύ κρύο (άλλο να είσαι άστεγος στην Ιταλία ή στην Ελλάδα και άλλο στην Ιρλανδία). Κανένας πολιτικός δεν φαίνεται να είναι σε θέση να λύσει αυτό το πρόβλημα, κρίνοντας από το ότι παραμένει άλυτο διαχρονικά – ενώ ο συνολικός αριθμός των αστέγων, ενηλίκων και ανηλίκων, ευρίσκεται σε συνεχή άνοδο από το 2013.
Από την άλλη πλευρά, στην Ιρλανδία που πέτυχε δήθεν το θαύμα της εξόδου από την κρίση, η αστυνομία είναι βυθισμένη στη διαφθορά, μαζί με τους δικηγόρους και τους δικαστές – ενώ οι πολιτικοί κατέχουν τα σκήπτρα τόσο στη διαπλοκή, όσο και στη διαφθορά. Μόλις πρόσφατα δόθηκε η άδεια από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, σε μία δημοσιογράφο και σε ορισμένους άλλους, να δημοσιεύουν επίσημα στα κοινωνικά μέσα μαζικής δικτύωσης (twitter, face book κλπ) τα βρώμικα σκάνδαλα των προαναφερθέντων, έτσι ώστε οι Πολίτες να αντιδράσουν – κάτι που όμως δεν το πιστεύω, αφού η διαφθορά στην Ιρλανδία είναι πάρα πολύ καλά δικτυωμένη. Πόσο μάλλον αφού εάν προβούν σε αποκαλύψεις θα χάσουν τις δουλειές τους, θα τους απειλήσουν κοκ.
Λόγω του διαδικτύου πάντως, οι μισοί Πολίτες έχουν πεισθεί πια πως δεν αξίζει να ασχολούνται με το διεφθαρμένο σύστημα, αφού δεν αλλάζει – ενώ οι άλλοι μισοί είναι το διαφθαρμένο σύστημα. Κανένας δεν πιστεύει στη δήθεν ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, στη δήθεν δίκαιη εκκλησία, στη δήθεν ικανότητα και σοφία της άρχουσας τάξης. Γιατί λοιπόν ένας φυσιολογικός άνθρωπος να αναμετρηθεί με τη βρωμιά, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα είναι άνιση η μάχη και θα τη χάσει;
Αντίθετα, οι ελίτ της Ελλάδας έχουν να χάσουν πολλά ακόμη, πολύ περισσότερα από τους φτωχούς Έλληνες, παρά το ότι πιστεύουν πως θα έχουν μερίδιο στη λεηλασία της χώρας – ειδικά όσον αφορά τους Γερμανούς που δεν αφήνουν ούτε ψίχουλο στο πιάτο αυτών που κατακτούν, ενώ ταυτόχρονα μισούν την εθνική μειοδοσία και τους προδότες όσο τίποτα άλλο. Ο μεγάλος κίνδυνος πάντως για την Ελλάδα δεν είναι οι ξένοι, οι οποίοι απλά εκμεταλλεύονται καταστάσεις με γνώμονα το δικό τους συμφέρον, αλλά οι ίδιοι οι Έλληνες – ιδίως η άπατρις εγχώρια κομματική και οικονομική ελίτ, η οποία ενδιαφέρεται μόνο για τα δικά της ιδιοτελή συμφέροντα και τίποτα άλλο, παρά τα μεγάλα λόγια των πολιτικών που σχεδόν ποτέ δεν συνοδεύονται από αντίστοιχες πράξεις (Μαρίνα Α., με παρεμβάσεις).
Άποψη
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, όποιο Έθνος νομίζει πως ο καπιταλισμός λειτουργεί δίκαια, με ηθικούς παίχτες και κανόνες, κάνει μεγάλο λάθος – ενώ, εάν οι Πολίτες του έχουν τη συνήθεια να κατηγορούν μονότονα τον εαυτό τους, αναλαμβάνοντας ευθύνες που δεν τους αναλογούν ή χρέη που δεν μπορούν να πληρώσουν, επειδή έχουν πεισθεί πως ο οφειλέτης έχει μόνο την ευθύνη και όχι εξίσου ο δανειστής, τότε είναι καταδικασμένοι. Εκτός αυτού, υπενθυμίζουμε τα τα εξής:
«Η πολιτική δεν υπάρχει για να λέει αλήθειες. Η πολιτική υπάρχει για να εκμεταλλεύεται τους ευκολόπιστους, όπως κάποιες θρησκείες. Αν εσύ είσαι ενήλικος, δεν έχεις καταλάβει ούτε αυτό και ασχολείσαι με την πολιτική, είσαι επικίνδυνος για την ανθρωπότητα”.
Περαιτέρω όσον αφορά την Ιρλανδία, μία χώρα που ουσιαστικά ανήκει στις αμερικανικές κυρίως πολυεθνικές που έχουν εγκατασταθεί λόγω των χαμηλών φόρων που πληρώνουν (πολύ λιγότερους από τον επίσημο φορολογικό συντελεστή του 12,5%), κυβερνάται και επιβιώνει από αυτές, έχουμε αναλύσει τη σκανδαλώδη στατιστική απάτη που έχει χρησιμοποιηθεί (πηγή) – αφενός μεν για να παραμείνει φορολογικός παράδεισος, αφετέρου επειδή ανέλαβαν οι δύστυχοι Πολίτες της τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών, καθώς επίσης για να υπερηφανευθεί η Τρόικα ότι κατάφερε να βγει μία χώρα από την κρίση, επειδή εφάρμοσε ακριβώς τα μέτρα που της επιβλήθηκαν!

Διαβάστε περισσότερα…

Αρκεί ο «εθνολαϊκισμός»;

11 Αυγούστου, 2018 Σχολιάστε

Οι νέες διαιρέσεις και ο κίνδυνος αναζωπύρωσης των εμφυλιακών συνδρόμων

του Γιώργου Ρακκά από την Ρήξη φ. 145

Η επινόηση και η κατάχρηση του όρου «εθνολαϊκισμός» από το πολιτικό κατεστημένο αναδεικνύει με αρνητικό τρόπο το τεράστιο ρήγμα που η ίδια η παγκοσμιοποίηση προκάλεσε στις σύγχρονες δημοκρατίες.

Αν συνειδητοποιήσουμε ότι στην ιστορική και όχι στη θεωρητική της εκδοχή, η ίδια η έννοια της δημοκρατίας είναι τρόπον τινά «εθνολαϊκιστική», μιας και έλαβε σάρκα και οστά μέσα στην εθνική κοινότητα, καθώς οι μάζες εισήλθαν στην ιστορία και διεκδίκησαν τη συγκρότησή τους στο ενεργό πολιτικό υποκείμενο που σηματοδοτείται με την έννοια «λαός», και έρχεται να υποκαταστήσει την έννοια του «δήμου» με την οποία είχε συνδεθεί στην αρχαιότητα.
Το γεγονός ότι φτάσαμε, στην τρέχουσα πολιτική ορολογία, να ορίζεται ο «εθνολαϊκισμός» ως εχθρός της δημοκρατίας, αντί να αποτελεί ένα –ίσως κακόηχο– συνώνυμό της, αποκαλύπτει το κεντρικό πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες, ιδίως στη Δύση. Στο μέτρο που οι πολιτικές εκφράσεις της μεγάλης δεξαμενής των ηττημένων της παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι σταδιακά πετάχτηκαν έξω από το κοινωνικό συμβόλαιο, και τους μηχανισμούς της πολιτικής εκπροσώπησης, αντιμετωπίζονται με τους όρους μιας «εξωτερικής απειλής» τότε έχουμε να κάνουμε με τη σιωπηρή παραδοχή μιας πράξης απροκάλυπτου αποκλεισμού: Για όλους εκείνους που στηλιτεύουν τον «εθνολαϊκισμό», οι μάζες που τον δυναμώνουν είναι οι «βάρβαροι» του πολιτικού συστήματος, εκείνοι που βρίσκονται έξω από τα τείχη του και το πολιορκούν.
Αξίζει να παρακολουθήσει κανείς με αυτόν τον τρόπο την αντιλαϊκιστική ρητορική των ελίτ: Η ορολογία της, ο τρόπος που σκιαγραφεί τη φιγούρα αυτών των «βαρβάρων» χρησιμοποιώντας εναντίον τους εκφράσεις πολιτισμικής και μορφωτικής απαξίωσης: Οι «απ’ έξω», οι «μάζες», διασύρονται ως πολιτικά αναλφάβητοι, χειραγωγήσιμοι απ’ τις ψευδείς ειδήσεις και τις συνωμοσιολογικές προλήψεις, πολιτισμικά καθυστερημένοι, καθώς είναι ανίκανοι να συλλάβουν το θεμελιώδες για τη σύγχρονη εποχή, κοσμοπολίτικο πολυπολιτισμικό γεγονός. Ακόμα χειρότερα, αυτές τους οι αδυναμίες χρεώνονται «στην κοινωνική τους φύση», πιστεύεται δηλαδή ότι αποτελούν απότοκο της ίδιας τους της οικονομικής και μορφωτικής υστέρησης – και είναι αυτό το σημείο στο οποίο η αντιλαϊκιστική ρητορική εναγκαλίζεται έναν κοινωνικό δαρβινισμό τόσο σκληρό, που αγγίζει τα όρια του ταξικού ρατσισμού.

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: