Αρχείο

Archive for 18 Αυγούστου, 2018

Ο τσαμπουκάς του Ρουβίκωνα και το παράδειγμα του Σωκράτη

18 Αυγούστου, 2018 Σχολιάστε

Ο Σωκράτης ουσιαστικά μας έστειλε το μήνυμα ότι έναν άδικο νόμο, μια άδικη απόφαση, έχουμε χρέος να την αλλάξουμε, όχι όμως να μην υπακούσουμε

Αυτοί που εκπλήσσονται με την δράση των παντός είδους Ρουβικώνων, σίγουρα έχουν ασθενική μνήμη, ή ζούσαν εκτός Ελλάδας. Πρόκειται για συνηθισμένη τακτική των αριστερών κινημάτων, με ανυπακοή στο νόμο και εκφοβισμό των αντιπάλων.

Τι διαφορετικό έκανε ο κ. Τσίπρας, όταν ηγούνταν των «προοδευτικών» συντρόφων και έσπαζαν τις μπάρες στα διόδια; Έγινε πρωθυπουργός, με τον τσαμπουκά του. Ίσως, τις ίδιες βλέψεις έχουν και Ρουβίκωνες. Γιατί ο Τσίπρας, και όχι κάποιος από αυτούς;

[Κακόηχη λέξη ο «τσαμπουκάς», αλλά χαρακτηριστική. Προέρχεται από την τουρκική λέξη «sabika», που σημαίνει αυτόν που έχει καταδικαστεί ξανά, τον υπότροπο, κοινώς τον αμετανόητο, που επαναλαμβάνει τις ίδιες παράνομες πράξεις].

Η συμπεριφορά αυτή δεν έχει καμιά σχέση με τον ελληνικό τρόπο ζωής, της υπακοής στους κανόνες που καθορίζει η κοινωνία, είτε αυτοί είναι θετοί, είτε εθιμικοί. Ο Κρίτων κατέβαλε προσπάθειες προκειμένου να πείσει τον Σωκράτη πως δεν πρέπει να υπακούσει σε μια άδικη -αλλά νομότυπη- απόφαση, και να δεχθεί να δραπετεύσει. Διαβάστε περισσότερα…

Η Ελλάδα χάρηκε αλλά στο Μαξίμου πανηγύρισαν για λάθος λόγους

18 Αυγούστου, 2018 Σχολιάστε

Η Ελλάδα χάρηκε αλλά στο Μαξίμου πανηγύρισαν για λάθος λόγους

Του Γιάννη Κ. Τρουπή 

Υπάρχει άραγε Έλληνας που να μην χάρηκε στην είδηση της απελευθέρωσης των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατήθηκαν άδικα για 167 ημέρες στις τουρκικές φυλακές;
Προφανώς και όχι. Ήταν ένα νέο που γέμισε όλους του Έλληνες με αισθήματα ικανοποίησης, χαράς και ανακούφισης. Ενδεικτικό αυτής της ομόθυμης αντιμετώπισης του συγκεκριμένου γεγονότος ήταν πως όλες οι πολιτικές δυνάμεις το χαιρέτισαν μακριά από κομματικές δεύτερες σκέψεις.

Δεν είναι λίγοι αυτοί πάντως που βλέπουν ακόμα και σε αυτή την τόσο θετική για τα ελληνικά συμφέροντα εξέλιξη, μία παράλληλη επιχείρηση επικοινωνιακής εκμετάλλευσης της από το Μέγαρο Μαξίμου. Μία προσπάθεια που καταδεικνύει το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και από το οποίο προσπαθεί να βγει με κάθε αφορμή.
Ενδεικτική αυτή της επιχείρησης ήταν το σχεδόν δύο σελίδων κυβερνητικό ενημερωτικό σημείωμα που εστάλη μερικές ώρες μετά την είδηση της απελευθέρωσης.

Το non paper του Μαξίμου είχε ως πρωταρχικό στόχο να πείσει ότι η κίνηση της τουρκικής δικαιοσύνης ήταν αποτέλεσμα των χειρισμών του Μεγάρου Μαξίμου και πως όλα ήταν σχεδιασμένα και μελετημένα εδώ και καιρό.

Διαβάστε περισσότερα…

Οι δέκα πληγές της Ελλάδας

18 Αυγούστου, 2018 Σχολιάστε
Αυτός που θα ήθελε να επιλύσει πραγματικά τα προβλήματα της πατρίδας μας, θα έπρεπε προηγουμένως να θεραπεύσει όλες τις μολυσμένες εστίες στο εσωτερικό της, επάνω στις οποίες δεν μπορεί να αναπτυχθεί τίποτα υγιές – καθώς επίσης να σταματήσει αμέσως την πολιτική της υποτέλειας, των υποκλίσεων και της διεθνούς επαιτείας των κυβερνήσεων της.
«Το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν και είναι πολιτικό – αφού η Οικονομία είναι πάντοτε σε θέση να παρέχει συγκεκριμένες και αποτελεσματικές λύσεις. Αρκεί βέβαια να γνωρίζει ακριβώς ποιό είναι το εκάστοτε ζητούμενο από την Πολιτική, οπότε από την πλειοψηφία των Πολιτών που θα κληθούν να το στηρίξουν επειδή θα πρόκειται για το δικό τους συμφέρον – ενώ η μειοψηφία στις δημοκρατικές χώρες συντάσσεται ενεργητικά με τη βούληση της πλειοψηφίας.
Το πρώτο απαιτούμενο τώρα από ένα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει, είναι η προστασία των Πολιτών από τα λάθη του, λόγω τυχόν ανεπαρκούς στελέχωσης του – κυρίως όμως από την ενδεχόμενη διαφθορά του, από τη διαπλοκή του, καθώς επίσης από τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνει όχι επειδή θεωρεί πως είναι σε θέση να τις πραγματοποιήσει, αλλά για να υφαρπάξει την εξουσία με αποκλειστικό σκοπό τη νομή της. Επομένως, το κόμμα αυτό θα έπρεπε να θέσει ως προτεραιότητα του την ψήφιση νόμων, οι οποίοι θα διασφαλίζουν τους Πολίτες από τα παραπάνω – όπου ευτυχώς στην Ελλάδα δεν είναι ανάγκη να ανακαλυφθεί ο τροχός, αφού έχουμε εμπειρία από τους προγόνους μας. Για παράδειγμα, υπήρχαν μεταξύ άλλων οι εξής νόμοι στο παρελθόν, οι οποίοι φυσικά εφαρμόζονταν με μεγάλη αυστηρότητα:
(α) Η περιουσία των εκλεγομένων αρχόντων δεσμεύεται, μέχρι να αποδώσουν λογαριασμό για τα πεπραγμένα τους – δηλαδή, για την οικονομική τους διαχείριση στο διάστημα που θα κυβερνούν.
(β) Οι ψευδείς υποσχέσεις, διδόμενες ενώπιον του λαού, τιμωρούνται με θάνατο – γεγονός που σημαίνει ότι, κανένας πολιτικός δεν τολμούσε να εξαπατήσει τους Πολίτες.
(γ) Οι δωροδοκούμενοι ή καταβάλουν το ποσόν στο δεκαπλάσιο στα δημόσια ταμεία, ή τιμωρούνται σε θάνατο – οπότε δεν ήταν εύκολος ο χρηματισμός τους (η θανατική ποινή είναι φυσικά μεταφορική έννοια).
Αντίθετα όμως με όλα αυτά, τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα έχουν κακοποιήσει το Σύνταγμα, διαμορφώνοντας το έτσι ώστε να προστατεύει αποκλειστικά και μόνο τα ιδιοτελή τους συμφέροντα – με αποκορύφωμα της «απάτης» το νόμο περί ευθύνης (ανευθυνότητας) των υπουργών. Ακόμη χειρότερα, δεν σέβονται ποτέ τους νόμους που οφείλουν να απορρέουν από το Σύνταγμα και δεν τους τηρούν – σημειώνοντας ότι, παρά την κακοποίηση του που θα μπορούσε να διορθωθεί πολύ εύκολα, το Σύνταγμα μας είναι ένα από τα καλύτερα στον πλανήτη.
Στα πλαίσια αυτά, όταν ακούμε πως κάποιοι πρωθυπουργοί της Ελλάδας προειδοποιούσαν από πολλά χρόνια πριν για τους κινδύνους χρεοκοπίας της, ασφαλώς δεν τους θεωρούμε προφήτες – αφού επρόκειτο για μία αυτονόητη πρόβλεψη τους, γνωρίζοντας «εξ ιδίων» το μέγεθος της πολιτικής διαφθοράς. Κανένας άλλωστε δεν πιστεύει σοβαρά ότι, οι τεράστιες περιουσίες που συσσώρευσαν τόσο οι ίδιοι, όσο και οι υπουργοί τους, καθώς επίσης αυτοί με τους οποίους διαπλέκονταν διαφθειρόμενοι, προέρχονταν από τους μισθούς τους – οπότε λογικά προέβλεπαν πως η οικονομία δεν θα (τους) αντέξει. Συμπερασματικά λοιπόν η χώρα χρεοκόπησε πρώτα πολιτικά και μετά οικονομικά – οπότε πρέπει να προηγηθεί η πολιτική διάσωση της, για να ακολουθήσει η οικονομική” (πηγή).
Ανάλυση
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να προσφέρει κανείς κάτι πρακτικό στην Ελλάδα. Ο ένας είναι η ίδρυση ενός καινούργιου κόμματος, εάν πιστεύει πως η λύση μπορεί να προέλθει μέσα από την κοινοβουλευτική Δημοκρατία και όχι από την επαναστατική κατάλυση της – όπου ίσως θα χρειαζόταν η ίδρυση μίας «Φιλικής Εταιρείας», από εκείνους που είναι οπαδοί αυτής της ιδέας, δεν είχαν ποτέ ανάμιξη στην πολιτική σκηνή και ανήκουν στην τεκμηριωμένα ικανή «πνευματική, επιστημονική και ενδεχομένως επιχειρηματική ελίτ» της πατρίδας μας.
Υπάρχουν όμως ήδη σχεδόν 60 κόμματα εντός και εκτός της Βουλής, οπότε θα ήταν μάλλον ανόητη η ίδρυση ενός ακόμη – εκτός του ότι εάν δεν μπορεί να αλλάξει κανείς ένα υφιστάμενο κόμμα, εφαρμόζοντας τις δικές του ιδέες μαζί με τις ιδέες των άλλων που δεν πρέπει ποτέ να θεωρούνται αλαζονικά υποδεέστερες, τότε δεν είναι ασφαλώς σε θέση να αλλάξει τα «κακώς κείμενα» στα κόμματα και κατ’ επέκταση στην Ελλάδα. Εν προκειμένω βέβαια υπάρχει σε όλες τις παρατάξεις το πρόβλημα του προέδρου τους – στον οποίο, λόγω της δομής και του καταστατικού τους, δίνονται μεγάλες εξουσίες, όπως στον πρωθυπουργό.

Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: