Αρχείο

Archive for 3 Δεκεμβρίου, 2018

Ποιοι και γιατί θέλουν να προκαλέσουν εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία

3 Δεκεμβρίου, 2018 Σχολιάστε

Οι απίστευτες πληροφορίες που έχουν στη διάθεσή τους οι γαλλικές υπηρεσίες

ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος ξεκίνησε με τη Γαλλία και τηνΕυρώπη γενικώτερα θέατρό του για μιαν ακόμη φορά. Ο νέος αυτός πόλεμος είναι μακράς διάρκειας και ασύμμετρος, θα έχει υψηλό κόστος και όχι πάντοτε αναγνωρίσιμους αντιπάλους…. Αυτά μεταξύ άλλων αναφέρονται σε μια ειδική έκθεση των Γαλλικών Υπηρεσιών Εσωτερικής Ασφαλείας, την οποίαν τονίζεται ιδιαίτερα και ο ρόλος του σαλαφισμού-τζιχαντισμού στο σύνολο της γαλλικής κοινωνίας.
Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος
Όπως επισημαίνει σε δημοσιευμένη έκθεσή του ο ερευνητής Ούγκο Μοσερόν του Εθνικού Κέντρου Ασφάλειας, ειδικός σε θέματα τζιχαντζιστών, οι τελευταίοι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο.Οι σαλαφιστές της Γαλλίας, που είναι οι σκληροί μουσουλμάνοι, από 5.000 που υπολογίζονταν το 2004, περνούσαν τους 15.000 το 2010 και εκτιμώνται στους 40.000 με 50.000 σήμερα.
Αυτή η αντιδραστική ιδεολογία, τονίζει ο Ούγκο Μοσερόν οργανώνει την αναδίπλωση του ατόμου προς μια πρωτόγονη μυθοποιημένη ταυτότητα, η οποία δήθεν είναι ικανή να το προστατεύει από τη νεοτερικότητα και τα προβλήματά της. Πρόκειται για μια ιδεολογία ύπουλη, οπισθοδρομική και έντονα συνωμοτική, η οποία μέσω του διαδικτύου εύκολα προσαρμόζεται σε όλα τα πάθη, με αποτέλεσμα να γίνεται τρόπος ζωής. Οι δε φορείς αυτής της ιδεολογίας που θυματοποιεί το άτομο και το κάνει επιθετικό, άκριτο και κυρίως αδιάβροχο στη σκέψη, θέλουν υπηκόους απεναντί τους και όχι πολίτες.
Η εξέλιξη αυτή, στη σημερινή Γαλλία και όχι μόνον, αποτελεί «φλέβα χρυσού» για τις φαιοκόκκινες ολοκληρωτικές και βίαιες ιδεολογίες, οι οποίες σήμερα στόχο έχουν να μετατρέψουν τα παραδοσιακά ιδεολογικά ρήγματα σε πραγματικά βάραθρα.
Παρά της δήθεν διαφορές τους, η ακροδεξιά και η άκρα αριστερά σε πολλά σημεία συμπλέουν και είναι αποφασισμένες να διαλύσουν την Ευρώπη. Το μένος τους κατά της Δύσης είναι απτόητο αλλ΄όχι για τους ίδιους λόγους.

Διαβάστε περισσότερα…

Επιστολή του Ζαν Κλωντ Μισεά για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων

3 Δεκεμβρίου, 2018 Σχολιάστε

Από «το περγάδι»

Ακολουθεί η επιστολή υποστήριξης από τον Γάλλο φιλόσοφο Ζαν Κλωντ Μισεά προς το κίνημα των κίτρινων γιλέκων, τα οποία θεωρεί ως αυθεντικό λαϊκό κίνημα που ξεκινά αυθόρμητα από τα κάτω ενάντια στις φιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων σαράντα ετών. Παρά την μυωπική εχθρική στάση αριστερών διανοουμένων, οικολόγων, ελευθεριακών και των μαντρόσκυλων της ενημέρωσης, και παρά την κυνική αποφασιστικότητα της κυβέρνησης, αυτό το κίνημα, προειδοποιεί ο Μισεά , είναι μόνο η αρχή.

Αγαπητοί φίλοι,

Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» (ένα καλό παράδειγμα λαϊκής δημιουργικότητας, στην οποία αναφερόμουνα στα Μυστήρια της Αριστεράς) είναι, υπό μία έννοια, το  ακριβώς αντίθετο του κινήματος  «Nuit debout» [*]. Το κίνημα αυτό, με απλά λόγια, ήταν η πρώτη προσπάθεια εκτόνωσης – με την ενθάρρυνση ενός μεγάλου μέρους του αστικού Τύπου και του «10%» (δηλαδή, όσοι είναι βουλευτές, ή πρόκειται να γίνουν, η τεχνική, πολιτική και  «πνευματική» ηγεσία του σύγχρονου καπιταλισμού) – της ριζοσπαστικής κριτικής του συστήματος, συγκεντρώνοντας όλη την πολιτική προσοχή πάνω στη μοναδική εξουσία (αν και αποφασιστικής σημασίας), που αντιπροσωπεύει η Wall Street και το φημισμένο «1%». Μία εξέγερση, επομένως, εκείνων των κινητικότατων και υπερειδικευμένων αστών (αν και ένα μικρό μέρος αυτών των νέων μεσαίων τάξεων αρχίζει να γνωρίζει, εδώ και εκεί, κάποια «ανασφάλεια»), οι οποίες αποτελούν, από την εποχή Μιττεράν, το βασικό φυτώριο της αριστερής άρχουσας τάξης και της φιλελεύθερης ακροαριστερής (και ειδικά των πιο πιο ανοιχτά αντεπαναστατικών και αντιλαϊκών τμημάτων της: Regards, Politis, NP“A”, Université Paris VIII, κλπ). Διαβάστε περισσότερα…

Γιατί η Ευρώπη βουλιάζει στην παρακμή

3 Δεκεμβρίου, 2018 Σχολιάστε

Γράφει ο Μάκης Ανδρονόπουλος 

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις η ΕΕ οδεύει με αυξανόμενη ταχύτητα σε ιστορικό αδιέξοδο και σε μη αναστρέψιμη πορεία προς την παρακμή. Βέβαια, στην ιστορία, όπως και στη ζωή αδιέξοδα δεν υπάρχουν. Υπάρχει η επιλογή «αλλαγή ή θάνατος». Το ερώτημα εάν η Ευρώπη μπορεί να αλλάξει, καθώς το μεταπολεμικό status καταρρέει εξαιτίας της ολοκλήρωσης του κύκλου ζωής των εσωτερικών ισορροπιών, είναι καταλυτικής σημασίας.

Υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις για να υποστηρίξει κανείς ότι συντελούνται με επίσης αυξανόμενη ταχύτητα εσωτερικές αλλαγές στις χώρες μέλη, που αναμένεται να εκφραστούν στις ευρωεκλογές και στο ευρωενωσιακό επίπεδο. Αν οι αλλαγές αυτές θα είναι επαρκείς για την επιβίωση της Ευρώπης ή αν θα αποδειχθούν ανεπαρκείς και θα την οδηγήσουν σε μια ραγδαία κρίση παρακμής, θα φανεί με το χρόνο.

Η Ευρώπη έφτασε σε αυτό το σημείο καμπής όχι τόσο επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί τα μεγάλα της προβλήματα -που δεν μπορεί- , αλλά κυρίως γιατί δεν είναι σε θέση να εκμεταλλευτεί τις ιστορικές ευκαιρίες που παρουσιάζονται. Η ηγεσία της παγκοσμιοποίησης πέρασε από τις ΗΠΑ στην Κίνα, η τεχνολογική πρωτοπορία εξακολουθεί να συντελείται αλλού. Η Ευρώπη δεν μοιάζει να έχει συνεκτικό σχέδιο για τις νέες ενεργειακές πηγές της Ανατολικής Μεσογείου και με κλονισμένες τις σχέσεις με ΗΠΑ και Ρωσία στέκεται αμήχανη μπροστά στη ρευστότητα του παγκόσμιου συστήματος. Σημειώνουμε όμως ότι ρευστότητα σημαίνει για τους ισχυρούς «ευκαιρία».

Η αδυναμία αυτή αφορά πρωτίστως το σύστημα και τις εξουσιαστικές ελίτ, όχι τη μεγάλη πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών που αναζητούν μέσα από τις εκλογές ανεκτές λύσεις, με επίγνωση του κινδύνου, αλλά και με επαρκή συνειδητοποίηση των κακόβουλων ή ενίοτε και ηλίθιων προθέσεων των ελίτ που δήθεν υπερασπίζονται τη δημοκρατία και το ευρωπαϊκό κοινωνικό-πολιτικό όραμα.

Η Γερμανία Νο1 διαρθρωτικό πρόβλημα

Έτσι, εβδομήντα τρία χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, η Ευρώπη έχει βρεθεί πάλι σε αδιέξοδο εξαιτίας της στενοκεφαλιάς και της ακόρεστης ρεβανσιστικής βουλιμίας της Γερμανίας που υπονόμευσε και ενδεχομένως να ακύρωσε το ευρωπαϊκό όραμα. Δίπλα της μια φοβική και πλεγματική Γαλλία, μια τρομαγμένη Βρετανία -χωρίς Τσόρτσιλ- που έχει εισέλθει σε φάση αποσύνθεσης, μια θυμωμένη Ιταλία που αποφάσισε να μην εκχωρήσει τη βιομηχανία της στην Deutsche Bank, μια ταλαντούχα Ισπανία που δεν έχει ακόμη ισορροπήσει εσωτερικά, μια Πολωνία που μπερδεύει την ελευθεριότητα με την ελευθερία κ.ο.κ. Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: