Αρχείο

Archive for 3 Ιανουαρίου, 2019

Οι δέκα κανόνες της χειραγώγησης

3 Ιανουαρίου, 2019 Σχολιάστε

Δεν είμαστε πλέον ελεύθεροι, ούτε η σκέψη μας είναι – γεγονός που τεκμηριώνεται σήμερα στην Ελλάδα, όπου παρά το ότι βαδίζει με γρήγορα βήματα στα σκουπίδια της ιστορίας, δεν αντιδράει απολύτως κανένας, δεν φαίνεται καμία μελλοντική προοπτική υγιούς εξέγερσης, ενώ οι «μελλοθάνατοι» σιωπούν όπως τα πρόβατα που οδηγούνται πειθήνια στη σφαγή.
«Όταν η κοινωνία πείθεται συλλογικά ότι είναι ανόητη, διεφθαρμένη και ανίκανη, οπότε είναι η ίδια ένοχος για τα δεινά που της συμβαίνουν (κακή συνείδηση), τότε εξουδετερώνεται πλήρως – αφού αυτός που νοιώθει ένοχος δεν είναι σε θέση να αγωνισθεί, να πλημμυρίσει τους δρόμους και να επαναστατήσει».
Ανάλυση
Εισαγωγικά, τα κοινωνικά μέσα μαζικής δικτύωσης (face book, twitter κλπ.), έχουν την απαράμιλλη ικανότητα να προωθούν την οργάνωση μίας ομάδας ή μίας κοινότητας, καθώς επίσης την πολιτική συμμετοχή – κάτι που δεν υπήρχε καθόλου στο παρελθόν. Για παράδειγμα, το 2008 ο αμερικανός πρόεδρος Obama εξελέγη κυρίως με τη βοήθεια αυτών των μέσων – καταφέρνοντας να κινητοποιήσει παραδοσιακά απαθείς πληθυσμούς, με αποτέλεσμα να εξασφαλίσει την προεδρία. Αργότερα, το 2011, προκάλεσαν την εξέγερση στις χώρες της Β. Αφρικής, γνωστή ως Αραβική Άνοιξη – ενώ πρόσφατα βοήθησαν τα «κίτρινα γιλέκα» στη Γαλλία να δρομολογήσουν μία επανάσταση, χωρίς να υπάρχει κανένας ηγέτης και καμία οργάνωση.
Ως εκ τούτου, παρά το ότι τα κοινωνικά μέσα μαζικής δικτύωσης υποτιμούνται, όπως σε κάποιο βαθμό γενικότερα το διαδίκτυο, έχουν αναμφίβολα την ικανότητα να παρέχουν σε καταπιεσμένους πληθυσμούς φωνή – ικανή να ανατρέπει εδραιωμένα αυταρχικά καθεστώτα, όπως αυτά που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Έτσι οι καθιερωμένες μέθοδοι χειραγώγησης που ασκούνται συνήθως μέσω των μεγάλων ΜΜΕ που διαπλέκονται σχεδόν πάντοτε με την οικονομική και με την πολιτική εξουσία, αποτυγχάνουν όλο και πιο συχνά – ενώ γίνονται προσπάθειες να υποβαθμιστεί η δυναμικότητα και η ελευθερία του διαδικτύου, με αναφορές σε «επαναστάτες του πληκτρολογίου» που δεν προσφέρουν τίποτα, σε fake news κοκ.

Διαβάστε περισσότερα…

Η Συμφωνία με τα Σκόπια. Ένας πρώτος σχολιασμός.

3 Ιανουαρίου, 2019 Σχολιάστε

ΜΕ ΤΟ ΤΟΥΦΕΚΙ ΚΑΙ ΤΗ ΛΥΡΑ
Του Μανώλη Εγγλέζου-Δεληγιαννάκη 
(Photo credit should read MAJA ZLATEVSKA/AFP/Getty Images)

Η αίσθηση που έχει κανείς όταν διαβάζει τη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν είναι αυτή ενός κειμένου που προέκυψε μετά διαπραγμάτευση δύο αντιτιθέμενων μερών. Δίδει την αίσθηση πως είναι προϊόν συνεννόησης δύο (ή περισσότερων) μερών, δηλαδή των Σκοπίων, της Ελληνικής κυβέρνησης, του ΝΑΤΟ και της Γερμανίας, που έχουν συμφωνήσει σε βάρος τρίτου μέρους (εδώ του Ελληνικού λαού) και πρέπει να πλασάρουν τη συμφωνία τους σ’ αυτό με τρόπο που να μη φαίνεται τόσο επαχθής όσο είναι.

Στο προοίμιο η Ελληνική Δημοκρατία αναφέρεται με το όνομά της, ενώ τα Σκόπια, όνομα που πια μόνο μερικοί αμετανόητοι θα χρησιμοποιούμε, αναφέρονται απλά ως το Δεύτερο Μέρος που έγινε δεκτό στα Ηνωμένα Έθνη με την αρ. 47/225 απόφαση της Γεν. Συνέλευσής τους.

Στο πρώτο άρθρο τονίζεται πως από τη θέση της συμφωνίας σε ισχύ τερματίζεται η Ενδιάμεση Συμφωνία, αυτή που καθιέρωσε το FYROM σαν προσωρινό όνομα.

Άρθρο 1.3: Το πλαίσιο της ταπείνωσης

Το όνομα εμφανίζεται στο άρθρο 1.3, όπου τίθεται όλο το πλαίσιο της ήττας: Βόρεια Μακεδονία, ιθαγένεια Μακεδονική με τον αστερίσκο «Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» που κανείς δε θα αναφέρει και με το οποίο κανείς δε θα ασχοληθεί, κανείς δε θα θυμάται ότι υπάρχει.  Εδώ να ξαναπούμε ότι οι όροι της Συμφωνίας γενικά δίνουν την εντύπωση πως έχουν γραφτεί όχι σαν προϊόν διαπραγμάτευσης και απόπειρας εξισορρόπησης των εκατέρωθεν συμφερόντων, αλλά καθ’ υπαγόρευση του ΝΑΤΟ με κάποιο περιτύλιγμα που θα το κάνει εύπεπτο στους ιθαγενείς και θα προσφέρει κάποιο πρόσχημα στην κυβέρνηση να μπορεί να μας δουλεύει μπροστά στα μάτια μας. Αυτό το ρόλο επιτελεί το φαιδρό «Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας», αυτόν επιτελεί και ο όρος για τη γλώσσα αμέσως μετά. Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: