Αρχείο

Archive for Φεβρουαρίου 13, 2019

Προφάσεις εν αμαρτίαις οι ισχυρισμοί Τσίπρα-Κοτζιά περί μακεδονικής γλώσσας

Φεβρουαρίου 13, 2019 1 Σχολιο


Αλέξανδρος Μαλλιάς

Προφάσεις εν αμαρτίαις οι ισχυρισμοί Τσίπρα-Κοτζιά περι μακεδονικής γλώσσας, Αλέξανδρος Μαλλιάς

F

Μετά την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή των Ελλήνων και την περί αυτής επίσημη γραπτή ενημέρωση της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, ερχόμαστε αντιμέτωποι πλέον με το μείζον θέμα της «μακεδονικής» γλώσσας. Παρά τους ισχυρισμούς κυρίως από την πλευρά της κυβέρνησης, η Ελλάδα με τη Συμφωνία των Πρεσπών αναγνωρίζει για πρώτη φορά τη Μacedonian (μακεδονική) γλώσσα. Toύτο δε, χωρίς να υπάρχει λόγος. Απολύτως κανένας.

Δέχομαι ότι σε μια διάσκεψη μίας Επιτροπής του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ το 1977 κατεγράφησαν οι ονομασίες των γλωσσών των χωρών-μελών του Οργανισμού. Η (τότε) Γιουγκοσλαβία το 1977 παρουσίασε τρεις γλώσσες. Τη σερβοκροατική τη σλοβενική και τη μακεδονική. Είναι καταγεγραμμένο. Το ερώτημα μου είναι: Σήμερα μπορεί ο υπουργός Εξωτερικών οποιασδήποτε χώρας να ισχυριστεί ότι στη Σερβία, στη Κροατία ή στο Μαυροβούνιο η γλώσσα που ομιλούν είναι η σερβοκροατική;

Δεν υπάρχει πλέον η σερβοκροατική γλώσσα απλά γιατί άλλαξαν τα δεδομένα. Το 1991-1992 άρχισε η αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβίας. Σήμερα κάθε ανεξάρτητη Δημοκρατία έχει τη δική της γλώσσα. Ως Ελλάδα, από το 1991 ήδη σε όλα τα επίσημα κείμενά μας προς την ΕΕ κλπ. είχαμε επικαλεστεί το πραγματικό γεγονός ότι άλλαξαν τα δεδομένα. Γιατί λοιπόν σήμερα η κυβέρνηση με τη λίαν προβληματική -ως προς το ζήτημα αυτό- Συμφωνία των Πρεσπών μας επιβάλλει ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε τη μακεδονική γλώσσα (άνευ εισαγωγικών πλέον);

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Το Σύμφωνο για τη Γαλλογερμανική Συνεργασία και Ενσωμάτωση

Φεβρουαρίου 13, 2019 Σχολιάστε

του Βασίλη Στοϊλόπουλου από την Ρήξη φ. 150 

Ακριβώς πενήντα έξι χρόνια μετά την ιστορική γαλλογερμανική Συμφωνία του Ελιζέ, υπογράφτηκε στις 22 Ιανουαρίου μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας η εξίσου σημαντική Συμφωνία του Άαχεν. Ενώ με τη συμφωνία Αντενάουερ-Ντε Γκωλ, του 1963, τέθηκε οριστικό τέλος στην προαιώνια γαλλογερμανική έχθρα, στη συμφωνία Μακρόν-Μέρκελ συμφωνήθηκε ένα μεγαλεπήβολο και ευρύτατο σχέδιο γαλλογερμανικής συνεργασίας και ενσωμάτωσης, την οποία ορισμένοι πολιτικοί αναλυτές δεν δίστασαν να εξισώσουν με ένα σχέδιο σταδιακής μετάβασης προς τη «Γαλλογερμανική Ομοσπονδία». Κάποιοι μιλούν ακόμα και για ένα νέο γαλλογερμανικό έθνος-κράτος, σχεδόν ταυτόσημο γεωγραφικά με το πάλαι ποτέ καρολίγκειο βασίλειο των Φράγκων και Λομβαρδών.
Όπως και να είναι, πρόκειται όντως για μια συμφωνία πολύ μεγάλης ιστορικής σπουδαιότητας για όλη την Ευρώπη, που αν κάποτε πραγματοποιηθεί, θα υπερβαίνει και τα πιο φρενήρη όνειρα εκείνων που εδώ και πολλά χρόνια εργάζονταν για την «Ευρώπη των ομόκεντρων κύκλων», με έναν ευρωπαϊκό πυρήνα αποτελούμενο όχι μόνο από τη Γερμανία και τη Γαλλία αλλά και από τις Κάτω Χώρες, το Λουξεμβούργο και την Αυστρία. Άλλωστε, ο Μακρόν δεν έκρυψε ποτέ πως, στο πλαίσιο της «επανίδρυσης της Ευρώπης», υποστηρίζει την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων.
Μέρκελ και Μακρόν δεν παρέλειψαν βέβαια να δηλώσουν ότι, η Συμφωνία του Άαχεν είναι η απάντησή τους στην ενδυνάμωση του λαϊκισμού και εθνικισμού στην Ευρώπη, αλλά και στο Μπρέξιτ. Όπως αναμενόταν, η κριτική για το γαλλογερμανικό σχέδιο από τους «λαϊκιστές» ήταν σφοδρή, όπως για παράδειγμα από τον πρώην πρόεδρο της Τσεχίας, Βάκλαβ Κράους, που μίλησε για ένα μυστικό σύμφωνο, που εκ των πραγμάτων σηματοδοτεί τη συγχώνευση Γαλλίας και Γερμανίας, με στόχο την επικυριαρχία της Ευρώπης από ένα νέο υπερκράτος, σύμφωνα με την παράδοση της πολιτικής του Χίτλερ και του Ναπολέοντα. Κριτικά είδε το σύμφωνο και η Μαρίν Λεπέν, που μεταξύ άλλων προειδοποίησε ότι κινδυνεύει η Αλσατία από τη γερμανική διείσδυση, ενώ ο Μελανσόν επισήμανε κυρίως τις οικονομικές αδικίες του συμφώνου εις βάρος των λαϊκών τάξεων. Στο σημείο των εξοπλισμών και του μιλιταρισμού εστιάζει την κριτική της η γερμανική Αριστερά (die Linke), υποστηρίζοντας ότι η συμφωνία επί της ουσίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα διεθνικό σύμφωνο εξοπλισμού, ενώ το ακροδεξιό AfD στάθηκε στο γεγονός ότι Γαλλία και Γερμανία απομακρύνονται από τις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Το μέλλον του πλανήτη

Φεβρουαρίου 13, 2019 Σχολιάστε

Εάν η παγκόσμια δικτατορία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου καταφέρει τελικά να κερδίσει τον πόλεμο εναντίον της συνείδησης μας, κάτι εξαιρετικά πιθανό, τότε θα έλθει το οριστικό τέλος του Διαφωτισμού και των δημοκρατικών ιδεολογιών. Αμέσως μετά θα ακολουθήσει κάτι εντελώς διεστραμμένο:  n ζούγκλα, στην οποία θα κερδίζει πάντοτε ο ισχυρότερος.

ΑνάλυσηΣε διεθνές επίπεδο προφανώς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τεκμηριωμένα τους πολυεθνικούς ομίλους, για την έλλειψη αναπτυξιακής πολιτικής ή να τους θεωρήσει υπεύθυνους για τις συνεχείς αποτυχίες των κυβερνήσεων – οι οποίες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν με την αποστολή τους για πολλές διαφορετικές αιτίες, όπως είναι η ανικανότητα, η ανεπάρκεια, η πολιτική διαφθορά, η διαπλοκή, η αμετροέπεια, η ιδιοτέλεια κοκ.Άλλωστε το πρόβλημα ευρίσκεται κάπου αλλού – στην έλλειψη κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας, καθώς επίσης στο ότι ο πλανήτης σήμερα λειτουργεί ολοκληρωτικά με βάση το αξίωμα του μεγαλύτερου εφικτού κέρδους, με το ελάχιστο δυνατό κόστος. Με μία «ιδεολογία» δηλαδή, η οποία έχει επικρατήσει σε όλα τα επίπεδα: στην Πολιτική, στην Οικονομία, καθώς επίσης σε όλες τις ομάδες κοινών συμφερόντων.Η ψευδής «γνώση» δε, σύμφωνα με την οποία η Οικονομία ακολουθεί τους φυσικούς νόμους, φροντίζοντας για τη μεγαλύτερη δυνατή ευημερία των ανθρώπων ευρύτερα, αμφισβητείται πλέον σπάνια – ακόμη περισσότερο θεωρείται νομοτελειακή, δεδομένη, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Η.Π.Α., στην Ασία ή στην Αφρική.Η ιδεολογία αυτή οδηγεί αυτόματα στην κλοπή «αντικειμένων» που ανήκουν σε όλους, όπως το νερό με τις καταναγκαστικές ιδιωτικοποιήσεις – μία διαδικασία που ξεκίνησε από τότε που «ανακαλύφθηκε» η έννοια της ιδιοκτησίας. Ο P. J. Proudhon, το 1846, είχε γράψει πως «Η ιδιοκτησία είναι κλοπή», ενώ ο J.J. Rousseau είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, «Η δυστυχία ξεκίνησε όταν ο πρώτος άνθρωπος περιέφραξε ένα κομμάτι γης, χαρακτηρίζοντας το δικό του».Ελπίζουμε βέβαια να μην δημιουργηθεί η παρανόηση, σύμφωνα με την οποία υποστηρίζουμε τις πρώην σοβιετικές κοινωνίες, επειδή δεν επιτρεπόταν η ιδιοκτησία σε αυτές – αφού η παράλληλη ύπαρξη της διαφθοράς, της αδικίας, της καταπίεσης και της ανελευθερίας που τις χαρακτήριζε, είναι ένας σημαντικός λόγος, για να τις απορρίψει κανείς εξ ολοκλήρου. Ούτε φυσικά την κατ’ επίφαση αριστερή ιδεολογία – το πραγματικό, αποκρουστικό πρόσωπο της οποίας εμφανίζεται όταν ανέλθει στην εξουσία, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας σήμερα.Η κεντρική μας θέση είναι άλλωστε εντελώς αντίθετη: το ότι ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, ενώ οι κοινωνίες πρέπει να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν, έτσι ώστε να έχει ο καθένας την ευκαιρία να επιδιώξει τη δική του ατομική ευτυχία, χωρίς να είναι εις βάρος κανενός άλλου (ούτε του φυσικού περιβάλλοντος).

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: