Αρχείο

Archive for Μαρτίου 22, 2019

Αποτυχία του «οικονομισμού» [διαφορά και ομοιότητα φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού]

Μαρτίου 22, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 20 Μαρτίου 2019. 

Ο οικονομικός φιλελευθερισμός και ο σοσιαλισμός έχουν μία διαφορά και ένα κοινό σημείο.

Η διαφορά είναι ότι ο πρώτος προκρίνει την ελευθερία πρόσβασης στην οικονομική σφαίρα ως προεξάρχουσα αρχή, ενώ ο δεύτερος προκρίνει την ισότητα πρόσβασης στην οικονομική σφαίρα ως προεξάρχουσα αρχή.

Ο πρώτος λέει ότι ο ικανός πρέπει να δικαιούται μεγαλύτερο κομμάτι πίτας, ώστε με αυτό το κίνητρο να αποδίδει καλύτερα και να ωφελεί το κοινωνικό σύνολο. Ο δεύτερος λέει ότι όλοι δικαιούνται ίσο κομμάτι πίτας, επειδή οι ανάγκες τους ως ανθρώπων είναι κοινές.

Το κοινό τους σημείο είναι ότι θεωρούν ως κέντρο της ζωής την οικονομία. Εκκινούν τις ιδέες τους από αυτό το αξίωμα. Ορισμένοι το ονομάζουν «υλισμό», άλλοι «οικονομισμό». Προσωπικά διαφωνώ με αυτό το αξίωμα, εξ ου και δεν εντάσσω τον εαυτό μου σε κάποια από τις δύο σχολές σκέψεις, ως φιλοσοφία ζωής.

Η ιεράρχησή μου ορίζει πρώτα το ενδιαφέρον για την φυσική υπόσταση του συλλογικού υποκειμένου, μετάτην ταυτότητα του υποκειμένου και μόνο σε τρίτο βαθμό την ευμάρεια, δηλαδή την οικονομία. Με το δεδομένο αυτό, της τριτεύουσας δηλαδή σημασίας της οικονομίας, βρίσκομαι εγγύτερα στην σκέψη της φιλελεύθερης οικονομίας, ότι το ανταποδοτικό κίνητρο είναι απαραίτητο για την πρόοδο.

Δεξιοί και αριστεροί οικονομιστές, δηλαδή φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές, εδώ και 30 χρόνια ζητούν να έχουμε καλές σχέσεις με τα Σκόπια, ώστε να πετύχουμε «οικονομική διείσδυση». Αυτό «είναι που μετράει», διότι «όλα τα υπόλοιπα είναι αδιάφορα».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Αν θέλει το έθνος να πεθάνει, ας πεθάνει (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!)

Μαρτίου 22, 2019 Σχολιάστε
Αν θέλει το έθνος να πεθάνει, ας πεθάνει - Media

ΣΤΑΘΗΣ

Αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι το χορός του Ζαλόγγου δεν έγινε ποτέ, κι ας τον περιγράφει κι ας τον υμνεί ο Σολωμός, αν δεν μας νοιάζει ότι ο Μακρυγιάννης ήταν ήρωας και μας νοιάζει ότι ήταν αλκοολικός, αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν σφαγέας, το έθνος αυτό θα πεθάνει. 
 Και εάν το έθνος θέλει να πεθάνει, ας πεθάνει.
  Όταν στα σχολεία διδάσκουμε την Ιστορία διαμελισμένη,όταν τα παιδάκια εξ απαλών ονύχων μαθαίνουν τη γλώσσα μας μέσα από σχολικά ανθολόγια με συνταγές μαγειρικής ή από διαφημιστικά κείμενα κι όχι από τον λογοτεχνικό μας θησαυρό, όταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν απεργήσει για όλα τα άλλα εκτός από το περιεχόμενο των σπουδών, τότε αυτή η χώρα πάει για προτεκτοράτο, πήγε κι έφθασε.

Όταν στα ΑΕΙ λυσσομανάει ο εθνομηδενισμός, όταν τα μπροστοκρίαρα του εθνομηδενισμού έχουν το λύειν και το δεσμείν, όταν κάνουν κουμάντο σε καριέρες και ακολουθούνται από χαμερπείς γλείφτες, όταν η ιδεολογική γλίτσα γίνεται βία και τρομοκρατία, τότε το έθνος πεθαίνει. Και αν αυτό το έθνος θέλει να πεθάνει, ας πεθάνει.
Όταν ο κυρίαρχος Τύπος γράφει ψέματα, όταν διαπλέκεται με εταιρείες και κόμματα, όταν οι δημοσιογράφοι ταυτίζονται με τα αφεντικά, όταν οι δημοσιογράφοι επιτρέπουν να τους ταυτίζουν με τα αφεντικά, όταν τα παίρνουν (από πέι ρολς, από ΜΚΟ, από ποικιλώνυμα γραφεία Τύπου, από πολιτικούς, από μυστικές υπηρεσίες), όταν η ιδεολογία είναι υπόθεση ιδιοτέλειας, τότε το έθνος δεν έχει φωνή. Κι όταν ο λαός δεν κάνει τίποτα για να έχει το έθνος φωνή, τότε το έθνος πεθαίνει. 

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο συντηρητισμός και ο φιλελευθερισμός σήμερα

Μαρτίου 22, 2019 Σχολιάστε

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

          Μετά την κατάρρευση του ολοκληρωτισμού  πιστεύτηκε πως ήρθε το τέλος της Ιστορίας. Η πλουραλιστική δημοκρατία επικράτησε και στις πρώην κομμουνιστικές χώρες και η ελεύθερη οικονομία επεβλήθη ακόμη και στις εναπομένουσες κομμουνιστικές χώρες. Ο κομμουνισμός πέθανε στην Ευρώπη. Η Αριστερά αναζητεί ιδεολογία που να συντηρεί και να δημιουργεί πολιτισμό και δεν βρίσκει. Σήμερα στην Ευρώπη και γενικά στις δυτικής αντίληψης δημοκρατίες αριστερή ή νεοαριστερή κυβέρνηση δεν υπάρχει, πλην της Ελλάδος.

          Στις αρχές του 21ου αιώνα στην Ευρώπη προκλήθηκαν για διαφόρους λόγους ηθικές, κοινωνικές, οικονομικές και ιδεολογικές ανακατατάξεις. Η επικράτηση των οικονομικών παραγόντων επί των πολιτικών ηγεσιών, η διάδοση της παγκοσμιοποίησης, η χωρίς πρόγραμμα διαχείριση της  αθρόας μετανάστευσης πληθυσμών και η επιβολή στις κυβερνήσεις απαιτήσεων ισχυρών λόμπις κοινωνικών μειοψηφιών προκαλούν ισχυρούς κραδασμούς στο δημοκρατικό οικοδόμημα της Ευρώπης. Στην κατάσταση αυτή επωάσθηκαν πολιτικά και ιδεολογικά  σχήματα, που ως όπλο παρεμβάσεων στην πολιτική ζωή έχουν τον λαϊκισμό. Τα σχήματα αυτά απλώνονται σε όλους τους χώρους, κυρίως όμως στην ακροδεξιά και στην αριστερά σε όλες τις μορφές της. Η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη συρρικνώνεται ως προς την εκλογική της δύναμη. Είναι αποτέλεσμα των λαθών της, όταν κυβερνούσε και της ελλείψεως ουσιαστικής πρότασης, που να την ξεχωρίζει από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις.

          Τα συντηρητικά και φιλελεύθερα Κόμματα πανευρωπαϊκά είναι τα πολυπληθέστερα. Ο φιλελεύθερος συντηρητισμός, αν δεν μένει στο φολκλόρ και δεν έχει κόμπλεξ έναντι της Αριστεράς και των νεοφιλελεύθερων ακροτήτων, είναι ουσιαστικά η μόνη ιδεολογία, που μπορεί να διατηρήσει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ο Ολιβιέ Νταρ, καθηγητής της Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και εξειδικευμένος στην Πολιτική Ιστορία του 20ού αιώνα, δίνει τον ορισμό του συντηρητισμού: « Διατηρεί αυτό που αξίζει και μεταρρυθμίζει αυτό που πρέπει».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η λεηλασία της χώρας μας.

Μαρτίου 22, 2019 1 Σχολιο

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου.

                Η πατρίδα μας διέρχεται μεγάλη δοκιμασία. Η προσκόλλησή μας σε κομματικούς σχηματισμούς δεν μας επιτρέπει να ερευνήσουμε σε βάθος πώς φθάσαμε στο σημερινό κατάντημα και ποια τα γενεσιουργά αίτιά του. Ακόμη πιστεύουμε σε μεγάλο βαθμό ότι κάποια κυβερνητική μεταβολή, δηλαδή η ανάρρηση άλλου σχηματισμού στην εξουσία, θα συμβάλει καθοριστικά στην έξοδο της χώρας από την κρίση. Αυτό οφείλεται στη διαλαλούμενη από όλους τους σχηματισμούς μεγάλη ιδεολογική διαφορά μεταξύ τους. Αν και υπάρχουν πληθώρα απτών αποδείξεων ότι στη μεταϊδεολογική εποχή είναι αστείο να ομιλούμε για ιδεολογικές διαφορές, ο δημαγωγικός λόγος είναι αρκούντως πειστικός, ώστε να συγκρατεί σημαντικό μέρος των πολιτών σε συγκεκριμένους σχηματισμούς. Βέβαια δεν σημαίνει ότι οι μετακινούμενοι είναι και οι πλέον ενημερωμένοι και σοβαροί πολίτες, όπως δεν είναι σοβαροί οι πολιτικοί, που με τις μετακινήσεις τους έχουν υποβιβάσει τον πολιτικό μας βίο στο επίπεδο του αντίστοιχου ποδοσφαιρικού.

                Οι κομματικές παρωπίδες δεν επιτρέπουν στους λαούς, και όχι μόνο στον ελληνικό, να συνειδητοποιήσουν ότι με τις εκλογές επιλέγουν αυτοί μεταξύ των προεπιλεγμένων από το διεθνές σύστημα εξουσίας, εντολοδόχους. Γι’ αυτό και αντιδρούν πλείστοι όσοι στην επισήμανση αυτή με πείσμα και ιδιαίτερη καύχηση τονίζοντας: Ο κυρίαρχος λαός αποφασίζει. Πέρα από το ότι το σύστημα νομής εξουσίας έχει πλείστες όσους μεθόδους καθοδήγησης των λαών, το πλέον σημαντικό είναι ότι δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα το ποιος από τους δύο προτεινόμενους, που συγκεντρώνουν τις μεγαλύτερες, πιθανότητες θα εκλεγεί τελικά. Πάντως κατά κανόνα φαίνεται ποιον το σύστημα προτιμά κάθε φορά.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Κουράγιο και αντίσταση μέχρις εσχάτων

Μαρτίου 22, 2019 Σχολιάστε
  • Στέλιος Παπαθεμελής

O τ. ΥπΕξ κ. Κοτζιάς αφήκε να διαφύγουν το έρκος των οδόντων του στους Δελφούς πολλά «άρρητ’ αθέμιτα ρήματα».  Εκτιμούμε ότι οι Πρέσπες σηματοδοτούν την αφετηρία και το μοντέλο επικίνδυνων γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή μας. Εκεί ο αναφερθείς διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο και, άσχετα από την τυπική έξοδό του από την κυβέρνηση, για τα διεθνή αφεντικά αποτελεί πάντοτε «χρυσή εφεδρεία».

Ασφαλώς και γνωρίζει πως κατά το δίκαιο της θάλασσας α) τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. β) η Άγκυρα αρνείται την πραγματικότητα αυτή και την αρμοδιότητα τού Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης να αποφανθεί επί της διαφοράς.
Ασχέτως πάντως της μη κύρωσης της σύμβασης του Δικαίου της θάλασσας απ’ την Τουρκία, η σύμβαση έχει ήδη εξ απόψεως διεθνούς δικαίου καταστεί δεσμευτική για τους πάντες.
Αυτά δεν μπορεί να μην τα γνωρίζει ο…τρισμέγιστος, ο οποίος προφανώς έχει επιλεγεί για άλλους κρίσιμους μελλοντικούς ρόλους.
Το πρεσπαίο κλίμα ανατροφοδοτείται ως μέγιστο παράδειγμα («αριστούργημα») προς αντιγραφήν. Ο όρος του επόμενου συρμού θα είναι «συνεκμετάλλευση»! Οψόμεθα ! Για να μην είμαστε «μοναρχοφάηδες» κατά Κοτζιάν ο οποίος λιθοβόλησε πάγιες ελληνικές θέσεις, π.χ. το Καστελόριζο. Αυτό καθώς και κάθε άλλο νησί μας έχει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.
Ο Κοτζιάς πρόθυμος είναι. Αφελής δεν είναι. Έχει επωμισθεί προφανώς κάποιον καίριο μελλοντικό ρόλο. Δεν είναι καθόλου απίθανο το Δ΄ Ράϊχ να προετοιμάζει ένα στυλ γερμανικής διακομματικής διακυβέρνησης και δοκιμάζει τα αυριανά στελέχη της.
Ο Λαός μας χρειάζεται κουράγιο και φυσικά αντίσταση μέχρις εσχάτων.
Τζέφρυ Πάϊατ, εκεί που δεν τον σπέρνεις εκεί φυτρώνει. Από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ορκισμένος πρεσπίτης, ο αμερικάνος δήλωσε:
«Η Θεσσαλονίκη θα αποκομίσει τα μεγαλύτερα οφέλη από τη συμφωνία των Πρεσπών και θα γίνει η πρωτεύουσα των Βαλκανίων και η Πύλη των δυτικών Βαλκανίων για τις παγκόσμιες αγορές» (!).
«Και με τους κόλακες και κλέφτες και απατεώνες η πατρίς κιντύνεψε και θα κιντυνέψει». Τα έλεγε ο Μακρυγιάννης και τα επιβεβαιώνει διαρκώς η πραγματικότητα. Τα είπε ο στρατηγός και τού Γάλλου περιηγητή που συστημένος από τον Κωλέττη, πρέσβη τότε (1843) στο Παρίσι, ζήτησε να τον επισκεφτεί. Ο Γάλλος βρήκε τον στρατηγό στον κήπο του σε άθλια κατάσταση και σχολίασε: «Δεν έλπιζα να βρω σε τοιαύτη κατάσταση έναν αγωνιστή της Ελλάδος». Αλλά έλαβε την δέουσα απάντηση:

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Είμαι και εγώ Μακεδόνας

Μαρτίου 22, 2019 Σχολιάστε

Είμαι και εγώ Μακεδόνας  - Media

ΣΤΑΘΗΣ

Όταν δεν θες να δεις, δεν βλέπεις. Δεν έβλεπε την άδεια αίθουσα μπροστά του ο κ.Παππάς. Καθότι στις δηλώσεις του κατόπιν μίλησε για «μεγαλοποίηση» των γεγονότων. Δεν αποκλείεται. Όσοι είδαμε στις οθόνες τη μισοάδεια αίθουσα, ίσως να σταθήκαμε μάρτυρες ενός φαινoμένου διαστολής του χώρου.
Ούτε την ηχώ της άδειας αίθουσας άκουγε ο κ. Παππάς, άκουγε μόνον όσα έλεγε. Κι ύστερα βιαστικά – βιαστικά τα μάζεψε, ακύρωσε κι επέστρεψε στην Αθήνα.
Υποτίμησε την «υπόθεση Σκοπιανό» ο ΣΥΡΙΖΑ.
Όπως υποτίμησαν την αντίδραση – αντίσταση στο Σχέδιο Ανάν τότε, οι Κατασκευαστές της Συμφωνίας των Πρεσπών τώρα. Τώρα οι μαριονέτες των Κατασκευαστών επιμένουν ότι η οικονομική δραστηριότητα, οι οικονομικές σχέσεις θα «λύσουν» τα προβλήματα (που η Συμφωνία αναπαράγει). Το ίδιο πίστευε και ο Βασιλείου, πρόεδρος της Κύπρου, ότι θα συνέβαινε με τους Τουρκοκύπριους.
Ακόμα περισσότερο, σήμερα ορισμένοι ελαφρόμυαλοι πιστεύουν ότι το τετελεσμένο της Συμφωνίας θα επιφέρει το τετέλεσται της υπόθεσης, ότι θα χαμηλώσουν οι τόνοι, ότι σιγά – σιγά η αγωνία πολλών Ελλήνων θα περάσει στη λήθη. Καλά κρασιά Κίνας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε για τον ίδιο μια Νέμεσιν που τον σαρώνει στη Βόρεια Ελλάδα (και που αν δεν τον σαρώνει και στη Νότια, θα πρόκειται για ένα ιστορικό παράδοξο) – ή για ένα σύμπτωμα της εποχής μας που θα μπορούσε να συνοψισθεί σε μια φράση: «άσε είναι μακριά η φωτιά, καίει το άλλο χωριό, πιάσε μια μπύρα». Τη φράση αυτή είχα ακούσει, όταν υπηρετούσα στρατιώτης στην Αεροπορία και η μονάδα μας συμμετείχε στην προσπάθεια να αντιμετωπισθεί μια μεγάλη φωτιά στη Μεσσηνία.
Την επόμενη μέρα το χωριό του μαλάκα που απολάμβανε τη φωτιά που έκαιγε τους «άλλους» πίνοντας μπύρες, κάηκε.
Ανο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι η Νέμεσίς του τού την έχει στήσει μόνον στις κλεισούρες και τις πεδιάδες της Μακεδονίας, πλανάται πλάνην Ανάν. Δεν είναι λιγότερο Μακεδόνες οι Καλαματιανοί, οι Αθηναίοι ή οι Κρητικοί. Όλοι είμαστε Μακεδόνες.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: