Αρχείο

Archive for Μαΐου 1, 2019

Πρωτομαγιά: Είναι η «αποβλάκωση» η ρίζα του κακού;

Μαΐου 1, 2019 Σχολιάστε

Κάθε χρόνο τα ίδια ανιαρά και πληκτικά πρωτομαγιάτικα σώου από τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς απατεώνες: Τους εμπόρους και σφετεριστές των εργατικών αγώνων… 
Γι αυτό και ο λαός δεν ακολουθεί πλέον… 
Δεν ανέχεται τον εμπαιγμό του… 
Ιδιαίτερα δεν ανέχεται και του προκαλεί αλλεργία το «αριστερό» κυβερνητικό ΨΕΥΔΟΣ…
 
Οργίζεται και αηδιάζει με την απροκάλυπτη κοροϊδία των «αριστερών» υπαλλήλων του 4ου Ράιχ…

Μια ΟΡΓΗ και ΑΗΔΙΑ που δεν έχει βρει, ΑΚΟΜΑ, πολιτική διέξοδο, διότι το σύνολο, σχεδόν, της παραδοσιακής αριστεράς έχει υποταχτεί στη «νομιμότητα» του 4ου Ράιχ, δίνοντας το άλλοθι στη νέα αποικιοκρατία και αναπαράγοντας τα νέα ιδεολογήματα της Παγκοσμιοποίησης… 

Ο φίλος Στάθης στο σημερινό του άρθρο («Σκέψεις υπό σκέψη»), εμμέσως πλην σαφώς, επιμερίζει τις ευθύνες με τη λογική των «ίσων αποστάσεων», φορτώνοντας τις περισσότερες στον ελληνικό λαό. 

Δηλαδή, για άλλη μια φορά, φταίει ο καπιταλισμός και οι αποκτηνωμένες λαϊκές μάζες και ΟΧΙ η ΠΡΟΔΟΣΙΑ και ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ της Αριστεράς, η ΑΠΟΥΣΙΑ μιας επαναστατικής ΗΓΕΣΙΑΣ…

Μιας ηγεσίας που θα μετατρέψει τη λαϊκή ΟΡΓΗ και ΑΗΔΙΑ (αυτά υπάρχουν και αποτελούν ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ δεδομένα) σε ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και ΔΡΑΣΗ… 

Η παθητικότητα, η αδράνεια και η αποβλάκωση των λαών γίνεται δυνατή μόνο ΤΟΤΕ που η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ της λαϊκής ΟΡΓΗΣ δεν βρίσκει πολιτική έκφραση αγωνιστική, μόνο ΤΟΤΕ που δεν υπάρχει το αγωνιστικό πολιτικό ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, μόνο τότε που η ΑΡΙΣΤΕΡΑ έχει γίνει «αριστερά», δηλαδή κυματοθραύστης της λαϊκής οργής, δόλιος υπηρέτης του ταξικού εχθρού: Όπως σήμερα… 

Όταν δολοφονείς έναν λαό και δεν εξεγείρεται,
 αλλά αντίθετα «αποβλακώνεται», όταν η ΟΡΓΗ του συσσωρεύεται και συμπιέζεται, αλλά αντί να εκραγεί μετατρέπεται σε παθητικότητα και γίνεται αυτοκαταστροφική, όλα αυτά σημαίνουν τούτο: ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ανυπαρξία Αριστεράς, μετατροπή της παραδοσιακής αριστεράς σε προδοτικό δεκανίκι του καθεστώτος…

Διαβάστε περισσότερα…
Advertisements
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Καραγιαννίδης και ο Κόκκινος Φασισμός ως πολιτική επιλογή

Μαΐου 1, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Δράμα κ. Χρήστος Καραγιαννίδης, στις 17 Απριλίου έκανε μία ανάρτηση στο προσωπικό προφίλ του στο Facebook με την οποία αναφέρθηκε και σε εμένα προσωπικά.

Την επόμενη ημέρα ένας φίλος μου με ενημέρωσε για την ύπαρξη της πιό πάνω ανάρτησης, οπότε έκρινα σωστό να την σχολιάσω. Έγραψα λοιπόν στον τοίχο του Facebook του κ. Καραγιαννίδη και διατύπωσα τη γνώμη μου για αυτά που έλεγε στην ανάρτησή του. Στη συνέχεια αναφέρθηκα στην εκδήλωση που επρόκειτο να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στη Δράμα στις 20 Απριλίου. Συγκεκριμένα έγραψα προς τον κ. Καραγιαννίδη:

«Α… και κάτι τελευταίο. Εγώ σας κάλεσα στην ΑΝΟΙΧΤΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ συνάντηση των Μακεδόνων Δραμινών. Εσείς θα με αφήσετε να συμμετάσχω στη δική σας ΑΝΟΙΧΤΗ συνάντηση το ερχόμενο Σάββατο 20/4 στη Δράμα; ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΑΣ; ΘΑ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΟΥΜΕ;».

Ο κ. Καραγιαννίδης μου απάντησε:

«Τέλος για δημοκρατία μη μιλάτε απέχετε πολύ από αυτήν. Παρά ταύτα φυσικά και μπορείτε να έρθετε στην εκδήλωση. Ξέρετε οι χώροι που συχνάζετε έχουν face control όχι οι δικοί μας».

Τελικά τι λέτε να έγινε στις 20 Απριλίου; Μας επέτρεψαν οι «δημοκράτες» του ΣΥΡΙΖΑ να παρευρεθούμε στην εκδήλωσή τους;

Όχι απλώς ΔΕΝ επιτράπηκε η είσοδος σε ΚΑΝΕΝΑΝ μας, αλλά η περιοχή γύρω από το κτίριο που έλαβε χώρα η εκδήλωση αποκλείστηκε από περίπου 200 αστυνομικούς. Μεταξύ αυτών των αστυνομικών υπήρχαν και 3 διμοιρίες ΜΑΤ με τις κλούβες τους οι οποίες στήθηκαν έτσι ώστε να μην επιτραπεί η διέλευση των πολιτών (εδώ).

Οι ομιλητές αυτής της εκδήλωσης (Παπαδημούλης, Μουζάλας, Καλπάκης) αλλά και οι παρατρεχάμενοί τους (Καραγιαννίδης και ΣΙΑ) έφτασαν στον χώρο της εκδήλωσης συνοδευόμενοι από αυτοκίνητα της Αστυνομίας και της Ασφάλειας, λες και επρόκειτο για αρχηγούς κρατών επιπέδου Αμερικής ή Ρωσίας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η μετεξέλιξη της οικονομοκεντρικής Ε.Ο.Κ. στην ανολοκλήρωτη Ευρωπαϊκή Ένωση

Μαΐου 1, 2019 Σχολιάστε

Του Θεμιστοκλή Ξανθόπουλου από την ιστοσελίδα

 Ενδογενής Παραγωγική Ανασυγκρότηση

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.) θεσμοθετήθηκε και συγκροτήθηκε το 1957 με τη συνθήκη της Ρώμης. Ήταν το δεύτερο βήμα έξι δυτικών χωρών της διχασμένης τότε σε δύο αντίπαλα κοινωνικοοικονομικά και πολιτικά στρατόπεδα Ευρώπης (Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και Δυτική Γερμανία) προς την οικονομική ενοποίηση μέσω της δομικής και λειτουργικής αναβάθμισης ενός πρώτου βήματος, της ιδρυθείσας το 1951 Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (Ε.Κ.Α.Χ.). Ακολούθησε το 1973 η ένταξη στην Ε.Ο.Κ. της Βρετανίας, της Δανίας και της Ιρλανδίας, όταν επί προεδρίας Πομπιντού αποσύρθηκε το γαλλικό «βέτο» του προκατόχου του Ντε Γκωλ. Σηματοδοτήθηκε τότε η σταδιακή εγκατάλειψη της κεϋνσιανής μεταπολεμικής οικονομικής πολιτικής, ιδίως μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας της Βρετανίας από την Θάτσερ το 1979. Μέχρι το 1986, η Ε.Ο.Κ. είχε διευρυνθεί με τρία νέα κράτη-μέλη, την Ελλάδα (1η Ιανουαρίου 1981), την Ισπανία και την Πορτογαλία (1986).Το τρίτο βήμα της οικονομικής ενοποίησης υλοποιήθηκε το 1987, με την υπογραφή της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης (Ε.Ε.Π.) που χαρακτηρίζεται από μείζονα στροφή της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής προς τον νεοφιλελευθερισμό. Η θεωρία αυτή της οικονομικής σχολής του Σικάγου είχε ενισχυθεί κατά τη δεκαετία του ’70 από την παλιννόστηση των μονεταριστών του μεσοπολέμου. Διείσδυσε στα οικονομικά κέντρα εξουσίας της Ε.Ο.Κ. μέσω Βρετανίας μετά το 1979, άρχισε να εφαρμόζεται επίσημα το 1987 με την υπογραφή της Ε.Ε.Π., κυριάρχησε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 μετά την κατάρρευση του αντίπαλου κοινωνικοοικονομικού συστήματος στην ανατολική Ευρώπη[1].Η θετική εξέλιξη της ελεύθερης διακίνησης πολιτών, κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών μεταξύ των δώδεκα – τότε – χωρών της Ε.Ο.Κ. με πληθυσμό τριακοσίων πενήντα εκατομμυρίων, είχε στην πράξη ορισμένες πρώτες σοβαρές αρνητικές παρενέργειες στο παραγωγικό δυναμικό και τη δημοσιονομική ισορροπία και πειθαρχία ορισμένων χωρών του ευρωπαϊκού νότου. Οι ευθύνες βαρύνουν κυρίως τις κυβερνήσεις αυτών των χωρών. Αναδεικνύουν όμως και τη βολική ανευθυνότητα του άτυπου αλλά ισχυρού διευθυντηρίου της Ε.Ο.Κ., που συνέχιζε να επιτρέπει, εις όφελος των εξαγωγών των μελών του, την υπερχρέωση των αδύναμων χωρών που αγόραζαν αφειδώς βιομηχανικά κυρίως προϊόντα[2]. Οι κατευθυνόμενοι από το διευθυντήριο ελεγκτικοί μηχανισμοί αντιδρούσαν χλιαρά στη διάλυση κρίσιμων τομέων του ενδογενούς παραγωγικού ιστού των αδύναμων εταίρων της κοινότητας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: