Αρχείο

Archive for Μαΐου 23, 2019

Ο δημοπίθηκος

Μαΐου 23, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.

Δημήτρης Νατσιός
Δημήτρης Νατσιός

Η λέξη «δημοπίθηκος» είναι από την έξοχη κωμωδία του Αριστοφάνη «Βάτραχοι», η οποία γράφτηκε και διδάχτηκε τα τελευταία έτη του Πελοποννησιακού Πολέμου, εν μέσω παρακμής της ευκλεούς πόλεως των Αθηνών, η οποία κατάντησε έρμαιο ανίκανων και ανήθικων πολιτικών.  Ο στίχος -(1083-1085)- γράφει κατά λέξη: «Η πόλις ημών ανεμεστώθη δημοπιθήκων εξαπατώντων τον δήμον». Δηλαδή: «Η πόλη μας γέμισε εντελώς δημοπιθήκους, οι οποίοι εξαπατούν τον λαό». Η λέξη δημοπίθηκος, απαντάται μόνο στο συγκεκριμένο έργο του Αριστοφάνη-«άπαξ λεγόμενον», όπως λέγεται στην γλωσσολογία- και σημαίνει «ο με τας κολακείας του απατών τον όχλον, ο απατεών», κατά το έγκυρο λεξικό «Liddel-Scott», ο αγύρτης, κατά το λεξικό του «Δημητράκου».

Πριν ασχοληθούμε με τους…δημοπιθήκους, μια μικρή παρένθεση.  Στους «Βατράχους» ο Αριστοφάνης, με νοσταλγική διάθεση, συγκρίνει την ποίηση των παιδικών του χρόνων, την ποίηση της ακμής και της ανατάσεως προς το θείον και την εύνομο πολιτεία, με την εκπνέουσα ποίηση των χρόνων του.

Η Αθήνα πνέει τα λοίσθια και ο λαός αναθυμάται τα δοξασμένα χρόνια. («Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό», κατά την μεγαλοφυή διατύπωση του Σεφέρη).  Τόσο πολύ θαύμασαν οι Αθηναίοι το έργο, ώστε το «δίδαξε» δύο φορές.  Και ας προσεχθεί το ρήμα «δίδαξεν». Στο ίδιο έργο του «Βάτραχοι», ο Αριστοφάνης, ρητώς μας βεβαιώνει ότι ο ποιητής είναι ο παιδαγωγός των ωρίμων, όπως ο δάσκαλος των μικρών παιδιών: «τοις μεν γαρ παιδαρίοισιν εστί διδάσκαλος όστις φράζει, τοίσιν δ’ ηβώσι ποιηταί». (στιχ. 1054).  Για τον αρχαίο Έλληνα ήταν κάτι το αδιανόητο, έργο τέχνης χωρίς μορφωτικό-παιδαγωγικό περιεχόμενο. Ο ποιητής, ο αρχιτέκτονας, ο ζωγράφος, ο μουσικός, ο φιλόσοφος και ο πολιτικός εθεωρούντο και έπρεπε να είναι οι παιδαγωγοί και δάσκαλοι του λαού τους.  Το θέατρο ιδίως το σχολείο του λαού. Στις επιγραφές «χορηγικών τριπόδων» διαβάζουμε: «Σοφοκλής εδίδασκεν»,  «Αισχύλος ή Ευριπίδης εδίδασκεν».  Όσο η Αθήνα τηρούσε το ιδεώδες της παιδαγωγούσας πολιτικής κοινότητας («πόλις») ανθούσε και κατέλειπε «χρυσούς αιώνες».  Όταν «ανεμεστώθη δημοπιθήκων», έσβησε. Στα περικαλλή μάρμαρά της κούρνιαζαν κουκουβάγιες, θρηνώντας για τα περασμένα μεγαλεία…

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Οψόμεθα… (Εξαιρετικό!)

Μαΐου 23, 2019 Σχολιάστε

Στάθης

Οψόμεθα… - Media

Δεδομένο 1: Όταν οΤσίπρας δεν λέει ψέματα λέει το αντίθετο από εκείνο που κάνει. Για παράδειγμα η πιο αναξιοπρεπής πράξη των τελευταίων δεκαετιών ήταν η φόρα παρτίδα και απολύτως ξετσίπωτη απόπειρα εξαγοράς συνειδήσεων με τη λεγόμενη 13η σύνταξη. Αυτό ο Τσίπρας το ονόμασε ωδή στην «αξιοπρέπεια των συνταξιούχων»!!
     Συνειδήσεις
που εξαγοράζονται υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Ο πέλεκυς όμως είναι πιο βαρύς για τον εκμαυλιστή, για εκείνον που τις εξαγοράζει, για εκείνον που παίζει με τον πόνο των «πολλών». Που μάλιστα ο ίδιος έχει προκαλέσει.
     Δεδομένο 2. Ο «ψυκτιΚούλης» (κατά το προσφυές του διαδικτύου) κάνει ό,τι μπορεί για να μειώσει τη διαφορά του απ’ τις επιδόσεις της κυρίας Μεγαλοοικονόμου. Αξιοπερίεργο! Ήδη τα καπετανάτα (το σύνολο των οποίων αποτελεί τη Ν.Δ.) αλληλοσφάζονται για αλληλοκατηγορούνται για την επιβράδυνση του κεντροδεξιού βηματισμού.
     Κάθε μέρα αναρωτιόμαστε τι «γκάφα» θα κάνει σήμερα ο Κούλης για να δώσει φιλί ζωής στον Τσίπρα. Περίεργον! Να πρόκειται περί αγνής περίπτωσης βλακείας ή οι Αμερικανοί δεν έχουν εγκαταλείψει ακόμα τον πρωθυπουργό και κάνουν τον Κούλη κράτει; Πάντως τα κουλά του Κούλη είναι ανεκδιήγητα και προοιωνίζονται διακυβέρνηση τύπου Τσίπρα.
     Παρά ταύτα, πολλοί συμπολίτες μας επιμένουν να προβληματίζονται ποιόν καλύτερο χειρότερο να διαλέξουν. Αυτή άλλωστε είναι και η ουσία του δικομματισμού: να σε ξεσκίζει η κυρίαΜέρκελ ή η κυρία Μέρκελ;

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Έχει νόημα σήμερα ο πατριωτισμός των Ελλήνων;

Μαΐου 23, 2019 Σχολιάστε

Έχει οποιοδήποτε νόημα ο πατριωτισμός στην εποχή μας; Ή μήπως αποτελεί κάτι ιστορικά ξεπερασμένο, μια απλή «ιδεολογία» δεμένη με το παρελθόν, ιδιαίτερα σε μία εποχή όπου η ιστορία έχει καταστεί κυριολεκτικά παγκόσμια; Πολλές φορές, όσοι ιδιαίτερα προερχόμαστε από την αριστερά και έχουμε αναφορές σε μια ιδεολογία οικουμενικών και πλανητικών διαστάσεων, έχουμε αναρωτηθεί μήπως έχουμε πάρει λάθος δρόμο. Μήπως τελικώς έχουν δίκιο οι εθνομηδενιστές που διακηρύσσουν την ιστορική υπέρβαση της εποχής των εθνών και την μετάβαση σε μια εποχή υπερεθνικών ή μάλλον μεταεθνικών ενοτήτων;

Είναι προφανές, βέβαια, πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη ιστορική καμπή, πλανητικών διαστάσεων, που δεν αφορά μόνο τους Έλληνες και τον ελληνισμό αλλά το ίδιο το ανθρώπινο είδος, που βρίσκεται στο σταυροδρόμι ακόμα και της αυθυπέρβασής του μέσα από την παραγωγή ενός νέου είδους, του αποκαλούμενου μετανθρώπου. Όλα τα έθνη βρίσκονται λοιπόν μπροστά στην απειλή της βύθισής τους στη χοάνη μιας παγκοσμιοποίησης που δεν είναι μόνο οικονομική ή πολιτισμική αλλά πρωτίστως τεχνολογική.

Προσωπικά, λοιπόν, επειδή δεν αντλώ τον εθνισμό μου από μια αποκλειστική προσκόλληση στο ιστορικό παρελθόν του έθνους μας, θέτω πολύ συχνά στον εαυτό μου τα σχετικά ερωτήματα. Και κάθε φορά καταλήγω στην ίδια απάντηση, grosso modo: Τουλάχιστον κατά τη διάρκεια του τρέχοντος αιώνα, συνεχίζεται και θα συνεχιστεί η πορεία των εθνών, και μάλιστα οξύνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ τους, για να καταλάβουν μια καλύτερη θέση σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Και εμείς οι Έλληνες κινδυνεύουμε μέχρι το τέλος του αιώνα με ιστορική έκλειψη.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας

Μαΐου 23, 2019 Σχολιάστε


του Βασιλείου Χρ. Μπούτου*

       Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, γνωρίσαμε διεθνώς απεχθείς και απάνθρωπες δικτατορίες, τόσο “αριστερού” όσο και “δεξιού” τύπου. Κοινό χαρακτηριστικό αμφοτέρων, η αυτοανακήρυξή τους σε φορείς της μιας, αποκλειστικής και αδιαμφισβήτητης πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής αλήθειας όσο και, συχνά, η αυτοπροβολή τους ως μοχλών εκπλήρωσης ενός αντιστοίχου ιστορικού πεπρωμένου, περιβεβλημένων την αχλύ ενός  μυστικιστικής -ή και σχεδόν μεταφυσικής- αναφοράς μεγαλείου. Εργαλείο δε αυτοδικαίωσής τους, η -με κάθε μέσο προπαγάνδας- συστηματική εμπέδωση της βεβαιότητας περί της εκ μέρους τους σύλληψης και κραταιάς κατοχής του όλου, του απολύτου, επί τη βάσει ενός συγκεκριμένου όσο και λεπτομερούς πλέγματος ιδεών, αξιών, προταγμάτων και προτύπων που κατέτειναν στον ακριβή προσδιορισμό μίας συγκεκριμένης κοσμοαντίληψης κατά τρόπο θετικό (ήτοι ουχί απο-θετικό) όσο και αναμφίβολα, από αξιολογικής απόψεως, απολύτως αρνητικό, ήτοι σε βαθμό κατά της ανθρωπότητας εγκληματικό.

       Σήμερα πάλι, διεθνώς και δη στο πλαίσιο του δυτικού κόσμου, βιώνουμε την εμπειρία ενός νέου τύπου δικτατορίας, της δικτατορίας του «μεσαίου χώρου», της δικτατορίας της πολιτικής ορθότητας. Καινοφανές χαρακτηριστικό αυτής και βασικό σημείο ιδεολογικής διαφοροποίησής της έναντι των ως άνω ιστορικών προγόνων της η -με κάθε μέσο προπαγάνδας- συστηματική εμπέδωση της βεβαιότητας, ότι ουδέν απόλυτο υπάρχει ή και δύναται να υπάρχει, ότι το αληθές ουδόλως αναφέρεται σε ένα αντικειμενικό, αιώνιο και αναλλοίωτο μέγεθος, ότι, ως εκ τούτου, η διαδρομή του ανθρώπου σε αυτόν τον κόσμο ουδεμία σχέση έχει με τον αγώνα και την πάλη για την ψηλάφησή του, ότι ουδεμία αλήθεια αναμένει την αποκάλυψή της, ότι, κατά συνέπειαν, τα πάντα είναι σχετικά. Ως εκ τούτου, κατ’ αυτήν, ένα μόνον είναι απόλυτο (!), οριστικό, βέβαιο και αδιαμφισβήτητο: η σχετικοποίηση των πάντων, δηλαδή η απολυτοποίηση του τίποτα ή, άλλως, το μηδέν ως αρχή και τέλος ή, μάλλον, το μηδέν ως το άπαν, άρα δε ούτε καν ως αρχή ή ως τέλος. Άλλωστε, τί θα πει αρχή και, ιδίως, τέλος; Κατά τις εν λόγω κυρίαρχες σήμερα πολιτικά και επικοινωνιακά αντιλήψεις, δεν υπάρχει προορισμός, δεν υπάρχει σκοπός, ήτοι τέλος για την ανθρώπινη ύπαρξη, εξ ου και προβάλλει όχι απλώς αδιάφορη αλλά και απολύτως αδιανόητη η προοπτική ή πιθανότητα «τελείωσης».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: