Αρχείο

Archive for 6 Σεπτεμβρίου, 2019

Η Ιταλία μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης

6 Σεπτεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Ο Ιταλός πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλα κάνει αυτές τις ημέρες το παν για να αποτρέψει νέα προσφυγή στις κάλπες. Όχι μόνο γιατί η προηγούμενη έγινε πέρυσι, αλλά και για λόγους οικονομικούς. Στον ορίζοντα διακρίνεται κάποια ελπίδα επιτυχίας. Όλοι οι παρατηρητές συμφωνούν πάντως ότι σε περίπτωση πρόωρων εκλογών ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2020 δεν μπορεί να εγκριθεί από την παρούσα βουλή. Κι αυτό θα είχε μοιραίες επιπτώσεις στην Ιταλία. Η λέξη-κλειδί είναι εδώ και καιρό ο φόρος προστιθέμενης αξίας.

ΦΠΑ στα 25%;

Ήδη από χρόνια υπάρχει νόμος, που ορίζει ότι ο ΦΠΑ θα πρέπει να αυξάνεται υποχρεωτικά από χρόνο σε χρόνο σταδιακά, για να περιοριστεί το γιγαντιαίο δημοσιονομικό χρέος και να κλείσει κάπως η χρόνια τρύπα στον προϋπολογισμό. Το δημόσιο έλλειμμα αγγίζει σήμερα το 133% της ετήσιας οικονομικής απόδοσης της χώρας. Η αύξηση του ΦΠΑ γίνεται αυτόματα – αυτό προέβλεπαν οι προϋπολογισμοί των προηγούμενων χρόνων – για να μην οδηγηθεί η Ιταλία στη λήψη μέτρων λιτότητας που θα οδηγούσαν στο ίδιο αποτέλεσμα. Αλλά χωρίς ψηφισμένο προϋπολογισμό ο ΦΠΑ θα πρέπει να αυξηθεί του χρόνου από το 22% στο 25%. Με την αύξηση αυτή, όπως υπολογίζει η Corriere della Sera, ένα ζευγάρι με δύο παιδιά θα είχε απώλεια εισοδήματος 756 ευρώ το χρόνο. Σύμφωνα με υπολογισμούς οικονομολόγων η αύξηση του ΦΠΑ θα επιβάρυνε τους χαμηλόμισθους και θα είχε άμεσες συνέπειες στην κατανάλωση. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήδη η ιταλική οικονομία βρίσκεται ενώπιον του φάσματος ύφεσης. Κατά το δεύτερο τρίμηνο η ιταλική στατιστική υπηρεσία καταγράφει μηδενική ανάπτυξη. Από την πλευρά της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις τελευταίες προβλέψεις της υπολογίζει ότι η ανάπτυξη στην Ιταλία θα κινηθεί φέτος οριακά στο 0,1%, και μόνο του χρόνου αναμένεται να φτάσει στο 0,7%. Βέβαια οι προβλέψεις αυτές προϋπέθεταν τις μέχρι τώρα σταθερές πολιτικές συνθήκες. Όπως και παλαιότερα υπό την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι που εισήγαγε και νομοθέτησε τη δεσμευτική αύξηση του ΦΠΑ, έτσι κι αυτήν τη φορά πρόκειται για υποχρεωτική οδηγία της Κομισιόν που σεβάστηκαν κατά κανόνα όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις. Αλλά ο ισχυρός άνδρας της άκρας δεξιάς, ο πρόεδρος της Λέγκας Ματέο Σαλβίνι αδιαφορεί για τις Βρυξέλλες και έχει εξαγγείλει ήδη πρόγραμμα δημοσίων δαπανών ύψους 50 δις ευρώ σε περίπτωση που αναλάβει πρωθυπουργός, χωρίς μάλιστα να αυξήσει τον ΦΠΑ.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Θα συνεχίσει να υπάρχει η Κύπρος;

6 Σεπτεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Του Xρήστο Αλεξάνδρου*

Μερικοί πολιτικοί και πολιτικολογούντες, οι οποίοι υποστηρίζουν την προοπτική λύσης όπως αυτή έχει φτάσει να προδιαγραφεί μέχρι τώρα,  μέχρι δηλαδή και το Κράν Μοντάνα, συχνά μας υποβάλλουν (ή μας απειλούν; ) ότι:  «αν δεν λυθεί το κυπριακό  τα παιδιά μας,  ή αν όχι τα παιδιά μας σίγουρα τα εγγόνια μας, δεν θα  μπορέσουν να ζήσουν σ’ αυτό το τόπο». Με αυτό υπονοούν ότι με την μη λύση στη βάση του πλαισίου  του Κραν Μοντάνα, χειρότερη από αυτή του Σχ. Ανάν, η ελεύθερη Κύπρος σταδιακά όσο και γρήγορα θα ελέγχεται με κάποιο τρόπο  από τους Τούρκους.

Εντούτοις αποφεύγουν να μας εξηγήσουν με ποιο ακριβώς τρόπο θα προκύψει, και μάλιστα σύντομα, το αναπόδραστο τέλος μας. Θα είναι με μια νέα εισβολή της Τουρκίας και  κατάληψη και της ελεύθερης Κύπρου; Ή θα γίνει  «ειρηνικά», με την είσοδο μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων Τούρκων και Τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές, με αποτέλεσμα  όλη η Κύπρος de facto να τουρκοποιηθεί. Για να ακολουθήσει στην συνέχεια και η τυπική κατοχύρωση της ως τουρκική;

Η άποψη όμως περί του αναπόδραστου τέλους είναι περισσότερο παράγωγο στράτευσης παρά ορθολογικής αποτίμησης των πραγμάτων, και ως εκ τούτου  «μονοσήμαντη», όπως κάθε στρατευμένος τρόπος σκέψης. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι αυτοί που την εκφέρουν, δεν εκφράζουν καμία ανησυχία για τα  πιθανά προβλήματα και αδιέξοδα που μπορεί  να προκύψουν από  «τη» λύση. Προβλήματα και αδιέξοδα τα οποία ενδεχομένως θα αποβούν μοιραία για την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού, για να φτάσουμε έτσι από ένα άλλο δρόμο, ασφαλέστερα και γρηγορότερα στην τουρκοποίηση. Για αυτό και δεν τους πέρασε ποτέ από  το μυαλό να προτείνουν ασφαλιστικές δικλίδες διαφυγής από το «νέο συνεταιρισμό» σε περίπτωση που αυτός εξελιχθεί σε θηλιά στο λαιμό μας. Για παράδειγμα σε εύλογο χρονικό διάστημα, σε 4 ή 5 έτη, η συμφωνία να περάσει ξανά από δημοψήφισμα για επανέγκριση της ή απόσχιση και τη δημιουργία δύο κρατών, ως έσχατη επιλογή.

Η  πεποίθηση ότι ο κυπριακός Ελληνισμός θα φτάσει στο τέλος του χωρίς «τη» λύση, αντανακλά μια  ευρύτερη πολιτική αντίληψη:  ότι δεν θα αλλάξουμε πολιτική και στρατηγική για παντοειδή υπεράσπιση της ύπαρξη μας. Προοπτική την οποία  αντιστρατεύονταν και την υπονόμευαν όταν προτασσόταν ως αναγκαιότητα, αυτοί ακριβώς που  εσχάτως βλέπουν το τέλος.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: