Αρχείο

Archive for 19 Σεπτεμβρίου, 2019

Να σκοτώσουμε τον γραικύλο μέσα μας

19 Σεπτεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη φ. 154

Έχει οποιοδήποτε νόημα ο πατριωτισμός στην εποχή μας; Ή μήπως αποτελεί κάτι ιστορικά ξεπερασμένο, μια απλή «ιδεολογία» δεμένη με το παρελθόν, σε μία εποχή όπου η ιστορία έχει καταστεί κυριολεκτικά παγκόσμια; Μήπως έχουν δίκιο οι εθνομηδενιστές που διακηρύσσουν την ιστορική υπέρβαση της εποχής των εθνών και τη μετάβαση σε μια εποχή υπερεθνικών, ή μάλλον μεταεθνικών ενοτήτων;
Είναι προφανές πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική καμπή, πλανητικών διαστάσεων, και όλα τα έθνη βρίσκονται έναντι της απειλής της βύθισής τους στη χοάνη της παγκοσμιοποίησης, γι’ αυτό και εν τέλει οξύνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ τους, για να καταλάβουν μια καλύτερη θέση σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Και όπως υπογράμμιζε ο Παναγιώτης Κονδύλης, δεν αναφερόμαστε στην υποθετική στιγμή που «θα καταρρεύσουν ταυτόχρονα όλες οι εθνικές ταυτότητες, αλλά στο γεγονός ότι κάποιοι ξένοι εισβολείς θα περάσουν… τα δικά μας σύνορα». «Η σημερινή Ελλάδα κινδυνεύει με ιστορική εξαφάνιση πολύ πριν από τα υπόλοιπα έθνη.
Η υπέρβαση της παρακμής έχει ως προϋπόθεση ακριβώς την «ήττα του Νεοέλληνα από τον Έλληνα», τον οποίο εξακολουθούμε να φέρουμε ακόμα μέσα μας, έστω εν σπέρματι.
Ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, κυριάρχησε ο ανθρωπολογικός τύπος του ελισσόμενου ανάμεσα στις εξουσίες, χωρίς στέρεη πολιτιστική παράδοση, ανθρώπου. Οι μαυραγορίτες μεταβλήθηκαν στη νέα άρχουσα τάξη, ενώ στην πολιτική κυριάρχησαν οι θεραπαινίδες των μεγάλων δυνάμεων και των πρεσβειών, ακόμα και στην κομμουνιστική Αριστερά. Και αυτή η πορεία στην παρακμή συνεχίζεται χωρίς σταματημό. Έτσι ολοκληρώθηκε η μετάλλαξη του Νεοέλληνα σε γραικύλο, που αδιαφορεί για την πολιτιστική του κληρονομιά, καταστρέφει το φυσικό και δομημένο περιβάλλον και μαϊμουδίζει κραυγαλέα όλα τα ξένα πρότυπα και μόδες.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Νοημοσύνη και πολιτική ορολογία

19 Σεπτεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 11 Σεπτεμβρίου 2019.

Ας αποπειραθώ να δώσω έναν ορισμό της νοημοσύνης: νοημοσύνη είναι η ικανότητα και η διάθεση ενός ανθρώπου να εναλλάσσει διαρκώς την οπτική γωνία με την οποία βλέπει τα πράγματα. Ασφαλώς είναι κοπιώδες να παρατούμε τη νοητή μας θέση και μάλιστα με μεγάλη συχνότητα. Μπορεί ο σκεπτικιστής αναγνώστης να κάμψει, ως ένα βαθμό, τις αντιρρήσεις του στον ωμό ή δύστροπο αυτό ορισμό, αν χρησιμοποιήσει τον ίδιο τον ορισμό και τον δει από την ανάποδη. Βλακεία δεν ονομάζουμε την εμμονή σε μία συγκεκριμένη και ακλόνητη οπτική γωνία, ανεξάρτητα από τα δεδομένα που παρουσιάζονται; (Βλέπε και Εστία 16.11.2016 «Ηλιθιότητα και Trump»  και Εστία 14.12.2016 «Ιδεολογικές ασυνέπειες»).

Όσο δεν γίνεται η εναλλαγή αυτή από τον ίδιο τον άνθρωπο, τόσο αποκαλύπτει τον τρόπο που σκέφτεται ο ίδιος. Η προσέγγιση των πραγμάτων που κάνουμε, οι άξονες των συλλογισμών μας, ακόμη και η ορολογία που χρησιμοποιούμε, αντικατοπτρίζει περισσότερο τον εαυτό μας, παρά τα πράγματα που θέλουμε να περιγράψουμε. Για παράδειγμα, αν ό,τι συμβαίνει γύρω μας το αποδίδουμε σε ιδεολογίες, δείχνει ότι εμείς έχουμε μία συμπαγή δέσμη ιδεών στο μυαλό μας. Αν τα αποδίδουμε όλα σε χρηματισμό, δείχνει ότι εμείς σκεπτόμαστε με βάση το χρήμα.

Στην πολιτική αντιπαράθεση παρατηρείται μία ευκολία να ριφθούν απαξιωτικά κοσμητικά επίθετα δαιμονοποίησης, συχνά με ελαστικούς ορισμούς. Εφαρμόζοντας όσα είπα πιο πάνω, μία απάντηση θα ήταν η εξής.

Φασισμός είναι να πιστεύεις ότι όλοι γύρω σου είναι φασίστες.

Ακραίος είναι αυτός που πιστεύει ότι όλοι γύρω του είναι ακραίοι.

Λαϊκιστής είναι αυτός που θεωρεί όλους τους άλλους λαϊκιστές.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: