Αρχείο

Archive for Οκτώβριος 13, 2019

Επιτέλους !«Μια σφαλιάρα στην πολιτική ορθότητα» !

Οκτώβριος 13, 2019 Σχολιάστε

του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Η βράβευση του Αυστριακού συγγραφέα Πέτερ Χάντκε με το φετινό νόμπελ λογοτεχνίας (από κοινού με την Όλγκα Τοκάρτσουκ) αποτελεί, όπως αποφάνθηκε και η γερμανική εφημερίδα die Zeit, μια «θαρραλέα» γι’ αυτό και μη αναμενόμενη απόφαση, αλλά και μια ηχηρή σφαλιάρα στην πολιτική ορθότητα!
Ο λόγος δεν είναι η λογοτεχνική προσφορά του Χάντκε, η οποία δεν αμφισβητείται, αλλά η προ πολλών ετών «πολιτική» του συμπεριφορά που κάνει ακόμα και σήμερα όλο σχεδόν το διεθνές μέινστριμ και πολλές ενώσεις λογοτεχνών, όπως η αμερικανική PEN, να «ξιφουλκούν» εναντίον της βράβευσής του. Η αιτία ; Μέσα στην παγγερμανική αντισερβική υστερία στη δεκαετία του ΄90, ο Χάντκε ήταν ο μόνος γερμανόφωνος διανοούμενος που στήριξε τόσο ξεκάθαρα τον «σφαγέα» Μιλόσεβιτς, κατήγγειλε απερίφραστα τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς, έγραψε βιβλία («Δικαίωση για τη Σερβία») κι επισκέπτονταν συχνά την δοκιμαζόμενη Σερβία. Και το «χειρότερο» απ’ όλα, το 2006 εκφώνησε τον εξόδιο λόγο στη κηδεία του Μιλόσεβιτς.
Αυτό, το αυτονόητο, που ξεχνούν όλοι οι πολυπληθείς επικριτές του Χάντκε (υπάρχουν και πολλοί υποστηριχτές του) είναι όμως ότι οι πολιτικές συμπεριφορές δεν κρίνουν βραβεία λογοτεχνίας. Γι’ αυτές υπάρχουν τα βραβεία ειρήνης. Και ασφαλώς για τους ίδιους θιασώτες της πολιτικής ορθότητας ακόμα πιο σκληρό χτύπημα πρέπει να θεωρηθεί η μη βράβευση με το νόμπελ ειρήνης της πολυδιαφημιζόμενης ακτιβίστριας γα το κλίμα Γκρέτα Τούνμπεργκ που το έχασε, όπως γράφει η γερμανική die Welt, από έναν άσημο «Αφρικανό ειρηνιστή».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Samuel Huntington, Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης

Οκτώβριος 13, 2019 Σχολιάστε

Tου Σπύρου Κουτρούλη από το ιστολόγιο koutroulis-spyros.blogspot.com

Στην νοτιανατολική Μεσόγειο η σύγκρουση για το φυσικό αέριο της κυπριακής ΑΟΖ διεξάγεται ανάμεσα από τη μια μεριά την Ελλάδα-Κύπρο-Ισραήλ-Αίγυπτο και από την άλλη μεριά την Τουρκία. Στη Συρία η ορθόδοξη Ρωσία και το Ιράν υποστηρίζουν τον Άσαντ εναντίον των φανατικών ισλαμιστών. Σε όλες αυτές τις αντιπαραθέσεις οι φίλοι και οι εχθροί δεν επιλέχθηκαν με πολιτιστικά αλλά γεωπολιτικά κριτήρια.
Συνεπώς το κριτήριο που ο Χάντιγκτον θεώρησε ότι μπορεί να ερμηνεύσει με τρόπο σχεδόν αποκλειστικό τις συγκρούσεις στο σημερινό κόσμο δεν επαληθεύεται ή τουλάχιστον δεν επαληθεύεται στην έκταση που αυτός πίστευε. Την Ελλάδα όπως και τις υπόλοιπες ορθόδοξες χώρες τις τοποθετεί από κοινού μαζί με το Ισλάμ (το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο αν αναλογιστούμε ότι από την εποχή του Α.Μαυροκορδάτου η γεωπολιτική ωθεί την Ελλάδα προς την Δύση παρά τις τριβές και τα προβλήματα που εμφανίζονται διαχρονικά, ενώ συγχρόνως στην επίθεση στην ορθόδοξη Σερβία οι Έλληνες τάχθηκαν με το μέρος της). Το συμπέρασμα του μετριάζεται αλλά δεν ανατρέπεται όταν συλλογίζεται την αρχαιοελληνική πλευρά του ελληνισμού. Στις αδυναμίες του θα προσθέταμε αυτή που επεσήμανε ο Π.Κονδύλης ότι όποιος επικαλείται την σύγκρουση των πολιτισμών οφείλει να αποδείξει ποια είναι τα στοιχεία που τους ωθούν σε σύγκρουση.
Όμως υπάρχουν ορισμένες θετικές πλευρές του που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Πρώτον συμπεραίνει ότι δεν υπάρχει ένας ενιαίος κόσμος και ούτε αυτός μπορεί να προκύψει από μια ενιαία αγορά. Δεύτερον ο εκσυγχρονισμός δεν συνεπάγεται εκδυτικισμό γι αυτό και οι επιμέρους ταυτότητες διατηρούν τον δυναμισμό τους. Τρίτον η επιρροή της Δύσης περνά παγκοσμίως σε παρακμή με αποτέλεσμα δυνάμεις όπως το ριζοσπαστικό ισλάμ να γίνονται πιο διεκδικητικές
Με μια φρασεολογία που θυμίζει τον Κ.Σμιτ (προφανώς στις ΗΠΑ είναι αρκετά γνωστός) επισημαίνει : «οι λαοί που αναζητούν ταυτότητα και ανακαλύπτουν εκ νέου τον εθνικό τους χαρακτήρα χρειάζονται εχθρούς, και η δυνητικά πιο επικίνδυνη εχθρότητα αναπτύσσεται κατά μήκος της «συνοριακής γραμμής» μεταξύ των μεγαλύτερων πολιτισμών του κόσμου»(σελ. 24).

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Πρόσφυγες: Χριστιανοί Ορθόδοξοι από την Αιθιοπία ή Σουνίτες από το Πακιστάν;

Οκτώβριος 13, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 8 Οκτωβρίου 2019. (με τον συντομότερο τίτλο «Προτιμότεροι οι Χριστιανοί πρόσφυγες»).

15 Σεπτεμβρίου 2019. Διαδήλωση Χριστιανών στην Αιθιοπία εναντίον των διώξεων που υφίστανται
15 Σεπτεμβρίου 2019. Διαδήλωση Χριστιανών στην Αιθιοπία εναντίον των διώξεων που υφίστανται

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε από το βήμα της Βουλής «υπερήφανος όταν βλέπει (την ελληνική κοινωνία να) μετατρέπεται σε πολυπολιτισμική σιγά σιγά». Στην προηγούμενη φράση του μετακύλησε την πρωτοβουλία των κινήσεων από το κράτος στους μετανάστες. Δεν είπε ούτε «πόσους χρειαζόμαστε», ούτε καν «πόσους αντέχουμε». Μίλησε για «όσους επιλέξουν να κάνουν τη χώρα μας δεύτερη πατρίδα τους». Ανεξάρτητα από αριθμό και κριτήρια.

Ένα τέτοιο άλμα επιτρέπεται ίσως σε μαθητικές εκθέσεις ιδεών, οι οποίες περιγράφουν έναν ιδεατό κόσμο αγγελικά πλασμένο. Είναι όμως κάπως περίεργο για εν ενεργεία πρωθυπουργό. Χρησιμοποίησα τον όρο «μετανάστες» και όχι «πρόσφυγες», διότι ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Άδωνις Γεωργιάδης από τηλεόρασης μας διαβεβαιώνει ότι «μόνο το 7% των παρανόμως εισερχομένων στην Ελλάδα προέρχονται από τη Συρία, οι άλλοι είναι λαθρομετανάστες». Εγώ είμαι ηπιότερος στην ορολογία μου.

Η προσωπική μου άποψη καλύπτει τις δύο προαναφερθείσες προσεγγίσεις (πόσους χρειαζόμαστε, και πόσους αντέχουμε) αλλά και την δημοφιλέστατη ρήση του Ισοκράτη με όλες τις (ελαφρώς αντικρουόμενες ενίοτε) ερμηνείες. Εμφορείται όμως και από το αξίωμα ότι η προσωπική ηθική δεν μπορεί να υϊοθετηθεί από ένα κράτος, το οποίο φροντίζει πρωτίστως για την ύπαρξή του. Συνεπώς, δεν καλύπτει την μετακύληση Μητσοτάκη. Με τα προαναφερθέντα  θυμήθηκα την περίπτωση της Αιθιοπίας. Εάν κάποτε η πρωτοβουλία των κινήσεων επιστρέψει στο κράτος, όχι μόνο δεν θα είναι ντροπή, αλλά θα είναι η δέουσα πολιτική, κατ’ εμέ, να προτιμώνται ανοιχτά πρόσφυγες π.χ. από την Αιθιοπία, αντί το Πακιστάν ή το Αφγανιστάν. Εξηγούμαι:

Πριν 3 εβδομάδες, στις 15.9.2019 δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν στην Αιθιοπία για τις διώξεις των Χριστιανών Αμχάρων από φανατικούς των Ορόμο. Μόνο το τελευταίο τρίμηνο κάηκαν 30 Χριστιανικοί ναοί και σκοτώθηκαν 100 πιστοί, δυστυχώς έξω από το φως των δυτικών ΜΜΕ. Τον Ιούνιο έγινε απόπειρα πραξικοπήματος και εκτελέστηκαν πολιτικά πρόσωπα στην περιοχή που ζουν οι Αμχάροι. Παρόμοιο πογκρόμ έγινε και το 2016 ενώ συνεχίζεται και σήμερα. Οι Ορόμο είναι στην πλειονότητά τους Σουνίτες μουσουλμάνοι. Ο πρωθυπουργός Αμπίγι προέρχεται κι αυτός από τους Ορόμο, όμως είναι γνήσιος ειρηνιστής με τεράστιο έργο και υποψήφιος μάλιστα για το Νομπέλ Ειρήνης. Παλεύει να εναρμονίσει 80 εθνότητες στη χώρα του.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: