Αρχείο

Archive for Οκτώβριος 28, 2019

Στρατηγικός Ρεαλισμός και Θεωρία Παιγνίων: Το έργο του Thomas Schelling

Οκτώβριος 28, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος, διεθνολόγος

Η θεωρία των διεθνών σχέσεων αποτελεί, φυσικά, αναπόσπαστο κλάδο της πολιτικής και ως εκ τούτου την αφορούν όλα τα φιλοσοφικά ζητήματα και ερωτήματα της τελευταίας.  Ως πράξη, η πολιτική συνδέεται στενά με την ηθική, την δεοντολογία, το πως πρέπει να είναι τα πράγματα και τι ενέργειες πρέπει να γίνουν προς αυτήν την κατεύθυνση.  Από εκεί προκύπτουν οι διαφορές των ιδεολογιών, καθώς άλλη έχει για θεμέλιο λίθο την ελευθερία του ατόμου, άλλη την κοινωνική απελευθέρωση, άλλη την δύναμη του έθνους ή την εξ ίσου κατανομή των πόρων.

Όταν όμως το αξιακό πεδίο είναι σταθεροποιημένο και μονοπωλείται από μία ηγεμονική ιδέα, τότε η ηθική συζήτηση συχνά παραμερίζεται.  Ο περί πολιτικής λόγος γίνεται τεχνικός, αφήνει δηλαδή πίσω το δεν πράξαι και ασχολείται με την διαδικασία, την οποία προσπαθεί να προσδιορίσει με σαφήνεια, αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα.  Ευνοείται εδώ μία νοοτροπία που βλέπει τις λύσεις στα προβλήματα με την μορφή αντικειμενικά «σωστών» ενεργειών, οι οποίες μπορούν να ευρεθούν με τρόπο αδιαμφισβήτητο,

Αυτή η τάση αναπτύχθηκε ιδιαιτέρως στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τις δεκαετίες του 1950 και 1960 έλαβε χώρα η λεγόμενη «επανάσταση του συμπεριφορισμού».  Ο συμπεριφορισμός, μεθοδολογία θετικιστικής φύσεως, προσπαθούσε να αναλύσει την συμπεριφορά των ατόμων και των κρατών με τρόπο που δεν άφηνε περιθώριο στις αξίες, η ενασχόληση με τις οποίες θεωρήθηκε υποκειμενική άρα αντιεπιστημονική.  Πιστεύοντας στην ενότητα όλων των επιστημών, οι συμπεριφοριστές θέλησαν να χρησιμοποιήσουν τις μεθόδους των θετικών για να βρουν την σωστή πολιτική με αξιώσεις αντικειμενικότητος.  Η μελέτη της ιστορίας, της φιλοσοφίας και των νομικών, η κλασσική δηλαδή και ανθρωπιστική παιδεία από όπου μελετάται η πολιτική, παραμερίστηκε χάριν της στατιστικής, των μαθηματικών και των οικονομικών.  Οι συμπεριφοριστές ανέπτυξαν μοντέλα συμπεριφοράς, με τα οποία θέλησαν να βρουν την οριστική απάντηση για το πως δρουν οι πολιτικοί παράγοντες ή οι άνθρωποι γενικότερα (ανάλογα βεβαίως τον κλάδο).

Στα προηγούμενα άρθρα είδαμε οι θεωρητικοί της σχολής του Ρεαλισμού να απασχολούνται με την ανθρώπινη φύση, την διάκριση μεταξύ προσωπικής και κρατικής ηθικής, τις αξίες που πρέπει να επιδιώκει ένα κράτος (δικαιοσύνη, ασφάλεια, ειρήνη κ.α.), τις αρετές του ηγέτου.  Η έλευση του συμπεριφορισμού θα άφηνε όλα αυτά στο περιθώριο, δημιουργώντας νέα ρεύματα που κυριάρχησαν στον ακαδημαϊκό και πολιτικό χώρο των ΗΠΑ, ουσιαστικά καθ’ όλην την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.  Γεννιέται λοιπόν ο Στρατηγικός Ρεαλισμός, με πρωτεύοντα διανοητή τον Thomas Schelling.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο Κατσίφας ήξερε… Οι “γελωτοποιοί” αμύνθηκαν συκοφαντώντας!

Οκτώβριος 28, 2019 Σχολιάστε

Του Σπύρου Παν. Κανελλόπουλου *

Βουλιαράτες, Βορείου Ηπείρου, 28 Οκτωβρίου 2018

Η «αυθάδης» τόλμη ενός νεαρού, στη Βόρειο Ήπειρο, να υπερασπιστεί τη σημαία του και αυτό που αντιπροσωπεύει ήταν «κακό πράγμα»! Τα απομεινάρια ενός πολέμου, του Ελληνικού Έπους του 1940, που διάσπαρτα κείτονταν στα χώματα του χωριού του δεν έπρεπε να τον διαμορφώσουν! Το κοιμητήριο των πεσόντων Ελλήνων στρατιωτών στους Βουλιαράτες, το χωριό του, δεν έπρεπε να τον συγκινεί, δεν έπρεπε να του δείχνει το Χρέος! Αν ήταν «λογικός» θα… ζούσε!

Στο κράτος των Αθηνών που «η αυθάδεια θεωρείται δικαίωμα, η αναίδεια βαφτίζεται ισοτιμία και η ασυδοσία χρίεται ελευθερία» (Ισοκράτης), σ’ αυτό το κράτος λοιπόν, βρέθηκαν και κάποιοι απ’ τους εν αφθονία «γελωτοποιούς», που θεώρησαν χρέος τους να αμυνθούν. Ναι, να αμυνθούν για τον εθνομηδενισμό τους. Τον εθνομηδενισμό, που γι’ αυτόν, οι έννοιες του έθνους και της πατρίδας, εκτός από… σάπιες και… παρωχημένες, θεωρούνται συνώνυμα της ξενοφοβίας και τού ρατσισμού!

Διέσπειραν ό,τι ποταπό για τον Κατσίφα οι επιτήδειοι του ΣΥΡΙΖΑ! Το άρπαξαν επώνυμοι δημοσιογράφοι και με έκδηλη ικανοποίηση για την… αποκάλυψη, είπαν από τηλεοπτικούς σταθμούς ανερυθρίαστα: «Ο Κατσίφας είχε διωχθεί για διακίνηση ναρκωτικών»!

Ας υποθέσουμε όμως ότι ήταν αληθινές οι συκοφαντίες! Γιατί συκοφαντίες αποδείχθηκαν! Δεν μέτρησε καθόλου το γεγονός ότι ο «πρώην διακινητής ναρκωτικών», δεν έσκυψε, δεν γονάτισε, δεν κρύφτηκε, αλλά αντιθέτως, όρθιος, κοίταξε τους δολοφόνους του κατάματα και φωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάδα», δέχθηκε τις δύο δολοφονικές σφαίρες στο στήθος του; Δεν μέτρησε αυτό το κορυφαίο μεγαλείο;

Θα σας πω λοιπόν μια ιστορία.

«Οι Άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκώ, έστω και ως τίτλος βιβλίου είναι γνωστοί στους περισσότερους. Ο Ενζολορά ήταν ο ηγέτης των φοιτητών της Παρισινής εξέγερσης, τον Ιούνιο του 1832. Φίλος και θαυμαστής των ηγετικών ικανοτήτων του Ενζολορά ήταν ο Γκρανταίρ. Ο Γκρανταίρ όμως ήταν συχνά μεθυσμένος.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Το «Προφανές Πεπρωμένο» του Ελληνισμού

Οκτώβριος 28, 2019 Σχολιάστε

«Δούλος είναι εύκολο να γένη τις, όταν θέλη. Αυθέντης είναι δύσκολον. Επιθυμούμεν ειρήνη; Ας τρέξωμεν εις τα όπλα».

Δημήτρης Υψηλάντης

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο ελληνισμός, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, ζει ξανά ημέρες όπου είναι «πλήθος τ’ άσχημα» και «τ’ άδεια αφέντες», όπως έλεγε ο Παλαμάς. Οι εθνικοί κίνδυνοι είναι γιγαντωμένοι και οι ξένοι βυσσοδομούν. Εκβιάζουν, πιέζουν, δωροδοκούν και θεωρούν ότι είναι τα χώματά μας έτοιμα για παράδοση και πώληση.

Αυτή την εντύπωση τους δίνουν δουλικότατα οι προσκυνημένες φραγκολεβαντίνικες ελίτ, που πρωτοστατούν στην υπονόμευση του εθνικού φρονήματος και στην περιφρόνηση της εθνικής μας φυσιογνωμίας.

Η Τουρκία, ένοχη εθνοκάθαρσης, κατοχής, εποικισμού και κυνικών εγκλημάτων, επιχειρεί να «νομιμοποιήσει» την διχοτόμηση του Αιγαίου με το δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας», να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να επιτύχει την σμίκρυνση του συνόλου του εθνικού μας χώρου.

Κυοφορούνται πολύ σοβαρά πράγματα, τα οποία περνούν εντελώς υποβαθμισμένα από τα ελεγχόμενα μεγαλοκάναλα και την κατευθυνόμενη ενημέρωση των εφημερίδων που στοχευμένα δημιουργούν την αίσθηση ενός «Προφανούς Πεπρωμένου» για την χώρα…

Η φράση «Το Προφανές Πεπρωμένο», που έμεινε ιστορική, επινοήθηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικανό δημοσιογράφο Τζων Ο’ Σάλιβαν, τον Αύγουστο του 1845. Αναφερόταν στον εποικισμό του Φαρ Ουέστ και στην σταδιακή εξολόθρευση του ιθαγενούς πληθυσμού της Αμερικής. Λες και η επικράτηση των Ευρωπαίων εποίκων ήταν το αποτέλεσμα «θεϊκής εντολής».

Ένα παρόμοιο κλίμα για την μοίρα των νεοελλήνων-ιθαγενών καλλιεργείται και διαχέεται εντέχνως, λες και είναι νομοτελειακό στους Γερμανούς και τους Ευρωπαίους ν’ ανήκει η στεριά μας και στους Τούρκους, η θάλασσά μας. Η σιωπηλή αποδοχή της ξένης Επικυριαρχίας κάνει δραματικά επίκαιρα τα λόγια του Υψηλάντη: «Δούλος είναι εύκολο να γένη τις, όταν θέλη. Αυθέντης είναι δύσκολον. Επιθυμούμεν ειρήνη; Ας τρέξωμε εις τα όπλα».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ 1940 ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Οκτώβριος 28, 2019 Σχολιάστε


Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

«Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα»! Έτσι συμβούλευσε ο Κωστής Παλαμάς τους Έλληνες του 1940 που ξεκινούσαν για τα βουνά της Βορείου Ηπείρου. Ήξερε ο εθνικός μας ποιητής ότι η συνείδηση της συνέχειας του Ελληνισμού και η γνώση της Ιστορίας αποτελούν το απαραίτητο ηθικό υπόβαθρο της νίκης.

Πράγματι η αγωνιστική διάθεση των Ελλήνων του 1940-41, οι επιτυχίες κατά των σιδερόφρακτων Ιταλών του Μουσσολίνι, η συγκινητική αντίσταση κατά των Γερμανών στα οχυρά της γραμμής Μεταξά, το κλίμα ενθουσιασμού στα μετόπισθεν αποδεικνύουν ότι η γενιά του 1940 ακολουθούσε τις αρχές και τις αξίες του διαχρονικού Ελληνισμού.

Η πίστη στην Παναγία -Υπέρμαχο Στρατηγό εμψύχωνε τους φαντάρους μας, όπως ακριβώς ενθάρρυνε και τους Βυζαντινούς προγόνους μας. Ο λογοτέχνης Στρατής Μυριβήλης διηγείται ότι σε κάθε αντίσκηνο στο μέτωπο οι στρατιώτες μας είχαν αναρτήσει εικονίσματα της Παναγίας. Ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης καταγράφει ότι τον Απρίλιο του 1941, όταν εκδηλώθηκε η επίθεση του Χίτλερ κατά της Ελλάδος, οι Αθηναίοι ξεχύθηκαν στους δρόμους ψάλλοντας το κοντάκιο: «Τῇ Ὑπερμάχῳ»! Η Χριστιανική Πίστη συνέδεε την Ελλάδα του 1940 με το ελληνορθόδοξο Βυζάντιο/Ρωμανία..

Το ΟΧΙ του 1940 έρχεται να προστεθεί στα πολλά ΟΧΙ του Ελληνισμού. Το αντιστασιακό πνεύμα του Έλληνα μπορεί για λίγο να κρύβεται και να χάνεται. Αλλά στα δύσκολα επανεμφανίζεται. Το ΟΧΙ κατά του Μουσσολίνι έρχεται ως η φυσική συνέχεια του Μολών Λαβέ του Λεωνίδα, της υπερήφανης επιστολής του Ιωάννου Βατάτζη προς τον Πάπα Γρηγόριο Θ΄ το 1237, της απαντήσεως του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου προς τον Μωάμεθ τον Πορθητή το 1453. Το ΟΧΙ του 1940 μάς θυμίζει την υποχρέωσή μας να συνεχίσουμε τα ΟΧΙ του Ελληνισμού. Να προστατεύσουμε τα σύνορα, την ταυτότητά μας, την Ιστορία μας. Να λέμε ΟΧΙ στον επεκτατισμό της Τουρκίας, στον ανθελληνισμό της αλβανικής ηγεσίας, στις ιστορικές διαστρεβλώσεις των Σκοπίων, στην εθνική αποδόμηση που επιχειρούν κάποιοι ψευδοπροοδευτικοί.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: