Αρχείο

Archive for 24 Νοεμβρίου, 2019

Το σύνδρομο του Κρόνου

24 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

του Θανάση Τζιούμπα, οικονομολόγου, μέλους του προσωπικού του ΚΕΘΕΑ

“καὶ τοὺς μὲν κατέπινε μέγας Κρόνος, ὥς τις ἕκαστος
νηδύος ἐξ ἱερῆς μητρὸς πρὸς γούναθ᾽ ἵκοιτο,
τὰ φρονέων, ἵνα μή τις ἀγαυῶν Οὐρανιώνων
ἄλλος ἐν ἀθανάτοισιν ἔχοι βασιληίδα τιμήν.”

Κι αυτούς ο μέγας Κρόνος τούς κατάπινε, όπως καθένας τους
από την ιερή της μάνας τους κοιλιά στα γόνατα κατέβαινε,
αυτό στο νου του έχοντας, πώς απ᾽ τους γόνους τ᾽ Ουρανού τους ένδοξους
άλλος κανείς βασιλικό αξίωμα ανάμεσα στους αθανάτους να μην έχει.

(Ησίοδος, Θεογονία, στ.460)

Η προσπάθεια των νεοφιλελεύθερων του Υπουργείου Υγείας να αποτελειώσουν το ΚΕΘΕΑ βρήκε έναν απροσδόκητο σύμμαχο στο πρόσωπο του Φοίβου Ζαφειρίδη, μιας εμβληματικής παρουσίας στον χώρο της απεξάρτησης, με όλη την λάμψη του φωτοστέφανου του ιδρυτή του ΚΕΘΕΑ.

Με έναν παράδοξο τρόπο, η πρώτη του αντίδραση στην κρατική παρέμβαση μεταβλήθηκε σε έκκληση να συντελεστεί.

Ο Φοίβος Ζαφειρίδης δήλωνε στις 9/10/2019: “ Πιστεύω ότι η βίαιη επέμβαση του υπουργού σε έναν φορέα που λειτουργεί επί σαράντα χρόνια και έχει στο ενεργητικό του χιλιάδες απεξαρτημένους προδίδει άγνοια της Ιστορίας, έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας και αλαζονεία της εξουσίας.” , και “Με βάση τα παραπάνω τάσσομαι ανεπιφύλακτα κατά της απόφασης του υπουργού για κατάλυση της έστω και υποτυπώδους αυτονομίας που διαθέτει αυτή την στιγμή το ΚΕΘΕΑ. Το προσωπικό, τα μέλη των οικογενειών και οι εξαρτημένοι μέσα και έξω από το ΚΕΘΕΑ θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο απόλυτος έλεγχος από το υπουργείο δεν προσφέρει καμία ελπίδα διορθωτικής πορείας του ΚΕΘΕΑ.”1

Ο ίδιος σε μια οβιδιακή μεταμόρφωση, επανέρχεται με το υπόμνημα προς την Επιτροπή της βουλής, όπου, πέρα από την κριτική στο (μετά την παραίτηση του) ΚΕΘΕΑ, τοποθετείται επί της ΠΝΠ και της δημόσιας συζήτησης που έχει προκαλέσει. Και το κάνει με πολλούς τρόπους:

– “ το «αυτοδιοίκητο» ΚΕΘΕΑ ελέγχεται απολύτως από την «τρόικα» που συναπαρτίζουν οι κύριοι Νοταράς, Παρασκευόπουλος και Πουλόπουλος, καθώς και από κάποια επιλεγμένα υψηλόβαθμα στελέχη του φορέα”, με την “εναλλαγή των κύριων Παρασκευόπουλου και Νοταρά στη θέση του Προέδρου ΔΣ επί 20 χρόνια” .

Δικαιώνει με το βάρος του ονόματος του την ρητορική και το αφήγημα του κυρίου Κικίλια.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Συνώνυμα, Παράσιτα και Τζόκερ ή κινηματογράφος και πολιτική

24 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Του Κωνσταντίνου Μπλάθρα από την Ρήξη φ. 155

Δύο ταινίες, η μία κορεατική ή άλλη αμερικανική, αξιοσημείωτες και για αυτό που προφητεύουν, προβάλλονται σχεδόν ταυτόχρονα αυτόν τον καιρό. Ο κόσμος των ανθρώπων, είναι κοινό μυστικό από καιρό, συσσωρεύει βουβή βία, αντίδραση εν μέρει στη βία που υφίσταται: αφ’ ενός από την παγκόσμια ελίτ, που έχει καταφέρει να επιβάλει σε πλανητικό επίπεδο ένα κονκισταδόρικο σύστημα διανομής πλούτου και εξουσίας, όπου ελάχιστοι τυχοδιώκτες –από άλλο πλανήτη– έχουν κατακτήσει όλες τις χώρες, σφάζοντας κι αρπάζοντας ό,τι βρουν, ωμότεροι από τους συντρόφους του Κολόμβου. Αφ’ ετέρου, είναι πλέον τέτοια και τόσο απειλητική η αλλαγή των συνθηκών διαβίωσης στον πλανήτη και τέτοια η κρίση που οδηγεί τους πόρους του η καταναλωτική μας μανία, που ο καθείς αισθάνεται καθημερινά το βάρος της να τον πλακώνει. Είπα πριν «εν μέρει», γιατί υπάρχει ακόμα μία διάβρωση, περισσότερο ύπουλη και πολύ πιο κατεδαφιστική, που είναι αυτό ακριβώς το ίδιο το μοντέλο της ζωής: όλοι θέλουν να γίνουν κονκισταδόροι, ως μόνη αξία της ζωής τους. Κι ύστερα από μας, γαία πυρί μιχθήτω!
Δίκαια θα σκεφτείτε, μα καλά, κριτική ταινιών γράφεις ή πολιτικό σχόλιο; Αφού ένας πρώην πρωθυπουργός γράφει κριτική ταινιών, είπα κι εγώ σήμερα να παραβώ το περιεχόμενο της στήλης και να γράψω πολιτικά. Ωστόσο, το σχόλιο δεν είναι άσχετο των όσων συμβαίνουν στην οθόνη. Ξεκινώ από τον κινηματογράφο, για να ’ρθω και στα φαινόμενα –και τις πομπές– του κινηματογράφου. Έτυχε να παίζονται μαζί οι τρεις ταινίες που πήραν φέτος τα μεγάλα βραβεία στα τρία ευρωπαϊκά φεστιβάλ: Κάννες, Βενετία, Βερολίνο – οι βραβεύσεις δείχνουν, έστω δι’ αντανακλάσεως, τις διαθέσεις της ευρωπαϊκής ελίτ.

«Συνώνυμα» του Ναντάβ Λαπίντ

Συνώνυμα

Στο Βερολίνο έχει βραβευθεί με τη Χρυσή Άρκτο η ταινία του Ισραηλινού Ναντάβ Λαπίντ Συνώνυμα. Είναι μια ταινία αρκετά μπερδεμένη ως προς τον πυρήνα της, που αντικατοπτρίζει υποθέτω το μπέρδεμα ταυτότητας των Ισραηλινών, παρόμοιο πιστεύω με τη δική μας τρικυμία: ένας Ισραηλινός νέος εγκαταλείπει το Τελ Αβίβ και την αιματηρή εμπλοκή του στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του και φθάνει μόνος και ξένος στο Παρίσι, προσπαθώντας να τελειοποιήσει τα γαλλικά του, αρνούμενος να μιλήσει ξανά τη μητρική του γλώσσα. Ενδιαφέρον θέμα, θα πείτε. Το θέμα όμως θολώνει, καθώς οι παρέες που έχει ο νεαρός στο Παρίσι, όπου δουλεύει σεκιουριτάς στη σιδηρόφρακτη ισραηλινή πρεσβεία, είναι ακροδεξιοί σεκιουριτάδες! Γνωρίζεται τυχαία με ένα ζευγάρι Γάλλων νέων –εκτός τόπου και χρόνου σύμφωνα με τα τωρινά γαλλικά δεδομένα– που τους λογαριασμούς τους πληρώνει ο βιομήχανος πατέρας του αγοριού. Ο Γιοάβ, αυτό είναι το όνομα του νέου, «πηδιέται», ή ερωτεύεται, σε άλλη εκδοχή, με την κοπέλα και με συναίνεση του αγοριού της την παντρεύεται. Στο τέλος το σκάει από την κοπέλα-σύζυγο κλοτσώντας την κλειστή πόρτα του ζευγαριού, που εξακολουθούν ζουν μαζί, με θυμό. Σας τρέλανα; Ο Λαπίντ δεν έχει άλλο ατού πέραν του βραβείου του και των ερωτεύσιμων, «αψεγάδιαστων» νέων. Τόσο ατσαλάκωτοι νέοι σε τόσο τσαλακωμένους χαρακτήρες και τόσο πελαγωμένους καιρούς είναι κάτι αξιοσημείωτο.

Παράσιτα

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: