Αρχείο

Archive for Νοέμβριος 2019

Οι δολοφονίες του Κωνσταντίνου Κατσίφα συνεχίζονται

25 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Όλον τον Μάη και τον Θερτή μη με ψάχνετε, είμαι ανάμεσα Μπουλιαράτι και Λόγγο,
μ’ έχουν καλεσμένο οι παπαρούνες στο κόκκινο πανηγύρι τους.
Περπατώ και το αίμα μου φτάνει ως τον αστράγαλο…
Αντρέας Ζαρμπαλάς
«101 Ποιήματα για μια χούφτα τόπο, 1970-1991»

Του Γιώργου Κυριακού από την Ρήξη φ. 155

Η δολοφονία Κατσίφα ήταν η κορύφωση μιας σειράς ενεργειών που ξεκινούν από το 1994 με στόχο τη σύνθλιψη της ελληνικής μειονότητας. Απέναντι σε αυτήν, «αυτός ο δραπέτης» όρθωσε έναν «πύργο ατίθασο απέναντί τους» και συνεχίζει να τιμωρείται μετά θάνατον. Ο Κωνσταντίνος ο «προσκυνητής», όπως τον ονομάζουν για τις μοναχικές ολονυχτίες στο μοναστήρι Δρυάνου, άλλαξε κεφάλαιο στην περιοχή της μειονότητας όπως και στις σχέσεις των δύο χωρών. Δίπλα στα μνήματα των πεσόντων του ‘40, ένας νέος πεσών βρίσκεται στο Μπουλεράτι. Η δολοφονία του ένωσε το παρελθόν του 1914, του 1940, με το σήμερα. Ένωσε την κατεχόμενη Κύπρο του Σολωμού με τους Έλληνες της Αλβανίας.
Εδώ και κάποιο μικρό χρονικό διάστημα η οικογένεια του Κωνσταντίνου Κατσίφα ξεκίνησε να χτίζει ένα μικρό εκκλησάκι-εικονοστάσι στον λόφο που δολοφονήθηκε. Στα όνειρα του Κωνσταντίνου ήταν η ανέγερση ενός ναού, αναφορά ενότητας απέναντι στα διχαστικά δίπολα που κυριάρχησαν στη μειονότητα. Εκτός από πατριώτης-«σκληρό καρύδι», ο Κωνσταντίνος ήταν παιδί-διαμάντι: αλληλέγγυος, μοιραστικός, βαθιά ανθρώπινος. Για αυτό κι έγινε στόχος των αρχών. Το σημείο της ανέγερσης ήταν ήδη τόπος επίσκεψης-προσκυνήματος. Την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου η αλβανική αστυνομία απαγόρεψε την ανέγερση, ενώ έστησε μπλόκα στις εισόδους, στους Βουλιαράτες, καθώς κι ένα συνεργείο ανακρίσεων: ποιοι ανέβαιναν επάνω, πότε, τι λένε, ακόμα και σε βοσκούς με απειλητικές ερωτήσεις, αν βόσκουν σε χωράφια νοικιασμένα ή δικά τους. Στη συνέχεια επέβαλε απαγόρευση της πρόσβασης στον λόφο του μαρτυρίου και ζήτησε άδεια ανεγέρσεως, ανέκδοτο, όταν χιλιάδες κτήρια είναι παράνομα χτισμένα και συνεχίζουν να χτίζονται χωρίς άδεια. Την επόμενη μέρα δρομολογήθηκε αίτηση προς τη Δημοτική Αρχή για την άρση της απαγόρευσης. Τη νύχτα του Σαββάτου ενεργοποιήθηκε το παρακράτος που κατάστρεψε ό,τι είχε χτιστεί, τα υλικά (κεραμίδια, τούβλα, τσιμέντα, νερό σε δοχεία) που με πολλές δυσκολίες ανέβηκαν σε έναν ανηφορικό λόφο.

Η Τουρκία των Βαλκανίων

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Έρχεται «νέος» διχασμός;

25 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Ο διευθυντής της «Καθημερινής» Αλέξης Παπαχελάς ανησυχεί μήπως η χώρα ξαναζήσει αυτό για το οποίο σαν έθνος είμαστε «πολύ επιρρεπείς» (1*). Έναν νέο διχασμό. Αυτή τη φορά για την επέτειο από τα 200 χρόνια της εθνικής μας ανεξαρτησίας – και μάλιστα μέσα σε περιβάλλον «αφόρητα τοξικό».
Χωρίς να κάνει καμιά αναφορά στην απαράδεκτα μονομερή Επιτροπή «Ελλάδα 2021» των Μητσοτάκη-Αγγελοπούλου ή στα 31 πρόσωπα που την συγκροτούν (σχεδόν όλα της εθνομηδενιστικής αντίληψης), διαισθάνεται ότι αυτή η υπόθεση,όπως την οραματίζονται οι ελληνικές ελίτ, με τη «Νέα Πατριδογνωσία» (Γ. Αγγελοπούλου), τον «ιστορικό αναθεωρητισμό» (Αν. Λιάκος), «την εθνική μετάλλαξη» (Στ. Καλύβας (2**) και τη «γερή δόση αυτογνωσίας χωρίς … φαντασιακούς μύθους» (Α. Παπαχελάς),είναι όντως «πολύ μεγαλύτερη από πρόσωπα και κυβερνήσεις». Γι αυτό και δεν πρόκειται να περάσει «Αβρόχοις ποσίν» από τον ελληνικό λαό (3**).
Όμως, ποιον νέο «εμφύλιο» για το 1821 φοβάται ο κ. Παπαχελάς όταν ο διχασμός, για τον προσεκτικό παρατηρητή της Ιστορίας υπάρχει ήδη εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα για να μην πάμε στην απαρχή της νεοελληνικής κρατικής οντότητας; Τι άλλο συμβαίνει σήμερα στο μεταναστευτικό, στο σκοπιανό, στο κυπριακό, στις έννοιες της πατρίδας, του έθνους, της παράδοσης, της ταυτότητας, στον παγκοσμιοποιητικό «οδοστρωτήρα», γενικά στις απόψεις για το μέλλον της χώρας; Από τη μια πλευρά του «μετώπου» η ελίτ και το μεγαλύτερο μέρος της διανόησης μαζί με τα δημοσιογραφικά τους φερέφωνα και από την άλλη η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Όταν η νέα κυβέρνηση όριζε την Επιτροπή «Ελλάδα 2021» γνώριζε ότι θα υπάρξει «δυναμική» αντίδραση. Και όμως αδιαφόρησε, όπως και σε τόσα άλλα, θεωρώντας ότι τελικά θα επιβάλλουν τη βούλησή της, όπως και σε όλα τ΄ άλλα. Ο κ. Παπαχελάς πάντως έχει δίκαιο να ανησυχεί μήπως το ρήγμα του διχασμού βαθύνει κι άλλο! Γι’ αυτό και θέλει να προλάβει, όπως και αυτοί που «υπηρετεί».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Το σύνδρομο του Κρόνου

24 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

του Θανάση Τζιούμπα, οικονομολόγου, μέλους του προσωπικού του ΚΕΘΕΑ

“καὶ τοὺς μὲν κατέπινε μέγας Κρόνος, ὥς τις ἕκαστος
νηδύος ἐξ ἱερῆς μητρὸς πρὸς γούναθ᾽ ἵκοιτο,
τὰ φρονέων, ἵνα μή τις ἀγαυῶν Οὐρανιώνων
ἄλλος ἐν ἀθανάτοισιν ἔχοι βασιληίδα τιμήν.”

Κι αυτούς ο μέγας Κρόνος τούς κατάπινε, όπως καθένας τους
από την ιερή της μάνας τους κοιλιά στα γόνατα κατέβαινε,
αυτό στο νου του έχοντας, πώς απ᾽ τους γόνους τ᾽ Ουρανού τους ένδοξους
άλλος κανείς βασιλικό αξίωμα ανάμεσα στους αθανάτους να μην έχει.

(Ησίοδος, Θεογονία, στ.460)

Η προσπάθεια των νεοφιλελεύθερων του Υπουργείου Υγείας να αποτελειώσουν το ΚΕΘΕΑ βρήκε έναν απροσδόκητο σύμμαχο στο πρόσωπο του Φοίβου Ζαφειρίδη, μιας εμβληματικής παρουσίας στον χώρο της απεξάρτησης, με όλη την λάμψη του φωτοστέφανου του ιδρυτή του ΚΕΘΕΑ.

Με έναν παράδοξο τρόπο, η πρώτη του αντίδραση στην κρατική παρέμβαση μεταβλήθηκε σε έκκληση να συντελεστεί.

Ο Φοίβος Ζαφειρίδης δήλωνε στις 9/10/2019: “ Πιστεύω ότι η βίαιη επέμβαση του υπουργού σε έναν φορέα που λειτουργεί επί σαράντα χρόνια και έχει στο ενεργητικό του χιλιάδες απεξαρτημένους προδίδει άγνοια της Ιστορίας, έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας και αλαζονεία της εξουσίας.” , και “Με βάση τα παραπάνω τάσσομαι ανεπιφύλακτα κατά της απόφασης του υπουργού για κατάλυση της έστω και υποτυπώδους αυτονομίας που διαθέτει αυτή την στιγμή το ΚΕΘΕΑ. Το προσωπικό, τα μέλη των οικογενειών και οι εξαρτημένοι μέσα και έξω από το ΚΕΘΕΑ θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο απόλυτος έλεγχος από το υπουργείο δεν προσφέρει καμία ελπίδα διορθωτικής πορείας του ΚΕΘΕΑ.”1

Ο ίδιος σε μια οβιδιακή μεταμόρφωση, επανέρχεται με το υπόμνημα προς την Επιτροπή της βουλής, όπου, πέρα από την κριτική στο (μετά την παραίτηση του) ΚΕΘΕΑ, τοποθετείται επί της ΠΝΠ και της δημόσιας συζήτησης που έχει προκαλέσει. Και το κάνει με πολλούς τρόπους:

– “ το «αυτοδιοίκητο» ΚΕΘΕΑ ελέγχεται απολύτως από την «τρόικα» που συναπαρτίζουν οι κύριοι Νοταράς, Παρασκευόπουλος και Πουλόπουλος, καθώς και από κάποια επιλεγμένα υψηλόβαθμα στελέχη του φορέα”, με την “εναλλαγή των κύριων Παρασκευόπουλου και Νοταρά στη θέση του Προέδρου ΔΣ επί 20 χρόνια” .

Δικαιώνει με το βάρος του ονόματος του την ρητορική και το αφήγημα του κυρίου Κικίλια.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Συνώνυμα, Παράσιτα και Τζόκερ ή κινηματογράφος και πολιτική

24 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Του Κωνσταντίνου Μπλάθρα από την Ρήξη φ. 155

Δύο ταινίες, η μία κορεατική ή άλλη αμερικανική, αξιοσημείωτες και για αυτό που προφητεύουν, προβάλλονται σχεδόν ταυτόχρονα αυτόν τον καιρό. Ο κόσμος των ανθρώπων, είναι κοινό μυστικό από καιρό, συσσωρεύει βουβή βία, αντίδραση εν μέρει στη βία που υφίσταται: αφ’ ενός από την παγκόσμια ελίτ, που έχει καταφέρει να επιβάλει σε πλανητικό επίπεδο ένα κονκισταδόρικο σύστημα διανομής πλούτου και εξουσίας, όπου ελάχιστοι τυχοδιώκτες –από άλλο πλανήτη– έχουν κατακτήσει όλες τις χώρες, σφάζοντας κι αρπάζοντας ό,τι βρουν, ωμότεροι από τους συντρόφους του Κολόμβου. Αφ’ ετέρου, είναι πλέον τέτοια και τόσο απειλητική η αλλαγή των συνθηκών διαβίωσης στον πλανήτη και τέτοια η κρίση που οδηγεί τους πόρους του η καταναλωτική μας μανία, που ο καθείς αισθάνεται καθημερινά το βάρος της να τον πλακώνει. Είπα πριν «εν μέρει», γιατί υπάρχει ακόμα μία διάβρωση, περισσότερο ύπουλη και πολύ πιο κατεδαφιστική, που είναι αυτό ακριβώς το ίδιο το μοντέλο της ζωής: όλοι θέλουν να γίνουν κονκισταδόροι, ως μόνη αξία της ζωής τους. Κι ύστερα από μας, γαία πυρί μιχθήτω!
Δίκαια θα σκεφτείτε, μα καλά, κριτική ταινιών γράφεις ή πολιτικό σχόλιο; Αφού ένας πρώην πρωθυπουργός γράφει κριτική ταινιών, είπα κι εγώ σήμερα να παραβώ το περιεχόμενο της στήλης και να γράψω πολιτικά. Ωστόσο, το σχόλιο δεν είναι άσχετο των όσων συμβαίνουν στην οθόνη. Ξεκινώ από τον κινηματογράφο, για να ’ρθω και στα φαινόμενα –και τις πομπές– του κινηματογράφου. Έτυχε να παίζονται μαζί οι τρεις ταινίες που πήραν φέτος τα μεγάλα βραβεία στα τρία ευρωπαϊκά φεστιβάλ: Κάννες, Βενετία, Βερολίνο – οι βραβεύσεις δείχνουν, έστω δι’ αντανακλάσεως, τις διαθέσεις της ευρωπαϊκής ελίτ.

«Συνώνυμα» του Ναντάβ Λαπίντ

Συνώνυμα

Στο Βερολίνο έχει βραβευθεί με τη Χρυσή Άρκτο η ταινία του Ισραηλινού Ναντάβ Λαπίντ Συνώνυμα. Είναι μια ταινία αρκετά μπερδεμένη ως προς τον πυρήνα της, που αντικατοπτρίζει υποθέτω το μπέρδεμα ταυτότητας των Ισραηλινών, παρόμοιο πιστεύω με τη δική μας τρικυμία: ένας Ισραηλινός νέος εγκαταλείπει το Τελ Αβίβ και την αιματηρή εμπλοκή του στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του και φθάνει μόνος και ξένος στο Παρίσι, προσπαθώντας να τελειοποιήσει τα γαλλικά του, αρνούμενος να μιλήσει ξανά τη μητρική του γλώσσα. Ενδιαφέρον θέμα, θα πείτε. Το θέμα όμως θολώνει, καθώς οι παρέες που έχει ο νεαρός στο Παρίσι, όπου δουλεύει σεκιουριτάς στη σιδηρόφρακτη ισραηλινή πρεσβεία, είναι ακροδεξιοί σεκιουριτάδες! Γνωρίζεται τυχαία με ένα ζευγάρι Γάλλων νέων –εκτός τόπου και χρόνου σύμφωνα με τα τωρινά γαλλικά δεδομένα– που τους λογαριασμούς τους πληρώνει ο βιομήχανος πατέρας του αγοριού. Ο Γιοάβ, αυτό είναι το όνομα του νέου, «πηδιέται», ή ερωτεύεται, σε άλλη εκδοχή, με την κοπέλα και με συναίνεση του αγοριού της την παντρεύεται. Στο τέλος το σκάει από την κοπέλα-σύζυγο κλοτσώντας την κλειστή πόρτα του ζευγαριού, που εξακολουθούν ζουν μαζί, με θυμό. Σας τρέλανα; Ο Λαπίντ δεν έχει άλλο ατού πέραν του βραβείου του και των ερωτεύσιμων, «αψεγάδιαστων» νέων. Τόσο ατσαλάκωτοι νέοι σε τόσο τσαλακωμένους χαρακτήρες και τόσο πελαγωμένους καιρούς είναι κάτι αξιοσημείωτο.

Παράσιτα

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Οι άρρηκτοι δεσμοί μεταξύ κράτους, κεφαλαίου και ΜΚΟ που ασχολούνται με το μεταναστευτικό (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!)

23 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

GREXIT

Το φαινόμενο των ΜΚΟ έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις που παρεμβαίνουν πια απευθείας στην κεντρική πολιτική σκηνή. 
Με αφορμή αυτήν την ανακοίνωση κάναμε μία σύντομη έρευνα στις ΜΚΟ  και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια αποδείχτηκαν οι άρρηκτες σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο και το κράτος. 
Όταν λέμε έρευνα μην φανταστείτε τίποτα το ιδιαίτερο,
απλά μπήκαμε στις σελίδες τους και διαβάσαμε όσα οι ίδιες δηλώνουν για τον εαυτό τους και τα οποία είναι υπεραρκετά για να εξαχθούν συμπεράσματα.

Η ActionAid μας
ενημερωνεί ότι από το 2001 έως 2009 έλαβε από το υπουργείο εξωτερικών το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 911.920 ευρώ. 
Από την ΕΕ από το 2011 έως και το 2018 793.013 ευρώ και το 2015-2016 έλαβε 755.042 από το υπουργείο διεθνούς ανάπτυξης της Μεγάλης Βρετανίας για το πρόγραμμα στήριξης προσφύγων στην Λέσβο.

Διαβάζουμε επίσης ότι η ActionAid 
δέχεται ευγενικές δωρεές από εταιρίες και ιδρύματα. Αναζητούμε τους χορηγούς και έχουμε από ιδρύματα: ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Vodafone, Μποδοσάκη και Λάτση κ.α. 
Από εταιρίες έχουμε: εθνική τράπεζα, interamerican και άλλες λιγότερες γνωστές.

Πάμε στους Γιατρούς του Κόσμου όπου επίσης δέχονται δωρεές και χορηγείες από την ΕΕ, εταιρίες και ιδρύματα. Ανάμεσα στους χορηγούς η εταιρεία στοιχημάτων bwin, η Goodyear, η Vodafone, η ένωση Ελλήνων εφοπλιστών, η ΔΕΗ, η CocaCola 3E, η Βιανέξ του Γιαννακόπουλου, η Novartis, η Ford, η Microsoft κ.α. Αναλυτικά εδώ.

Άλλη ΜΚΟ που συνυπογράφει την ανακοίνωση είναι το Δανικό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες στο οποίο ιδρυτικός δωρητής είναι το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

To δίκτυο
 για τα δικαιώματα του παιδιού έχει υποστηρικτές: τον ΟΠΑΠ, τον Σκλαβενίτη, την Alpha bank, την Bic, κτλ.

Η ΜΚΟ Έλιξυποστηρίζεται και αυτή από διεθνείς οργανισμούς όπως η πολιτική προστασία της ΕΕ και ο διεθνής οργανισμός μετανάστευσης ενώ δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα ιδρύματα όπου ξαναβρίσκουμε το Νιάρχος και το Μποδοσάκη καθώς και οι εταιρίες.

Το ίδρυμα Νιάρχος και το Μποδοσάκη υποστηρίζουν και το ελληνικό φόρουμ μεταναστών όπου απαρτίζεται το διοικητικό συμβούλιο από εκπροσώπους συλλόγων μεταναστών. ΜΚΟ την οποία υποστηρίζει η open society του Σόρος και η mercycorps στην οποία συμμετέχει ο ΓΑΠ και αρκετοί επιχειρηματίες.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Το σκάκι στην παιδεία!

23 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 12 Νοεμβρίου 2019.

Μόνιμη επωδός σε ό,τι θεωρούμε στραβό στη χώρα είναι ότι «μόνο με σωστή παιδεία, θα ισιώσει». Αν αρχίσουμε να απαριθμούμε τα στραβά που βλέπουμε, θέλουμε χιλιετηρίδες για να τελειώσουμε. Πόσο μάλλον για τις προτάσεις να αντιμετωπίσουμε ένα μόνο από αυτά. Θα ήταν περισσότερες από όλους τους Έλληνες επί της γης. Εγώ θα το πιάσω ανάποδα.

Αντί να ακολουθήσω τον δρόμο από ένα πρόβλημα προς μία πλειάδα προσεγγίσων για επίλυση, θα προτείνω κάτι που δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο και θα εξηγήσω τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Προτείνω να ενταχθεί το σκάκι στη δημόσια εκπαίδευση από το Δημοτικό για να διδάξει τα κάτωθι στις επόμενες γενιές.

  • Στρατηγική. Ο κόπος να εκπονήσουμε ένα σχέδιο, έστω στοιχειώδες, είναι προϋπόθεση του παιχνιδιού. Γίνεται βίωμα.
  • Προσαρμοστικότητα. Διαρκείς ελιγμοί ανάλογα με την ροή και αντιδράσεις σε απροσδόκητες κινήσεις του αντιπάλου και ανατροπή των σχεδίων.
  • Υπευθυνότητα. Η κίνηση δεν μπορεί να αρθεί με τη θέλησή μας. Υπακοή στους κανόνες.
  • Αξιοποίηση δεδομένων. Όλα είναι μπροστά μας και δεν επιδέχονται ούτε ερμηνείες από εξωγενείς παράγονες, ούτε δυνατότητα απόδοσης ευθυνών σε αποδιοπομπαίους τρίτους.
  • Υπομονή. Αναμονή της επόμενης κίνησης και αξιοποίηση του χρόνου για βαθύτερο σχεδιασμό. Η υπομονή βάλλεται πανταχόθεν τη σημερινή εποχή.
  • Αυτοσυγκράτηση. Ο θυμός και η οργή δεν αποδίδουν, άρα μαθαίνουμε να τα ελέγχουμε. Δεν οφελεί να σπάσουμε τη σκακιέρα.
  • Κοινωνικότητα. Απαιτεί δύο παίκτες. Σπάει τη μονοτονία των ατομικών παιχνιδιών. Είναι μάλιστα εσωτερικού χώρου και παντός καιρού.
  • Αυτοκριτική. Δυνατότητα επανάληψης του παιχνιδιού, ώστε να αξιολογηθούν τα λάθη και να διδαχθούμε από αυτά.
  • Ευφυΐα. Εθίζει τον παίκτη να βλέπει τα πράγματα από την σκοπιά του αντιπάλου. «Τι θα έκανα εγώ στη θέση του αντιπάλου μου;».
  • Σεβασμός αντιπάλου. Η ενδεχόμενη ήττα δεν αφήνει περιθώριο παρά για την αναγνώριση της αξίας του αντιπάλου.
  • Προετοιμασία. Έξοχη εφαρμοργή της ρήσης ότι τύχη είναι όταν η προετοιμασία συναντάει την ευκαιρία.
  • Τακτική και προτεραιότητες. Τα υπολογισμένα ρίσκα και οι τυχόν θυσίες βοηθούν το ξεκαθάρισμα προτεραιοτήτων. Τι είναι σημαντικό και τι όχι.
Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

ΓΕΦΥΡΕΣ Νεοφιλελευθερισμού.

23 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Ο Νίκος Μουζέλης είναι ένα από τα 31 μέλη της περίφημης Επιτροπής «Ελλάδα 2021» των Μητσοτάκη-Αγγελοπούλου που φιλοδοξεί να μας διδάξει τη «Νέα Πατριδογνωσία». Πριν τις εκλογές ο κ. καθηγητής και αρθρογράφος εκτιμούσε ότι ο Τσίπρας «τον Μητσοτάκη τον τρώει για μπρέκφαστ» και ότι ο ταλαντούχος Αλέξης «θα είναι κύριος παίκτης του πολιτικού συστήματος για πολλά χρόνια». Είναι ο ίδιος άνθρωπος που συμμετέχει σε βαρύγδουπες πρωτοβουλίες πολιτών, όπως η «ΓΕΦΥΡΑ», που θα φτιάξει «έναν ισχυρό προοδευτικό χώρο (με τον ΣΥΡΙΖΑ) που θα φράξει το δρόμο στο δεξιό/ακροδεξιό μπλοκ».


Παρά ταύτα όμως, η επιλογή του κου Μουζέλη, εκφραστή του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», από τον Μητσοτάκη δεν πρέπει να θεωρηθεί λάθος ή τυχαίο γεγονός, και ας θεωρεί τον πρωθυπουργό «μισή μερίδα». Έχει βλέπετε το «προτέρημα», πέρα από τις όποιες διαφορές π.χ. στα οικονομικά, να μοιράζονται μαζί κοινές «παγκοσμιοποιητικές κι εθνομηδενιστικές αξίες», όπως η απέχθεια σε κάθε τι το εθνικό, την ταυτότητα, την παράδοση κλπ. Άλλωστε, δεκάδες είναι οι περιπτώσεις «εκσυγχρονιστών» εκτός ΝΔ που βρήκαν τη ΓΕΦΥΡΑ των κοινών αξιών και τώρα είναι στοιχισμένοι πίσω από τον κ. Μητσοτάκη.


Αυτούς που πρέπει κανείς να λυπάται όμως είναι οι συντηρητικοί νεοδημοκράτες που είναι οι περισσότεροι στο κόμμα τους, αλλά που αδυνατούν να δουν τη ΓΕΦΥΡΑ των κοινών οραμάτων του Νεοφιλελευθερισμού, που συνδέει όλες τις αποχρώσεις του, Το Μεταναστευτικό και το Σκοπιανό είναι η απόδειξη.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Λαθρομεταναστευτικό: Ανεξέλεγκτος ΕΦΙΑΛΤΗΣ…

22 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Για την στρατηγική των «ανοικτών συνόρων» και τη Νέα Δουλεία που προωθείται και κατασκευάζεται από την πλανητική, ιμπεριαλιστική κακουργία και το σύγχρονο ΦΑΣΙΣΜΟ (4ο Ράιχ), γράφουμε εδώ και δύο δεκαετίες: Αναλυτικά, σταθερά και ασυμβίβαστα…
Εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες έχει μπει σε εφαρμογή αυτή η στρατηγική του χρηματιστηριακού κεφαλαίου: Της εισαγωγής αλλοδαπών δούλων.
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια διαγραφόταν ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ της λαθρομεταναστευτικής ΕΙΣΒΟΛΗΣ και του ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥ…

Οι ιδεολογικοί ροπαλοφόροι που στήριζαν αυτήν τη στρατηγική της Νέας Δουλείας, ήταν οι «αριστεροί» σε όλες τις αποχρώσεις τους…

Αυτοί παρείχαν το «άλλοθι»
 στις στρατηγικές της Παγκοσμιοποίησης και προώθησαν, με φανατισμό και τρομοκρατική υστερία, τα μυθικά ιδεολογήματα του 4ου Ράιχ: Της πολυπολιτισμικότητας, του «αντί-εθνικισμού», του «αντί-ρατσισμού», του «αντί-φασισμού», του ψευτοανθρωπισμού (αστικός ανθρωπισμός) και CIA…

Ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους ήταν τούτος: «Οι μαζικές ροές των αλλοδαπών (λαθρομεταναστών) αποτελούν το ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ προϊόν της πολεμικής ιμπεριαλιστικής θηριωδίας»!!!

Η ΑΠΑΤΗ αυτού του μύθου είναι πολυεδρική:

α). Μαζικά κύματα λαθρομεταναστών προέρχονται από χώρες πολύ μακρινές και δίχως να ζουν τον πολεμικό εφιάλτη. Το Αφγανιστάν π.χ.

Το περίεργο, εδώ συνίσταται σε τούτο: Όταν το Αφγανιστάν βίωνε τις πολεμικές επιχειρήσεις των Ρώσων, κανένα κύμα λαθρομεταναστευτικό δεν υπήρχε. Το αντίθετο, τα τελευταία χρόνια, δίχως πολεμικές επιχειρήσεις, ξεκίνησαν και μαζικές ροές από το Αφγανιστάν…

β). Από το Ιράκ, όταν ισοπεδώθηκε από τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς επί Σαντάμ, ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ καμία τάση ΦΥΓΗΣ και εισβολής λαθρομεταναστών στη χώρα μας.

γ). Είναι γνωστό ότι τα κύματα προσφύγων και σε συνθήκες πολεμικών καταστροφών κατευθύνονται ΠΑΝΤΑ στις γειτονικές χώρες…

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Προτεσταντισμός και Καπιταλισμός: τι είπε στ’ αλήθεια ο Weber

22 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Αναδημοσίευση από το Αντίφωνο. [Γράφει ο Μύρων Ζαχαράκης]

Μια από τις πρώτες διαφωνίες στην κοινωνιολογία, που άρχισε με τον Marx και συνεχίστηκε με τον Max Weber, αφορούσε το πρόβλημα της προέλευσης του καπιταλισμού. Μετά τον Weber, η διαμάχη έλαβε έναν νέο χαρακτήρα και στράφηκε στην αναζήτηση του ρόλου που διαδραμάτισαν οι θρησκευτικές παραδόσεις για τον πρώιμο καπιταλισμό. Μάλιστα, η προβληματική του ξεπέρασε το μονόπλευρο ντετερμινισμό του Marx διευρύνοντας σημαντικά τους ορίζοντες και την κατανόησή μας όσον αφορά τη σχέση των θρησκειών με τους οικονομικούς παράγοντες. Το έργο του Max Weber Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του Καπιταλισμού(Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus, 1904-1905), που δημοσιεύθηκε αρχικά με τη μορφή δύο άρθρων στο Archuv fur Sozialwissenschaft und Sozialpolitik, αποτελώντας την πρώτη μελέτη στο έργο του Gesammte Aufsatze zur Religionsoziogologie, ξεπέρασε γρήγορα το στενό κύκλο των ειδικών και απέκτησε δημοσιότητα σπάνια για επιστημονικό κείμενο. Αρκεί να θυμηθούμε πως πριν από μερικά χρόνια, γνωστή εφημερίδα προσέφερε το συγκεκριμένο βιβλίο στο πλαίσιο της εκδοτικής της προσφοράς «Βιβλία που άλλαξαν τον κόσμο», από κοινού με έργα όπως η Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση του Freud και το Κομουνιστικό μανιφέστο του Marx.

Τι ακριβώς μας λέει εδώ ο Weber; Λοιπόν, η βασική θέση που υποστηρίζεται σε αυτό το κλασικό δοκίμιο είναι ότι η προτεσταντική ηθική συνετέλεσε ευνοϊκά στην εκδίπλωση και την ανάπτυξη του οικονομικού συστήματος που είναι γνωστό μέχρι σήμερα ως «Καπιταλισμός». Παρακολουθώντας την ιστορική πορεία της Μεταρρύθμισης, ο Max Weber παρατηρεί ότι παρά τον απελευθερωτικό χαρακτήρα που αρχικά προσέλαβε, στην πραγματικότητα αντικατέστησε την ήπια και παρακμάζουσα εξουσία της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας με μια αυστηρότερη θρησκευτική εξουσία: τον Προτεσταντισμό. Πραγματικά, ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία δεν είχε η θρησκεία σε τέτοιο βαθμό υπό τον έλεγχό της τον ανθρώπινο βίο, όσο το προτεσταντικό δόγμα στις περιοχές που ήταν διαδεδομένο κατά το 17ο αιώνα. Η σημαντικότερη επίδραση μάλιστα, η οποία κυρίως ενδιαφέρει το Weber, υπήρξε στο χώρο της εργασίας: εκεί συνέβη σταδιακά μια κοσμοϊστορική σχεδόν αλλαγή στο δυτικό κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο “σουλτάνος”, οι μετανάστες και η πληθυσμιακή μηχανική

22 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε
Ο

Του Σταύρου Λυγερού από το slpress.grΗ διόγκωση των μεταναστευτικών ροών στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αφενός επιδεινώνει δραματικά τις ήδη πολύ δύσκολες συνθήκες στα εκεί κέντρα φιλοξενίας, αφετέρου εγείρει κρίσιμα ερωτηματικά για το που θα καταλήξει αυτός ο φαύλος κύκλος. Φαύλος κύκλος για την ελληνική κυβέρνηση που πριν προλάβει να αποσυμφορήσει τα νησιά, οι νέες αφίξεις ανακυκλώνουν τη συμφόρηση που υπάρχει στις δομές φιλοξενίας στα νησιά.

Η πρακτική αυτή, ωστόσο, δεν είναι καθόλου φαύλος κύκλος για τον Ερντογάν. Αντιθέτως, αυτός ανοίγει τη στρόφιγγα για να πετύχει “μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια”: να εκβιάσει την ΕΕ με σκοπό να αποσπάσει περισσότερα χρήματα και ταυτοχρόνως όχι μόνο να καταπονήσει την Ελλάδα, αλλά και να την υποβάλει σε μία πληθυσμιακή μηχανική, με την έννοια ότι το μεταναστευτικό σταδιακά αλλά σταθερά αλλοιώνει τη σύνθεση του πληθυσμού στην Ελλάδα για πρώτη φορά από το 1830 στην παλαιά Ελλάδα και από το 1923 στη βόρεια Ελλάδα. Τα γεγονότα, μάλιστα, δείχνουν ότι μέχρι στιγμής τα καταφέρνει μια χαρά.

Ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος, άλλωστε, έχει επανειλημμένως εκτοξεύσει απειλές, ομολογώντας ότι εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες-μετανάστες. Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται τώρα πλέον αφορά το πόση πρακτική αξία έχει η ευρωτουρκική συμφωνία του 2016, όταν η Άγκυρα ξεκάθαρα εκβιάζει. Προς το παρόν, τόσο η ΕΕ όσο και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις περιορίζονται σε μία μίζερη διαχείριση, αποφεύγοντας να αναλάβουν στρατηγικού χαρακτήρα δράσεις για να λύσουν το πρόβλημα.

Όταν το 2017 ήταν ακόμα αντικαγκελάριος, ο σοσιαλδημοκράτης Γκάμπριελ είχε δηλώσει με δόση αυτοκριτικής: «Πήγαμε στον κ. Ερντογάν, επειδή εμείς οι ίδιοι στην ΕΕ ήμασταν ανίκανοι να κάνουμε μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για πρόσφυγες». Το ευρωιερατείο φοβάται ότι εάν αυτοί που φθάνουν από τα μικρασιατικά παράλια στα ελληνικά νησιά, μεταφερθούν στην ηπειρωτική Ελλάδα, θα βρουν τρόπο να φθάσουν παράνομα στη βορειοδυτική Ευρώπη. Γι’ αυτό και υιοθέτησε την αυθαίρετη ερμηνεία της συμφωνίας ότι όσοι μετανάστες μεταφερθούν από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα δεν θα μπορούν να επαναπροωθηθούν στην Τουρκία.

Είναι αληθές ότι οι Βαλκάνιοι διακινητές έχουν πιάσει δουλειά. Κατά μικρές ομάδες μετανάστες που έχουν χρήματα να πληρώσουν εισέρχονται στη FYROM και στη συνέχεια στη Σερβία. Παραλλήλως, έχει ανοίξει και ο δρόμος προς την Αλβανία. Από εκεί κατευθύνονται προς το Μαυροβούνιο, ή άλλοι προσπαθούν να φθάσουν στην Ιταλία μέσω θαλάσσης.

Η στρόφιγγα και το μήνυμα

Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο ευρωτουρκικό μέτωπο είναι κρίσιμο για την Ελλάδα. Εάν η Άγκυρα συνεχίσει να σπρώχνει μαζικά μετανάστες προς τα ελληνικά νησιά, όπως φαίνεται από τα γεγονότα, αυτοί θα εγκλωβισθούν σε μία χώρα, η οποία πιέζεται αφόρητα από οξύτατη οικονομική κρίση και επιπροσθέτως δυσκολεύεται πολύ να διαχειρισθεί αυτούς που είναι ήδη εγκλωβισμένοι εδώ.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο εορτασμός του 2021 και ο μύθος της ειρηνικής συνύπαρξης

21 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων.

Το 2021 συμπληρώνονται 200 χρόνια από τη Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση. Το Έθνος οφείλει να τιμήσει τους γνωστούς και αγνώστους ήρωες που αγωνίσθηκαν «για του Χριστού την Πίστη την Αγία και την Πατρίδος την Ελευθερία», όπως έγραψε ο Σαμιώτης ποιητής Κλεάνθης. Είναι ευκαιρία να θυμηθούμε τις δυνάμεις που κράτησαν υψηλό το φρόνημα των προγόνων μας επί 400 ή και 500 χρόνια σκληρής δουλείας.

Δυστυχώς αρχίζουν και πάλι να εμφανίζονται οι ανιστόρητες προπαγάνδες περί …ειρηνικής συνύπαρξης Ελλήνων και Τούρκων. Ορισμένοι θεωρητικοί της ανύπαρκτης συνύπαρξης ενδιαφέρονται να διαδραματίσουν ρόλο στις εκδηλώσεις του 2021. Γι’ αυτό είναι χρήσιμο να επαναφέρουμε στη μνήμη μας τις ιστορικές πηγές. Ιστορία δεν είναι το τί φαντάζεται σήμερα ο Α’ ή ο Β’ διανοούμενος, αλλά το τί καταγράφουν τα έγγραφα της εποχής.

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, η οποία εδρεύει στη Θεσσαλονικη και εορτάζει φέτος τα 80 χρόνια από τη ίδρυσή της, μετέφρασε και εξέδωσε τις αποφάσεις των Τούρκων ιεροδικαστών (καδήδων) της Βέροιας της περιόδου 1600-1700. Χαρακτηριστική είναι η απόφαση της 30ής Απριλίου 1600, με την οποία καλείται να γίνει μουσουλμάνα η νεαρή Χριστιανή που ονομαζόταν Γραμματική, αν θέλει να μεγαλώσει εκείνη το παιδί της Μελέτιο.

Η δραματική ιστορία που ανατρέπει κάθε ιδεολόγημα περί «ειρηνικής συνύπαρξης» εχει ως εξής: Η Γραμματική ήταν παντρεμένη με Χριστιανό και απέκτησε δύο παιδιά. Μία ημέρα ένας Τούρκος αξιωματούχος που την είχε ερωτευθεί έστειλε δύο φονιάδες και σκότωσαν τον σύζυγο και τα δύο παιδιά της. Ο αγάς την απήγαγε, την βίασε και έτσι γεννήθηκε ένα αγόρι. Η θαρραλέα γυναίκα το ονόμασε Μελέτιο και επέμενε να το ανατρέφει Χριστιανικά. Η ανύπαρκτη ανεκτικότητα της δήθεν πολυπολιτισμικής Οθωμανικής κοινωνίας φαίνεται από την τύφλωση του καδή. Αδιαφορεί για τους τρεις φόνους και τον βιασμό. Αθωώνει τον Μοσουλμάνο αξιωματούχο και καταδικάζει σε εξισλαμισμό τη Χριστιανή γυναίκα!

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

«Καιρός τού ποιήσαι!»

21 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Στέλιος Παπαθεμελής

Η Συνθήκη των Σεβρών (28 Ιουλίου / 10 Αυγούστου 1920) αποτέλεσε το αποκορύφωμα των ένοπλων απελευθερωτικών αγώνων τού Ελληνισμού στην επική εκείνη εξόρμηση τού Γένους 1912-1920. Δημιούργησε την “Ελλάδα των 2 ηπείρων και 5 θαλασσών”. Η Μικρασιατική Καταστροφή δηλητηρίασε την μνήμη τού Έθνους και έκτοτε μπήκε στην εθνική λήθη.
Τώρα πληροφορούμεθα (άρθρο τού καθ. Αλ. Ηρακλείδη, ΠΑΡΟΝ,10/11/19) ότι το «σύνδρομο των Σεβρών» επανέρχεται ακάθεκτο στη Τουρκία. Το φάσμα των Σεβρών ο φόβος επιστροφής στις μέρες και τα γεγονότα που συρρίκνωσαν την Τουρκία στο 1/3 των σημερινών της ορίων, ο συγκεκριμένος φόβος διακατέχει όχι μόνο τους απλοϊκούς και αναλφάβητους χωρικούς, αλλά κυριαρχεί στους κύκλους των διανοουμένων, των επαγγελματιών και των πολιτικών.
Αυτό πρέπει να εκμηδενίσει τον όποιο φόβο των Ελλήνων απέναντι τού τωρινού μεγέθους της Τουρκίας.
Στη Κυβέρνηση επικρατούν οι εθνομηδενιστές και οι …δικαιωματιστές. Αυτοί, είτε εξουσιάζει η Αριστερά είτε η Δεξιά, είναι που κάνουν κουμάντο. Έσχατο δείγμα το «είπα – ξείπα» τού υπουργού Δικαιοσύνης περί επαναφοράς των ποινών για εξύβριση των θείων. Τελικά οι επαγγελματίες «δικαιωματιστές» είναι το κράτος εν κράτει!..Ντροπή σας ελληνόφωνοι (σας λέμε έτσι, αν και τα ελληνικά σας είναι χειρότερα από τα αγγλικά σας).
Το όνομά του: Σούλτχαϊς, η ιδιότητά του, πρώην πρέσβης της Γερμανίας στην κατά τ’ άλλα γερμανοκρατούμενη Ελλάδα (2005-2010). Μιλάει με χλευασμό για τη χώρα που τον φιλοξένησε και με απροσμέτρητο θράσος αποφαίνεται ότι: «Οι Γερμανοί δεν πρόκειται ποτέ να πληρώσουν» (εννοεί το αναγκαστικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις). Γνήσιος απόγονος τού Χίτλερ, να μην τον βασκάνουμε!..
Η αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας ανοίγει το δρόμο για την αναγνώριση και της Γενοκτονίας των Ελλήνων τού Πόντου και της καθ’ ημάς Ανατολής. Παλαιότερα ο γράφων, τότε με κυβερνητική ή κοινοβουλευτική ιδιότητα, είχε παρακολουθήσει τον αγώνα των Αρμενίων σε Ευρώπη και Αμερική και επέμενε προς ημετέρους ότι οι Αρμένιοι, κατ’ εξοχήν αυτοί, είναι παράδειγμα προς μίμηση. Όπερ αποδεικνύεται τώρα περίτρανα. Το παράδειγμα βέβαια, όχι η μίμησή του!..
Καιρός τού ποιήσαι!

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Μεταναστευτικές ροές τους τελευταίους 2 μήνες στο Αιγαίο. Μ.Ο. 2223 ανά εβδομάδα.

20 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Εβδομάδα 38. 16-22 Σεπ. 2986 άνθρωποι
Εβδομάδα 39. 23-29 Σεπ. 3223 άνθρωποι
Εβδομάδα 40. 30 Σεπ – 6 Οκτ. 2242 άνθρωποι
Εβδομάδα 41. 7-13 Οκτ. 1776 άνθρωποι
Εβδομάδα 42. 14-20 Οκτ. 2220 άνθρωποι
Εβδομάδα 43. 21-27 Οκτ. 1625 άνθρωποι
Εβδομάδα 44. 28 Οκτ – 3 Νοε. 2416 άνθρωποι
Εβδομάδα 45. 4 – 10 Νοε. 1078 άνθρωποι
Εβδομάδα 46. 11-17 Νοε. 2444 άνθρωποι

Πηγή: Aegean Boat Report, μία Νορβηγική Μη Κυβερνητική Οργάνωση που παρακολουθεί και καταγράφει τις ροές. (Ευτυχώς, διότι οι ελληνικές κυβερνήσεις αγρόν αγοράζουν και σιωπή μας πουλάνε )

Μέσος εβδομαδιαίος όρος: 2.223
Τρέχων ετήσιος ρυθμός: 116 χιλιάδες

116 χιλιάδες τον χρόνο είναι ίσο με 1.1% του πληθυσμού της Ελλάδας. Τόσοι έρχονται με τους τρέχοντες ρυθμούς το 2019.

Η κυβέρνηση είπε ότι θα προωθήσει στην ενδοχώρα όχι περισσότερους από 1% του πληθυσμού κάθε περιφέρειας.

Για να μην ψάχνεστε: αν δεν υπήρχε κανένας ήδη και αρχίζαμε από το μηδέν, με αυτόν τον ρυθμό σε ένα χρόνο θα ξεπερνούσε το 1%. Τότε, θα είχαμε 1% σε κάθε περιφέρεια και από κει και πέρα θα το ξεπερνούσε. (Αρχή της Περιστεροφωλιάς, δείτε το 7ο βίντεο της σειράς βίντεο με τα Απλά Προβλήματα Λογικής και πάρτε σαν άσκηση την απόδειξη!).

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να διαχειριστεί το ζήτημα.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η Δεξιά και η Αριστερά στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης

20 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Απόσπασμα από την εισαγωγή του Γιώργου Ρακκά στο βιβλίο του Κρίστοφερ Λας, Ποιο είναι το σφάλμα της Δεξιάς; – Γιατί η Αριστερά δεν έχει μέλλον;, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, οι ΗΠΑ δοκιμάζονταν από μια βαθιά συστημική κρίση. Το κεϋνσιανό οικονομικό μοντέλο που είχε υιοθετήσει ο αμερικάνικος καπιταλισμός από την εποχή τού New Deal έδειχνε να φτάνει στα όριά του, οι κοινωνικές δαπάνες αυξάνονταν κατακόρυφα, η οικονομία έπασχε από στασιμοπληθωρισμό, ενώ οι μεγάλες αμερικάνικες πόλεις βυθίζονταν στην εγκληματικότητα, τη γκετοποίηση, τις φυλετικές συγκρούσεις.
Ακόμα και αυτή η αμερικάνικη Νέα Αριστερά, που είχε κυριαρχήσει στα πανεπιστήμια και τη νεολαία κατά την προηγούμενη δεκαετία, εκείνη του 1960, βρίσκεται σε κρίση. Το κίνημα απομαζικοποιείται ταχύτατα, ένα μέρος του διαλέγει τον αδιέξοδο ένοπλο δρόμο και συνθλίβεται μέσα σε συνθήκες παρανομίας και κοινωνικής απομόνωσης· ένα άλλο κομμάτι επιλέγει τον αναχωρητισμό, μέσα από τα ναρκωτικά, την ανακάλυψη των ανατολικών θρησκειών και τις «ομάδες αυτεπίγνωσης»· τέλος η πιο δημιουργική συνιστώσα επιλέγει να δραστηριοποιηθεί γύρω από το περιβαλλοντικό ζήτημα – είναι η εποχή που κορυφώνεται η πετρελαϊκή κρίση και δοκιμάζεται ο αμερικανικός υπερκαταναλωτισμός.
Στο ιδεολογικό πεδίο, κυριαρχεί ο πολυκατακερματισμός: Το φεμινιστικό κίνημα διαχωρίζεται απ’ όλες τις υπόλοιπες συνιστώσες της Νέας Αριστεράς, κατηγορώντας τις για «σεξισμό»· αντίστοιχα, το «μαύρο κίνημα» πράττει το ίδιο, μιλώντας για «ρατσισμό». Κάποιες ομάδες επιχειρούν μια «μακρά πορεία μέσα από τους θεσμούς», ιδίως στο αποστειρωμένο αμερικάνικο ακαδημαϊκό περιβάλλον, δίνοντας μια ώθηση στις «μαύρες» σπουδές, και τις σπουδές φύλου, που κατά την επόμενη δεκαετία θα αρχίζουν να σφυρηλατούν τις «πολιτικές των ταυτοτήτων», που σήμερα έχουν καταστεί κυρίαρχες στον χώρο των Δημοκρατικών.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ρωμαϊκότητα: Η υφαρπαγμένη διάσταση του ελληνικού έθνους

20 Νοεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Βαλεριανός Μουρτζανάκης, Φοιτητής του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου πανεπιστημίου

Η ρωμαϊκότητα, ένας όρος που την σήμερον ημέρα, και μόνο με την ανάγνωση του, παραπέμπει εύλογα τους περισσότερους αναγνώστες στην Ρώμη και την αυτοκρατορία της. Δηλαδή εκείνη ακριβώς την πολιτική οντότητα που ήτο αρχαία τω χρόνω, λατινική τη γλώσση και τω πολιτισμώ και παγανιστική τη θρησκεία. Ομοίως, θα προβλημάτιζε αρκετούς η ερώτηση: Τι και αν υπήρξε μιαν άλλη ρωμαϊκή αυτοκρατορία; Μια αντίστοιχη χιλιόχρονη υπερδύναμη, η οποία παραδόξως ονομαζόταν και αυτή «ρωμαϊκή», όμως ήταν μεσαιωνική, ελληνική –ως επί το πλείστον- γλωσσικά και πολιτισμικά και χριστιανική. Αυτή ήταν η Βυζαντινή, όρος επίπλαστος από δυτικούς χρονογράφους του 16ου αιώνα, δηλαδή αφότου είχε απέλθει η έως τότε γνωστή σε όλους «Ρωμανία». Ρωμαϊκότητα λοιπόν ή Ρωμιοσύνη – συνώνυμος όρος, μια έννοια «θαμπή» στο νεοελληνικό εθνικό φαντασιακό ιδίως σε πολλούς νέους, ο οποίος δεν ετέθη «παρασκηνιακός» τυχαία.

Η εξελικτική πορεία του επίμαχου και επίζηλου αυτού επιθετικού προσδιορισμού, του «Ρωμαίος» ή «Ρωμιός», έμελλε να μονοπωληθεί από την Δύση, τους δυτικοευρωπαίους δηλαδή, και όχι από την Ανατολή και τους ανατολικούς ρωμαίους. Ημερομηνία σταθμός, το 1453 οπότε η άλωση της Πόλης λειτούργησε ως καταλύτης στη ήδη από τότε υπάρχουσα διαπάλη μεταξύ των δυτικών ηγεμόνων και των φύσει συνεχιστών του ρωμαϊκού κράτους, δηλαδή των Ελλήνων Ρωμιών. Τούτων δοθέντων, σε αρκετούς αναγνώστες θα εγείρεται η περιέργεια ως προς το πώς το εθνικό επίθετο «Έλλην» απέβη συνώνυμο του πολιτικού «Ρωμιός» -εμφανέστερα από το 1204 και εντεύθεν. Η ευθεία απάντηση και ταυτοχρόνως χαρακτηριστικό δείγμα της αντιζηλίας της εποχής δεν δύναται να είναι άλλη από την απόκριση του αυτοκράτορα Ιωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη στον πάπα Γρηγόριο Θ’. Ο ελέω θεού βασιλεύς δεν παρέλειψε δηλαδή ναι επισημάνει στον πάπα πως το γένος των Ελλήνων δεν εμφορείται μονάχα από το ίδιόν του –κατά τον πάπα, την σοφία, αλλά πως στους ιδίους κληροδοτήθηκε η κοσμική εξουσία του ρωμαϊκού κράτους από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Αυτήν ακριβώς την ειδοποιό διαφορά του γένους των Ελλήνων με τα έτερα δυτικοευρωπαϊκά ο πάπας και οι ομοϊδεάτες του δυτικοί άρχοντες επεχειρούσαν να αποσπάσουν από του Ρωμιούς Έλληνες. Στην προκειμένη, στην πρότερη επιστολή του πάπα, ο επίσκοπος της Ρώμης αποσιωπά όσον αφορά το φλέγον αυτό ζήτημα της εποχής, λόγω της φραγκοκρατίας, το οποίο ο αυτοκράτορας σηματοδοτεί στην απάντησή του.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: