Αρχείο

Archive for Δεκέμβριος 2019

Οι μάσκες πέφτουν για τους «πατριώτες» προπαγανδιστές του 4ου Ράιχ…

31 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Στις κρίσιμες καμπές της ιστορίας αποκαλύπτονται όλοι οι κάλπικοι παράδες…
Οι κάλπικοι της «αριστεράς» (οι πράκτορες της πλανητικής ιμπεριαλιστικής εξουσίας με αριστερό προσωπείο) έχουν ξεγυμνωθεί, ήδη, τελείως…
Το δικό τους εθνομηδενιστικό ξεγύμνωμα ενίσχυσε τους εμπόρους του «πατριωτισμού»: λειτούργησε σαν ασπίδα στους εθνοκάπηλους…

Τα γιγάντια, ωστόσο, εθνικά μας ζητήματα βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού. Έτσι δεν αφήνουν ΚΑΝΕΝΑ περιθώριο ελιγμών στους απατεώνες πατριδοκάπηλους…

Οι μάσκες πέφτουν πλέον.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Οι μεγάλες αφηγήσεις, η Νέα Τάξη των διανοουμένων και ο Μετάνθρωπος

31 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Οι μεγάλες αφηγήσεις, η Νέα Τάξη των διανοουμένων και ο Μετάνθρωπος

Εισαγωγικό σημείωμα από το αφιέρωμα του νέου Λόγιου Ερμή (τ. 19, β΄ εξάμηνο 2019) που κυκλοφορεί.

Ο κομμουνιστικός μεσσιανισμός υπήρξε η υπέρτατη και τελική μορφή των κάθε είδους κοινωνιοκεντρικών μεσσιανισμών – κυριολεκτική σύνοψη και κορωνίδα τους· ακριβώς διότι έθετε ως πρόταγμά του την πραγμάτωση, «εδώ και τώρα», της «Αρκαδίας», που οι παλαιοί πολιτισμοί αναζητούσαν είτε στον μύθο είτε στην υπέρτατη εξιδανίκευσή του, τη θρησκεία. Γι’ αυτό, όπως και οι μονοθεϊστικές θρησκείες πριν από αυτόν, ο μαρξισμός, ως η ιδεολογία του κομμουνισμού, θα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως «τέλος και υπέρβαση κάθε ιδεολογίας» και, κατά συνέπεια, κάθε αδιαφάνειας και κάθε θρησκευτικής αναπαράστασης. Ο Παράδεισος μπορεί να μεταβληθεί σε απτή καθημερινότητα και, για διακόσια χρόνια, από τη γαλλική Επανάσταση και τον Γράκχο Μπαμπέφ, μέχρι το τείχος του Βερολίνου και την πλατεία Τιεν Αν Μεν, εκείνο το τρομερό 1989, η κομμουνιστική εξαγγελία θα αποτελέσει το έσχατο και ανώτατο δημιούργημα της ανθρώπινης μεσσιανικής φαντασιακής θέσμισης. Γι’ αυτό και η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και των επαναστατικών οραμάτων που εξέθρεψε η κομμουνιστική προσδοκία υπήρξε το τελειωτικό χτύπημα στον κάθε είδους ανθρωπικό μεσσιανισμό.
Μετά την τραγική κατάληξή της, θα ανοίξει η περίοδος «του τέλους των μεγάλων αφηγήσεων», στο οποίο αναφέρονται ιδιαίτερα ο Οκτάβιο Πας και ο Ρίτσαρντ Ρόρτυ σε δύο σημαντικά, από κάθε άποψη, κείμενα. Καθόλου τυχαία, εξάλλου, τα κείμενά τους είχαν γραφτεί κατά τη δεκαετία του 1980, όταν η σχετική συζήτηση είχε λάβει ήδη μεγάλες διαστάσεις, με αφορμή τα αντι-ολοκληρωτικά κινήματα που είχαν αναπτυχθεί στις χώρες του τότε σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Χαρακτηριστική είναι η προσφυγή από τον Ρόρτυ προνομιακά στα σχετικά κείμενα του Μίλαν Κούντερα, που εξέφραζε κατ’ εξοχήν τους διαφωνούντες της ανατολικής Ευρώπης.
Πλέον, το ζητούμενο δεν θα είναι η αναζήτηση μιας μεσσιανικής ουτοπίας, ασύμβατης με τη φύση του ανθρώπου ή/και των καταναγκασμών των ανθρωπίνων συσσωματώσεων, αλλά η διέξοδος θα αναζητάται είτε στη μερικότητα των ταυτοτήτων ή των «κινημάτων» –στην οποία θα καταλήξει εν τέλει και η λεγόμενη «επανάσταση του 1968»– είτε στην αποδοχή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων και, στην καλύτερη περίπτωση, τον εξανθρωπισμό της, μερικό ή καθολικό. Στην απαισιόδοξη πλευρά αυτής της θεωρητικής, φιλοσοφικής και πολιτικής απόρριψης των «μεγάλων αφηγήσεων», θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τον δικό μας Παναγιώτη Κονδύλη, για τον οποίο ο άνθρωπος ορέγεται εκ φύσεως την κυριαρχία, ενώ στην μάλλον αισιόδοξη και «έντιμη» πλευρά θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τον Ρίτσαρντ Ρόρτυ και κάποιους νεώτερους Αμερικανούς φιλοσόφους. Οι τελευταίοι, με αφετηρία την ορθή διαπίστωση για τον διφυή χαρακτήρα του ανθρώπου, ικανού για το καλύτερο και το χειρότερο, θα υποστηρίξουν την ανάγκη της ενίσχυσης των θετικών διαστάσεων και της συρρίκνωσης των αρνητικών. Στην ίδια κατεύθυνση, αλλά με μάλλον απολογητική διάθεση προς τον «υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό», θα συνταχθούν οι «αντι-ολοκληρωτιστές» στοχαστές της γαλλικής σχολής, όπως οι Αντρέ Γκλυκσμάν, Μπερνάρ Ανρί Λεβύ κ.ά.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η Φιλική Εταιρεία, Ήταν ώριμη η Επανάσταση;

30 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Εναλλακτικές Εκδόσεις, 336 σελίδες

Του Γιώργου Καραμπελιά από την huffingtonpost.gr

Στο δοκίμιο μου για τη Φιλική Εταιρεία (από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις) δεν επιμένω αποκλειστικά στις λεπτομέρειες της συγκρότησης της Εταιρείας των Φίλων, αλλά επιχειρώ να διερευνήσω πριν από όλα την ωριμότητα και την επικαιρότητα του επαναστατικού διαβήματος του ’21, τέτοιο που το σχεδίασε και το πυροδότησε η επαναστατική οργάνωση. Το έργο αναπτύσσεται σε τρία μέρη:

Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται διαγραμματικά η διαδρομή του σκλαβωμένου γένους και οι επαναστατικές απόπειρες που κατέληξαν στην Εταιρεία και την Επανάσταση, από τον Κροκόνδειλο Κλαδά έως τον Ρήγα Βελεστινλή και από τον Διονύσιο φιλόσοφο έως το Ελληνόγλωσσο Ξενοδοχείο.

Το δεύτερο μέρος αφορά στην οργάνωση της Εταιρείας, τον αρχικό πυρήνα της, τα μέλη της και την κοινωνική και γεωγραφική τους προέλευση. Αναπτύσσεται ιδιαίτερα το ζήτημα των διαφορετικών τάσεων και συνιστωσών της επαναστατικής οργάνωσης, έκφραση και αντανάκλαση της κοινωνικής και χωροταξικής συγκρότησης του υπόδουλου Ελληνισμού. Από τον άγνωστο Κωνσταντίνο Ράδο, που έριξε πρώτος την ιδέα της συγκρότησης της εταιρείας, μέχρι την ελλείπουσα ηγεσία της, τον Ιωάννη Καποδίστρια.

.
.

Παρότι η Εταιρεία θα ιδρυθεί από κοινωνικά και ιδεολογικά ριζοσπαστικά στοιχεία, εμμέσως τουλάχιστον πνευματικούς απογόνους του Ρήγα Βελεστινλή, η επιτυχία της θα στηριχτεί στον συνδυασμό δύο παραμέτρων: την αταλάντευτη επαναστατική βούληση και ταυτόχρονα τη συνείδηση πως ένας εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας θα πρέπει να συμπεριλάβει το σύνολο των δυνάμεων του γένους. Η σύνθεση ριζοσπαστικότητας και ευρύτητας αποτέλεσε το θαύμα της Φιλικής και το κατόρθωμα των πρωτεργατών της.

Στην περίπτωση της Φιλικής Εταιρείας την αρχική πρωτοβουλία θα πάρουν «οι κατεστραμμένοι εμποροϋπάλληλοι», και θα ακολουθήσουν οι έμποροι, οι ναυτικοί, οι στρατιωτικοί, οι προεστοί, οι κληρικοί, οι Φαναριώτες και οι λόγιοι που θα ξεσηκώσουν τις μεγάλες μάζες του λαού –κατ’ εξοχήν την αγροτιά– χωρίς τις οποίες καμιά επαναστατική απόπειρα δεν θα μπορούσε να τελεσφορήσει και οι οποίες ήταν έτοιμες να δεχτούν το μήνυμα της Επανάστασης.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η επερχόμενη μετανάστευση από την υποσαχάρια Αφρική

30 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε
Graphic: Projected population growth in select countries.

Του Κρίστοφερ Κάλντγουελ από την Ρήξη τ. 156

Το 2018, ο Στέφεν Σμιθ, αμερικανικής καταγωγής ανταποκριτής ειδήσεων από την Αφρική για τις παριζιάνικες εφημερίδες Λε Μοντ και Λιμπεριασιόν, και καθηγητής Αφρικανικών και Αφροαμερικανικών σπουδών στο πανεπιστήμιο του Ντιούκ, δημοσίευσε στα γαλλικά ένα βιβλίο υπό τον τίτλο Η έφοδος προς την Ευρώπη, ένα μικρό, ψύχραιμο και ανοιχτόμυαλο έργο για την αναμενόμενη μαζική μετανάστευση από την Αφρική προς την Ευρώπη. Πρόκειται για το πιο σημαντικό βιβλίο που έχει γραφεί για το ζήτημα, και γι’ αυτό και πολύ σύντομα πυροδότησε συζητήσεις στο Παρίσι.
Ο Σμιθ ξεκινάει αναφερόμενος σε μερικά δεδομένα: Στην Αφρική κάθε χρόνο προστίθενται πληθυσμοί με ρυθμούς που η ήπειρος δεν έχει ξαναγνωρίσει. Μόνο και μόνο ο πληθυσμός της Υποσαχάριας Αφρικής θα διπλασιαστεί στα 2.2 δισ. μέχρι τα μέσα του αιώνα, ενώ αυτός της Ευρώπης θα μειωθεί σ’ ένα ισχνό 0,5 δισ.
Όσο πιο κοντά κοιτάει κανείς, τόσο πιο εντυπωσιακά εμφανίζονται οι αλλαγές. Το 1950, η χώρα του Νίγηρα στη Σαχάρα είχε μόλις 2,6 εκατομμύρια ανθρώπους και ήταν μικρότερη από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Το 2050 θα έχει 68,5 εκατομμύρια ανθρώπους, φτάνοντας έτσι στα μεγέθη της Γαλλίας. Την ίδια εποχή, η γειτονική Νιγηρία θα έχει 411 εκατομμύρια ανθρώπους, και θα είναι σίγουρα μεγαλύτερη από τις ΗΠΑ. Το 1960, η πρωτεύουσα της Νιγηρίας, το Λάγος, είχε μόλις 350.000 κατοίκους, ήταν μικρότερο δηλαδή από το Νιούαρκ. Αλλά πλέον ο πληθυσμός του έχει 60πλασιαστεί φτάνοντας τα 21 εκατομμύρια, και προβλέπεται να διπλασιαστεί ξανά μέσα στην επόμενη γενιά, καθιστώντας το Λάγος την μεγαλύτερη πόλη του κόσμου, με πληθυσμό σχεδόν ανάλογο με εκείνον της Ισπανίας.
Η υποσαχάρια μετανάστευση προς την Ευρώπη είναι ακόμα πρόσφατη και αρκετά περιορισμένη σε μεγέθη –περίπου 200.000 άνθρωποι τον χρόνο. Ωστόσο, ο περιορισμός της απαίτησε τεράστιες προσπάθειες από την πλευρά των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, μεταξύ των οποίων και ορισμένες μυστικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ιταλίας και των δυνάμεων που ελέγχουν τα απομεινάρια της λιβυκής ακτοφυλακής. […]

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο πέλεκυς του Κυνίσκου – Η φοβερή ιστορία του θησαυρού της Magna Grecia που κατέληξε στο Βρετανικό Μουσείο

30 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

του Νικολάου Π. Παππά* από την ιστοσελίδα cognoscoteam.gr 

Είναι γνωστό ότι το Βρετανικό Μουσείο είναι γεμάτο αρχαιολογικούς θησαυρούς που έχουν φτάσει στη Βρετανία μέσω αρχαιοκαπηλίας. Ένα από τα εκθέματα είναι και ένα πανέμορφο αναθηματικό τσεκούρι που η προέλευσή του πιστεύεται ότι είναι από την Σύβαρη, μια πόλη της Magna Grecia.

Οι Αχαιοί, κατά την κάθοδο των Δωριέων, διώχνουν τους Ίωνες από την Ελίκη και έκτοτε η πόλη ελέγχεται από τους Αχαιούς οι οποίοι μετονομάζουν όλη την γύρω περιοχή σε Αχαΐα. Η Ελίκη στη συνέχεια συμμετείχε μαζί με τους Τροιζήνιους (Δωριείς) στην αποικία της Μεγάλης Ελλάδος, Σύβαρη, που έγινε γνωστή λόγω της πολυτελούς τρυφηλής ζωής που έκαμαν (εξ ου και ο «Συβαριτισμός»).

Το μικρό τσεκούρι, μόλις 20 εκατοστών, φτιάχτηκε από επεξεργασμένο χαλκό και φέρει χαραγμένη στην λεπίδα επιγραφή στη δωρική διάλεκτο. Το εύρημα το απέκτησε το μουσείο του Λονδίνου το 1884 από τον Alessandro Castellani, μέλος μιας διάσημης ιταλικής οικογένειας χρυσοχόων που έκαναν μεταξύ άλλων και εμπορία παράνομου αρχαιολογικού υλικού.

Alessandro Castellani (1823 – 1883)

Πώς κατέληξε το τσεκούρι στην Αγγλία; Από πηγές του 19ου αιώνα διαπιστώνουμε ότι το τσεκούρι εντοπίστηκε πρώτη φορά στην ιταλική πόλη San Sosti (κοντά στην αρχαιοελληνική πόλη Κωνσεντία), ένα μικρό χωριό στους πρόποδες της νοτιοδυτικής πλαγιάς του Pollino.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Αντίσταση ή εξαφάνιση – Η ώρα της αλήθειας

29 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Του Γιώργου Καραμπελιά από το slpress.gr

Τελικώς ήρθε η ώρα της αλήθειας για τους Έλληνες. Για χρόνια καλύπτονταν πίσω από ψέματα, αυταπάτες και απάτες ως προς την απειλή –κυριολεκτικά θανάσιμη– που αποτελεί η Τουρκία για το ελληνικό κράτος και το ελληνικό Έθνος. Χρόνια και χρόνια κρυβόμασταν πίσω από το δάχτυλό μας και ανεχόμασταν πολιτικές ηγεσίες, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς και ψευτοδιανοούμενους να κρύβουν την πραγματικότητα πίσω από αναρίθμητα ψεύδη.

Και όσοι τονίζαμε εδώ και 45 χρόνια, μετά την εισβολή και την κατοχή της Κύπρου, πώς το κυριότερο πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ο τουρκικός επεκτατισμός,– και μάλιστα όσοι τα τονίζαμε κινούμενοι στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο, πόσο μάλλον στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο–, εισπράτταμε λοιδορίες, συκοφαντίες ων ουκ εστί αριθμός και κυριολεκτικά τρώγαμε “βρώμικο ψωμί”. Και τα πράγματα χειροτέρευσαν απελπιστικά από τη δεκαετία του 90 και μετά. Διότι η μεταπολίτευση αρχικώς είχε σφραγιστεί από δύο προτάγματα και ιδεολογικές κατευθύνσεις ταυτόχρονα.

Το πρώτο και κυρίαρχο ήταν ο εκδημοκρατισμός, τα κοινωνικά δικαιώματα, ο λεγόμενος “προοδευτικός εκσυγχρονισμός”. Το δεύτερο ήταν η πατριωτική εθνική συνείδηση και εγρήγορση, τέτοια που την είχε επιβάλει η ανάγκη αντιμετώπισης του τουρκικού επεκτατισμού μετά την εισβολή στην Κύπρο και το χουντικό φιάσκο απέναντί της. Έτσι για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, τουλάχιστον τότε, τα δύο αυτά ζητήματα έμοιαζαν αλληλένδετα.

Εξ ου και η εμφάνιση ως κυρίαρχου ιδεολογικού και πολιτικού ηγεμόνα της μεταπολίτευσης του Ανδρέα Παπανδρέου και του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ. Σοσιαλισμός και πατριωτισμός ταυτόχρονα, ενωμένα σε ένα κοινό πρόταγμα. Ωστόσο, καθώς τα σοσιαλιστικά οράματα εγκαταλείπονται και η ελληνική οικονομία και κοινωνία γίνεται όλο και πιο παρασιτική, κατεξοχήν ως προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα δύο αυτά προτάγματα, όχι μόνο παύουν να έχουν οποιαδήποτε συνάφεια μεταξύ τους, αλλά αρχίζουν να έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση.

Ο εθνομηδενισμός κυριαρχεί

Η κοινωνική δικαιοσύνη μεταβάλλεται σε απλή ατομική ευημερία, σε αντίθεση με οποιοδήποτε συλλογικό πρόταγμα, κατά συνέπεια και με οποιαδήποτε πατριωτική προτεραιότητα. Ο εθνομηδενισμός καθίσταται κυρίαρχη ιδεολογία των ελίτ και διεισδύει όλο και βαθύτερα στο ίδιο το λαϊκό σώμα. Χαρακτηριστική είναι η εξέλιξη της εκπαίδευσης πού αρχίζει να “βρωμάει από το κεφάλι”, δηλαδή από την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Στην Χάγη δεν πας χωρίς αποσκευές.

29 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 27 Δεκεμβρίου 2019.

Πολλοί ψελλίζουν τη λέξη Χάγη με σοβαρότητα. Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι είναι τόσο εύκολο ή ότι όλες οι παράμετροι λαμβάνονται υπόψιν.

Κατ’ αρχάς, για να πας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης πρέπει οι δύο χώρες να υπογράψουν ένα συνυποσχετικό, στο οποίο αφ’ ενός θα αποδέχονται την δικαιοδοσία του δικαστηρίου, αφ’ ετέρου θα συμφωνούν στα θέματα προς διερεύνηση.

Επισήμως, η μοναδική ελληνοτουρκικά διαφορά για την Ελλάδα είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, παρόλο που ο Σημίτης το 1999 αναγνώρισε «συνοριακές διαφορές», χωρίς περαιτέρω διευκρίνηση. Η οριοθέτηση πάντως δεν είναι συνοριακή, ούτε της υφαλοκρηπίδας, ούτε της ΑΟΖ που ίσως προκύψει στο μεταξύ όταν προχωρήσουμε σε ανακήρυξη.

Η Τουρκία όμως θέτει επισταμένα διάφορα παρεμφερή ζητήματα, πχ (1) ότι τα νησιά δεν δικαιούνται ούτε υφαλοκρηπίδας, (2) ούτε ΑΟΖ, ενώ (3) έχει θέσει αιτία πολέμου (casus belli) την επέκταση των χωρικών υδάτων της χώρας από τα 6 στα 12 μίλια.

Η Τουρκία επίσης (4) θέτει ζήτημα αποστρατωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου από την Ελλάδα, καθώς και (5) ότι δεν αναγνωρίζει τον ορισμό των 10 ναυτικών μιλίων του εθνικού εναέριου χώρου ([όπως ορίστηκε] από τη δεκαετία του 1930).

Κανένα πέντε δεν αποτελεί «συνοριακή διαφορά». Τέτοια διαφορά θα μπορούσε να είναι (6) το γκριζάρισμα του Αιγαίου (βλέπε: Ίμια), δηλαδή η τουρκική αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε μία σειρά βρανοχησίδων.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η λιβυκή κρίση και η Ελλάδα

28 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Του Δημήτρη Παπαμιχαήλ από την Ρήξη φ. 156

Το τέλος της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια είχε ως συνέπεια την ανάδυση των παραδοσιακών φυλετικών δικτύων και την ανασυγκρότηση των γεωγραφικών συμπλεγμάτων που αποτελούσαν τα κρατίδια του ομοσπονδιακού βασιλείου της Λιβύης πριν το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι. Ήδη το 2014, τα στρατόπεδα των δυνάμεων που επιβουλεύονταν το μέλλον του κράτους είχαν χωριστεί μεταξύ της ισλαμιστικής Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ) στην Τρίπολη και του κοσμικού Εθνικού Λιβυκού Στρατού (ΕΛΣ) στο Τομπρούκ.

Δυτικές ιδεοληψίες, ανατολική ρεαλπολιτίκ

Στην αναγνώριση του ΚΕΣ ως νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης από τον ΟΗΕ και τις δυνάμεις της Δύσης έπαιξαν ρόλο δύο βασικοί παράγοντες. Πρώτον, η υποστήριξη του Κατάρ και της Τουρκίας, καθώς αμφότερες έβρισκαν στο όργανο αυτό έναν θεσμό στον οποίο η ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήταν, αν όχι κυρίαρχη, αρκετά επιδραστική. Η Λιβύη, υπό τον έλεγχο της Τρίπολης, θα αποτελούσε ένα φιλικό κράτος προς τη Τουρκία και το Κατάρ, με κομβικό ρόλο στους τομείς της διακίνησης ενέργειας, ανθρώπων, όπλων, ναρκωτικών και ιδεολογίας, μεταξύ της Υποσαχάριας Αφρικής και της Ευρώπης.
Επιπλέον, εντός ΚΕΣ, η εξουσία που ασκούν εκπρόσωποι των φυλών της Μισράτα –αστικό κέντρο το οποίο διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την Τουρκία και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι– αποτέλεσε πιθανότατα ένα σημαντικό κίνητρο για τον Ερντογάν προκειμένου να επιλέξει στρατόπεδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σημερινός επικεφαλής της ΚΕΣ, πρωθυπουργός Φαγέζ Αλ Σαράτζ, είναι τουρκικής καταγωγής.
Δεύτερον, η Δύση, με πρωτοστάτες τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, στηριζόμενη σε μία ρηχή αφήγηση περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρέθηκε να ακολουθεί το Κατάρ και την Τουρκία στην τυχοδιωκτική επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος Καντάφι, χωρίς σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Πιθανότατα, σημαντικός παράγοντας για τη λήψη της απόφασης αυτής υπήρξε η μεγάλη εκστρατεία επενδύσεων του Κατάρ στην Ευρώπη, που κατάφερε να ανατρέψει, στα τέλη της δεκαετίας του 2000, τις φιλικές σχέσεις που ανέπτυσσε επί σειρά ετών το λιβυκό καθεστώς, ιδίως με το Λονδίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη.
Εν τω μεταξύ, ο Χαλίφα Χάφταρ, στηριζόμενος στα παραδοσιακά φυλετικά δίκτυα της Κυρηναϊκής, ευθυγραμμίστηκε με το Κοινοβούλιο του Τομπρούκ εκμεταλλευόμενος αφενός τις διαφωνίες μεταξύ του τελευταίου και της κυβέρνησης Σαράτζ και αφετέρου την επιτακτική ανάγκη καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους που είχε συστήσει βιλαέτια στη Κυρηναϊκή (Ανατολική Λιβύη).
Ο Χαλίφα Χάφταρ, μέλος του κινήματος των στρατιωτικών που έφερε στην εξουσία τον Μουαμάρ Καντάφι το 1969, περιθωριοποιημένος από το 2000 και ύστερα, εμφανίζεται ως σύμμαχος στην μάχη κατά του ισλαμισμού. Διαπιστώνοντας την πλήρη αποτυχία εκδημοκρατισμού μίας κοινωνίας περιχαρακωμένης σε φυλετικά στρατόπεδα και βρισκόμενης ενώπιον του κινδύνου ισλαμιστικής διολίσθησης, οι δυτικές δυνάμεις, τουλάχιστον από το 2015, στρέφονται προς αυτόν. Η αμερικανική του υπηκοότητα, την οποία απέκτησε κατά τη περίοδο αυτοεξορίας του στις ΗΠΑ μεταξύ 1990 και 2010, του προσδίδει ένα ακόμα ισχυρό χαρτί στη νομιμοποίησή του ενώπιον των δυτικών συνομιλητών.
Πιο καθοριστική όμως για τον ίδιο είναι η νομιμοποίηση που διαθέτει από μη δυτικούς παράγοντες. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εφοδιάζουν το στρατόπεδο Χάφταρ από τη πρώτη στιγμή για λόγους γεωπολιτικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού με το Κατάρ. Η κυβέρνηση Αλ Σίσι στην Αίγυπτο βλέπει στον Χάφταρ έναν πολύτιμο σύμμαχο στην αντιμετώπιση ισλαμιστικών στοιχείων (κυρίως στην εξουδετέρωση των Αδελφών Μουσουλμάνων). Τέλος, η Ρωσία έχοντας επιτύχει τη σταθεροποίηση του Άσαντ στη Συρία εκμεταλλεύεται την ευκαιρία να επανεμφανιστεί στην Αφρική για πρώτη φορά από τον Ψυχρό Πόλεμο. Έτσι, από τον περασμένο Νοέμβριο στο πλευρό του Χάφταρ βρίσκονται Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι καθώς και η μισθοφορική «ομάδα Βάγκνερ», η οποία συνδέεται στενά με τον πρόεδρο Πούτιν.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Οι τραγικές αγκυλώσεις της Ελλάδας για τα 12 μίλια και την ΑΟΖ

28 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Η επείγουσα υπέρβασή τους

Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Μετά από τον Ανδρέα Παπανδρέου όλες οι ελληνικές κυβερνήσει, ανεξαρτήτου κομματικού χρωματισμού, κινήθηκαν ακριβώς σε μία ίδια γραμμή πλεύσης όσο αφορά την εξωτερική πολιτική τους.

Μόνο στη αρχική φάση της κρατικής παρουσίας του Σύριζα πήγε να εκδηλωθεί μια κάποια απόκλιση, ως φυσιολογική συνέπεια των «προγραμματικών» ιδεολογικών προθέσεών της, οι ερμηνευτές της οποίας όμως γρήγορα, πολύ γρήγορα, παραμερίστηκαν χωρίς πολλές κουβέντες και πετάχτηκαν έξω από κόμμα και κυβέρνηση ή επέλεξαν να απομακρυνθούν οι ίδιοι μην έχοντας μπροστά τους παρά εχθρούς και αρνητές των ιδεών τους.

Οι «λογικές» του δυτικόφρονου ευρω-αμερικανικού politically correct είχαν κατά κράτος επιβληθεί και επικρατήσει στην «πρώτη φορά αριστερά».

Από κει και πέρα η ομοιομορφία και η απαράλειπτη υπακοή στα ίδια σχεδόν απαράλλαχτα πολιτικά κελεύσματα, κίνητρα και προστάγματα υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει σαν ένα είδος τυφλής αφοσίωσης σε άνωθεν, μη ομολογούμενες, ασφαλώς, αλλά πασίγνωστες εντολές ή εκβιάσεις η οποιαδήποτε παραβίαση των οποίων όχι μόνο δογματικά απαγορεύεται, αλλά φαίνεται πως είναι και η βασική αιτία του γενικευμένου, εκτεταμένου φοβικού συνδρόμου που διακατέχει τις κυβερνητικές νομενκλατούρες και εκφράζεται ανοιχτά πια και καθαρά σε όλες τις εκφάνσεις των ελληνικών εξωτερικών σχέσεων σαν μια «ψυχολογικο-σαρκική φορεσιά» που δύσκολα πλέον καμουφλάρεται εκπέμποντας την αλγεινή εντύπωση πως τελικά δύσκολα μπορεί να αλλάξει ενώ παρασέρνει, δυστυχώς, ολόκληρο τον ελληνικό λαό που δέχεται τις συνέπειες.

Οποιοσδήποτε νοήμων (και εχέφρων) άνθρωπος μένει υπερκατάπληκτος παρατηρώντας πώς και πόσο οι Έλληνες πολιτικοί εμμένουν στα τεράστια και τραγικά όσο και απαράδεκτα λάθη τους επιτρέποντας με τις υποχωρήσεις τους και δίνοντας συνέχεια ερείσματα (σ)τους «παραδοσιακούς εχθρούς» ώστε αυτοί να τσιλιμπουρδίζουν χωρίς ούτε καν «αιδώ και περίσκεψη».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η ποιότητα της πολεμικής δυνατότητας εξισορροπεί ποσοτικά πλεονεκτήματα τού εχθρού

27 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗΣ

Γιορτάζουμε μεθαύριο τα Χριστούγεννα. 2019 χρόνια από Γεννήσεως τού Κυρίου. Διαπιστώνουμε όμως με θλίψη τον περιορισμό της Εκκλησίας στις μέρες μας στο περιθώριο της Ιστορίας. Και αυτό είναι έργο εν μέρει μόνον των αρνητών Της. Εν πολλοίς είναι «κατόρθωμα» οικείων αδυναμιών. Η Βασιλεία τού Θεού, όπως έγραψε ο μαρξιστής τότε Γκαρωντί, «δεν είναι μια υπόσχεση που περιμένουμε παθητικά την πραγματοποίησή της, αλλά είναι καθήκον που πρέπει να εκπληρωθεί». Προφανώς «δαπάναις και ενεργείαις» μας! Καλά Χριστούγεννα!
Οι νεοελληνικοί παροιμιόμυθοι, αξιοπρόσεκτοι και διδακτικοί, πάντοτε πείθουν με την αμεσότητά τους και διδάσκουν με τη σοφία τους.Χαρακτηριστικό και επίκαιρο παράδειγμα το ακόλουθο: «Ο τούρκος στα παιδιά του, πριν μάθει το αλφάβητο, λέει: Την πρώτη γνώση τού ρωμιού να την έχει το άλογό μας και τη δεύτερη να την έχουμε εμείς»(Νεοελληνικοί Παροιμιόμυθοι, Ερμής, αρ.225).
Ο προαιώνιος, διαχρονικός και κύριος εχθρός τού Ελληνισμού είναι ασφαλώς η Τουρκία. Η Τουρκία τού χθες, τού σήμερα και άχρι καιρού και η Τουρκία τού αύριον. Το να μας λοιδορεί πάντως αυτή λόγω τού όγκου της, ας πούμε «πάει κι έρχεται». Το να μας λοιδορούν όμως τα Σκόπια και η Αλβανία είναι αλλόκοτο και βαθύτατα προσβλητικό. Η μισή Αλβανία «σιτίσθηκε» αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα. Απορροφήσαμε όλη την ανεργία και την ανέχεια αυτού του αχάριστου γείτονα. Όσο για τα Σκόπια περίπου τα «υιοθετήσαμε».
Ο αυτοβαυκαλιζόμενος «σουλτάνος» μάς προκαλεί αισχρά και όσο υποχωρούμε θα μάς προκαλέσει προσεχώς στον «κύβο» και πιθανότατα στην «νιοστή».
Επιβάλλεται αμελλητί να αλλάξουμε 180 μοίρες την εθνική μας ψυχολογία και φυσικά την στρατηγική μας. Να περάσουμε από την παθολογικά αμυντική στάση στηναντεπίθεση. Το είπαμε και πάλιν και πολλάκις: έθνος που επιλέγει παθητική συμπεριφορά είναι καταδικασμένο να σέρνεται. Έχει χάσει τις πρωτοβουλίες!
Παρενέβη ξαφνικά και ο πρωθυπουργός των Ιμίων («γκρίζες ζώνες»), της Μαδρίτης («ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο»), τού Ελσίνκι («συνοριακές διαφορές»), της παράδοσης τού Οτσαλάν στους σταυρωτές του, τού Σχεδίου Ανάν, των S-300 που, αντί της Κύπρου για την οποία και από την οποία αγοράστηκαν «υψηλή επιταγή», αποθηκεύτηκαν = αχρηστεύτηκαν στη Κρήτη! Οι πολιτικοί και η πολιτική τής παρακμής στην διαπασών!..

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο Σημίτης νουθετεί για τα ελληνοτουρκικά! [Περίληψη των έργων και ημερών του]

27 Δεκεμβρίου, 2019 1 Σχολιο

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης από το Αντίβαρο

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 18 Δεκεμβρίου 2019΄

Το περασμένο Σαββατοκύριακο εξέθεσε τις απόψεις του για τα ελληνοτουρκικά ο κ. Σημίτης. Αξίζει να θυμηθούμε τα πεπραγμένα του για να δούμε ποιος νουθετεί τη χώρα το 2019.

Τις ημέρες που ορκιζόταν πρωθυπουργός διαχειρίστηκε το θερμότερο επεισόδιο της Μεταπολίτευσης. Αυτό των Ιμίων το 1996. Συγκάλεσε το ΚΥΣΕΑ στο γραφείο του στη Βουλή και όχι στο κέντρο επιχειρήσεων του ΥΠΕΘΑ, επειδή ήταν η έδρα εσωκομματικού του αντιπάλου. Απέκλεισε έτσι εκ των προτέρων, κάθε προοπτική κλιμάκωσης. Οδυνηρό σφάλμα. Ο υπ. εξωτερικών Θ. Πάγκαλος βρισκόταν μάλιστα σε τηλεοπτικό σταθμό μέχρι τις 23.45, όταν οι Αμερικανοί ειδοποιούσαν ότι ειδικές δυνάμεις των Τούρκων κατέλαβαν ελληνική βραχονησίδα. Το Αιγαίο έγινε γκρίζο.

Το καλοκαίρι του 1997 υπέγραψε στη Μαδρίτη κείμενο που δεχόταν τα «ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο», ενώ τον Δεκέμβριο του 1999 αναγνώρισε στο Ελσίνκι  «συνοριακές διαφορές» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η επίσημη ελληνική θέση ήταν ότι το μόνο εκκρεμές ζήτημα ήταν η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, το οποίος ασφαλώς ΔΕΝ είναι «συνοριακή διαφορά». Παταγώδης διπλωματική ήττα.

Απόσπασμα του κειμένου της Μαδρίτης
Απόσπασμα του κειμένου της Μαδρίτης
Απόσπασμα του κειμένου του Ελσίνκι
Απόσπασμα του κειμένου του Ελσίνκι

Τον Φεβρουάριο του 1999 παρέδωσε τον Οτσαλάν στην Τουρκία εξευτελίζοντας την χώρα, ενώ μέχρι το 2004 υποστήριζε άοκνα την διάλυση της Κύπρου μέσω του κατάπτυστου Σχεδίου Ανάν. Ως προς την άμυνα της χώρας, «πάρκαρε» τους S-300 στην Κρήτη εξουδετερώνοντας την χρησιμότητά τους για τον Ενιαίο Αμυντικό Χώρο μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, τον οποίον υποβάθμισε.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ταμέρ Τσιλινγκίρ: Είμαι εξισλαμισμένος Έλληνας του Πόντου. Υπάρχουν και άλλοι. Πρέπει να μάθουν την αλήθεια

26 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε
Ταμέρ
Ταμέρ Τσιλινγκίρ

Ήδη αρκετοί Τούρκοι ανακαλύπτουν την ελληνική τους ταυτότητα.

Συνέντευξη στον Δημοσθένη Γκαβέα, huffingtonpost.gr

Ως εξισλαμισμένος Έλληνας του Πόντου αυτοπροσδιορίζεται ο Tamer Cillingir (Ταμέρ Τσιλινγκίρ), Τούρκος συγγραφέας και ακτιβιστής ο οποίος πλέον ζει στην Ελβετία. Ο κ. Τσιλινγκίρ έπειτα από μακρά έρευνα έγραψε στα τουρκικά το βιβλίο «Pontos Gerçeği: 1914-1923 Yılları Arasında Karadeniz’de Yaşananlar, εκδ. Ragıp Zarakolu» («Η αλήθεια για τη Γενοκτονία του Πόντου») όπου σε αυτό αναφέρεται στη γενοκτονία που υπέστη ο ελληνικός πληθυσμός από τους νεότουρκους. Σε εμάς περιγράφει τα γεγονότα εκείνης της εποχής, τα ψέματα που εξακολουθεί να λέει το τουρκικό κράτος και παράλληλα τα συνδέει με το σήμερα, αφού άλλωστε πρόκειται για μια πληγή που δεν έχει επουλωθεί. Ο κ. Τσιλινγκίρ μας περιγράφει πως εκτουρκίστηκαν μετά τις σφαγές, τον εκτοπισμό και τις ανταλλαγές πληθυσμών, οι εναπομείναντες Έλληνες του Πόντου.

Τον συναντήσαμε στην Αθήνα στο πλαίσιο του Διεθνούς Συνεδρίου για το Έγκλημα της Γενοκτονίας που διεξήχθη στην Αθήνα στις 6-9 Δεκεμβρίου από την Παμποντιακή Ομοσπονδία με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γενοκτονία του Πόντου, στο οποίο συμμετείχε ως ένας εκ των ομιλητών.

Ο κ. Τσιλινγκίρ, με καταγωγή από τη Λιβερά της Ματσούκας, του οποίου οι παπούδες, όπως λέει εξισλαμίστηκαν, αγωνίζεται για χρόνια κατά του αυταρχισμού του τουρκικού κράτους, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να φυλακιστεί, να βασανιστεί και να καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη. Ωστόσο κατάφερε και έφυγε στο εξωτερικό γνωρίζοντας φυσικά πως δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ στην Τουρκία.

«Γεννήθηκα σε περιοχή που ανήκε σε ελληνικούς πληθυσμούς και παρότι είχαμε γίνει μουσουλμάνοι, μας είχαν εξισλαμίσει, η ελληνική κουλτούρα εξακολουθούσε να έχει μεγάλη επιρροή επάνω μου» λέει προσθέτοντας πως «είναι πολλοί αυτοί που δεν γνωρίζουν το παρελθόν και την καταγωγή τους κάτι για το οποίο φρόντισαν διαδοχικά όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις».

Πώς γνωρίζετε ότι είστε Ελληνας;

«Εσείς πως ξέρετε ότι είστε Έλληνας;» μου ανταποδίδει την ερώτηση, χωρίς όμως να με αφήσει να απαντήσω, άλλωστε η δική του απάντηση ήταν πιο πειστική.

«Παρότι είχα βρει στοιχεία για την ελληνική μου καταγωγή, έκανα και τέστ DNA σε μια αμερικάνικη εταιρεία και το αποτέλεσμα έδειξε πως το ποσοστό DNA σαν αυτό που έχει καταγραφεί στην κεντρική Ασία, ήταν μηδενικό. Δηλαδή δεν ήμουν Τούρκος. Ωστόσο έδειξε πως είμαι Έλληνας κατά 86% και άλλο ένα 14% του DNA μου είναι ιταλικό. Όμως το σημαντικότερο δεν είναι τα γονίδια, αλλά η κουλτούρα και ο αντίκτυπος του ελληνισμού επάνω μου. Γι′ αυτό και θεωρώ τον εαυτό μου Έλληνα».

Ο κ. Τσιλιγκίρ τόσο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, όσο και κατά την ομιλία του, έδωσε μια εικόνα του Πόντου πριν από τη Γενοκτονία. Εάν συγκρίνεται το τότε με το σήμερα, λέει, τότε θα καταλάβετε πόσο προηγμένη ήταν αυτή η κοινωνία. «Τον 19ο αιώνα ανθούσαν οι τέχνες και το επίπεδο της εκπαίδευσης ήταν ιδιαίτερα υψηλό» τονίζει και εμείς διερωτόμαστε πόσα λαμπρά μυαλά χάθηκαν στις πορείες θανάτου ή στις εν ψυχρώ εκτελέσεις.

.
.
Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Οι νονοί και οι νενέκοι!

26 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Νίκος Ταμουρίδης.

Πολλοί νονοί παρουσιάζονται τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι ξαναβαπτίζουν λέξεις και όρους της ελληνικής γραμματολογίας, εμπλουτίζοντάς την παράλληλα με ξένες λέξεις βεβαρημένες από την διεθνιστική παγκοσμιοποίηση, καθώς και με ελληνικές «εκλεπτυσμένες».

Τα μέσα της προπαγάνδας θριαμβεύουν! Τα σύγχρονα πλυντήρια εγκεφάλων, ο προφορικός και ο  γραπτός λόγος, τα συνθήματα και τα σύμβολα,  όλα τίθενται στην εξυπηρέτηση των δολίων σκοπών της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, που θέλει να πολτοποιήσει τα έθνη και να δημιουργήσει ένα συνονθύλευμα αδυνάμων κρατών, πλήρως ελεγχόμενων, που θα αδυνατούν να αντιτάσσονται στις εντολές των!

Το πρώτο μέλημα των προπαγανδιστών είναι η απογύμνωση των αγνών πατριωτών με αφοπλισμό  των ιδεών, των ιδανικών και των συνθημάτων τους. Ακολουθεί το ψέμα, που αναμιγνύεται με αρκετές γνωστές ή αυταπόδεικτες αλήθειες και η παραμόρφωση των πραγματικών γεγονότων. Η χρήση δε μαγικών λέξεων συμπληρώνει το μωσαϊκό της ανηλεούς προπαγάνδας, με την οποία μας βομβαρδίζουν καθημερινά τα Ελληνικά (;) ΜΜΕ.

Έτσι λοιπόν:

-Την λέξη έθνος την έχουν δαιμονοποιήσει και την αφαιρούν από παντού ή την αλλάζουν με την λέξη κράτος ή χώρα.

-Τον Έλληνα πατριώτη, που θέλει την Ελλάδα Ελληνική, τον χαρακτηρίζουν ως ρατσιστή ή/και φασίστα.

-Τους πολίτες που ανησυχούν για την αποχριστιανοποίηση και απεθνικοποίηση της Ελλάδας τους κατηγορούν ως ξενοφοβικούς και ισλαμοφοβικούς.

-Την ισλαμοποίηση της χώρας την ονομάζουν (φεύ) πολυπολιτισμικότητα!

-Τους παράνομους μετανάστες και τους ισλαμιστές εποίκους της χώρας μας τους ονομάζουν πρόσφυγες ή παράτυπους μετανάστες.

-Χρησιμοποιούν εύηχες και ευαίσθητες λέξεις για να συγκινήσουν τον ορθόδοξο Έλληνα, όπως ανθρωπισμός, αλληλεγγύη, πρόσφυγες, προσφυγόπουλα, κατατρεγμένοι μετανάστες, ασυνόδευτα παιδιά.

-Την παράδοση των εθνικών δικαίων, και συγκεκριμένα του Αιγαίου, την ονομάζουν συνδιαχείριση ή συνεκμετάλλευση.

-Στην εξωτερική πολιτική, αποφεύγουν την λέξη «υποχωρητικότητα» και χρησιμοποιούν τον «κατευνασμό», την «ήπια πολιτική», την «στρατηγική ψυχραιμία», μέχρι και την «ελληνοτουρκική φιλία»! Με την τελευταία βέβαια γελάνε και οι καρέκλες των διεθνών οργανώσεων και διασκέψεων!

Και όλα αυτά γιατί;

-Γιατί είναι λάτρεις της εξουσίας και του χρήματος, καθώς και φερέφωνα της νέας παγκόσμιας «αταξίας», που μισεί και καταστρέφει την Ελλάδα μας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Όταν μας ζητούσαν να παραδώσουμε την κυπριακή ΑΟΖ στην Τουρκία

25 Δεκεμβρίου, 2019 1 Σχολιο

Του Άριστου Μιχαηλίδη από τον ΦιλελεύθεροΣτις 2 Ιουνίου 2004, ο Κόφι Ανάν υπέβαλε στο Συμβούλιο Ασφαλείας έκθεση για την αποστολή καλών υπηρεσιών του στην Κύπρο. Ήταν μια εκτενέστατη παραπλάνηση γύρω από τις εξελίξεις για το Σχέδιό του και για το δημοψήφισμα του Απρίλη και λόγω του ελληνοκυπριακού ΟΧΙ, ήταν επικριτικός για την πλευρά μας. Με προκλητικές αναφορές εναντίον μας, παραποίηση γεγονότων και αυθαίρετων συμπερασμάτων, που βεβαίως φρόντισαν να επιβάλουν οι τότε πρωταγωνιστές, Άλβαρο ντε Σότο, Ντέιβιντ Χάνι κ.ά. Όμως, του έλαχε απέναντί του να είναι ο Τάσσος Παπαδόπουλος, που δεν ήξερε να σιωπά μπας και του θυμώσει η… διεθνής κοινότητα. Και στην έκθεση απάντησε με μια αντι-έκθεση, που επιδόθηκε επισήμως στον Γ.Γ. ως επιστολή, και είχε την ίδια έκταση (καμιά σαραπενταριά σελίδες) με τη δική του έκθεση. Ανέλυε με στοιχεία και επιχειρήματα όλα τα κακά που μας έστησαν με εκείνο το Σχέδιο, αλλά πρώτα απ΄ όλα έλεγε στον Ανάν ότι η έκθεση του ετοιμάστηκε από εκείνους στους οποίους ανέθεσε τον ρόλο «του έντιμου μεσολαβητή» και στην ουσία «αξιολογούν στην πράξη το αποτέλεσμα των δικών τους προσπαθειών». Δηλαδή, «με άλλα λόγια, οι συντάκτες της έκθεσης διαδραματίζουν ουσιαστικά το ρόλο του δικαστή και των ενόρκων». Σιγά που θα τους χαριζόταν. Ειδικά του Ντε Σότο, που σε κάποιες από τις συνομιλίες τους, όταν αυτός δεν δεχόταν τα επιχειρήματα του Τάσσου και τόλμησε να του πει «βάζω από το ένα αφτί και βγάζω από το άλλο», ο Τάσσος του απάντησε: «Είναι φυσικό, διότι ανάμεσά τους, στο κεφάλι σου, υπάρχει κενό». Δεν έχει μυαλό μέσα, εννοούσε. Κάπως έτσι τους αντιμετώπιζε και δεν τον χώνευαν.

Λοιπόν, επιστρέφω στην αντι-έκθεση. Θα σημειώσω μόνο μια αναφορά, που έχει σχέση με τις σημερινές εξελίξεις. Εξηγώντας τους λόγους που απορρίφθηκε το σχέδιο έδωσε παραδείγματα για τα οφέλη που αποκομίζει η Τουρκία σε βάρος των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, σημειώνοντας πως «ο συνεχιζόμενος ρόλος της καθιστά την πλήρη ανεξαρτησία της Κύπρου αδύνατη» και «οι επεμβατικές και εποπτικές εξουσίες της Τουρκίας είναι στην πραγματικότητα τεράστιες». Ιδού, όμως, και αναφορά για το φυσικό αέριο, που τότε δεν ήταν στο προσκήνιο, αλλά ήταν στα τουρκικά σχέδια: «Η Τουρκία επέμεινε επίσης να τεθεί φραγμός στην οικονομική ανάπτυξη της Ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας εξασφαλίζοντας πρόνοιες στον Νόμο για την υφαλοκρηπίδα που θα εμπόδιζε την Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία από του να εξερευνά και να εκμεταλλεύεται τους θαλάσσιους της πόρους στις θάλασσες της Κύπρου, ενώ παρενέβαινε στο θέμα της Συνθήκης μεταξύ της Αιγύπτου και της Κυπριακής Δημοκρατίας που αφορούσε στην Οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, που αποτελεί κακό οιωνό όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία θα ενεργούσε στο μέλλον». Αυτό απαντά και σε όσους σήμερα λένε ανοησίες για το ότι θα αποφεύγαμε τα σημερινά προβλήματα στην ΑΟΖ αν λέγαμε «ναι».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Λαθρεπιβάτες στη Γιορτή

25 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ


Το «χριστουγεννιάτικο δέντρο» δεν είναι ούτε δέντρο ούτε χριστουγεννιάτικο. Φυσικό κλαδί ή τεχνητή απομίμηση, με τεχνουργημένη καλωδίωση και με λαμπιόνια, υπηρετεί τη διακοσμητική εντύπωση. Στη θέση του εόρτιου ευτρεπισμού το απατηλό υποκατάστατο, η συναισθηματική ψιμυθίωση. Ευρηματικό σύμβολο.
Συγκεφαλαιώνει τη θλιβερή επαρχιωτίλα μας των Ελληνωνύμων. Ιστορικοί συνεχιστές του αρχαιοελληνικού κάλλους και της «βυζαντινής» αυτοκρατορικής αρχοντιάς, έχουμε πνίξει την Ακρόπολη στην πλουτομανιακή, θρασύτατη πολυκατοικία. Απευθείας απόγονοι του Αισχύλου και του Αριστοτέλη, εθελούσια (δηλαδή αυτοκαταστροφικά) αποκοπήκαμε από τη γλώσσα που μας ταύτιζε συνεχιστές τους. Γεννήτορες της πολιτικής και της δημοκρατίας, έχουμε υποκαταστήσει το κατόρθωμα με την ευτελή μικρόνοια της παραποίησης και του ευτελισμού τους. Κληρονόμοι της μεγαλοσύνης των ελληνορθόδοξων Ρωμιών (Ρωμαίων), έχουμε βυθίσει τις εκκλησιές μας στο κιτσαριό της τυποποιημένης παραποίησης, στην ψυχοπαθολογία της θρησκοληψίας.
Ακόμα κι αν ο κάθε δήμαρχος αρνιόταν να πιθηκίσει τις εισαγόμενες φιοριτούρες της τυποποιημένης «χριστουγεννιάτικης» διακόσμησης, αν στις πλατείες χωριών και πόλεων, αντί για το αισθητικό αλαλούμ της βαγδατικής ασυδοσίας, στήναμε τα εγχώρια σύμβολα της εόρτιας παραδοσιακής μας εκφραστικής, ο στόχος θα ήταν και πάλι η ψευδαισθητική συναρπαγή. Γιατί; Επειδή είναι συντελεσμένη η αποξένωση των μπροστάρηδων, δημοτικών και πολιτικών μας αρχόντων, αλλά και της συντριπτικής πλειονότητας των επισκόπων μας, από την έκρηξη της βιωματικής ελπίδας που γεννάει τη Γιορτή.
Ο φορμαλισμός έχει νεκρώσει ευαισθησίες και βιώματα. Μπαίνουμε στην άλλοτε Γιορτή, όπως οι αγελαίοι τουρίστες στο άλλοτε «ιερό» του Παρθενώνα. Οι ξεναγοί φλυαρούν βαρετές αναλύσεις, στο πλήθος αρκεί ο θησαυρισμός ενός ακόμα τίτλου επίσκεψης σε κοινά θαυμαζόμενο αξιοθέατο. Τι ακριβώς θαυμάζουν στον Παρθενώνα οι αιώνες, ποια αλήθεια, ποιο «νόημα» του κόσμου και της ζωής έχει αποτυπωθεί σε αυτό το αρχιτεκτόνημα, γιατί αυτή η τέχνη ήταν «πολιτικό» κατόρθωμα; Ερωτήματα που δεν γεννιώνται σε αγελαίους τουρίστες. Ο Παρθενώνας λειτουργεί, όπως σήμερα το χριστουγεννιάτικο δέντρο: για συναισθηματική ψιμυθίωση των πρωταρχικών ενδιαφερόντων, που είναι η αργία, τα ψώνια, το καλό φαΐ. Τα Χριστούγεννα είναι ένα εμπορικό εφεύρημα για επιπλέον ικανοποίηση της καταναλωτικής μας βουλιμίας, όπως είναι και ο Παρθενώνας κράχτης για επιπλέον εισροή τουριστικού συναλλάγματος.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: