Αρχείο

Archive for 5 Δεκεμβρίου, 2019

Εμπορικά σήματα της Μακεδονίας.

5 Δεκεμβρίου, 2019 1 Σχολιο

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 27 Νοεμβρίου 2019.

Πριν μια εβδομάδα ο πρωθυπουργός παρουσίασε μία σειρά σημάτων για τα μακεδονικά προϊόντα. Καταθέτω ορισμένες σκέψεις και μία πρόταση.

Κατ΄ αρχάς, η κυβερνητική θεώρηση ότι το πρόβλημα της «κακής συμφωνίας», όπως οι ίδιοι την χαρακτηρίζουν, αντιμετωπίζεται με την διαχείριση προϊόντων, είναι μάλλον ευτελής. Δείχνει αδυναμία αντίληψης της σημασίας της Συμφωνίας. Η Ελλάς αποδέχθηκε τον όρο Μακεδονία σε αποκλειστική διεθνή χρήση, για όνομα κράτους, έθνους και γλώσσας. Πλέον, όταν διαβάζει κανείς την Ιστορία της Μακεδονίας σε οποιαδήποτε εποχή, ναι, ακόμα και στην αρχαία εποχή, θα βλέπει παραπομπές σε κάποια δήθεν «Βόρεια Μακεδονία». Θα διαβάζει για Μακεδόνες, αρχαίους ή σύγχρονους, και θα γνωρίζει μόνο έναν λαό με αυτό το όνομα και μόνο μία γλώσσα. Γνωρίζει άραγε κανείς πού βρίσκεται Ζηλανδία ή έστω η Δυτική Ουρουγουάη, μια που το επίσημο όνομα της χώρας είναι Ανατολική Ουρουγουάη;

Θα διαβάζει για την Μακεδονία κατά τα Ρωμαϊκά ή Βυζαντινά ή Οθωμανικά χρόνια και θα βλέπει αναφορές για την κατάσταση εκείνης της εποχής για την πόλη των Σκοπίων, η περιοχή των οποίων ουδέποτε ανήκε στη Μακεδονία κάτω από οποιονδήποτε ορισμό. Μάλιστα, την περίοδο 1888-1913 τα Σκόπια ήταν επισήμως η πρωτεύουσα του βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου. Σε ποιον να το έλεγες τότε και να το πίστευε, ότι έναν αιώνα μετά, οι Έλληνες θα την αναγνώριζαν ως πρωτεύουσα της «Μακεδονίας», έστω της «Βόρειας». Το ότι το κάνει αυτό η πλειονότητα των ΜΜΕ είναι γροθιά στο στομάχι μας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Μεταναστευτικό και παγκοσμιοποίηση – Η αποκόλληση των ελίτ από την κοινωνία

5 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε
Μεταναστευτικό και παγκοσμιοποίηση - Η αποκόλληση των ελίτ από την κοινωνία, Γιώργος Ρακκάς

Του Γιώργου Ρακκά από το slpress.gr Το μεταναστευτικό αδιέξοδο που βιώνουμε ως χώρα και κοινωνία τους τελευταίους μήνες αποκαλύπτει πολλά για την εσωτερική πολιτική κατάσταση στην Ελλάδας και στην Ευρώπη. Mέσω αυτού εκφράζεται μια νέα πολιτική διαίρεση: Από τη μια πλευρά βλέπουμε από τα γκάλοπ ότι τα ποσοστά των πολιτών που αντιτίθενται στην παράνομη μετανάστευση είναι συντριπτικά, κυμαίνονται μεταξύ 75-85%.

Από την άλλη έχουμε τις πολιτικές και τις μορφωτικές ελίτ να αρνούνται ακόμα και την χρήση των όρων που περιγράφουν την παράνομη μετανάστευση, καταγγέλλοντας ότι οποιαδήποτε απόρριψή της συνιστά “απανθρωπιά”, ενώ μέμφονται την ελληνική κοινωνία για ρατσισμό και μισαλλοδοξία. Όσο μειοψηφική κι αν είναι αυτή η άποψη μέσα στην Ελλάδα σήμερα, κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στα επιτελεία όλων των μακρόβιων κοινοβουλευτικών κομμάτων, στους κόλπους των ΜΜΕ, στα πανεπιστήμια, στα ινστιτούτα και στις ΜΚΟ, με τις γνωστές ελάχιστες εξαιρέσεις.

Αυτές οι ελίτ, ωστόσο, υποτίθεται ότι έχουν ρόλο σε μια λειτουργική δημοκρατία να εκφράσουν στον δημόσιο χώρο, αλλά και να μεταβιβάσουν στην διαδικασία λήψης αποφάσεων τις στάσεις και τις βουλήσεις που εκδηλώνει η κοινωνία: Πρέπει να την εκπροσωπούν, πράγμα που αρνούνται να το κάνουν, χρησιμοποιώντας μάλιστα εσκεμμένα ένα λόγο που τους πολώνει εναντίον της.

Έτσι, σήμερα έχουμε δυο απόψεις για το μεταναστευτικό αδιέξοδο. Την άποψη της κοινωνικής πλειοψηφίας και την άποψη των πολιτικών και μορφωτικών ελίτ. Η πρώτη βλέπει το ζήτημα πρακτικά και το αντιμετωπίζει με έναν εθνικό ρεαλισμό. Βλέπει ότι η Ελλάδα μετεξελίσσεται σε μόνιμο χώρο υποδοχής και εγκατάστασης των μεταναστευτικών ροών που θέλουν να πάνε προς τη δυτική Ευρώπη, καθώς τα βόρεια σύνορά της παραμένουν κλειστά. Οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης σκληραίνουν τις εθνικές μεταναστευτικές τους πολιτικές, ενώ η Τουρκία ενορχηστρώνει την διόγκωση των πληθυσμιακών μετακινήσεων.

Οι ελίτ καταγγέλλουν την κοινωνία

Έχει σημασία να σταθούμε στο εξής: Οι ελίτ στηλιτεύουν την κοινωνική πλειοψηφία για ξενοφοβία, ρατσισμό και απανθρωπιά. Η τελευταία, όμως, δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα σε ιδεολογική βάση. Δεν τοποθετείται για τον “άλλον” από θέση αρχών, αλλά επί του συγκεκριμένου. Η στάση της κοινωνίας θα ήταν πολύ διαφορετική αν μιλούσαμε για μερικές δεκάδες χιλιάδες (ή και εκατοντάδες χιλιάδες) ανθρώπων που συρρέουν στην Ελλάδα εξαιτίας μιας αιφνίδιας διεθνούς κρίσης.

Ή αν το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων που σήμερα εισέρχονται στην χώρα δεν προέρχονταν από χώρες και κοινωνίες που περνούν τόσο έντονη φάση ισλαμοποίησης. Ή αν η παραμονή τους ήταν όντως βραχυχρόνια στην Ελλάδα και δεν υπήρχε ως μόνη προοπτική η μόνιμη εγκατάσταση. Εάν συνέβαινε ένα από τα παραπάνω, το αρνητικό 85% θα γινόταν μάλλον μειοψηφικό ποσοστό.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: