Αρχείο

Archive for 8 Δεκεμβρίου, 2019

Ένας νέος εθνικός καθοδηγητής! Ένας επαναστάτης!

8 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Γράφει ο Νίκος Ταμουρίδης.

Κωστής Παλαμάς

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σχεδόν στην ίδια τραγική κατάσταση που βρισκόταν στις αρχές του 20ου αιώνα, πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους.

Την εποχή εκείνη, τα λάθη των πολιτικών και η γνωστή συμπεριφορά των ξένων δημιουργούν μια Ελλάδα για άλλη μια φορά ταπεινωμένη. Μετά την πτώχευση του Τρικούπη το 1893 και την οδυνηρή ήττα από τούς Τούρκους το 1897, οι ξένοι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Η πολιτική ηγεσία έχει παραδοθεί στην αδιαφορία και τη διαφθορά, με αποτέλεσμα να μην πάρει είδηση την τουρκική απειλή, που ολοένα και πλησίαζε.

Ποιός ήταν όμως ὁ ρόλος των πνευματικών ανθρώπων πού βοήθησαν να ξεπερασθεί ἡ εθνική κατάθλιψη και η Ελλάδα να ανανήψει και να βγει από την τραγική αυτή κατάστασή της; Τότε στην πνευματική ζωή του τόπου μεσουρανούσε ο μεγάλος ποιητής Κ. Παλαμάς.

Ο Παλαμάς ως γνήσιος Έλλην απογοητεύεται γιατί νοιώθει το Έθνος ναρκωμένο. Κι αναλαμβάνει το έργο των πολιτικών! Εξεγείρεται και γίνεται ένας ριζοσπάστης, πολιτικός αναμορφωτής. Ποιητής προφήτης, εθνικός και κοινωνικός καθοδηγητής! Ένας επαναστάτης! Πληγωμένος από την αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας και των συμπολιτών του, προβλέπει αρχικά τον ξεπεσμό της χώρας του, αλλά στο τέλος εκφράζει την ελπίδα για την ανάσταση και αναγέννηση του ελληνικού έθνους.

Και να τι λέει για την Ελλάδα και τους Έλληνες, να πως περιγράφει την κατάσταση που προφητεύει ο ποιητής (στον Προφητικό, 8ο λόγο του Δωδεκάλογου του γύφτου):

Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν, με βιολιά και με ζουρνάδες
γύφτοι, οβραίοι, αράπηδες, πασάδες
και τα γόνατά τους θα λυγίσουν οι τρανοί σου
και θα γίνουν, των ραγιάδων οι ραγιάδες…

Μήπως αυτό δεν συμβαίνει στην Ελλάδα, κατά κάποιο τρόπο, και τώρα;

                                                           Kαι συνεχίζει:

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η Ελλάδα των μνημονίων, η φύση της μεταπολεμικής ανάπτυξης και η διάσωση της μικρής ιδιοκτησίας

8 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Του Ευάγγελου Κοροβίνη από το Αντίφωνο

1. Το διεθνές πλαίσιο

Σήμερα η παγκοσμιοποίηση αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα: Ένας ελεγχόμενος προς το παρόν εμπορικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας που μπορεί όμως ανά πάσα στιγμή να καταστεί ανεξέλεγκτος. Μια ηπιότερη μεν εμπορική διένεξη ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης που κινδυνεύει όμως, σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις του εμπορικού πολέμου ΗΠΑ – Κίνας, να ρίξει την ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, τη γερμανική, σε ύφεση. Μια εντεινόμενη προσπάθεια αρκετών ευρωπαϊκών χωρών να σφραγίσουν τα σύνορά τους στους μετανάστες. Και τέλος, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ακόμη και οι πιο διαπρύσιοι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης παραδέχονται ότι κάτι πρέπει να αλλάξει.

Πώς από τη χρυσή εποχή των πρώτων δεκαετιών μεταπολεμικής ανάπτυξης φθάσαμε στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και μετέπειτα στην κρίση της; Και πώς τοποθετείται η Ελλάδα σ’ αυτό το πλαίσιο;

Το 1944 συνάφθηκε η συμφωνία του Bretton Woods που στο επίκεντρό της βρισκόταν η θέσπιση ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων μεταξύ των κρατών. Η φιλοσοφία της συμφωνίας αυτής ήταν η πεποίθηση ότι ο καλύτερος τρόπος για να ενισχυθεί το διεθνές εμπόριο και οι επενδύσεις μακροπρόθεσμα ήταν η διασφάλιση της ευρωστίας των εθνικών οικονομιών. Οι επί μέρους χώρες θα άνοιγαν τα σύνορά τους μόνον στην έκταση που αυτό το άνοιγμα δεν θα διατάρασσε την κοινωνική ειρήνη στο εσωτερικό τους και τη συνοχή τους.

Από το 1980 και μετά αρχίζει να απελευθερώνεται η κίνηση κεφαλαίων μεταξύ των κρατών και να «απορρυθμίζεται» ο χρηματοπιστωτικός τομέας γενικότερα, με τη δημιουργία ολοένα και περισσότερων περίτεχνων, αλλά και σαθρών, όπως αποδείχθηκε, πιστωτικών προϊόντων. Η παγκοσμιοποίηση καθίσταται τώρα ο αδιαμφισβήτητος στόχος. Οι εθνικές οικονομίες θεωρούνται πλέον απλά μέσα για την υλοποίηση αυτού του στόχου. Η διεύρυνση της παγκόσμιας αγοράς αναγορεύεται σε θεμελιώδη μοχλό ανάπτυξης.Οι εθνικές οικονομίες εκκαλούντο να ενθαρρύνουν πάση θυσία τις εξαγωγές τους και να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις ακόμη και αν αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο οικονομικής αστάθειας.

Θα πρέπει να υπογραμμισθεί πάντως ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης στην περίοδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ήταν σαφώς χαμηλότεροι από εκείνους της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου. Η υπερχρέωση ιδιωτών και κρατών συντηρούσε τεχνητά την ανάπτυξη και συγκάλυπτε την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους και τις ασθενείς επιδόσεις των άλλων – πλην του χρηματοπιστωτικού – τομέων της οικονομίας.

2. Οι δύο φάσεις της μεταπολεμικής ανάπτυξης στην Ελλάδα

Στην ελληνική περίπτωση η χρυσή εποχή της μεταπολεμικής ανάπτυξης διέφερε απ’ αυτή των χωρών του κέντρου του συστήματος σε δύο κυρίως σημεία. Η εντυπωσιακή για τα ελληνικά δεδομένα εκβιομηχάνιση που σημειώθηκε μετά τη λήξη του εμφύλιου πολέμου στηρίχθηκε στους δασμούς επί των εισαγομένων προϊόντων και στο χαμηλό εργατικό κόστος. Η εκβιομηχάνιση ακολούθησε κατά τα άλλα το γνωστό την περίοδο αυτή μοντέλο υποκατάστασης των εισαγωγών. Ένα δεύτερο στοιχείο που διαφοροποιεί την ελληνική περίπτωση ήταν ότι το κράτος μέσα από ένα πολυσύνθετο πλέγμα ρυθμίσεων θα στηρίξει την αναπαραγωγή της μικρής ιδιοκτησίας και επιχειρηματικότητας. Γίνεται λόγος για αναπαραγωγή, διότι το μεγάλο οικονομικό και πολιτικό βάρος της μικρής ιδιοκτησίας αποτέλεσε βασική ιδιαιτερότητα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας από τα πρώτα, μετά την επανάσταση του 1821, χρόνια.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: