Αρχείο

Archive for 28 Δεκεμβρίου, 2019

Η λιβυκή κρίση και η Ελλάδα

28 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Του Δημήτρη Παπαμιχαήλ από την Ρήξη φ. 156

Το τέλος της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια είχε ως συνέπεια την ανάδυση των παραδοσιακών φυλετικών δικτύων και την ανασυγκρότηση των γεωγραφικών συμπλεγμάτων που αποτελούσαν τα κρατίδια του ομοσπονδιακού βασιλείου της Λιβύης πριν το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι. Ήδη το 2014, τα στρατόπεδα των δυνάμεων που επιβουλεύονταν το μέλλον του κράτους είχαν χωριστεί μεταξύ της ισλαμιστικής Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ) στην Τρίπολη και του κοσμικού Εθνικού Λιβυκού Στρατού (ΕΛΣ) στο Τομπρούκ.

Δυτικές ιδεοληψίες, ανατολική ρεαλπολιτίκ

Στην αναγνώριση του ΚΕΣ ως νόμιμης κυβέρνησης της Λιβύης από τον ΟΗΕ και τις δυνάμεις της Δύσης έπαιξαν ρόλο δύο βασικοί παράγοντες. Πρώτον, η υποστήριξη του Κατάρ και της Τουρκίας, καθώς αμφότερες έβρισκαν στο όργανο αυτό έναν θεσμό στον οποίο η ιδεολογία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ήταν, αν όχι κυρίαρχη, αρκετά επιδραστική. Η Λιβύη, υπό τον έλεγχο της Τρίπολης, θα αποτελούσε ένα φιλικό κράτος προς τη Τουρκία και το Κατάρ, με κομβικό ρόλο στους τομείς της διακίνησης ενέργειας, ανθρώπων, όπλων, ναρκωτικών και ιδεολογίας, μεταξύ της Υποσαχάριας Αφρικής και της Ευρώπης.
Επιπλέον, εντός ΚΕΣ, η εξουσία που ασκούν εκπρόσωποι των φυλών της Μισράτα –αστικό κέντρο το οποίο διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την Τουρκία και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανατροπή του Μουαμάρ Καντάφι– αποτέλεσε πιθανότατα ένα σημαντικό κίνητρο για τον Ερντογάν προκειμένου να επιλέξει στρατόπεδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο σημερινός επικεφαλής της ΚΕΣ, πρωθυπουργός Φαγέζ Αλ Σαράτζ, είναι τουρκικής καταγωγής.
Δεύτερον, η Δύση, με πρωτοστάτες τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, στηριζόμενη σε μία ρηχή αφήγηση περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρέθηκε να ακολουθεί το Κατάρ και την Τουρκία στην τυχοδιωκτική επιχείρηση ανατροπής του καθεστώτος Καντάφι, χωρίς σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Πιθανότατα, σημαντικός παράγοντας για τη λήψη της απόφασης αυτής υπήρξε η μεγάλη εκστρατεία επενδύσεων του Κατάρ στην Ευρώπη, που κατάφερε να ανατρέψει, στα τέλη της δεκαετίας του 2000, τις φιλικές σχέσεις που ανέπτυσσε επί σειρά ετών το λιβυκό καθεστώς, ιδίως με το Λονδίνο, το Παρίσι και τη Ρώμη.
Εν τω μεταξύ, ο Χαλίφα Χάφταρ, στηριζόμενος στα παραδοσιακά φυλετικά δίκτυα της Κυρηναϊκής, ευθυγραμμίστηκε με το Κοινοβούλιο του Τομπρούκ εκμεταλλευόμενος αφενός τις διαφωνίες μεταξύ του τελευταίου και της κυβέρνησης Σαράτζ και αφετέρου την επιτακτική ανάγκη καταπολέμησης του Ισλαμικού Κράτους που είχε συστήσει βιλαέτια στη Κυρηναϊκή (Ανατολική Λιβύη).
Ο Χαλίφα Χάφταρ, μέλος του κινήματος των στρατιωτικών που έφερε στην εξουσία τον Μουαμάρ Καντάφι το 1969, περιθωριοποιημένος από το 2000 και ύστερα, εμφανίζεται ως σύμμαχος στην μάχη κατά του ισλαμισμού. Διαπιστώνοντας την πλήρη αποτυχία εκδημοκρατισμού μίας κοινωνίας περιχαρακωμένης σε φυλετικά στρατόπεδα και βρισκόμενης ενώπιον του κινδύνου ισλαμιστικής διολίσθησης, οι δυτικές δυνάμεις, τουλάχιστον από το 2015, στρέφονται προς αυτόν. Η αμερικανική του υπηκοότητα, την οποία απέκτησε κατά τη περίοδο αυτοεξορίας του στις ΗΠΑ μεταξύ 1990 και 2010, του προσδίδει ένα ακόμα ισχυρό χαρτί στη νομιμοποίησή του ενώπιον των δυτικών συνομιλητών.
Πιο καθοριστική όμως για τον ίδιο είναι η νομιμοποίηση που διαθέτει από μη δυτικούς παράγοντες. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εφοδιάζουν το στρατόπεδο Χάφταρ από τη πρώτη στιγμή για λόγους γεωπολιτικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού με το Κατάρ. Η κυβέρνηση Αλ Σίσι στην Αίγυπτο βλέπει στον Χάφταρ έναν πολύτιμο σύμμαχο στην αντιμετώπιση ισλαμιστικών στοιχείων (κυρίως στην εξουδετέρωση των Αδελφών Μουσουλμάνων). Τέλος, η Ρωσία έχοντας επιτύχει τη σταθεροποίηση του Άσαντ στη Συρία εκμεταλλεύεται την ευκαιρία να επανεμφανιστεί στην Αφρική για πρώτη φορά από τον Ψυχρό Πόλεμο. Έτσι, από τον περασμένο Νοέμβριο στο πλευρό του Χάφταρ βρίσκονται Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι καθώς και η μισθοφορική «ομάδα Βάγκνερ», η οποία συνδέεται στενά με τον πρόεδρο Πούτιν.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Οι τραγικές αγκυλώσεις της Ελλάδας για τα 12 μίλια και την ΑΟΖ

28 Δεκεμβρίου, 2019 Σχολιάστε

Η επείγουσα υπέρβασή τους

Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Μετά από τον Ανδρέα Παπανδρέου όλες οι ελληνικές κυβερνήσει, ανεξαρτήτου κομματικού χρωματισμού, κινήθηκαν ακριβώς σε μία ίδια γραμμή πλεύσης όσο αφορά την εξωτερική πολιτική τους.

Μόνο στη αρχική φάση της κρατικής παρουσίας του Σύριζα πήγε να εκδηλωθεί μια κάποια απόκλιση, ως φυσιολογική συνέπεια των «προγραμματικών» ιδεολογικών προθέσεών της, οι ερμηνευτές της οποίας όμως γρήγορα, πολύ γρήγορα, παραμερίστηκαν χωρίς πολλές κουβέντες και πετάχτηκαν έξω από κόμμα και κυβέρνηση ή επέλεξαν να απομακρυνθούν οι ίδιοι μην έχοντας μπροστά τους παρά εχθρούς και αρνητές των ιδεών τους.

Οι «λογικές» του δυτικόφρονου ευρω-αμερικανικού politically correct είχαν κατά κράτος επιβληθεί και επικρατήσει στην «πρώτη φορά αριστερά».

Από κει και πέρα η ομοιομορφία και η απαράλειπτη υπακοή στα ίδια σχεδόν απαράλλαχτα πολιτικά κελεύσματα, κίνητρα και προστάγματα υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει σαν ένα είδος τυφλής αφοσίωσης σε άνωθεν, μη ομολογούμενες, ασφαλώς, αλλά πασίγνωστες εντολές ή εκβιάσεις η οποιαδήποτε παραβίαση των οποίων όχι μόνο δογματικά απαγορεύεται, αλλά φαίνεται πως είναι και η βασική αιτία του γενικευμένου, εκτεταμένου φοβικού συνδρόμου που διακατέχει τις κυβερνητικές νομενκλατούρες και εκφράζεται ανοιχτά πια και καθαρά σε όλες τις εκφάνσεις των ελληνικών εξωτερικών σχέσεων σαν μια «ψυχολογικο-σαρκική φορεσιά» που δύσκολα πλέον καμουφλάρεται εκπέμποντας την αλγεινή εντύπωση πως τελικά δύσκολα μπορεί να αλλάξει ενώ παρασέρνει, δυστυχώς, ολόκληρο τον ελληνικό λαό που δέχεται τις συνέπειες.

Οποιοσδήποτε νοήμων (και εχέφρων) άνθρωπος μένει υπερκατάπληκτος παρατηρώντας πώς και πόσο οι Έλληνες πολιτικοί εμμένουν στα τεράστια και τραγικά όσο και απαράδεκτα λάθη τους επιτρέποντας με τις υποχωρήσεις τους και δίνοντας συνέχεια ερείσματα (σ)τους «παραδοσιακούς εχθρούς» ώστε αυτοί να τσιλιμπουρδίζουν χωρίς ούτε καν «αιδώ και περίσκεψη».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: