Αρχείο

Archive for Ιανουαρίου 2020

Η στρατηγική της Τουρκίας στη Λιβύη

31 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε



Η θεραπεία έχει γίνει χειρότερη από την ασθένεια

Του Φεχίμ Ταστεκίν* από την Ρήξη φ. 157 

Οι τακτικές της Τουρκίας στη Λιβύη άνοιξαν τον δρόμο για τη σύνοδο κορυφής του Βερολίνου, καθώς ανάγκασαν τη διεθνή κοινότητα να αναλάβει δράση ενάντια στις μονομερείς της κινήσεις. Το τελικό ανακοινωθέν όμως είναι αντίθετο στα συμφέροντα και τα στρατιωτικά σχέδια της Άγκυρας. Οι κυρώσεις στα κράτη τα οποία παραβιάζουν το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ αποτελούν εμπόδιο στο στρατιωτικό εγχείρημα της Τουρκίας. Το ανακοινωθέν απαιτεί επίσης τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης ενότητας, που να αναγνωρίζεται από το κοινοβούλιο του Τομπρούκ (…), πράγμα που υπονομεύει τη συμφωνία που υπέγραψε η Τουρκία με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ) της Λιβύης περί στρατιωτικής συνεργασίας και ορισμού θαλάσσιων συνόρων.
Ο οδικός χάρτης της Άγκυρας στη Λιβύη εκτροχιάστηκε όταν κινητοποιήθηκαν διάφοροι αποτρεπτικοί παράγοντες στα σχέδια του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων, παρά την κοινοβουλευτική έγκριση που αυτή έλαβε στις 2 Ιανουαρίου.
Η Ρωσία, η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) ενισχύουν τη στήριξή τους στον ηγέτη του Εθνικού Λιβυκού Στρατού (ΕΛΣ), Χαλίφα Χαφτάρ, ο οποίος ανακοίνωσε στις 18 Ιανουαρίου ότι θα σταματήσει τις εξαγωγές πετρελαίου από τα κύρια λιμάνια της χώρας σε αντίποινα για τις ενέργειες της Τουρκίας. Η διακοπή της εξαγωγής πετρελαίου μπορεί να έχει «καταστροφικές συνέπειες, πρώτα και κύρια για τον λαό της Λιβύης», προειδοποίησε ο ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών.
Ο Ερντογάν συμφώνησε να συνεργαστεί με τη Ρωσία, αλλά οι συνομιλίες για την κατάπαυση του πυρός μεταξύ της ΚΕΣ υπό την ηγεσία του Φαγιέζ αλ Σαράτζ και της αντιπροσωπείας του Χαφτάρ δεν έχουν επιτύχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η Τουρκία ετοιμαζόταν να καταγράψει τη σύνοδο κορυφής του Βερολίνου ως επιτυχημένη έκβαση της τακτικής σκληρής ισχύος που ακολούθησε, αλλά ο Χαφτάρ έφυγε από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς να υπογράψει τη συμφωνία.
Γιατί η στρατηγική έντασης της Τουρκίας δεν απέδωσε τα αποτελέσματα που είχε υποσχεθεί ο Ερντογάν; (…) Μεταξύ των αντιρρησιών ιδιαίτερη ενόχληση επέδειξαν τα γειτονικά κράτη της Λιβύης με τον παρεμβατισμό της Τουρκίας. Τα προβλήματα έμψυχου δυναμικού που αντιμετωπίζει η πολεμική αεροπορία της Τουρκίας, μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016, σε συνδυασμό με την απόσταση που χωρίζει τις δύο χώρες, εμποδίζουν τη διεξαγωγή αποτελεσματικών αεροπορικών επιχειρήσεων στον εναέριο χώρο της Λιβύης. Οι ελπίδες της Τουρκίας να χρησιμοποιήσει τις γειτονικές χώρες ως λογιστικά κέντρα και αεροπορικές βάσεις, διαψεύστηκαν από τη πάγια ουδετερότητα της Τυνησίας και της Αλγερίας στη λιβυκή κρίση.
Ο Ερντογάν απογοητεύθηκε ιδιαίτερα από το κίνημα Εννάχντα στη Τυνησία, όταν ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Ρασίντ Γκανουσί, επικεφαλής του κινήματος και στενός φίλος του Ερντογάν στα πλαίσια των Αδελφών Μουσουλμάνων, δήλωσε ότι η Τυνησία δεν θα συμμετάσχει στη σύγκρουση στη Λιβύη. Ο δε πρόεδρος της Τυνησίας Καΐς Σαγιέντ απέρριψε τους ισχυρισμούς της Τουρκίας ότι η Τύνιδα υποστήριζε τη κυβέρνηση της Τρίπολης υπό την ηγεσία του Σαράτζ.
Η Αλγερία έχει επίσης υιοθετήσει παρόμοια θέση, ανακοινώνοντας ότι η χώρα θα διατηρήσει αποστάσεις από τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα της Λιβύης, τη στιγμή μάλιστα που δύο τουρκικές φρεγάτες αναμένονταν να ελλιμενιστούν σε αλγερινούς λιμένες.
Η Αίγυπτος, ένας από τους πιο κρίσιμους συμμάχους του Χαφτάρ, αμφισβήτησε με τη σειρά της τα σχέδια της Τουρκίας, πιο ανοιχτά από ποτέ. Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι ανακοίνωσε ότι το Κάιρο είναι αποφασισμένο να λάβει τα απαραίτητα μέτρα ενάντια σε οποιαδήποτε τουρκική παρέμβαση,αφήνοντας το ενδεχόμενο ανοιχτό να μετατραπεί η Λιβύη σε πεδίο ένοπλης αντιπαράθεσης μεταξύ της Τουρκίας και του μπλοκ Αιγύπτου-Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, σε αντίθεση με τις επιλογές της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας από το 2013. (…)
Το εγχείρημα της Τουρκίας στη Λιβύη ενέτεινε τον ανταγωνισμό για τους υδρογονανθράκες της Ανατολικής Μεσογείου. Ο Ερντογάν υποστήριξε ότι η συμφωνία που υπέγραψε η Τουρκία με την κυβέρνηση της Τρίπολης για τον καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων θα εξαλείψει τις προσπάθειες των κυβερνήσεων της Κύπρου, της Ελλάδας, του Ισραήλ και της Αιγύπτου (…) για δημιουργία αγωγού που θα διοχετεύει φυσικό αέριο στην Ευρώπη. Ωστόσο, στις 8 Ιανουαρίου, οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας, της Αιγύπτου και της Κύπρου συναντήθηκαν στο Κάιρο για να κηρύξουν άκυρη τη συμφωνία που υπέγραψε η Άγκυρα με την Τρίπολη, σε μια κίνηση που επιδεινώνει περαιτέρω τη διεθνή απομόνωση της Τουρκίας.
Ταυτόχρονα, οι υπερβολικές διατυπώσεις φιλοκυβερνητικών κύκλων της Τουρκίας σχετικά με τον «κεντρικό ρόλο της Τουρκίας στη Λιβύη», αγνοούν την αλλαγή του ανέμου στη Λιβύη. Οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία ισλαμιστικές δυνάμεις, υπό πολιορκία στη Τρίπολη και στη Μισράτα, ήλπιζαν στην υποχώρηση των δυνάμεων του Χαφτάρ με τη στρατιωτική συνδρομή της Τουρκίας, αλλά τελικά έχασαν τη Σύρτη. Οι κοινές ρωσοτουρκικές εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός ήρθαν άλλωστε τη στιγμή που οι δυνάμεις του Χαφτάρ διείσδυαν στη Σύρτη.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Είναι βιώσιμο κράτος η Ελλάδα;

30 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε
Πηγή

Του Σάββα Καλεντερίδη από το pontos-news.gr 

Επειδή παρακολουθώ και μελετώ σε επαγγελματική βάση την Τουρκία τουλάχιστον από το 1991, αντιλαμβάνομαι ότι η φράση του Νταβούτογλου «η Ελλάδα δεν είναι βιώσιμο κράτος» δεν είναι δική του. Είμαι σίγουρος ότι αυτό αποτελεί την εκτίμηση των τουρκικών υπηρεσιών και κυρίως του τουρκικού ΥΠΕΞ, το οποίο διά της πρεσβείας του στην Αθήνα και των άλλων διπλωματικών αποστολών που διαθέτει στην Ελλάδα, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και συντάσσει ανάλογες μελέτες, μία από τις οποίες κατά πάσα πιθανότητα κατέληγε στο ως άνω συμπέρασμα.

Ας δούμε όμως πού είναι πιθανό να στηρίχτηκε μια τέτοια έκθεση, για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό.

Πρώτον, η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν είναι σε θέση να προστατέψει τα σύνορά της απέναντι σε ένα σχέδιο της Τουρκίας για την άλωσή της με αποστολή μουσουλμανικών πληθυσμών που εισβάλλουν μαζικά.

Δεύτερον, είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο που οι ίδιοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές της, σε συνεργασία με τους πολιτικούς προϊσταμένους τους και μέσα από μια ιδιότυπη διακομματική συναίνεση, αλλοιώνουν ή σβήνουν την ελληνική ιστορία, η οποία είναι ο συνδετικός κρίκος ενός έθνους, που το οδηγεί ισχυρό και συγκροτημένο στο μέλλον.

Τρίτον, η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο που οι ιστορικοί που πληρώνονται από το κράτος επιμένουν επί δεκαετίες να επιβάλλουν με αντιεπιστημονικό τρόπο τη θεωρία της ασυνέχειας του ελληνικού έθνους. Ότι δηλαδή αυτό που λέμε σήμερα ελληνικό έθνος, ούτε λίγο ούτε πολύ δεν έχει καμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες.

Τέταρτον, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που σε επίπεδο πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ελίτ, αλλά και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, υιοθετεί τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς σε εθνικά ζητήματα που απασχολούν την κυβέρνηση και το κράτος. Το είδαμε αυτό να συμβαίνει κατά κόρον στα όσα προηγήθηκαν αλλά και επακολούθησαν της επαίσχυντης και κατάπτυστης Συμφωνίας των Πρεσπών, το βλέπουμε και τώρα, με τα ελληνοτουρκικά. Καθηγητές που έκαναν διδακτορικό για την «επιτυχημένη οικονομική πολιτική» της χούντας των συνταγματαρχών, την οποία διατριβή έχουν εξαφανίσει από ντροπή, και διατέλεσαν σύμβουλοι πρωθυπουργών, πασάρουν τα τουρκικά επιχειρήματα στους Έλληνες αναγνώστες, για τα θέματα της συνεκμετάλλευσης, της ΑΟΖ, της υφαλοκρηπίδας, ακόμα και της προσφυγής στη Χάγη, όχι μόνο για το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, αλλά και για διεκδικήσεις της Τουρκίας εις βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας.

Πέμπτον, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που αντί να ενθαρρύνει αλλά και να διδάσκεται από τη μεθοδικότητα, ευρηματικότητα και αποτελεσματικότητα των Ελλήνων της Κύπρου στο θέμα της εκμετάλλευσης των ενεργειακών της πόρων, επιρρίπτει ευθύνες στους αδελφούς μας Έλληνες της Κύπρου, επειδή εκείνοι επέδειξαν το θάρρος απέναντι στους Τούρκους, που δεν επιδείξαμε εμείς.

Αυτές τις άθλιες επιθέσεις κάνουν όλοι όσοι συμμετέχουν στα ανθελληνικά παιχνίδια που ανέφερα παραπάνω.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Συνέντευξη Γ. Καραμπελιά: «…η Ελλάδα αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο εθνικού ακρωτηριασμού!»

30 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο

Γιώργος Καραμπελιάς: «…η Ελλάδα αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο εθνικού ακρωτηριασμού!»

Συνέντευξη του Γιώργου Καραμπελιά στην Τζούλια Λιακοπούλου, αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα Μέτωπο του ΟΧΙ

Ο Γιώργος Καραμπελιάς ξεκίνησε ως φοιτητής της Ιατρικής αλλά σπούδασε Οικονομία στη Γαλλία και πήρε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα από την Οικονομική Σχολή των Παρισίων (Paris VII). Η διπλωματική μελέτη του εκδόθηκε με τον τίτλο Κράτος και Κοινωνία στη Μεταπολίτευση, από τις εκδόσεις Εξάντας, το 199. Από το 1993 έως το 1994 διηύθυνε τον Τομέα Πρόληψης, Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης του ΚΕΘΕΑ, για την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά.

Ενεργό μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη, μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής και αντιπρόσωπος στο Εθνικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ. Επί δικτατορίας, το 1967, συνελήφθη και κρατήθηκε επί ένα μήνα στην Ασφάλεια. Τον Σεπτέμβριο του 1967 μετέβη στη Γαλλία όπου συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα και στο κίνημα του Μάη του ’68, σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις.

Μετά τη μεταπολίτευση, συνεχίζει αδιάλειπτα την πολιτική και συγγραφική του δραστηριότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Κατά τη δεκαετία του 1970, εργάστηκε σε εργοστάσια και οικοδομές και πρωτοστάτησε, μαζί με τους συντρόφους του, στη δημιουργία των εργοστασιακών σωματείων. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος της Γραμματείας των «Οικολόγων – Εναλλακτικών».
Επίσης, ιδρυτικό μέλος της «Σπίθας» και μέλος της «Συμβουλευτικής Επιτροπής» της, μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη. Όλα αυτά τα χρόνια δραστηριοποιείται ενεργά σε κινητοποιήσεις για τα εθνικά θέματα –Κυπριακό, πόλεμος Γιουγκοσλαβίας, παράδοση Οτσαλάν, σχέδιο Ανάν, νεο-οθωμανισμός, Συμφωνία Πρεσπών– μια και θεωρεί πως η Ελλάδα αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο εθνικού ακρωτηριασμού. Ενεργοποιείται ιδιαίτερα σε σχέση με το δημογραφικό και το μεταναστευτικό ζήτημα, ενώ θεωρεί πως ο ελληνικός πολιτισμός στη διαχρονία του αποτελεί τη μόνη ουσιαστική βάση για την ανάκαμψη ενός ιστορικού έθνους σε παρακμή.

Το 1980, μαζί με φίλους, δημιούργησε το Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο και τις Εναλλακτικές Εκδόσεις, κόσμημα στον χώρο του Βιβλίου! Από τις εκδόσεις έχουν εκδοθεί, ως το 2017, πάνω από 250 τίτλοι στους τομείς του δοκιμίου, της Ιστορίας, της οικολογίας, της λογοτεχνίας, καθώς και το σύνολο του έργου του Έλληνα φιλόσοφου Κώστα Παπαϊωάννου.

Γιώργος Καραμπελιάς, ο συγγραφέας, ο πολιτικός αναλυτής, ο αγωνιστής, με βλέμμα διεισδυτικό, με γνώσεις εξειδικευμένες και λεπτούς χειρουργικούς χειρισμούς, δεν μπορείς να τον παραπλανήσεις και σαφώς δεν είναι ο εύκολος αντίπαλος…

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Σε ρόλο ιεροεξεταστή

29 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Παναγιώτης Κωστόπουλος*

Θα ήθελα αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι για το θέμα των εκτρώσεων υποστηρίζω την άποψη της ορθόδοξης διδασκαλίας. Από την Δευτέρα που δημιουργήθηκε το θέμα με την αφίσα που τοποθετήθηκε στο μετρό από τον σύλλογο «Αφήστε με να ζήσω» και την απόσυρσή της με εντολή του Υπουργείου Μεταφορών υπό τον Καραμανλή τον νεότερο, έχει προκληθεί σάλος και έχει ανοίξει μια τεράστια συζήτηση, τόσο στα Μέσα Ενημέρωσης, όσο και στα Κοινωνικά Δίκτυα, σε μια χώρα με τεράστιο πρόβλημα υπογεννητικότητας, στην οποία πραγματοποιούνται 150.000 με 300.000 εκτρώσεις ετησίως.

Οι πολέμιοι της αφίσας υποστηρίζουν ότι η εγκυμονούσα μπορεί να κάνει ότι θέλει το σώμα της. Με την ίδια λογική, αυτός που καπνίζει, αλλά και ο χρήστης ναρκωτικών μπορούν να κάνουν ότι θέλουν το σώμα τους, οπότε πρέπει να απαγορευτούν όλες οι «σκοταδιστικές» καμπάνιες κατά του καπνίσματος και της χρήσης ναρκωτικών. Επίσης υποστηρίζουν ότι η έκτρωση είναι μέθοδος αντι-σύλληψης, ενώ στην πραγματικότητα είναι μέθοδος αντι-γέννησης.

Άλλοι πολέμιοι της αφίσας υποστήριξαν ότι αυτοί που είναι εναντίον των εκτρώσεων προσπαθούν να σώσουν τα αγέννητα παιδιά, αλλά όχι αυτά που πεθαίνουν στο Αιγαίο. Πιο αισχρή προπαγάνδα δεν υπάρχει. Οι Έλληνες, από την πρώτη στιγμή προχώρησαν στην διάσωση και περισυλλογή χιλιάδων παιδιών και συνεχίζουν να το κάνουν. Ας αντιστρέψουμε τώρα το ερώτημα. Όσοι κόπτονται για την διάσωση των παιδιών και καλά κάνουν, γιατί δεν ενδιαφέρονται για τα αγέννητα παιδιά που είναι τα πιο αβοήθητα απ’ όλα;

Κάποιοι άλλοι αναφέρθηκαν στις ενδεχόμενες αναπηρίες των ανθρώπων μετά τη γέννα, για να υποστηρίξουν τις εκτρώσεις. Αλήθεια, δεν είναι και αυτή μια μορφή ευγονικής; Δεν είναι ντροπή αυτή η άποψη για τα άτομα με αναπηρία;

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων και Μετανάστευση

29 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Στην προσπάθειά τους να «αιτιολογήσουν» τ΄ «ανοιχτά σύνορα» για τους οικονομικούς μετανάστες που καθημερινά καταφτάνουν παράνομα από χώρες της Αφροασίας στην Ελλάδα οι (με το αζημίωτο) φιλομεταναστευτικοί φορείς, αλλά και πολλοί πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, εκκλησιαστικοί κύκλοι, και πολλοί άλλοι «καλοί άνθρωποι» τους συγκρίνουν αυθαίρετα με τους Έλληνες μετανάστες των πρώτων δεκαετιών της μεταπολεμικής περιόδου. Πρόκειται ασφαλώς για μια σύγκριση που στερείται κάθε σοβαρότητας αν εξετάσουμε ποια ήταν κατά κανόνα η προβλεπόμενη διαδικασία μετανάστευσης π.χ. στο πλαίσιο της ελληνογερμανικής «Σύμβασης περί επιλογής και τοποθετήσεως Ελλήνων εργατών εις γερμανικάς επιχειρήσεις» (30 Μαρτίου 1960).
Κατ΄ αρχάς, με την υπογραφή αυτής της σύμβασης άνοιξαν στην Αθήνα και (το 1962) στη Θεσσαλονίκη οι εν Ελλάδι Γερμανικές Επιτροπές Μετανάστευσης (μέχρι το 1973), οι οποίες υπέβαλλαν στο ελληνικό Υπουργείο Εργασίας καταλόγους με τις κενές θέσεις εργασίας σε γερμανικά εργοστάσια. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις ελλείψεις, το ελληνικό Υπουργείο επέλεγε από τις λίστες αναμονής που καταρτίζονταν στα κατά τόπους Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας εκείνους στους οποίους θα παραχωρούνταν το «δικαίωμα» της μετανάστευσης στη (τότε) Δ. Γερμανία. Σημειώνεται ότι το σημαντικότερο ρουσφέτι εκείνης της περιόδου ήταν το τάξιμο από Βουλευτές, κυρίως της ΕΡΕ και της Ένωσης Κέντρου, μιας θέσης στις λίστες υποψήφιων προς μετανάστευση.
Κατόπιν, οι Επιτροπές εξέταζαν εξονυχιστικά την υγεία των υποψηφίων (μετρήσεις μυών, ακτινογραφίες θώρακος, οδοντιατρικές εξετάσεις κ.α.), τις τυχόν «ειδικές» γνώσεις που είχαν και οργάνωναν το ταξίδι τους με ειδικά τραίνα καλύπτοντας τα έξοδα μετάβασης του μετανάστη στη Δ. Γερμανία που αφορούσε εκείνο το μέρος της διαδρομής που γινόταν έξω από την ελληνική επικράτεια. Τέλος, αφού η Επιτροπή ενέκρινε την πρόσληψη, ο υποψήφιος μετανάστης υπέγραφε μια σύμβαση εργασίας, η τήρηση των όρων της οποίας θα ελεγχόταν από την αρμόδια ελληνική επιτροπή, που έδρευε στη Δ. Γερμανία.
Εξυπακούεται ότι οι Γερμανοί, τηρώντας την ιστορική τους παράδοση, αναφέρονταν σε «τεμάχια» (και όχι σε ανθρώπους ή μετανάστες), που επιπλέον υπόκειντο και στον γενικό κανόνα της νομιμοφροσύνης εκείνης της εποχής, αφού η επιλογή του εν δυνάμει μετανάστη βασίζονταν στην ύπαρξη ή μη πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων (φωτό).
Γι αυτό λοιπόν είναι καλύτερα κάποιοι να σιωπούν ή ας ψάξουν για άλλα «επιχειρήματα», πιο «ανθρωπιστικά».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Οι Έλληνες ενωμένοι είναι ακατανίκητοι!

28 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο

 Στέλιος Παπαθεμελής

Habemus Papam! Έχουμε Πρόεδρο Δημοκρατίας. Και για πρώτη φορά γυναίκα! Σε καλό να μας βγει! Βεβαίως ένας αρχηγός κράτους πρέπει να είναι έτοιμος να υπερασπιστεί τα ιερά και τα όσια τού Γένους, την Πίστη, την Πατρίδα και την Ακεραιότητα της χώρας. Δεν έχουμε κανένα δείγμα γραφής της προτεινομένης  νέας Προέδρου. Μάς είναι tabula rasa. Να ευχηθούμε να μην πέσουμε από τα σύννεφα, αλλά παρά τις επιφυλάξεις μας να αποδειχθεί η επιλογή της, εφ’ όσον ψηφισθεί, η αρίστη πασών.
Βρώμικη εξακολουθεί να είναι η στάση τού Βερολίνου απέναντί μας. Η Μέρκελ μάς απέκλεισε από την Διάσκεψη τής Κυριακής για το ζήτημα της Λιβύης. Κλήθηκαν να παραστούν εκεί: ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Κίνα, Τουρκία, ΗΑΕ, Ιταλία, Αίγυπτος, Αλγερία, ως και το …Κονγκό! Σχεδόν οι πάντες, η «σάρα και η μάρα», πλην ημών!
Πλην ημών οι οποίοι, μετά την έκνομη τουρκολιβυκή συμφωνία, έχουμε κάθε δικαίωμα να μετέχουμε σε μια τέτοια διάσκεψη. Οι Γερμανοί είναι αιωνίως φιλότουρκοι και αιωνίως ανθέλληνες. Δεν χρειαζόμαστε αποδείξεις γι’ αυτό. Έχουμε συνηθίσει να δεχόμεθα από αυτούς «αντί τού μάννα χολήν και αντί τού ύδατος όξος».
Όμως διά της εις άτοπον απαγωγής το πρόβλημα δεν είναι οι ξένοι, Γερμανοί, Αμερικανοί και λοιποί. Το πρόβλημα είμαστε εμείς! Έχουμε πασίδηλο έλλειμμα στιβαρής διοίκησηςηγετών με ευθεία ισχυρή και αμετακίνητη βούληση. Ηγετών με επίγνωση εθνικών ευθυνών και σφαιρική αίσθηση τού ελληνικού προβλήματος.
Αλάνθαστος ο σοφός γέρων της Σκιάθου βάζει τα πράγματα στην εμπρέπουσα φυσική τους θέση: «Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰ εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὅ,τιδήποτε. Ἔκαμε τὸ πατριωτικὸν χρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλὰ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει νὰ κάμῃ δημοσίᾳ τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νᾶνον ἀνορθούμενον ἐπ᾽ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάσῃ εἰς ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ δοῦλον, ἀλλ᾽ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον, ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του»(Αλεξ. Παπαδιαμάντης, Λαμπριάτικος Ψάλτης).
Ερώτηση κρίσεως: Σε ποιο βαθμό άραγε τα σημερινά δημόσια πρόσωπα της χώρας μπορούν να ανταποκριθούν στο «μέτρο» αυτό τού μεγάλου πεζογράφου μας;
Οι Γερμανοί που επέλεξαν το Κονγκό αντί της Ελλάδος για τη Διάσκεψη της Κυριακής δεν θα ορρωδήσουν να πιέσουν (τρόπος τού λέγειν «πιέσουν») διότι γνωρίζουν ότι δεν χρειάζεται δα και πολλή πίεση για να ενδώσουμε. Έχουν αποφασίσει να μάς σύρουν στη Χάγη για να ικανοποιήσουν την προαιώνια φίλη τους Τουρκία. Όμως η Χάγη χρειάζεται «συνυποσχετικό», ήτοι συμφωνία για τήρηση της εκδοθησομένης απόφασης. Η Άγκυρα όμως δεν πρόκειται να υπογράψει το συνυποσχετικό, αν δεν προηγηθεί διμερής διαπραγμάτευση, δηλαδή εδαφικές παραχωρήσεις εκ μέρους μας!
Οι Έλληνες εντός και εκτός ελλαδικών συνόρων είμαστε 20 εκατομμύρια και αν ποτέ αποκτήσουμε σοβαρή και στιβαρή ηγεσία, θα επιβεβαιωθεί η απάντηση των Θηβαίων στον Μαρδόνιο όπως την περιγράφει ο Ηρόδοτος:
«Κατὰ μὲν γὰρ τὸ ἰσχυρὸν τούς Ἕλληνας ὁμοφρονέοντας (…) χαλεπούς εἶναι περιγίγνεσθαι καὶ ἅπασιν ἀνθρώποισι»(Θ,2)[=Είναι δύσκολο να νικήσουν ενωμένους τους Έλληνες ακόμη κι αν μαζευτούν όλοι οι άλλοι μαζί].

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

ΜΚΟ και Παγκοσμιοποίηση

28 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Γιάννη Παπαμιχαήλ, από το Άρδην τ. 96, Μάρτιος-Μάιος 2014

Θ α μου επιτρέψετε να αρχίσω από μία προσωπική εμπειρία. Όταν, γύρω στα 1992, ήμουν ακόμα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών, ανακάλυψα τυχαία την ύπαρξη ενός προγράμματος της ΟΥΝΕΣΚΟ ονόματι UNITWIN, που είχε ως στόχο τη σύζευξη μεταξύ ακαδημαϊκών και ερευνητικών φορέων του Νότου, με στόχο τη μεταφορά ερευνητικών προβληματισμών και τεχνογνωσίας από τον Βορρά προς τον Νότο. Έκανα λοιπόν μία πρόταση (τη μόνη τότε από την Ελλάδα) που εγκρίθηκε, με ελάχιστη όμως χρηματοδότηση από την ίδια την ΟΥΝΕΣΚΟ και με παρότρυνση να βρεθούν δημόσιοι ή ιδιωτικοί σπόνσορες της έδρας ΟΥΝΕΣΚΟ του Πανεπιστημίου Πατρών, στο αντικείμενο της μάθησης και της διδασκαλίας φυσικών εννοιών στην πρώτη σχολική εκπαίδευση. Παράλληλα με κάλεσαν στο Παρίσι και, σε χοντρές γραμμές, μου είπαν τα εξής: α) Το βαλκανικό-αραβικό δίκτυο που είχα προτείνει και είχε εγκριθεί, έπρεπε να επεκταθεί σε άλλες αραβικές χώρες, αλλά και στην Τουρκία –και ιδίως να συμπεριλάβει τη Σενεγάλη και τη Μαυριτανία, β) Το κύριο αντικείμενο της έδρας έπρεπε να στραφεί σε θέματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η οικολογική συνείδηση, η διαπολιτισμικότητα ή η εκπαίδευση για την ειρήνη, γ) Έπρεπε να βρει πόρους χρηματοδότησης για υποτροφίες και ανταλλαγές φοιτητών (με την υποστήριξη μιας ΜΚΟ για όλα αυτά τα θέματα) η οποία θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από το ελληνικό ΥΠΕΞ ή το υπουργείο Πολιτισμού. Ως προς το πρώτο, συμμορφώθηκα (Χωρίς την Τουρκία). Όχι ως προς τα δύο άλλα. Αποτέλεσμα: Μετά από δύο χρόνια προσπάθειας, το εγχείρημα και το δίκτυο έπεσε στο κενό της χρηματοδότησης και της πολιτικής βούλησης να συνεχίσει. Άκουσα και έμαθα όμως, από πολλούς Βαλκάνιους και Άραβες συναδέλφους μου, ότι οι ΜΚΟ αποτελούν το εργαλείο(!) που λύνει τα χέρια για όλες τις σοβαρές δουλειές και τις καλές χρηματοδοτήσεις, χωρίς ιδιαίτερα πιεστικούς ελέγχους…
Προσωπικά, πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχουν και στην Ελλάδα ΜΚΟ που δεν κάνουν πάρτι, αλλά την δουλειά τους. Ποια είναι όμως με πολιτικούς όρους αυτή η δουλειά;

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Γιατί στην Άγκυρα αγαπούν τον καθηγητή Ιωακειμίδη

27 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε
Γιατί στην Άγκυρα αγαπούν τον καθηγητή Ιωακειμίδη, Βαγγέλης Γεωργίου

Του Βαγγέλη Γεωργίου από το slpress.gr Προ καιρού, η εφημερίδα “Τα Νέα” δημοσίευσε σειρά άρθρων του πρώην συμβούλου του υπουργείου Εξωτερικών και πρώην συμβούλου του κ. Σημίτη καθηγητή Παναγιώτη Ιωακειμίδη αναφορικά με τα λάθη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Ο ομότιμος καθηγητής κατηγόρησε την “ακραία  μαξιμαλιστική” Λευκωσία που δεν λύθηκε μέχρι σήμερα το Κυπριακό, άσκησε αρνητική κριτική σε συμμαχίες με το Ισραήλ που “απομονώνουν” την Τουρκία, ενώ έριξε το φταίξιμο στην Ελλάδα που ναυάγησαν οι συνομιλίες με τους Τούρκους το 2017. Σε συνέντευξή του στη συνέχεια τάχθηκε κατά του EastMed με το επιχείρημα ότι ενδέχεται να βλάψει το περιβάλλον και να εξαγριώσει την Τουρκία.

Για να δούμε, λοιπόν, τι λύσεις δίνει ο καθηγητής και σύμβουλος της κ. Γεννηματά και ένας από όσους συνυπέγραψαν το κείμενο που ζητούσε την αποφυλάκιση του κατηγορουμένου για διαφθορά πρώην υπουργού Γιάννου Παπαντωνίου. Ο καθηγητής έχει πει ποια είναι η λύση με την Τουρκία: Να την κλειδώσουμε σε διαδικασίες υλοποίησης και σεβασμού του διεθνούς δικαίου και συνεργατικές διαδικασίες. «Αυτό μάλιστα μπορεί να το κάνει η Ελλάδα μόνη της με συγκεκριμένα βήματα».

Ο καθηγητής διάβασε τη συνέντευξη του Τσαβούσογλου ότι οι Τούρκοι ίσως δεχτούν τη Χάγη κατόπιν διαπραγματεύσεων. Έτσι, πείστηκε ότι οι Τούρκοι υπό προϋποθέσεις θα πάνε στο Δικαστήριο, αλλά θα πρέπει η Ελλάδα όπως λέει ο ίδιος «να εμφανισθεί με μια ολοκληρωμένη σοβαρή προσέγγιση». Τι ακριβώς εννοεί δεν μας το λέει.

Ο κ. Ιωακειμίδης ομολογεί ότι η Τουρκία διεκδικεί περισσότερα από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά δυσκολεύεται να απαντήσει στο εάν στη Χάγη θα πάμε μόνο για την υφαλοκρηπίδα ή και για όσα διεκδικεί η Τουρκία, δηλαδή ελληνικές νησίδες. Αφού δολιχοδρομεί, καταλήγει ότι η Χάγη «είναι μονόδρομος!». Πιστεύει ότι η «Ελλάδα δεν θα διακινδυνεύσει κάτι ουσιαστικό στο μέτρο που το διεθνές δίκαιο είναι με το μέρος μας».

Η προσέγγιση there is no alternative του καθηγητή ουσιαστικά εγκλωβίζει την Ελλάδα σε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης με την επεκτατική Τουρκία για αποκλειστικά ελληνικά εδάφη και κυριαρχικά δικαιώματα. Αντί, λοιπόν, να πει τα πράγματα με το όνομά τους, γράφει: «Ένα σημαντικό λάθος του παρελθόντος ήταν όταν δεν επιλύσαμε συγκεκριμένα προβλήματα διότι δεν είχαμε αντιληφθεί πως ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ μας. Η Τουρκία έχει ισχυρότερη θέση και προσθέτει θέματα, τα οποία κατά κανόνα είναι εις βάρος μας».

Λάθος η απομόνωση της Τουρκίας

Η λογική του έμπειρου εμπειρογνώμονα είναι πως έπρεπε να είχαμε παραχωρήσει τα παράνομα που ζητούσε για να μην μας ζητάει περισσότερα. Όσο δεν πληρώνεις τα λύτρα τόσο αυξάνεται το ποσό! Προσθέτει πως η Ελλάδα «είτε έχει είτε δεν έχει ισχύ» πρέπει να επιλέξει ως τρόπο επίλυσης της ελληνοτουρκικής διένεξης την ΕΕ. «Να διερευνήσουμε όλες τις δυνατότητες –έχει πει— να επανασυνδέσουμε την Τουρκία με το ευρωπαϊκό πλαίσιο, όχι να την απομονώσουμε. Η απομόνωση είναι ζημιογόνος».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Υπερίων: O ανθελληνικός παροξυσμός ενός Γερμανού διανοουμένου και μεταφραστή

27 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Από το Άρδην τ. 97, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2014

Ο Φρήντριχ Χαίλντερλιν ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας έγραψε σε ηλικία 24 ετών το μεγάλο του πεζό αριστούργημα Υπερίων, ή ο ερημίτης στην Ελλάδα, το οποίο έχει ως κεντρικό ήρωα έναν ομώνυμο Έλληνα που επιστρέφει στην Ελλάδα και συμμετέχει στα Ορλωφικά, την πρώτη ελληνική Επανάσταση του 1770. Αυτό το βιβλίο, που συνέβαλε τόσο στον ευρωπαϊκό φιλελληνισμό, όσο και εν μέρει στον ανθελληνισμό, έμεινε για πολύ καιρό αμετάφραστο στα ελληνικά, έως ότου ο Λαυρέντιος Γκεμερέϋ, ένας σημαντικός διανοούμενος αυστριακής καταγωγής, πραγματοποίησε μια υπέροχη μετάφραση του έργου, την οποία έχουν επιμεληθεί ο Δήμος Μαυρομμάτης και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και εξέδωσαν οι εκδόσεις Ηριδανός. Στο επίμετρο του βιβλίου ο Γκεμερέϋ, προσπαθώντας να εξηγήσει την μακρά απουσία ενός τόσο σημαντικού και φιλελληνικής αφετηρίας έργου από την ελληνική γραμματεία, προέβη σε μια σχετική έρευνα, μέρος της οποίας παραθέτουμε ακολούθως.

Άρδην

Δύο έργα σημάδεψαν βασικά τη φαντασία του Χαίλντερλιν για το ελληνικό τοπίο και τον πληροφόρησαν για τα ιστορικά γεγονότα του 1770: Richard Chandler: Travels in Asia Minor and Greece; or an account of a tour, made at the expense of the society of dilettanti, Oxford 1775/76, και Choiseul-Gouffier: Voyage Pittoresque de la Grece, Paris 1782 και 1809. Τα πρώτα τεύχη αυτού του έργου χρησίμευαν στον Χαίλντερλιν (σε μια γερμανική μετάφραση από τον Heinrich August Ottokar Reichard) σαν πηγή.

Το ζήτημα των πηγών από τις όποιες ο Χαίλντερλιν άντλησε για να δημιουργήσει αυτό πού νόμιζε μία ζωντανή εικόνα του ελληνικού τοπίου καθώς και της ιστορικής πραγματικότητας σχετικά με τα «Ορλωφικά», για τον Έλληνα αναγνώστη έχει μία ειδική σημασία. Φαίνεται ότι ή δυσμενής παρουσίαση των γεγονότων κατά την πολιορκία του Μυστρά ήταν η βασική αίτια να μη μεταφραστεί ο Υπερίων ως τώρα. Αυτό μπορεί να κατανοηθεί εύκολα αν λάβουμε υπόψη την ανθελληνική επίδραση του Φαλλμεράυερ στον 19ο αιώνα: όλοι όσοι γνώρισαν το αριστούργημα του Χαίλντερλιν αναγκαστικά σκόνταψαν πάνω στη σκληρή καταδίκη των Ελλήνων αγωνιστών στα «Ορλωφικά» ως «ληστών και δολοφόνων» και ακόμα «ανάξιων δειλών».

Σήμερα η μελέτη των πηγών μας δίνει τη δυνατότητα να καταλάβουμε αυτή την τοποθέτηση των γεγονότων: ο Χαίλντερλιν έπεσε θύμα του Γερμανού μεταφραστή του βιβλίου του Choiseul-Gouffier, που με φανερό ανθελληνικό μένος αλλοίωσε το γαλλικό κείμενο σε βαθμό άνευ προηγουμένου.

Παρακάτω δίνουμε σε παράλληλες στήλες τη μετάφραση του γαλλικού πρότυπου και της γερμανικής μετάφρασης του Reichard:

Λ. Γκεμερέϋ, Φρ. Χαίλντερλιν, Υπερίων, σσ. 290-291
[Ο Γκεμερέϋ παραθέτει αριστερά το γαλλικό κείμενο με την ελληνική μετάφραση και δεξιά το γερμανικό κείμενο με την ελληνική μετάφραση. Παραθέτουμε αποσπάσματα από την ελληνική μετάφραση των δύο κειμένων, που αξίζει κανείς να δει στο σύνολό τους στις σελίδες 292-304, του βιβλίου, Άρδην]

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο ΓΑΠ, ο Ρόντος και η αμαρτωλή ΥΔΑΣ: Οι Μ.Κ.Ο. ως διαμορφωτές της εξωτερικής πολιτικής

27 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Γ. Ξένου, από το Άρδην τ. 96, Μάρτιος-Μάιος 2014

Τ ο χρονικό της διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας από τις ΜΚΟ ξεκινά το 1999. Ήταν η χρονιά που ο Γιώργος Παπανδρέου αναβαθμίστηκε σε υπουργό Εξωτερικών. Το 1999 το υπουργείο Εξωτερικών χρηματοδοτούσε δέκα ΜΚΟ, τον επόμενο χρόνο ο αριθμός είχε φτάσει τις τριακόσιες! Σε αυτή την εξωφρενική αύξηση, καταλυτικό ρόλο έπαιξε η απόφαση της ΕΕ, το 1999, ότι τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα έπρεπε, βάσει νόμου, να διαθέτουν το 0,21% του ΑΕΠ τους σε αναπτυξιακή και ανθρωπιστική βοήθεια σε τρίτες χώρες που το είχαν ανάγκη. Στόχος αυτής της απόφασης ήταν να βρεθεί μια νομιμοφανής φόρμουλα, προκειμένου οι χώρες της ΕΕ να διοχετεύουν ποσά σε περιοχές του κόσμου που τις ενδιέφεραν και ήθελαν να έχουν αυξημένη επιρροή.

Για τον ΓΑΠ αυτή η δέσμευση ήταν ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξει τους διαχρονικούς σχεδιασμούς και σταθερές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Το 2000 δημιούργησε την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ). Μία πανίσχυρη υπηρεσία, με μπόλικο χρήμα από τον προϋπολογισμό του υπουργείου, η οποία έδινε λόγο μόνο στον υπουργό Εξωτερικών. Για να έχουμε μια εικόνα για τα ποσά που διαχειριζόταν, το 2005 ο προϋπολογισμός της ΥΔΑΣ ήταν 49 εκατ. ευρώ. Ο καθηγητής κ. Ξενοφών Κοντιάδης, γενικός διευθυντής της ΜΚΟ Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου – Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου, περιγράφει πώς λειτουργούσε η ΥΔΑΣ: «Η προκήρυξη του υπουργείου Εξωτερικών, της ΥΔΑΣ (Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας), υπαγορεύει κάθε φορά τόσο το θέμα όσο και τον τόπο διεξαγωγής του έργου. Το πλαίσιο είναι πολύ συγκεκριμένο». Στη συνέχεια θα δούμε τι «έργο» παρουσίασαν μερικές ενδεικτικές ΜΚΟ, που χρηματοδοτήθηκαν αδρά από την ΥΔΑΣ. Από την άλλη, η ΜΚΟ ήταν αυτή που καθόριζε το ύψος της χρηματοδότησης του εκάστοτε έργου.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχρισε επικεφαλής της ΥΔΑΣ το 2000 τον Άλεξ Ρόντος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004 που έπεσε το ΠΑΣΟΚ. Ο Άλεξ Ρόντος γεννήθηκε στην Τανζανία, σπούδασε στην Οξφόρδη και μετά τις σπουδές του επέστρεψε στην Αφρική, όπου αρχικά εργάστηκε ως ανταποκριτής εφημερίδων. Από το 1985 έως το 1992 δούλεψε στην Καθολική Υπηρεσία Αρωγής, ΜΚΟ της Αμερικάνικης Καθολικής Εκκλησίας, σε μια σειρά από χώρες όπως η Αιθιοπία, η Αίγυπτος, το Μαρόκο και ο Λίβανος. Το 1992 γνωρίστηκε με τον αρχιεπίσκοπο Βορείου Αμερικής Ιάκωβο και αυτός του ζήτησε να δημιουργήσει και να διευθύνει μια ανθρωπιστική ΜΚΟ με την ονομασία Διεθνής Ανθρωπιστικός Οργανισμός των Ορθόδοξων Χριστιανών. Το 1996 δούλεψε για ένα διάστημα στην Παγκόσμια Τράπεζα, σε πόστο σχετικό με τις ΜΚΟ και τον ρόλο τους στον Τρίτο Κόσμο, εκεί φημολογείται ότι γνώρισε και τον… Τζωρτζ Σόρος. Μέσω αυτής της ΜΚΟ ήρθε σε επαφή με την ελληνική ομογένεια και γνωρίστηκε με τον Άντριου Άθενς, τότε πρόεδρο του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ). Αυτός με τη σειρά του τον γνώρισε με τον ΓΑΠ το 1998, όταν τον έφερε στην Αθήνα για να ζητήσει να ενισχυθούν οικονομικά οι Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας. Από τότε οι δύο τους κόλλησαν. Ο ΓΑΠ είχε πάντα σε ιδιαίτερη εκτίμηση τις ΜΚΟ και στην Ελλάδα δεν έβρισκε εκείνους τους συνεργάτες που να τις γνωρίζουν σε βάθος. Στο πρόσωπο του Ρόντος βρήκε τον τέλειο συνεργάτη, αυτός είχε δεκάδες ιδέες για το τι είδους ΜΚΟ έπρεπε να φτιαχτούν. Το 1999 που έγινε υπουργός, τον όρισε επικεφαλής της ΥΔΑΣ και κάτι ακόμα, τον έχρισε πρέσβη εκ προσωπικοτήτων, για να του λύσει ακόμα περισσότερο τα χέρια.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Αποτροπή

26 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Μανώλη Εγγλέζου Δεληγιαννάκη από την Ρήξη (φ. 157) που κυκλοφορεί στα περίπτερα. 

Η τουρκική επιθετικότητα εκπλήσσει το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Πιθανότατα αυτό εξηγείται από την άρνηση σύνδεσής του με την κοινωνία, τον λαό, την πατρίδα. Έχουν επιλέξει να εκπροσωπούν τις ελίτ τις συνδεδεμένες με ξένα συμφέροντα, το φαντασιακό τους βρίσκεται στη Δύση και η ενασχόληση με τα προβλήματα της χώρας είναι μπανάλ γι’ αυτούς. Κι ενώ κοιμόνταν στις Βρυξέλλες, ξυπνήσανε στο Αιγαίο.
Η χώρα στερείται ανάγνωση της κατάστασης και στρατηγική για να αντιμετωπιστεί αυτή. Και οι ελίτ προτιμούσαν να αγνοούν τις απειλές, να φαντασιώνονται ελληνοτουρκικές φιλίες και να περιθωριοποιούν όποιον μιλάει για την κατάσταση: «Αφού δεν έχει νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα» θα τραγουδήσει ο Σαββόπουλος και θα εκφράσει αυτό που γίνεται. Αντί για αποτροπή, που σημαίνει ετοιμότητα για αντίδραση και δημιουργία κόστους στην Τουρκία αν επιτεθεί, έχουν επιλέξει τον κατευνασμό.
Η άγνοια μέχρις αφασίας των ζητημάτων διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα: Ποιος δεν θυμάται τις δηλώσεις του Μπαλάφα του ΣΥΡΙΖΑ ότι «θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία», τείνοντας κλάδο ελαίας στους γενοκτόνους αναθεωρητές του στάτους κβο;
Ποιος δεν άκουσε με αγανάκτηση τον υπουργό Δένδια της Νέας Δημοκρατίας να διαχωρίζει τα δικαιώματα Κρήτης και Καστελόριζου σε ΑΟΖ, αναφερόμενος στο μεγάλο μέγεθος της Κρήτης, υπονοώντας ότι το Καστελόριζο δεν διαθέτει ΑΟΖ..
Ποιος δεν θυμάται τον Κοτζιά να μας εγκαλεί ως μοναχοφάηδες που θέλουμε να κρατήσουμε για την Ελλάδα την ΑΟΖ που «δικαιούται» η Τουρκία;
Ο πολιτικός κόσμος και τα ΜΜΕ λειτουργούσαν για καιρό ως παπαγαλάκια του Ερντογάν. Μόνο που ο τελευταίος δεν μπορεί πια να περιμένει τη σταδιακή διολίσθηση της Ελλάδας στις θέσεις του. Ήδη εμφάνισε και χάρτη με την Κρήτη τούρκικη, εκτός από Χανιά.
Κι όταν εμφανίζονται τα γελοία επιχειρήματα των Τούρκων, εμείς δεν πρέπει ούτε να γελάμε ούτε να εφησυχάζουμε επικαλούμενοι το διεθνές δίκαιο. Γιατί το δίκιο σου φτάνει μέχρι εκεί που μπορείς να το υπερασπιστείς.
Ο Ερντογάν τα θέλει όλα τώρα κι αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση τους πολιτικούς μας, που, αν και ενδοτικοί, αν και εθνομηδενιστές, αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν αυτή την επιθετικότητα γιατί δεν μπορούν να κάμουν αλλιώς.
Ήδη, ο γονιδιακός τους εθνομηδενισμός, απότοκο της μήτρας του σημιτικού ΠΑΣΟΚ που διαχύθηκε δεξιά κι αριστερά, τους καθιστά ανάξιους να αποτιμήσουν τον κίνδυνο συνολικά και τους περιορίζει σε σπασμωδικές και αποσπασματικές αντιδράσεις.
Και καλώς επιδίδονται τώρα σε διπλωματικό Μαραθώνιο γύρω από τη Λιβύη, αλλά επιμένουν να μην οριοθετούν ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Κύπρο.
Καλώς υπεγράφη ο αγωγός EASTMED, αλλά αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την ασύμμετρη απειλή του μεταναστευτικού, το οποίο εμφανώς χρησιμοποιεί ως εργαλείο η Τουρκία.
Και, βέβαια, απουσιάζει το συνολικό δόγμα αποτίμησης των εχθρών και φίλων μας, το σχέδιο αποτροπής, η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική σε έναν πολυπολικό πλέον κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Συμφωνία των Πρεσπών, ένας χρόνος μετά την κύρωση.

26 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Μάχη Κιλκίς - Λαγανά, 19-21 Ιουνίου 1913
Η εικόνα απεικονίζει την τριήμερη μάχη του Κιλκίς – Λαχανά στις 19-21 Ιουνίου 1913, την μεγαλύτερη μάχη του ελληνικού στρατού με 8800 νεκρούς στρατιώτες, η οποία απετέλεσε κομβικό σημείο στην επικράτηση εναντίον των Βουλγάρων στη Μακεδονία. Προσέξτε ότι ο στρατιώτης που κρατάει την ελληνική σημαία έχει χτυπηθεί και ετοιμάζεται να πέσει. Οι γύρω του προστρέχουν δίπλα του, ώστε να μην την αφήσουν να πέσει στο έδαφος, αλλά να την κρατήσουν ψηλά για τους υπόλοιπους να την βλέπουν από μακρυά και να διατηρείται το ηθικό τους.

Η 25η Ιανουαρίου 2019 θα μείνει στην Ιστορία ως αποφράδα ημέρα. Η Ελλάδα ακρωτηριάστηκε. Όχι εδαφικά, αλλά ταυτοτικά. Η εθνική συνείδηση δεν λένε (και ορθά) ότι είναι υπόθεση πολιτισμού και όχι γενετική; Ε αυτό ακριβώς ακρωτηριάστηκε.

Ο ελληνισμός συμπεριλαμβάνει εντός του πολλές ιδιαίτερες ταυτότητες, Κάθε ελληνικός τόπος έχει την ιστορία του, τις ελάσσονες διαφορές του με τους άλλους. Δεν τους απαριθμώ. Όλοι τους γνωρίζουμε. Όταν ένας κινδυνεύει, άνθρωποι από όλους τους άλλους τόπους προστρέχουν για την υπεράσπισή του.

Ο Παύλος Μελάς, συνώνυμο της λέξης Μακεδονομάχος, δεν είχε σχέση με τη Μακεδονία. Μαζί του και πολλοί άλλοι. Όπως πριν καιρό στην Ελλαδική επαρχία, προσέτρεχαν όλοι στο χωράφι του ενός να βοηθήσουν, και μετά πάλι όλοι μαζί στο χωράφι του άλλου και ούτω καθ’ εξής.

Όπως τους πρώτους αιώνες οι Χριστιανοί. «Αυτοί είναι τρελοί» έλεγαν όσοι τους παρατηρούσαν. Αρρωσταίνει ένας και τρέχουν όλοι οι άλλοι από πολύ μακρυνούς τόπους να τους βοηθήσουν, μέχρι να αναρρώσουν.

Γεννιέται ένας άνθρωπος. Βαφτίζεται. Από τότε φοράει συνεχώς, μέρα-νύχτα, τον Σταυρό του. Μετά από δεκαετίες, έρχεται κάποιος και του τον παίρνει. Τον φοράει εκείνος πια. Τέτοιου είδους απώλεια ταυτότητας νιώθουμε.

Μία παροδική και επίπλαστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία αναγνώρισε σε τρίτους το δικαίωμα να ονομάζονται «Μακεδόνες»! Ω τι ύβρις! Δέχθηκε ότι μιλούν «μακεδονική».

Μας κόψανε το πόδι, σφαδάζουμε από τον πόνο και έρχονται να μας πουν: «μην φωνάζεις, μην πονάς. Είσαι εθνικιστής αν πονάς»!

Συνθέτω δύο παλαιότερα κείμενα, και παραθέτω εμβόλιμα ένα καινούργιο, ως αποτίμηση της Συμφωνίας ένα χρόνο μετά. Η συνέχεια εδώ

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Συνέντευξη: Ζαν-Κλώντ Μισεά «Γιατί διέκοψα με την αριστερά»

26 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Από το Άρδην τ. 97, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2014

Τα Μυστήρια της Αριστεράς

Στις αρχές Οκτωβρίου θα κυκλοφορήσει από τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις» το βιβλίο του Ζαν Κλωντ Μισεά «Τα Μυστήρια της Αριστεράς» σε μετάφραση Στράτου Ιωαννίδη και επιμέλεια Γιώργου Καραμπελιά και Χριστίνας Σταματοπούλου.  Το βιβλίο του Μισεά παρουσιάζει μια επικαιρότητα που υπερβαίνει  τις εξελίξεις στη Γαλλία και τη γαλλική αριστερά και αφορά κατ’ εξοχήν την ελληνική συγκυρία. Ο Ζαν Κλωντ Μισεά στο βιβλίο του διακηρύσσει την ανάγκη μιας τελεσίδικης ρήξης των αντικαπιταλιστικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων με την αριστερά, που σήμερα δεν εκφράζει παρά την πολιτισμική πλευρά της παγκοσμιοποίησης και της ολοκληρωτικής εκ-καπιταλιστικοποίησης του ανθρώπινου φαντασιακού. Ο Λιάκος, η Ρεπούση, ο Χριστόπουλος, ο Θεοδωράκης, δεν αποτελούν μόνο ελληνική εφεύρεση, αλλά την έκφραση ενός συνολικού ρεύματος, που τα τελευταία τριάντα χρόνια ενταφίασε οριστικά κάθε δυνατότητα ταύτισης ανάμεσα στην κυρίαρχη αριστερά και το αίτημα μιας κοινωνίας που υπερβαίνει την κυριαρχία του εμπορεύματος. Σύμφωνα με τον Μισεά η θεσμική αριστερά και ο σοσιαλισμός  έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο μεταξύ τους και θα πρέπει να εφευρεθεί μια νέα πολιτική και κοινωνική έκφραση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων που να υπερβαίνει τη θεσμική αριστερά, ακόμα και στη χρήση των λέξεων και των ορών. Γι’ αυτό προσπαθεί να ξαναανακαλύψει και το αντικαπιταλιστικό δυναμικό ης μαρξικής κριτικής πέρα από τον κατεστημένο μαρξισμό.

Με την ευκαιρία αυτής της έκδοσης αντί προδημοσίευσης, αναπαράγουμε μια συνέντευξη του συγγραφέα στο περιοδικό γαλλικό Marianne, όταν εξεδόθη το βιβλίο του στα γαλλικά, πριν ενάμιση χρόνο.

Άρδην

Συνέντευξη με την Aude Lancelin Τρίτη, 12 Μαρτίου, 2013

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Η αργή αποσύνθεση της μετακανταφικής Λιβύης: 2011-2014

25 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Καμίλ Μπορτνενέ, από το Άρδην τ. 97, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2014

Παραθέτουμε το άρθρο που ακολουθεί μεταφρασμένο από τα γαλλικά, γιατί επιτρέπει να ανασυστήσουμε την πορεία των γεγονότων των τελευταίων χρόνων στη Λιβύη. Βέβαια ο Γάλλος δημοσιογράφος που διεκτραγωδεί την αποσύνθεση της Λιβύης δεν μιλάει καθόλου για τις αιτίες αυτού του χάους, δηλαδή τη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ –της Γαλλίας πρωτοστατούσης–, που διέλυσε τις δομές της χώρας, όπως έγινε στο Ιράκ και αλλού. Πάντως μας επιτρέπει να σχηματίσουμε μια απαραίτητη εικόνα.

Άρδην
26 Αυγούστου 2014

Σχεδόν τρία χρόνια μετά την πτώση του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι, η ελπίδα για μια δημοκρατική μετάβαση στη Λιβύη έχει εξανεμιστεί. Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της αποσύνθεσης. Μετά τη Βεγγάζη –τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και γενέτειρα της επανάστασης – ήρθε και η σειρά της πρωτεύουσας Τρίπολης, να βυθιστεί στον πόλεμο των πολιτοφυλακών. Οι ισλαμιστές πολιτοφύλακες κλιμακώνουν τις επιθέσεις κατά της κεντρικής κυβέρνησης, της οποίας αρνούνται τη νομιμότητα.

23 Οκτωβρίου 2011: Η Λιβύη «απελευθερώθηκε»

Στις 20 Οκτωβρίου 2011, ο Μουαμάρ Καντάφι σκοτώθηκε κατά την πολιορκία της Σύρτης, όπου είχε καταφύγει μετά την κατάληψη της Τρίπολης από τους αντάρτες τον Αύγουστο. Στις 23 Οκτωβρίου, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο (ΕΜΣ), πολιτικό όργανο της εξέγερσης, διακήρυξε την «απελευθέρωση» της χώρας.
Η σύγκρουση, η οποία διήρκεσε οκτώ μήνες, κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες Λίβυους (δεν έχει καθοριστεί ο ακριβής αριθμός των θυμάτων, οι εκτιμήσεις κυμαίνονται μεταξύ πέντε και είκοσι πέντε χιλιάδων).

7 Ιουλίου 2012: Η εκλογή του πρώτου κοινοβουλίου στη μετά Καντάφι εποχή

Οι Λίβυοι προσέρχονται στις κάλπες για να εκλέξουν ένα νομοθετικό σώμα, το Γενικό Εθνικό Κογκρέσο (ΓΕΚ) που θα εδρεύει στην Τρίπολη. Μετά από τέσσερις δεκαετίες αυταρχισμού, οι ελπίδες που δημιουργήθηκαν από τις πρώτες ελεύθερες εκλογές είναι τεράστιες.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Β. Αιγαίο λαμβάνει; Over!

25 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Ευστράτιος Δ. Κοκκινέλλης

Υπάρχει σφυγμός, υπάρχει τελικά ελπίδα! Αυτό εξέπεμψαν οι κινητοποιήσεις στα νησιά του Β. Αιγαίου, που επωμίζονται το προσφυγικό- (λαθρο)μεταναστευτικό, τα τελευταία πέντε χρόνια, χθες(22/1/2020) σε Μυτιλήνη, Χίο και Βαθύ της Σάμου.

Από νωρίς το πρωί, πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν στις πλατείες των πόλεων, για να δώσουν βροντερό παρών, να δώσουν το στίγμα τους ότι υπάρχουν και δεν πάει άλλο αυτό το μαρτύριο. Κεντρικό τους σύνθημα, “Θέλουμε πίσω τα νησιά μας… Θέλουμε πίσω τη ζωή μας”!

Στον απόηχο, πλέον, μια από των μεγαλύτερων συγκεντρώσεων που έχουν λάβει -ποτέ- χώρα στα νησιά των ακριτικών νησιών, έχουμε να σταθούμε σε κάποια σημεία που προκάλεσαν αίσθηση, και έχουν γίνει αντικείμενου σχολιασμού, κοινώς viral.

Στην κινητοποίηση της Μυτιλήνης, όπου συμμετείχαν περίπου 10.000 Λέσβιοι, τον λόγο πήραν ο Περιφερειάρχης Β. Αιγαίου, κ. Κώστας Μουτζούρης, οι Δήμαρχοι Μυτιλήνης και Δ. Λέσβου, κ.κ. Στρατής Κύτελης και Ταξιάρχης Βέρρος, καθώς και ο πρόεδρος του τοπικού συμβουλίου, του χωριού Μόρια, κ. Γιάννης Μαστρογιάννης.

Στις ομιλίες τους, οι τέσσερις πολιτικοί άντρες, έθιξαν το ζήτημα και πόσο αναγκαία είναι η αποσυμφόρηση των νήσων, η φύλαξη συνόρων και ο ρόλος και η ανάγκη ελέγχου των Μ.Κ.Ο. .

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: