Αρχείο

Archive for 11 Ιανουαρίου, 2020

Το γεωστρατηγικό βάθος του διακυβεύματος στη Λιβύη

11 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Δημήτρη Παπαμιχαήλ* από το liberal.gr 

Η εξέγερση του 2011 και η πτώση του Μουαμάρ Καντάφι σήμανε το τέλος της Λιβυκής Τζαμαχιρίγια (το «κράτος των μαζών» κατά τον ίδιο τον Καντάφι), μία ιδιότυπη διαδικασία εθνικής συγκρότησης της Λιβύης στην οποία καθοριστικό ρόλο διαδραμάτιζαν τα «λαϊκά συμβούλια». Η διαδικασία αυτή διεμβόλιζε τις παραδοσιακές οικογενειακές και φυλετικές ιεραρχικές δομές που αποτελούσαν έως το 1969 θεμέλιο του νεοσύστατου όσο και υπανάπτυκτου λιβυκού κράτους.

Ισλαμισμός και εδαφική συγκρότηση των στρατοπέδων στη λιβυκή κρίση

Το τέλος της Τζαμαχιρίγια συνεπάγονταν την ανάδυση των παραδοσιακών φυλετικών δικτύων και την ανασυγκρότηση των γεωγραφικών συμπλεγμάτων που αποτελούσαν τα κρατίδια του ομοσπονδιακού βασιλείου της Λιβύης πριν το πραξικόπημα του Μουαμάρ Καντάφι. Ήδη το 2014, τα στρατόπεδα των δυνάμεων που επιβουλεύονταν το μέλλον του κράτους είχαν χωριστεί μεταξύ των «Ισλαμιστών» της Τριπολίτιδας και των «Κοσμικών» της Κυρηναϊκής. Οι πρώτοι συγκρότησαν συμμαχία με τις φυλές Τουαρέγκ του Φεζάν και οι δεύτεροι με τις φυλές Τουμπού, στην λογική που υπαγορεύουν οι διάδρομοι επικοινωνίας της ερήμου (βλ. χάρτη).

Ένα νέο στοιχείο για τη Λιβύη τη τελευταία δεκαετία είναι η εισαγωγή ισλαμιστικών ομάδων από το εξωτερικό, χωρίς ισχυρή σύνδεση στα εγχώρια φυλετικά δίκτυα. Αυτές οι ομάδες, που αποτελούνταν συχνά από ξένους μαχητές (Αλγερινούς, Σύριους και κυρίως Αιγύπτιους), αγκυροβολήθηκαν στη Λιβύη σε μεγάλο βαθμό χάρις την οικονομική συνδρομή του Κατάρ, τη λογιστική υποστήριξη της Τουρκίας καθώς και τη γειτνίαση με τη πολυπληθή Αίγυπτο, στην οποία μεταξύ του 2012 και 2014 κυβερνούσε η Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Ο κίνδυνος ενός συριακού σεναρίου για την Λιβύη, με το Ισλαμικό Κράτος να αναδεικνύεται στη κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη της αντιπολίτευσης ενείχε ωστόσο πολλά στοιχεία υπερβολής. Ακριβώς λόγω της ανυπαρξίας ερείσματος στα εγχώρια φυλετικά δίκτυα και με μοναδικό εργαλείο την ιδεολογική πρόσληψη της Σαρία που ερχόταν ενίοτε σε σύγκρουση με το εθιμικό δίκαιο των φυλών (το Ουρφ), τόσο το Ισλαμικό Κράτος όσο και η Αλ-Κάιντα περιορίστηκαν στον έλεγχο συγκεκριμένων σημείων.

Η επιχείρηση «Μπαρκάν» του γαλλικού στρατού στις Βόρειες περιοχές του Μάλι, του Νίγηρα και του Τσαντ, έχει σαν βασικό στόχο τη δημιουργία μίας κάθετης τομής στους διαδρόμους επικοινωνίας μεταξύ των ισλαμιστικών εστιών της υποσαχάριας Αφρικής (Νιγηρία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και Σομαλία) και των εστιών που αναπτύχθηκαν στη λιβυκή επικράτεια από το 2011 και μετά. Η αδυναμία εφοδιασμού από το Νότο των ούτως ή άλλως αδύναμων ισλαμιστικών ομάδων στις λιβυκές ακτές, η μεγάλη απόσταση από τη Τουρκία και η ανατροπή του Μόρσι στην Αίγυπτο, διευκόλυναν το έργο του Χαλίφα Χάφταρ, ο οποίος με την επιχείρηση «Αξιοπρέπεια» (2014-2017) αναχαίτισε τις εστίες του Ισλαμικού Κράτους στην ανατολική επικράτεια.

Στη δυτική επικράτεια, οι δυνάμεις που συγκροτούν τη Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας του Φαγέζ Αλ Σαράτζ, προκειμένου να διατηρήσουν τη στήριξη ΟΗΕ και Δύσης, οδηγήθηκαν με τη σειρά τους σε σύγκρουση με το Ισλαμικό Κράτος, απελευθερώνοντας τη Σύρτα το 2017, μολονότι οι αφετηρίες τους είναι σε μεγάλο βαθμό ισλαμιστικές. Εν τω μεταξύ, ο έλεγχος της Σύρτα από το Ισλαμικό Κράτος έως τον Δεκέμβριο 2016 λειτουργούσε ως νεκρά ζώνη μεταξύ των στρατοπέδων Ανατολής και Δύσης και παραδόξως, ενίσχυσε την εσωτερική τους συγκρότηση. Η εξουδετέρωση των ξένων μαχητών άνοιξε τον δρόμο στην ευθεία αντιπαράθεση μεταξύ Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ) και του Εθνικού Λιβυκού Στρατού (ΕΛΣ) του Χαλίφα Χαφτάρ.

Δυτικές ιδεοληψίες, ανατολική ρεαλπολιτίκ

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Όλα ψέματα! Το “δίκτυο” της Εξαπάτησης…

11 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Σπάνια στην νεοελληνική Ιστορία ειπώθηκαν – και διαψεύστηκαν παταγωδώς – τόσα ψέματα…

Και δεν μιλάμε για λανθασμένες απόψεις ή ιδεοληπτικές εμμονές…

Μιλάμε για κανονικά ψέματα, που αφορούν άμεσα στην Εξωτερική μας Πολιτική και στην ίδια την υπόστασή μας ως κράτος.

Όταν “εκτονώθηκε” η κρίση των Ιμίων, το Γενάρη του 1996 (μόλις είχε αναλάβει Πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης), όλη η προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ μας διαβεβαίωνε, ότι με το no troops – no flags, είχαμε επιστρέψει στο status quo ante, δηλαδή στο “πρότερο καθεστώς”, αυτό που επικρατούσε προ της κρίσης!

Αποδείχθηκε ότι μας έλεγαν ψέματα: Η Τουρκία είχε επιβάλλει τις “γκρίζες ζώνες”. Δηλαδή είχε επιβάλει αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας πάνω σε “έδαφος”, πάνω σε βραχονησίδες, που έκτοτε οι ελληνικές αρχές δεν μπορούσαν ούτε να προσεγγίσουν.

Κι αυτή η αμφισβήτηση δεν αφορούσε μόνο το σύμπλεγμα των Ιμίων. Στη συνέχεια το “γκριζάρισμα” του Αιγαίου επεκτάθηκε σε πολλές άλλες βραχονησίδες, ακόμα και του κεντρικού Αιγαίου (όπου απαγορεύεται πλέον να αναρτηθεί η Ελληνική σημαία – σύμβολο εθνικής κυριαρχίας) αλλά και σε κατοικημένα νησιά στο Ανατολικό Αιγαίο.

Η Τουρκία είχε επιβάλλει “νέο καθεστώς”: μειωμένη ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο!

Και το “δίκτυο εξαπάτησης” επέμενε ότι ΔΕΝ είχε αλλάξει τίποτε…

Ενάμιση χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 1997, η Ελλάδα και η Τουρκία εξέδιδαν κοινό ανακοινωθέν μετά από Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, με το οποίο οι δύο χώρες συμφωνούσαν να σεβαστούν τα εκατέρωθεν “θεμιτά, ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία της”!


– Πρώτη παρατήρηση: Το επίσημο κείμενο που υπογράφηκε τότε (στα αγγλικά) χρησιμοποιούσε τον όρο “legitimate”. Που σημαίνει “θεμιτά”…

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: