Αρχείο

Archive for 14 Ιανουαρίου, 2020

Αναρμόδια η «Χάγη», ολέθρια η προσφυγή. Οι αποδείξεις

14 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής.

Στη χώρα μας, ως προς το εθνικό συμφέρον της, συχνότατα το «άσπρο» γίνεται «μαύρο», και η μειοδοσία παρουσιάζεται ως πατριωτισμός. Έτσι έγινε με την παράνομη και επαχθή «Συμφωνία των Πρεσπών», τα εθνοκτόνα Μνημόνια που περιόρισαν την κυριαρχία της χώρα μας για 99 χρόνια, την αντιστροφή του δημοψηφίσματος της 5/7/2015, το κλείσιμο των πολεμικών βιομηχανιών μας, την παράδοση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μας, μαζί με λιμάνια, αεροδρόμια, οδικά δίκτυα. Όλα παρουσιάστηκαν ως «επιτυχίες για τη σωτηρία της πατρίδος».

Σε αυτή την ολέθρια ατζέντα εθνικής μειοδοσίας σειρά πήρε τώρα το θέμα της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ) για τις «ελληνοτουρκικές διαφορές» (πληθυντικός!). Αυτό ανακοίνωσε ξαφνικά ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης. Κι αμέσως οι ενδοτικοί εγκάθετοι, πολιτικοί, καθηγητές, δημοσιογράφοι, πιάσαν δουλειά για την δήθεν «ανάγκη να παραπεμφθούν στην Χάγη όλες (!) οι ελληνοτουρκικές διαφορές». Κατ’ αυτούς: «πρέπει να υπάρξει συνεκμετάλλευση, το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο, η Τουρκία έχει μεγάλη ακτογραμμή, άρα δικαιούται να ζητάει το μισό Αιγαίο σαν ‘‘γκρίζες ζώνες’’, δεκαοκτώ έως εκατόν σαράντα οκτώ ελληνικά νησιά, αφοπλισμό των νησιών μας, και μεγάλα τμήματα της ελληνικής ΑΟΖ.»

Οι ελληνώνυμοι μειοδότες, αδρά αμειβόμενοι και από τον Τζορτζ Σόρος, προπαγανδίζοντας πάσει δυνάμη την «προσφυγή» εξαφανίζουν την αρχή των πραγμάτων που καθορίζεται από τα εξής ερωτήματα: τι ακριβώς είναι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης; Τι δικάζει; Ποιες είναι οι αρμοδιότητές του και πού είναι παντελώς αναρμόδιο;! Είναι ή όχι αρμόδιο να δικάσει τις επινοημένες από την Τουρκία «ελληνοτουρκικές διαφορές»;

Τι κρύβουν για τη φύση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΔΔΧ)

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Τα κίνητρα της Τουρκίας για εμπλοκή στη Λιβύη

14 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο

Με την αποστολή στρατού στη Λιβύη, ο Ερντογάν ελπίζει πως θα προστατεύσει τα συμφέροντα της χώρας του στη Μεσόγειο και θα αναδειχθεί ως ένας αποφασιστικός ηγέτης που προβάλλει την ισχύ της Τουρκίας παγκοσμίως. Οι κινήσεις εντυπωσιασμού και ο ρόλος της οικονομίας

Του Sinan Ciddi

Η απόφαση του τουρκικού κοινοβουλίου που άναψε πράσινο φως στην αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη, για να στηρίξουν την αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της οποίας ηγείται ο Φαγιέζ αλ Σάρατζ, προκάλεσε αντιδράσεις. Ηγέτες της αντιπολίτευσης και κάποιοι παρατηρητές θεωρούν την κίνηση επικίνδυνη καθώς θα έχει ως αποτέλεσμα να εμπλακεί η χώρα σε έναν εμφύλιο πόλεμο στον οποίο δεν έχει σημαντικά εθνικά συμφέροντα, ενώ ρεαλιστικά δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα πετύχει τους αντικειμενικούς της σκοπούς.

Με τρεις στρατιωτικές επεμβάσεις στη Συρία, μπορεί να βγει το συμπέρασμα ότι η αποστολή στη Λιβύη είναι μια πλήρης ανάπτυξη των φιλοδοξιών του Ταγίπ Ερντογάν να επεκτείνει το στρατιωτικό αποτύπωμα της χώρας του σε όλη την περιοχή. Ωστόσο, αυτός ο στόχος δεν φαίνεται να είναι ο κύριος ή ο μοναδικός.


Τα κίνητρα της Μεσογείου

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι στέλνει στρατό στη Λιβύη για να προσφέρει εκπαίδευση και βοήθεια σε σύμμαχο, την κυβέρνηση της Τρίπολης, η οποία είναι σχεδόν περικυκλωμένη από τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό (LNA), του οποίου ηγείται ο στρατηγός Χαφτάρ. Ο σκοπός είναι να αποκτήσει έναν συμβολικό, μη πολεμικό ρόλο, προκειμένου να στείλει σήμα στους περιφερειακούς και διεθνείς παίκτες ότι η χώρα είναι ικανή να προστατεύσει μια «νόμιμη» κυβέρνηση που ζήτησε διεθνή βοήθεια.

Μπορεί επίσης να ειπωθεί με υψηλό βαθμό βεβαιότητας ότι ο βασικός στόχος στη Λιβύη είναι να πιέσει Αλ Σάρατζ και Χαφτάρ να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων (σ.τ.μ: οι δυο πλευρές τελικά δέχθηκαν την πρόταση Τουρκίας και Ρωσίας για εκεχειρία, η οποία τέθηκε σε ισχύ την Κυριακή 12 Ιανουαρίου στις 00:00, ενώ το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε πως η Μόσχα θα φιλοξενήσει σήμερα συνομιλίες μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών στη Λιβύη, στις οποίες θα συμμετάσχουν ο επικεφαλής της κυβέρνησης εθνικής ενότητας Φαγιέζ αλ Σάρατζ και ο ισχυρός άνδρας της ανατολικής Λιβύης Χαλίφα Χαφτάρ. Πληροφορίες τόσο από τη Λιβύη όσο και από τη Ρωσία ανέφεραν πως οι δύο άνδρες πιθανότατα θα υπογράψουν συμφωνία εκεχειρίας). Αν η κυβέρνηση της Τρίπολης πέσει, η πρόσφατη συμφωνία που έκανε μαζί της η Αγκυρα για την ΑΟΖ στη Μεσόγειο θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ισλανδία: Η οικονομική κρίση και η αντιμετώπισή της

14 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Κώστα Μελά, από το Άρδην τ. 99, Ιανουάριος-Μάρτιος 2015

Ισλανδία είναι ένα νησί με 320 χιλιάδες κατοίκους. Μέλος του ΝΑΤΟ από το 1949. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, η κύρια ασχολία των κατοίκων της ήταν η αλιεία. Την εποχή εκείνη υιοθετήθηκε το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα μεγέθυνσης της οικονομίας, με αιχμή του δόρατος την τρομακτική επέκταση του χρηματοπιστωτικού της τομέα, αλλά και τη βιοτεχνολογία και τον τουρισμό. Έτσι, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού εγκατέλειψε τη σκληρή αλιεία και τις συναφείς δραστηριότητες και μεταμορφώθηκε σε τραπεζικούς υπαλλήλους και γενικά σε υπαλλήλους υπηρεσιών. Το υπόδειγμα οδήγησε σε μια 15ετία υψηλής μεγέθυνσης της οικονομίας της Ισλανδίας, καθιστώντας την ένα από τα πιο πλούσια κράτη του κόσμου. Το 2001 μεταρρυθμίστηκε το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος (σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα πρότυπα) και το 2003 όλες οι τράπεζες έγιναν ιδιωτικές. Η μεγέθυνση του ενεργητικού των έγινε πρωτίστως μέσω προσέλκυσης ξένων αποταμιεύσεων, με τη χρήση κυρίως αποταμιευτικών προϊόντων, η κίνηση των οποίων γίνονταν on-line, κάτι που ελαχιστοποιεί το κόστος διαχείρισης, επιτρέποντας την προσφορά υψηλότερων επιτοκίων καταθέσεων. Με τα χρήματα αυτά τροφοδοτούνταν η μεγέθυνση του ΑΕΠ της χώρας και η ευημερία των Ισλανδών πολιτών.

(Κάτι παρόμοιο συνέβη με την Ελλάδα, με τη διαφορά ότι εδώ ήταν το ελληνικό κράτος που δανειζόταν αφειδώς, τροφοδοτώντας τη μεγέθυνση του ΑΕΠ αλλά και, εμμέσως πλην σαφώς, τη μεγέθυνση του ενεργητικού των ελληνικών τραπεζών, με πολύ μεγάλο ύψος καταθέσεων που επέτρεψε στις ελληνικές τράπεζες να μην προβούν σε υψηλούς δανεισμούς από το εξωτερικό με τη χρήση διαφόρων πιστωτικών εργαλείων. Δηλαδή, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα εργάστηκε καλυπτόμενο από μια παντελώς λανθασμένη λειτουργία του ελληνικού κράτους, χωρίς ποτέ να αναφέρει έστω και μια κουβέντα για ό,τι λανθασμένο συνέβαινε).
Με τον τρόπο αυτό η μεγέθυνση του ΑΕΠ ήταν άμεση συνάρτηση του εξωτερικού δανεισμού του τραπεζικού τομέα και μάλιστα του βραχυπρόθεσμου δανεισμού αλλά και δανεισμού απαιτητού σε πρώτη ζήτηση (καταθέσεις ή οιονεί καταθέσεις).

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: