Αρχείο

Archive for 19 Ιανουαρίου, 2020

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος και η «αμερικανίδα» καγκελάριος

19 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Βασίλη Στοϊλόπουλου από το Άρδην τ. 98, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014

Πέρασαν ήδη 25 χρόνια από την ολοκληρωτική αποκαθήλωση της κομμουνιστικής ουτοπίας και από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, που έδωσε την ευκαιρία στους νικητές, ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού, να πανηγυρίζουν για το «τέλος της Ιστορίας» και την επερχόμενη «μεταϊδεολογική» εποχή της εξάλειψης των εθνών. Όμως, η βεβαιότητα ότι η «αναίμακτη νίκη» του φιλελευθερισμού, των δημοκρατικών ιδεών και της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας θα έφερνε την αιώνια pax Americana, αποδείχτηκε γρήγορα μια από τις μεγαλύτερες πλάνες της Ιστορίας.

Σε όλο αυτό το διάστημα των επικίνδυνων ψευδαισθήσεων, αντί της διακηρυγμένης maxima harmonia mundi και της παγκόσμιας διακυβέρνησης στη βάση του δυτικού διαφωτισμού, οι ΗΠΑ, ως η μόνη ηγεμονική δύναμη, προκάλεσαν με τις συνεχείς «ανθρωπιστικές παρεμβάσεις» τους τον όλεθρο και την καταστροφή σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης.
Από την εποχή του Μπους του πρεσβύτερου η συμμετοχή των ΗΠΑ και των πρόθυμων συμμάχων της στους πολέμους της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας είχαν, παρά τη διεθνή τους διάσταση, χαρακτηριστικά τοπικής στρατιωτικής αναμέτρησης. Αντίθετα, με την αποσταθεροποίηση που προκάλεσαν οι Δυτικοί πριν ένα χρόνο στην Ουκρανία, ήλθαν στο προσκήνιο, σε συνδυασμό με την αλόγιστη και προβοκατόρικη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, χαρακτηριστικά ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Μόνο που αυτή τη φορά η νέα αντιπαράθεση Δύσης-Ανατολής, όπως όλα δείχνουν, εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ και στρέφεται κατάφορα όχι μόνο κατά της Ρωσίας άλλα και κατά της Ευρώπης και μάλιστα της –γεωοικονομικά– γερμανικής Ευρώπης. Η πρόσφατη, σχεδόν ομόφωνη απόφαση του αμερικανικού κογκρέσου για το ουκρανικό ζήτημα, που επιμελώς αποσιωπήθηκε από τα διεθνή ΜΜΕ, σηματοδοτεί ουσιαστικά την επίσημη έναρξη υπονόμευσης της Ρωσίας και του νέου Ψυχρού Πολέμου: εξοπλισμός της Ουκρανίας, απαξίωση και απομόνωση της Ρωσίας, ενίσχυση του ΝΑΤΟ, αποκλεισμός της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου. Ήδη οι στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και τη Βαλτική είναι καθημερινό φαινόμενο, ενώ τους τελευταίους οκτώ μήνες καταγράφηκαν σαράντα αεροπορικές εμπλοκές μεταξύ νατοϊκών δυνάμεων και Ρωσίας.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο Θρίαμβος της ΑΟΖ και το Τέλος της Υφαλοκρηπίδας: Πρόβλημα ο “Ποντιοπιλατισμός” της Αμερικής

19 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης.

Πλησιάζει το τέλος της λέξης που μας ταλαιπώρησε από το 1973 μέχρι σήμερα. Εάν η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε ανακηρύξει ΑΟΖ το 2004, θα μιλούσαμε ακόμα για υφαλοκρηπίδα! Οι Κύπριοι δεν ασχολήθηκαν ποτέ με την υφαλοκρηπίδα. Ψάχνουν για υδρογονάνθρακες και προστατεύουν την αλιεία τους στη δική τους ΑΟΖ. Οι Τούρκοι παραβιάζουν την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά δεν αναφέρονται ποτέ στην ΑΟΖ αλλά πάντα στην υφαλοκρηπίδα. Έτσι οριοθέτησαν υφαλοκρηπίδα και όχι ΑΟΖ με το ψευδοκράτος των Τουρκοκυπρίων. Μια ιστορική αναδρομή θα μας βοηθήσει σήμερα να κατανοήσουμε καλύτερα την αξία της ΑΟΖ για την Ελλάδα και τον διάλογο ανάμεσα στους υποστηρικτές της ΑΟΖ και τους υποστηρικτές της υφαλοκρηπίδας. Η ελληνική αντιπροσωπεία, όπως θα δούμε παρακάτω, δυστυχώς δεν συνειδητοποίησε την αξία της ΑΟΖ στην διάρκεια της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και υποστήριξε τις θέσεις των κρατών που επιθυμούσαν την διατήρηση της έννοιας της υφαλοκρηπίδας. Φανταστείτε την τραγωδία της Τουρκίας, εάν είχε ακυρωθεί ή υποβαθμισθεί η έννοια της υφαλοκρηπίδας τα τελευταία 38 χρόνια.

  • Η έννοια της Υφαλοκρηπίδας που ισχύει  από το 1945,  διατηρήθηκε και στη νέα Σύμβαση του 1982, παρά την αποδοχή της νέας έννοιας της ΑΟΖ και παρότι η ΑΟΖ των περισσότερων κρατών υπερκαλύπτει την υφαλοκρηπίδα τους.
  • Είναι σημαντικό εδώ να αντιληφθούμε τον λόγο που διατηρήθηκε η υφαλοκρηπίδα στην νέα UNCLOS. Τα περισσότερα μέλη των αντιπροσωπειών ήταν νομικοί που είχαν ασχοληθεί ακαδημαϊκά με το θέμα της υφαλοκρηπίδας και δεν επιθυμούσαν την ακύρωση της. (Δυστυχώς το ίδιο ίσχυε και για την ελληνική αντιπροσωπεία).

Έτσι όταν στην Σύμβαση δημιουργήθηκε η έννοια της ΑΟΖ το Άρθρο 56 αναφέρει ότι η ΑΟΖ περιλαμβάνει «τον βυθό της θάλασσας και του υπεδάφους αυτού.»Άρθρο 56 Δικαιώματα, δικαιοδοσίες και υποχρεώσεις του παράκτιου κράτους στην αποκλειστική οικονομική ζώνη

1.Στην αποκλειστική οικονομική ζώνη το παράκτιο κράτος έχει:

α) κυριαρχικά δικαιώματα που αποσκοπούν στην εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πόρων, ζωντανών ή μη, των υπερκειμένων του βυθού της θάλασσας υδάτων, του βυθού της θάλασσας και του υπεδάφους αυτού, ως επίσης και με άλλες δραστηριότητες για την οικονομική εκμετάλλευση και εξερεύνηση της ζώνης, όπως η παραγωγή ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους.

Αλλά με αυτό το άρθρο εξαφανιζόταν η υφαλοκρηπίδα.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Δίκαιο της Θάλασσας: τα νησιά δικαιούνται χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ.

19 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο

Παρουσιάζουμε το άρθρο 121 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Πρόκειται για αυτούσιο το 8ο τμήμα της Σύμβασης και αναφέρεται στο καθεστώς των νησιών. Δεν έχει κανένα άλλο άρθρο ή παράγραφο το εν λόγω τμήμα. Μόνο ένα άρθρο και τρεις παραγράφους.

Λέει ρητά και κατηγορηματικά ότι όλα τα νησιά που μπορούν να φιλοξενήσουν είτε ανθρώπινη κατοικία, είτε οικονομική ζωή, δικαιούνται χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα και αποκλειστική οικονομική ζώνη. Δεν αφήνει καμία αμφιβολία.

PART VIII
REGIME OF ISLANDS
Article 121
Regime of islands
1. An island is a naturally formed area of land, surrounded by water, which is above water at high tide.
2. Except as provided for in paragraph 3, the territorial sea, the contiguous zone, the exclusive economic zone and the continental shelf of an island are determined in accordance with the provisions of this Convention applicable to other land territory.
3. Rocks which cannot sustain human habitation or economic life of their own shall have no exclusive economic zone or continental shelf.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

«Η αλήθεια θα σας απελευθερώσει»

19 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Χριστούγεννα του 1979, πριν ακριβώς σαράντα χρόνια, άφησε την τελευταία του πνοή ο Ρούντι Ντούτσκε, ο «θρυλικός ηγέτης» της γερμανικής φοιτητικής εξέγερσης του ΄68. Ο πρόωρος θάνατός του ήταν το οδυνηρό επακόλουθο της απόπειρας δολοφονίας εναντίον του έντεκα χρόνια πριν.
Παρά τα χρόνια που πέρασαν, για εκείνους που περιφέρονται ακόμα στους νεφελώδεις τόπους της σεχταριστικής Αριστεράς (και όχι μόνο), ο Ρούντι Ντούτσκε εξακολουθεί ν΄ απολαμβάνει τους πιο αντιφατικούς χαρακτηρισμούς-προβολές που μπορούν να αποδοθούν σ΄ έναν «μύθο» ο οποίος ταρακούνησε με ειρηνικό τρόπο όσο κανείς άλλος την μεταπολεμική γερμανική καθεστηκυία τάξη: «μικρός σταλινιστής», «μαοϊκός», «εθνοεπαναστάτης», «θερμοκέφαλος προτεστάντης», «αντικομουνιστής», «λενινιστής», «τροτσκιστής», «αριστερός εθνικιστής», «αυτόνομος», «αυταρχική μεταμόρφωση εθνικιστή», «ζωηρός και χαρούμενος μαρξιστής», «αντεπαναστάτης», «χριστιανός» …..
Η απάντηση του Ντούτσκε σε αυτόν τον ορυμαγδό βασίζονταν, ενόσω ακόμα ζούσε, όντως σε μια η «βιβλική επαγγελία» που αποτελούσε και τη βάση της σκέψης του: «η αλήθεια θα σας απελευθερώσει». Για τον Ντούτσκε «η συγκεκριμένη ιστορική αλήθεια» και η αποϊδεολογικοποιημένη γνώση της ήταν «καθήκον και βασική προϋπόθεση για τη σοσιαλιστική θέση». Γι’ αυτό και ομολογούσε πως ο ίδιος δεν «έγινε σοσιαλιστής για να υπερασπίζεται το άδικο και το ψέμα» και ότι η καταστροφή της Δρέσδης από τους συμμάχους, λίγο πριν λήξη ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, ή τα σταλινικά Γκουλάκ είναι το ίδιο κατακριτέα με τον βομβαρδισμό του Βιετνάμ από τους Αμερικανούς ή την σφαγή των Καλαβρύτων από τους Ναζί.
Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι όντως η τίμια επαναστατικότητα του Ντούτσκε ήταν συνυφασμένη με την χριστιανική του πίστη. Σύμφωνα με τον πιο στενό συνοδοιπόρο του, τον Μπερντ Ράμπελ, για τον Ντούτσκε «η χριστιανική συνείδηση ήταν ο θεμέλιος λίθος της ελεύθερης σκέψης, που στην φιλοσοφία του διαφωτισμού, όπως και στον Μαρξισμό, είχε απολέσει τα ριζοσπαστικά ερωτήματα επειδή ήταν “λογικά”, πολιτικά και συστηματικά συνδεδεμένη στην “αντίληψη” και την “νομιμοποίηση” υφιστάμενης εξουσίας».
Έχοντας ως αποκλειστικό οδηγό την αλήθεια, που μόνο σε αυτήν αισθάνονταν υποχρεωμένος, ο Ρούντι Ντούτσκε απαιτούσε από την (γερμανική) Αριστερά «να αφήσει τα ψέματα και τις μισές αλήθειες στην αντεπανάσταση και να δει στην συγκεκριμένη αλήθεια την πολιτική δυνατότητα ν΄ αποκτήσει την μέγιστη δυνατή υποστήριξη των μαζών» και μαζί της να βρει ένα δικό της «τίμιο βηματισμό». Γεγονός που και σήμερα παραμένει ζητούμενο για την Αριστερά, αν δει κανείς τη στάση της π.χ. στο μεταναστευτικό ζήτημα. Μια Αριστερά που αποπροσανατολισμένη κι εκτός πραγματικότητας αδυνατεί «να σταθεί στα πόδια της», πόσο μάλλον να καταλάβει τον Ρούντι Ντούτσκε.
Πηγή: «40. TODESTAG VON RUDI DUTSCHKE. „Der strengste Seitenscheitel seit 1945“, “CICERO”, 24-12-2019.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: