Αρχείο

Archive for 26 Ιανουαρίου, 2020

Αποτροπή

26 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Μανώλη Εγγλέζου Δεληγιαννάκη από την Ρήξη (φ. 157) που κυκλοφορεί στα περίπτερα. 

Η τουρκική επιθετικότητα εκπλήσσει το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Πιθανότατα αυτό εξηγείται από την άρνηση σύνδεσής του με την κοινωνία, τον λαό, την πατρίδα. Έχουν επιλέξει να εκπροσωπούν τις ελίτ τις συνδεδεμένες με ξένα συμφέροντα, το φαντασιακό τους βρίσκεται στη Δύση και η ενασχόληση με τα προβλήματα της χώρας είναι μπανάλ γι’ αυτούς. Κι ενώ κοιμόνταν στις Βρυξέλλες, ξυπνήσανε στο Αιγαίο.
Η χώρα στερείται ανάγνωση της κατάστασης και στρατηγική για να αντιμετωπιστεί αυτή. Και οι ελίτ προτιμούσαν να αγνοούν τις απειλές, να φαντασιώνονται ελληνοτουρκικές φιλίες και να περιθωριοποιούν όποιον μιλάει για την κατάσταση: «Αφού δεν έχει νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα» θα τραγουδήσει ο Σαββόπουλος και θα εκφράσει αυτό που γίνεται. Αντί για αποτροπή, που σημαίνει ετοιμότητα για αντίδραση και δημιουργία κόστους στην Τουρκία αν επιτεθεί, έχουν επιλέξει τον κατευνασμό.
Η άγνοια μέχρις αφασίας των ζητημάτων διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα: Ποιος δεν θυμάται τις δηλώσεις του Μπαλάφα του ΣΥΡΙΖΑ ότι «θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία», τείνοντας κλάδο ελαίας στους γενοκτόνους αναθεωρητές του στάτους κβο;
Ποιος δεν άκουσε με αγανάκτηση τον υπουργό Δένδια της Νέας Δημοκρατίας να διαχωρίζει τα δικαιώματα Κρήτης και Καστελόριζου σε ΑΟΖ, αναφερόμενος στο μεγάλο μέγεθος της Κρήτης, υπονοώντας ότι το Καστελόριζο δεν διαθέτει ΑΟΖ..
Ποιος δεν θυμάται τον Κοτζιά να μας εγκαλεί ως μοναχοφάηδες που θέλουμε να κρατήσουμε για την Ελλάδα την ΑΟΖ που «δικαιούται» η Τουρκία;
Ο πολιτικός κόσμος και τα ΜΜΕ λειτουργούσαν για καιρό ως παπαγαλάκια του Ερντογάν. Μόνο που ο τελευταίος δεν μπορεί πια να περιμένει τη σταδιακή διολίσθηση της Ελλάδας στις θέσεις του. Ήδη εμφάνισε και χάρτη με την Κρήτη τούρκικη, εκτός από Χανιά.
Κι όταν εμφανίζονται τα γελοία επιχειρήματα των Τούρκων, εμείς δεν πρέπει ούτε να γελάμε ούτε να εφησυχάζουμε επικαλούμενοι το διεθνές δίκαιο. Γιατί το δίκιο σου φτάνει μέχρι εκεί που μπορείς να το υπερασπιστείς.
Ο Ερντογάν τα θέλει όλα τώρα κι αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση τους πολιτικούς μας, που, αν και ενδοτικοί, αν και εθνομηδενιστές, αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν αυτή την επιθετικότητα γιατί δεν μπορούν να κάμουν αλλιώς.
Ήδη, ο γονιδιακός τους εθνομηδενισμός, απότοκο της μήτρας του σημιτικού ΠΑΣΟΚ που διαχύθηκε δεξιά κι αριστερά, τους καθιστά ανάξιους να αποτιμήσουν τον κίνδυνο συνολικά και τους περιορίζει σε σπασμωδικές και αποσπασματικές αντιδράσεις.
Και καλώς επιδίδονται τώρα σε διπλωματικό Μαραθώνιο γύρω από τη Λιβύη, αλλά επιμένουν να μην οριοθετούν ΑΟΖ με την Αίγυπτο και την Κύπρο.
Καλώς υπεγράφη ο αγωγός EASTMED, αλλά αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την ασύμμετρη απειλή του μεταναστευτικού, το οποίο εμφανώς χρησιμοποιεί ως εργαλείο η Τουρκία.
Και, βέβαια, απουσιάζει το συνολικό δόγμα αποτίμησης των εχθρών και φίλων μας, το σχέδιο αποτροπής, η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική σε έναν πολυπολικό πλέον κόσμο.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Συμφωνία των Πρεσπών, ένας χρόνος μετά την κύρωση.

26 Ιανουαρίου, 2020 1 Σχολιο

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Μάχη Κιλκίς - Λαγανά, 19-21 Ιουνίου 1913
Η εικόνα απεικονίζει την τριήμερη μάχη του Κιλκίς – Λαχανά στις 19-21 Ιουνίου 1913, την μεγαλύτερη μάχη του ελληνικού στρατού με 8800 νεκρούς στρατιώτες, η οποία απετέλεσε κομβικό σημείο στην επικράτηση εναντίον των Βουλγάρων στη Μακεδονία. Προσέξτε ότι ο στρατιώτης που κρατάει την ελληνική σημαία έχει χτυπηθεί και ετοιμάζεται να πέσει. Οι γύρω του προστρέχουν δίπλα του, ώστε να μην την αφήσουν να πέσει στο έδαφος, αλλά να την κρατήσουν ψηλά για τους υπόλοιπους να την βλέπουν από μακρυά και να διατηρείται το ηθικό τους.

Η 25η Ιανουαρίου 2019 θα μείνει στην Ιστορία ως αποφράδα ημέρα. Η Ελλάδα ακρωτηριάστηκε. Όχι εδαφικά, αλλά ταυτοτικά. Η εθνική συνείδηση δεν λένε (και ορθά) ότι είναι υπόθεση πολιτισμού και όχι γενετική; Ε αυτό ακριβώς ακρωτηριάστηκε.

Ο ελληνισμός συμπεριλαμβάνει εντός του πολλές ιδιαίτερες ταυτότητες, Κάθε ελληνικός τόπος έχει την ιστορία του, τις ελάσσονες διαφορές του με τους άλλους. Δεν τους απαριθμώ. Όλοι τους γνωρίζουμε. Όταν ένας κινδυνεύει, άνθρωποι από όλους τους άλλους τόπους προστρέχουν για την υπεράσπισή του.

Ο Παύλος Μελάς, συνώνυμο της λέξης Μακεδονομάχος, δεν είχε σχέση με τη Μακεδονία. Μαζί του και πολλοί άλλοι. Όπως πριν καιρό στην Ελλαδική επαρχία, προσέτρεχαν όλοι στο χωράφι του ενός να βοηθήσουν, και μετά πάλι όλοι μαζί στο χωράφι του άλλου και ούτω καθ’ εξής.

Όπως τους πρώτους αιώνες οι Χριστιανοί. «Αυτοί είναι τρελοί» έλεγαν όσοι τους παρατηρούσαν. Αρρωσταίνει ένας και τρέχουν όλοι οι άλλοι από πολύ μακρυνούς τόπους να τους βοηθήσουν, μέχρι να αναρρώσουν.

Γεννιέται ένας άνθρωπος. Βαφτίζεται. Από τότε φοράει συνεχώς, μέρα-νύχτα, τον Σταυρό του. Μετά από δεκαετίες, έρχεται κάποιος και του τον παίρνει. Τον φοράει εκείνος πια. Τέτοιου είδους απώλεια ταυτότητας νιώθουμε.

Μία παροδική και επίπλαστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία αναγνώρισε σε τρίτους το δικαίωμα να ονομάζονται «Μακεδόνες»! Ω τι ύβρις! Δέχθηκε ότι μιλούν «μακεδονική».

Μας κόψανε το πόδι, σφαδάζουμε από τον πόνο και έρχονται να μας πουν: «μην φωνάζεις, μην πονάς. Είσαι εθνικιστής αν πονάς»!

Συνθέτω δύο παλαιότερα κείμενα, και παραθέτω εμβόλιμα ένα καινούργιο, ως αποτίμηση της Συμφωνίας ένα χρόνο μετά. Η συνέχεια εδώ

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Συνέντευξη: Ζαν-Κλώντ Μισεά «Γιατί διέκοψα με την αριστερά»

26 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Από το Άρδην τ. 97, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2014

Τα Μυστήρια της Αριστεράς

Στις αρχές Οκτωβρίου θα κυκλοφορήσει από τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις» το βιβλίο του Ζαν Κλωντ Μισεά «Τα Μυστήρια της Αριστεράς» σε μετάφραση Στράτου Ιωαννίδη και επιμέλεια Γιώργου Καραμπελιά και Χριστίνας Σταματοπούλου.  Το βιβλίο του Μισεά παρουσιάζει μια επικαιρότητα που υπερβαίνει  τις εξελίξεις στη Γαλλία και τη γαλλική αριστερά και αφορά κατ’ εξοχήν την ελληνική συγκυρία. Ο Ζαν Κλωντ Μισεά στο βιβλίο του διακηρύσσει την ανάγκη μιας τελεσίδικης ρήξης των αντικαπιταλιστικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων με την αριστερά, που σήμερα δεν εκφράζει παρά την πολιτισμική πλευρά της παγκοσμιοποίησης και της ολοκληρωτικής εκ-καπιταλιστικοποίησης του ανθρώπινου φαντασιακού. Ο Λιάκος, η Ρεπούση, ο Χριστόπουλος, ο Θεοδωράκης, δεν αποτελούν μόνο ελληνική εφεύρεση, αλλά την έκφραση ενός συνολικού ρεύματος, που τα τελευταία τριάντα χρόνια ενταφίασε οριστικά κάθε δυνατότητα ταύτισης ανάμεσα στην κυρίαρχη αριστερά και το αίτημα μιας κοινωνίας που υπερβαίνει την κυριαρχία του εμπορεύματος. Σύμφωνα με τον Μισεά η θεσμική αριστερά και ο σοσιαλισμός  έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο μεταξύ τους και θα πρέπει να εφευρεθεί μια νέα πολιτική και κοινωνική έκφραση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων που να υπερβαίνει τη θεσμική αριστερά, ακόμα και στη χρήση των λέξεων και των ορών. Γι’ αυτό προσπαθεί να ξαναανακαλύψει και το αντικαπιταλιστικό δυναμικό ης μαρξικής κριτικής πέρα από τον κατεστημένο μαρξισμό.

Με την ευκαιρία αυτής της έκδοσης αντί προδημοσίευσης, αναπαράγουμε μια συνέντευξη του συγγραφέα στο περιοδικό γαλλικό Marianne, όταν εξεδόθη το βιβλίο του στα γαλλικά, πριν ενάμιση χρόνο.

Άρδην

Συνέντευξη με την Aude Lancelin Τρίτη, 12 Μαρτίου, 2013

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: