Αρχείο

Archive for 27 Ιανουαρίου, 2020

Γιατί στην Άγκυρα αγαπούν τον καθηγητή Ιωακειμίδη

27 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε
Γιατί στην Άγκυρα αγαπούν τον καθηγητή Ιωακειμίδη, Βαγγέλης Γεωργίου

Του Βαγγέλη Γεωργίου από το slpress.gr Προ καιρού, η εφημερίδα “Τα Νέα” δημοσίευσε σειρά άρθρων του πρώην συμβούλου του υπουργείου Εξωτερικών και πρώην συμβούλου του κ. Σημίτη καθηγητή Παναγιώτη Ιωακειμίδη αναφορικά με τα λάθη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Ο ομότιμος καθηγητής κατηγόρησε την “ακραία  μαξιμαλιστική” Λευκωσία που δεν λύθηκε μέχρι σήμερα το Κυπριακό, άσκησε αρνητική κριτική σε συμμαχίες με το Ισραήλ που “απομονώνουν” την Τουρκία, ενώ έριξε το φταίξιμο στην Ελλάδα που ναυάγησαν οι συνομιλίες με τους Τούρκους το 2017. Σε συνέντευξή του στη συνέχεια τάχθηκε κατά του EastMed με το επιχείρημα ότι ενδέχεται να βλάψει το περιβάλλον και να εξαγριώσει την Τουρκία.

Για να δούμε, λοιπόν, τι λύσεις δίνει ο καθηγητής και σύμβουλος της κ. Γεννηματά και ένας από όσους συνυπέγραψαν το κείμενο που ζητούσε την αποφυλάκιση του κατηγορουμένου για διαφθορά πρώην υπουργού Γιάννου Παπαντωνίου. Ο καθηγητής έχει πει ποια είναι η λύση με την Τουρκία: Να την κλειδώσουμε σε διαδικασίες υλοποίησης και σεβασμού του διεθνούς δικαίου και συνεργατικές διαδικασίες. «Αυτό μάλιστα μπορεί να το κάνει η Ελλάδα μόνη της με συγκεκριμένα βήματα».

Ο καθηγητής διάβασε τη συνέντευξη του Τσαβούσογλου ότι οι Τούρκοι ίσως δεχτούν τη Χάγη κατόπιν διαπραγματεύσεων. Έτσι, πείστηκε ότι οι Τούρκοι υπό προϋποθέσεις θα πάνε στο Δικαστήριο, αλλά θα πρέπει η Ελλάδα όπως λέει ο ίδιος «να εμφανισθεί με μια ολοκληρωμένη σοβαρή προσέγγιση». Τι ακριβώς εννοεί δεν μας το λέει.

Ο κ. Ιωακειμίδης ομολογεί ότι η Τουρκία διεκδικεί περισσότερα από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά δυσκολεύεται να απαντήσει στο εάν στη Χάγη θα πάμε μόνο για την υφαλοκρηπίδα ή και για όσα διεκδικεί η Τουρκία, δηλαδή ελληνικές νησίδες. Αφού δολιχοδρομεί, καταλήγει ότι η Χάγη «είναι μονόδρομος!». Πιστεύει ότι η «Ελλάδα δεν θα διακινδυνεύσει κάτι ουσιαστικό στο μέτρο που το διεθνές δίκαιο είναι με το μέρος μας».

Η προσέγγιση there is no alternative του καθηγητή ουσιαστικά εγκλωβίζει την Ελλάδα σε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης με την επεκτατική Τουρκία για αποκλειστικά ελληνικά εδάφη και κυριαρχικά δικαιώματα. Αντί, λοιπόν, να πει τα πράγματα με το όνομά τους, γράφει: «Ένα σημαντικό λάθος του παρελθόντος ήταν όταν δεν επιλύσαμε συγκεκριμένα προβλήματα διότι δεν είχαμε αντιληφθεί πως ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ μας. Η Τουρκία έχει ισχυρότερη θέση και προσθέτει θέματα, τα οποία κατά κανόνα είναι εις βάρος μας».

Λάθος η απομόνωση της Τουρκίας

Η λογική του έμπειρου εμπειρογνώμονα είναι πως έπρεπε να είχαμε παραχωρήσει τα παράνομα που ζητούσε για να μην μας ζητάει περισσότερα. Όσο δεν πληρώνεις τα λύτρα τόσο αυξάνεται το ποσό! Προσθέτει πως η Ελλάδα «είτε έχει είτε δεν έχει ισχύ» πρέπει να επιλέξει ως τρόπο επίλυσης της ελληνοτουρκικής διένεξης την ΕΕ. «Να διερευνήσουμε όλες τις δυνατότητες –έχει πει— να επανασυνδέσουμε την Τουρκία με το ευρωπαϊκό πλαίσιο, όχι να την απομονώσουμε. Η απομόνωση είναι ζημιογόνος».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Υπερίων: O ανθελληνικός παροξυσμός ενός Γερμανού διανοουμένου και μεταφραστή

27 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Από το Άρδην τ. 97, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2014

Ο Φρήντριχ Χαίλντερλιν ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας έγραψε σε ηλικία 24 ετών το μεγάλο του πεζό αριστούργημα Υπερίων, ή ο ερημίτης στην Ελλάδα, το οποίο έχει ως κεντρικό ήρωα έναν ομώνυμο Έλληνα που επιστρέφει στην Ελλάδα και συμμετέχει στα Ορλωφικά, την πρώτη ελληνική Επανάσταση του 1770. Αυτό το βιβλίο, που συνέβαλε τόσο στον ευρωπαϊκό φιλελληνισμό, όσο και εν μέρει στον ανθελληνισμό, έμεινε για πολύ καιρό αμετάφραστο στα ελληνικά, έως ότου ο Λαυρέντιος Γκεμερέϋ, ένας σημαντικός διανοούμενος αυστριακής καταγωγής, πραγματοποίησε μια υπέροχη μετάφραση του έργου, την οποία έχουν επιμεληθεί ο Δήμος Μαυρομμάτης και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και εξέδωσαν οι εκδόσεις Ηριδανός. Στο επίμετρο του βιβλίου ο Γκεμερέϋ, προσπαθώντας να εξηγήσει την μακρά απουσία ενός τόσο σημαντικού και φιλελληνικής αφετηρίας έργου από την ελληνική γραμματεία, προέβη σε μια σχετική έρευνα, μέρος της οποίας παραθέτουμε ακολούθως.

Άρδην

Δύο έργα σημάδεψαν βασικά τη φαντασία του Χαίλντερλιν για το ελληνικό τοπίο και τον πληροφόρησαν για τα ιστορικά γεγονότα του 1770: Richard Chandler: Travels in Asia Minor and Greece; or an account of a tour, made at the expense of the society of dilettanti, Oxford 1775/76, και Choiseul-Gouffier: Voyage Pittoresque de la Grece, Paris 1782 και 1809. Τα πρώτα τεύχη αυτού του έργου χρησίμευαν στον Χαίλντερλιν (σε μια γερμανική μετάφραση από τον Heinrich August Ottokar Reichard) σαν πηγή.

Το ζήτημα των πηγών από τις όποιες ο Χαίλντερλιν άντλησε για να δημιουργήσει αυτό πού νόμιζε μία ζωντανή εικόνα του ελληνικού τοπίου καθώς και της ιστορικής πραγματικότητας σχετικά με τα «Ορλωφικά», για τον Έλληνα αναγνώστη έχει μία ειδική σημασία. Φαίνεται ότι ή δυσμενής παρουσίαση των γεγονότων κατά την πολιορκία του Μυστρά ήταν η βασική αίτια να μη μεταφραστεί ο Υπερίων ως τώρα. Αυτό μπορεί να κατανοηθεί εύκολα αν λάβουμε υπόψη την ανθελληνική επίδραση του Φαλλμεράυερ στον 19ο αιώνα: όλοι όσοι γνώρισαν το αριστούργημα του Χαίλντερλιν αναγκαστικά σκόνταψαν πάνω στη σκληρή καταδίκη των Ελλήνων αγωνιστών στα «Ορλωφικά» ως «ληστών και δολοφόνων» και ακόμα «ανάξιων δειλών».

Σήμερα η μελέτη των πηγών μας δίνει τη δυνατότητα να καταλάβουμε αυτή την τοποθέτηση των γεγονότων: ο Χαίλντερλιν έπεσε θύμα του Γερμανού μεταφραστή του βιβλίου του Choiseul-Gouffier, που με φανερό ανθελληνικό μένος αλλοίωσε το γαλλικό κείμενο σε βαθμό άνευ προηγουμένου.

Παρακάτω δίνουμε σε παράλληλες στήλες τη μετάφραση του γαλλικού πρότυπου και της γερμανικής μετάφρασης του Reichard:

Λ. Γκεμερέϋ, Φρ. Χαίλντερλιν, Υπερίων, σσ. 290-291
[Ο Γκεμερέϋ παραθέτει αριστερά το γαλλικό κείμενο με την ελληνική μετάφραση και δεξιά το γερμανικό κείμενο με την ελληνική μετάφραση. Παραθέτουμε αποσπάσματα από την ελληνική μετάφραση των δύο κειμένων, που αξίζει κανείς να δει στο σύνολό τους στις σελίδες 292-304, του βιβλίου, Άρδην]

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Ο ΓΑΠ, ο Ρόντος και η αμαρτωλή ΥΔΑΣ: Οι Μ.Κ.Ο. ως διαμορφωτές της εξωτερικής πολιτικής

27 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Γ. Ξένου, από το Άρδην τ. 96, Μάρτιος-Μάιος 2014

Τ ο χρονικό της διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας από τις ΜΚΟ ξεκινά το 1999. Ήταν η χρονιά που ο Γιώργος Παπανδρέου αναβαθμίστηκε σε υπουργό Εξωτερικών. Το 1999 το υπουργείο Εξωτερικών χρηματοδοτούσε δέκα ΜΚΟ, τον επόμενο χρόνο ο αριθμός είχε φτάσει τις τριακόσιες! Σε αυτή την εξωφρενική αύξηση, καταλυτικό ρόλο έπαιξε η απόφαση της ΕΕ, το 1999, ότι τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα έπρεπε, βάσει νόμου, να διαθέτουν το 0,21% του ΑΕΠ τους σε αναπτυξιακή και ανθρωπιστική βοήθεια σε τρίτες χώρες που το είχαν ανάγκη. Στόχος αυτής της απόφασης ήταν να βρεθεί μια νομιμοφανής φόρμουλα, προκειμένου οι χώρες της ΕΕ να διοχετεύουν ποσά σε περιοχές του κόσμου που τις ενδιέφεραν και ήθελαν να έχουν αυξημένη επιρροή.

Για τον ΓΑΠ αυτή η δέσμευση ήταν ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξει τους διαχρονικούς σχεδιασμούς και σταθερές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Το 2000 δημιούργησε την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ). Μία πανίσχυρη υπηρεσία, με μπόλικο χρήμα από τον προϋπολογισμό του υπουργείου, η οποία έδινε λόγο μόνο στον υπουργό Εξωτερικών. Για να έχουμε μια εικόνα για τα ποσά που διαχειριζόταν, το 2005 ο προϋπολογισμός της ΥΔΑΣ ήταν 49 εκατ. ευρώ. Ο καθηγητής κ. Ξενοφών Κοντιάδης, γενικός διευθυντής της ΜΚΟ Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου – Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου, περιγράφει πώς λειτουργούσε η ΥΔΑΣ: «Η προκήρυξη του υπουργείου Εξωτερικών, της ΥΔΑΣ (Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας), υπαγορεύει κάθε φορά τόσο το θέμα όσο και τον τόπο διεξαγωγής του έργου. Το πλαίσιο είναι πολύ συγκεκριμένο». Στη συνέχεια θα δούμε τι «έργο» παρουσίασαν μερικές ενδεικτικές ΜΚΟ, που χρηματοδοτήθηκαν αδρά από την ΥΔΑΣ. Από την άλλη, η ΜΚΟ ήταν αυτή που καθόριζε το ύψος της χρηματοδότησης του εκάστοτε έργου.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχρισε επικεφαλής της ΥΔΑΣ το 2000 τον Άλεξ Ρόντος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004 που έπεσε το ΠΑΣΟΚ. Ο Άλεξ Ρόντος γεννήθηκε στην Τανζανία, σπούδασε στην Οξφόρδη και μετά τις σπουδές του επέστρεψε στην Αφρική, όπου αρχικά εργάστηκε ως ανταποκριτής εφημερίδων. Από το 1985 έως το 1992 δούλεψε στην Καθολική Υπηρεσία Αρωγής, ΜΚΟ της Αμερικάνικης Καθολικής Εκκλησίας, σε μια σειρά από χώρες όπως η Αιθιοπία, η Αίγυπτος, το Μαρόκο και ο Λίβανος. Το 1992 γνωρίστηκε με τον αρχιεπίσκοπο Βορείου Αμερικής Ιάκωβο και αυτός του ζήτησε να δημιουργήσει και να διευθύνει μια ανθρωπιστική ΜΚΟ με την ονομασία Διεθνής Ανθρωπιστικός Οργανισμός των Ορθόδοξων Χριστιανών. Το 1996 δούλεψε για ένα διάστημα στην Παγκόσμια Τράπεζα, σε πόστο σχετικό με τις ΜΚΟ και τον ρόλο τους στον Τρίτο Κόσμο, εκεί φημολογείται ότι γνώρισε και τον… Τζωρτζ Σόρος. Μέσω αυτής της ΜΚΟ ήρθε σε επαφή με την ελληνική ομογένεια και γνωρίστηκε με τον Άντριου Άθενς, τότε πρόεδρο του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ). Αυτός με τη σειρά του τον γνώρισε με τον ΓΑΠ το 1998, όταν τον έφερε στην Αθήνα για να ζητήσει να ενισχυθούν οικονομικά οι Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας. Από τότε οι δύο τους κόλλησαν. Ο ΓΑΠ είχε πάντα σε ιδιαίτερη εκτίμηση τις ΜΚΟ και στην Ελλάδα δεν έβρισκε εκείνους τους συνεργάτες που να τις γνωρίζουν σε βάθος. Στο πρόσωπο του Ρόντος βρήκε τον τέλειο συνεργάτη, αυτός είχε δεκάδες ιδέες για το τι είδους ΜΚΟ έπρεπε να φτιαχτούν. Το 1999 που έγινε υπουργός, τον όρισε επικεφαλής της ΥΔΑΣ και κάτι ακόμα, τον έχρισε πρέσβη εκ προσωπικοτήτων, για να του λύσει ακόμα περισσότερο τα χέρια.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: