Αρχείο

Archive for 29 Ιανουαρίου, 2020

Σε ρόλο ιεροεξεταστή

29 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Παναγιώτης Κωστόπουλος*

Θα ήθελα αρχικά να ξεκαθαρίσω ότι για το θέμα των εκτρώσεων υποστηρίζω την άποψη της ορθόδοξης διδασκαλίας. Από την Δευτέρα που δημιουργήθηκε το θέμα με την αφίσα που τοποθετήθηκε στο μετρό από τον σύλλογο «Αφήστε με να ζήσω» και την απόσυρσή της με εντολή του Υπουργείου Μεταφορών υπό τον Καραμανλή τον νεότερο, έχει προκληθεί σάλος και έχει ανοίξει μια τεράστια συζήτηση, τόσο στα Μέσα Ενημέρωσης, όσο και στα Κοινωνικά Δίκτυα, σε μια χώρα με τεράστιο πρόβλημα υπογεννητικότητας, στην οποία πραγματοποιούνται 150.000 με 300.000 εκτρώσεις ετησίως.

Οι πολέμιοι της αφίσας υποστηρίζουν ότι η εγκυμονούσα μπορεί να κάνει ότι θέλει το σώμα της. Με την ίδια λογική, αυτός που καπνίζει, αλλά και ο χρήστης ναρκωτικών μπορούν να κάνουν ότι θέλουν το σώμα τους, οπότε πρέπει να απαγορευτούν όλες οι «σκοταδιστικές» καμπάνιες κατά του καπνίσματος και της χρήσης ναρκωτικών. Επίσης υποστηρίζουν ότι η έκτρωση είναι μέθοδος αντι-σύλληψης, ενώ στην πραγματικότητα είναι μέθοδος αντι-γέννησης.

Άλλοι πολέμιοι της αφίσας υποστήριξαν ότι αυτοί που είναι εναντίον των εκτρώσεων προσπαθούν να σώσουν τα αγέννητα παιδιά, αλλά όχι αυτά που πεθαίνουν στο Αιγαίο. Πιο αισχρή προπαγάνδα δεν υπάρχει. Οι Έλληνες, από την πρώτη στιγμή προχώρησαν στην διάσωση και περισυλλογή χιλιάδων παιδιών και συνεχίζουν να το κάνουν. Ας αντιστρέψουμε τώρα το ερώτημα. Όσοι κόπτονται για την διάσωση των παιδιών και καλά κάνουν, γιατί δεν ενδιαφέρονται για τα αγέννητα παιδιά που είναι τα πιο αβοήθητα απ’ όλα;

Κάποιοι άλλοι αναφέρθηκαν στις ενδεχόμενες αναπηρίες των ανθρώπων μετά τη γέννα, για να υποστηρίξουν τις εκτρώσεις. Αλήθεια, δεν είναι και αυτή μια μορφή ευγονικής; Δεν είναι ντροπή αυτή η άποψη για τα άτομα με αναπηρία;

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων και Μετανάστευση

29 Ιανουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Στην προσπάθειά τους να «αιτιολογήσουν» τ΄ «ανοιχτά σύνορα» για τους οικονομικούς μετανάστες που καθημερινά καταφτάνουν παράνομα από χώρες της Αφροασίας στην Ελλάδα οι (με το αζημίωτο) φιλομεταναστευτικοί φορείς, αλλά και πολλοί πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, εκκλησιαστικοί κύκλοι, και πολλοί άλλοι «καλοί άνθρωποι» τους συγκρίνουν αυθαίρετα με τους Έλληνες μετανάστες των πρώτων δεκαετιών της μεταπολεμικής περιόδου. Πρόκειται ασφαλώς για μια σύγκριση που στερείται κάθε σοβαρότητας αν εξετάσουμε ποια ήταν κατά κανόνα η προβλεπόμενη διαδικασία μετανάστευσης π.χ. στο πλαίσιο της ελληνογερμανικής «Σύμβασης περί επιλογής και τοποθετήσεως Ελλήνων εργατών εις γερμανικάς επιχειρήσεις» (30 Μαρτίου 1960).
Κατ΄ αρχάς, με την υπογραφή αυτής της σύμβασης άνοιξαν στην Αθήνα και (το 1962) στη Θεσσαλονίκη οι εν Ελλάδι Γερμανικές Επιτροπές Μετανάστευσης (μέχρι το 1973), οι οποίες υπέβαλλαν στο ελληνικό Υπουργείο Εργασίας καταλόγους με τις κενές θέσεις εργασίας σε γερμανικά εργοστάσια. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις ελλείψεις, το ελληνικό Υπουργείο επέλεγε από τις λίστες αναμονής που καταρτίζονταν στα κατά τόπους Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας εκείνους στους οποίους θα παραχωρούνταν το «δικαίωμα» της μετανάστευσης στη (τότε) Δ. Γερμανία. Σημειώνεται ότι το σημαντικότερο ρουσφέτι εκείνης της περιόδου ήταν το τάξιμο από Βουλευτές, κυρίως της ΕΡΕ και της Ένωσης Κέντρου, μιας θέσης στις λίστες υποψήφιων προς μετανάστευση.
Κατόπιν, οι Επιτροπές εξέταζαν εξονυχιστικά την υγεία των υποψηφίων (μετρήσεις μυών, ακτινογραφίες θώρακος, οδοντιατρικές εξετάσεις κ.α.), τις τυχόν «ειδικές» γνώσεις που είχαν και οργάνωναν το ταξίδι τους με ειδικά τραίνα καλύπτοντας τα έξοδα μετάβασης του μετανάστη στη Δ. Γερμανία που αφορούσε εκείνο το μέρος της διαδρομής που γινόταν έξω από την ελληνική επικράτεια. Τέλος, αφού η Επιτροπή ενέκρινε την πρόσληψη, ο υποψήφιος μετανάστης υπέγραφε μια σύμβαση εργασίας, η τήρηση των όρων της οποίας θα ελεγχόταν από την αρμόδια ελληνική επιτροπή, που έδρευε στη Δ. Γερμανία.
Εξυπακούεται ότι οι Γερμανοί, τηρώντας την ιστορική τους παράδοση, αναφέρονταν σε «τεμάχια» (και όχι σε ανθρώπους ή μετανάστες), που επιπλέον υπόκειντο και στον γενικό κανόνα της νομιμοφροσύνης εκείνης της εποχής, αφού η επιλογή του εν δυνάμει μετανάστη βασίζονταν στην ύπαρξη ή μη πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων (φωτό).
Γι αυτό λοιπόν είναι καλύτερα κάποιοι να σιωπούν ή ας ψάξουν για άλλα «επιχειρήματα», πιο «ανθρωπιστικά».

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: