Αρχείο

Archive for 3 Φεβρουαρίου, 2020

Ορούτς Ρέις: Τρικυμία στη θάλασσα ή εν κρανίω;

3 Φεβρουαρίου, 2020 1 Σχολιο
Ορούτς Ρέις: Τρικυμία στη θάλασσα ή εν κρανίω; , Χρήστος Πουγκιάλης

Του Χρήστου Πουγκιάλη* από slpress.gr Η “σκοτεινή” είσοδος του Ορούτς Ρέις στη ελληνική υφαλοκρηπίδα στις 06.40 της 31-1-2020 “δικαιολογήθηκε” ως αποτέλεσμα των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν στην περιοχή που είχε δεσμεύσει η Τουρκία με Navtex. Η δικαιολόγηση αυτή, για την είσοδο του τουρκικού σκάφους, αλλά και το πέπλο μυστηρίου που την καλύπτει, δημιουργούν εύλογα ερωτήματα, τα οποία θα εξετάσουμε στη συνέχεια.

Από τι συνίστατο η δυσμένεια των καιρικών συνθηκών; Δυσμενείς καιρικές συνθήκες για την θάλασσα θεωρούνται οι καταιγίδες, η ομίχλη και πολύ ισχυροί άνεμοι που προκαλούν ανάλογο κυματισμό (τρικυμία). Ας εξετάσουμε όμως ποια ήταν η καιρική πραγματικότητα της περιοχής αυτής κατά την είσοδο του τουρκικού σκάφους. Όπως φαίνεται στην φωτογραφία του δορυφόρου (εικόνα 1) του EUMETSAT ώρας 06.30 τοπική (04.30 UTC) o καιρός ήταν καθαρός από νεφώσεις, άρα καταιγίδες δεν υπήρχαν, ούτε καν βροχές.

Επίσης από τα μετεωρολογικά στοιχεία που μελετήσαμε δεν προκύπτει ότι υπήρχε περίπτωση ομίχλης στην περιοχή. Διαπιστώσαμε τέλος, ότι στην περιοχή της Navtex επικρατούσαν βορειοδυτικοί άνεμοι 7 έως 8 μποφώρ μόνον για 3-5 ώρες, περίπου γύρω από την ώρα εισόδου του πλοίου. Οι άνεμοι ήταν και παρέμειναν ασθενέστεροι ανατολικά προς Κύπρο, νότια προς Αίγυπτο και δυτικά της περιοχής αυτής. Όμως το πλοίο επέλεξε να κινηθεί δυτικά, προς την Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Γιατί η σύγχρονη Ελλάδα δεν παράγει εθνικούς ηγέτες και αντίστοιχες πολιτικές – Γιώργος Κοντογιώργης

3 Φεβρουαρίου, 2020 Σχολιάστε
Γιατί η σύγχρονη Ελλάδα δεν παράγει εθνικούς ηγέτες και αντίστοιχες πολιτικές, Γιώργος Κοντογώργης

Αντιμετωπίζοντας το τελευταίο διάστημα έναν ολοένα και πιο επιθετικό Ερντογάν, έχει σημασία να γνωρίζουμε ποια είναι η σχέση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής στην Ελλάδα. Όπως επίσης και ποιον ρόλο στο πλαίσιο αυτό επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους οι εγχώριοι ηγήτορες. Στην Ελλάδα η σχέση κοινωνίας και πολιτικής, δηλαδή το πολιτικό σύστημα, ήταν σταθερά αποκομμένο από την κοινωνική συλλογικότητα. Και ήταν επίσης εχθρικό προς οποιαδήποτε πολιτισμική αναφορά και ιστορικότητα της ελληνικής κοινωνίας.Την κοινωνία η ελληνική άρχουσα τάξη την αντιμετώπιζε διαχρονικά ως άθροισμα ατόμων, ως μια σχέση με έκαστο μέλος της, όχι της συλλογικότητας. Και αυτό είναι ακριβώς το κεντρικό πρόβλημα. Όντας αποκομμένη η τάξη αυτή (η πνευματική ηγεσία, οι οικονομικοί παράγοντες που λυμαίνονται το κράτος και η πολιτική ηγεσία) από την κοινωνία οικοδομεί μια αντίληψη παρασίτου που απομυζά τον κορμό του δέντρου (το κράτος) και δι’ αυτού τη γη (την κοινωνία) για να τραφεί.Αυτή η παρασιτική σχέση δεν μπορεί να παραγάγει εθνικές πολιτικές ούτε ηγέτες. Γι’ αυτό το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν ανέχεται στους κόλπους του ανθρώπους, οι οποίοι θα μπορούσαν να είναι πραγματικοί ηγέτες, που θα έθεταν ως σκοπό τους να ενδυναμώσουν τη χώρα τους, να προστατεύσουν τα συμφέροντά της και να την οδηγήσουν στο μέλλον. Εξ ου και η πολιτική τάξη δεν παράγει πολιτική κοινού συμφέροντος. Συμμαχούν με «συγκατανευσιφάγους», έχοντας μοναδική φιλοδοξία την διατήρησή τους στην εξουσία.Δεν έχω πάψει ποτέ να ισχυρίζομαι ότι το πρόβλημα με την Τουρκία και οποιοδήποτε άλλο εξωτερικό πρόβλημα είναι βαθιά εσωτερικό. Είναι πρόβλημα σχέσης της πολιτικής τάξης, συγκεκριμένα του πολιτικού συστήματος που λέγεται «κράτος», με την κοινωνία και την εθνική συλλογικότητα. Το κράτος αυτό και οι ηγήτορές του αποτελούν ξένο σώμα προς την κοινωνική συλλογικότητα.

Από τη «φινλανδοποίηση» στην «ιμιοποίηση»

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

O Μακιαβέλι για την «ουδετερότητα» στον πόλεμο, τα εθνικά στρατεύματα και τις συμμαχίες

3 Φεβρουαρίου, 2020 Σχολιάστε

«Η τύχη ορίζει τις μισές μας πράξεις, όμως αφήνει και σε μας να κανονίσουμε τις άλλες μισές.»

Νικολό Μακιαβέλι.

Γράφει ο Δημήτρης Τζήκας  από τον Ερανιστή 

Τα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης βρίσκονται στο κέντρο της σκέψης του Μακιαβέλι· ο Ιταλός στοχαστής, έχοντας στο νου του κυρίως πρακτικές πολιτικές ανάγκες της εποχής, γράφει ταυτόχρονα και ως «θεωρητικός» της πολιτικής πράξης. Το ζήτημα της στάσης ενός συλλογικού υποκειμένου, δηλαδή μιας πόλης, ενός κράτους ή και μιας «ομοσπονδίας» κρατών, απέναντι στο ενδεχόμενο μιας πολεμικής αναμέτρησης είναι κυριολεκτικά αιώνιο και διαχρονικό. Την εποχή του Μακιαβέλι, όπως είναι γνωστό, δεν έχουν σχηματιστεί ακόμα τα εθνικά κράτη, όπως τα γνωρίζουμε από τον 18ο αιώνα και ύστερα· βεβαίως ο πόλεμος συνεχίζει να είναι μια οικεία κατάσταση των ανθρώπινων πραγμάτων, σχεδόν «φυσικό» κοινωνικό φαινόμενο, αν και οι αιτίες που τον γεννούν κάθε φορά μπορεί να διαφέρουν.

Ο Νικολό Μακιαβέλι (ιταλικά: Niccolò di Bernardo dei Machiavelli) (3 Μαΐου 1469 - 21 Ιουνίου 1527), ήταν Ιταλός διπλωμάτης, πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας.
Ο Νικολό Μακιαβέλι (ιταλικά: Niccolò di Bernardo dei Machiavelli) (3 Μαΐου 1469 – 21 Ιουνίου 1527), ήταν Ιταλός διπλωμάτης, πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας.

Όσα συμβαίνουν εκείνη την εποχή στην ιταλική χερσόνησο λειτουργούν ως θεωρητικό παράδειγμα στη μακιαβελική σκέψη, με τον ίδιο τρόπο που η σύγκρουση της Αθήνας με τη Σπάρτη στάθηκε η αφορμή να γράψει ο Θουκυδίδης το σημαντικότερο ίσως βιβλίο της παγκόσμιας Ιστορίας, την Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου· τα γενικότερα συμπεράσματα -οι «νόμοι» της ιστορίας, οι «κανονικότητές» της- συνάγονται από την μελέτη της ιστορικής εμπειρίας -από τη μελέτη των πραγμάτων- και τη λογική της επεξεργασία· άμεσο πρακτικό ζητούμενο στον Μακιαβέλι είναι η δυνατότητα να προβλέψουμε τηn ανθρώπινη. συμπεριφορά σε συγκεκριμένες κάθε φορά ιστορικές συνθήκες και καταστάσεις.

Ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του βασιλιά της Γαλλίας; Ποια στάση θα κρατήσουν οι Ισπανοί; Μήπως θα ήταν προτιμότερο για τον Πάπα να παραμείνει «ουδέτερος», παρακολουθώντας την εξέλιξη της διαφαινόμενης αναμέτρησης; Ο Πάπας δεν είναι αρκετά ισχυρός, ώστε να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τους δύο αντιμαχόμενους· οι ιταλικές πόλεις είναι μάλλον ασταθής ακόμα πόλος ισχύος, χωρίς ισχυρή κρατική οργάνωση και -κυρίως- χωρίς ικανά και αξιόμαχα στρατεύματα. Όπως θα δούμε, ο παράγοντας της στρατιωτικής ισχύος είναι καθοριστικός και αυτός επιβάλλει τελικά στάσεις και συμπεριφορές· ο ρεαλιστής ηγέτης, ακόμα κι ενός σχετικά αδύναμου κράτους, αν θέλει να πολιτευτεί με στόχο την «επιβίωση», οφείλει να κάνει κάθε φορά την πιο συμφέρουσα επιλογή. Αμέτρητα ιστορικά παραδείγματα δείχνουν ότι μια πόλη μπορούσε να ζήσει σχετικά ελεύθερη, εφόσον ήταν ενταγμένη σε ευρύτερες συμμαχίες· με άλλα λόγια, η «σκλαβιά» δεν είναι η αναπόδραστη μοίρα των αδύναμων, αφού το περίπλοκο παιχνίδι της πολιτικής παίζεται πάντοτε από πολλούς παίχτες. Η «ελευθερία» μπορεί βεβαίως να σημαίνει πολλά πράγματα: δεκάδες μικρές ελληνικές πόλεις – κράτη της Μικράς Ασίας ήταν για αιώνες ελεύθερες ή αυτόνομες, παρά την απειλητική παρουσία των Περσών στο χώρο της σημερινής Μικρασίας, χάρη στις συμμαχίες, τον πλούτο ή τις στρατιωτικές δυνάμεις που διέθεταν.

Όσα ισχύουν για τον Πάπα και τις ιταλικές πόλεις ισχύουν γενικά για οποιοδήποτε κράτος που πρόκειται να μπλέξει σε πόλεμο και μπορούμε να πούμε ότι οι επιλογές είναι περιορισμένες:

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: