Αρχείο

Archive for 4 Φεβρουαρίου, 2020

Τουρκική επέκταση

4 Φεβρουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Γράφει ο Παναγιώτης Κωστόπουλος*

Πρόσφατα, φίλος μου έμπορος με ευαισθησίες στα εθνικά θέματα, μου έλεγε με προβληματισμό ότι μια εισαγωγή σε κάποια προϊόντα που ήθελε να κάνει, από την Κίνα θα του κόστιζε 8.000€, ενώ τα ίδια ακριβώς προϊόντα τα βρήκε στην Τουρκία με 5.500€, δηλαδή περίπου 30% φθηνότερα από την Κίνα! Αυτό γίνεται γιατί το τουρκικό κράτος επιδοτεί τις εξαγωγές, γνωρίζοντας ότι δεν έχει άμεσο οικονομικό όφελος, με τόσο χαμηλές τιμές, αλλά με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετεί σχέδια της εξωτερικής του πολιτικής.
Σε συνέχεια του προηγούμενου, σε εμπορικό κέντρο της γειτονιάς μου, άνοιξε πέρυσι τουρκικό κατάστημα το οποίο πουλάει ενδύματα σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές. Επειδή ο Έλληνας δεν έχει εθνική αγοραστική συνείδηση, οι συμπατριώτες μας σχηματίζουν ουρές για να ψωνίσουν. Ένα ακόμα μοιραίο χτύπημα στα μικρά εμπορικά καταστήματα που αφού δέχονται απανωτά χαστούκια κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Για να μην αναφερθούμε στις μικρές βιοτεχνίες οι οποίες έφτιαχναν ελληνικά ρούχα, που απλά τους κάνουμε το μνημόσυνο.
Επίσης είναι περιττή οποιαδήποτε σύγκριση στην αμυντική βιομηχανία της κάθε χώρας, όπου η Τουρκία καλύπτει μόνη της όλο και μεγαλύτερο μέρος των εξοπλισμών της. Στην Ελλάδα, η αμυντική βιομηχανία φθίνει διαρκώς και πρόσφατα έμαθα ότι εγκρίθηκε κρατικό κονδύλι 16.000€, για να αγοραστούν τακάκια για τα Mirage που ήταν παραγκωνισμένα λόγω αυτής της έλλειψης!
Αποτελεί θλιβερή διαπίστωση ότι η Τουρκία έχει καταφέρει να είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη, με δεδομένο ότι κυριαρχεί σε ένα μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού κόσμου, ενώ είναι πασιφανές ότι στοχεύει να γίνει παγκόσμια δύναμη, κάτι που με τον τσαμπουκά της, το ολοκληρωτικό καθεστώς της και την οικονομική της ανάπτυξη, είναι πολύ κοντά στο να το πετύχει.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Για την κατανόηση του τουρκικού επεκτατισμού

4 Φεβρουαρίου, 2020 Σχολιάστε

του Βασίλη Στοϊλόπουλου από την Ρήξη φ. 157

Η πολιτική τάξη της Ελλάδας δείχνει αποφασισμένη να λύσει τις διαφορές της με τους νεοθωμανούς στο «αμερόληπτο» Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ή, ακόμα χειρότερα, με απευθείας διαπραγμάτευση κάτω από χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Στο πλαίσιο αυτό, το πρόγραμμα προετοιμασίας της ελληνικής κοινής γνώμης για τις αναμενόμενες, ούτως ή άλλως, εθνικές υποχωρήσεις, προκειμένου «να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο», βρίσκεται εδώ και καιρό σε εφαρμογή, με αιχμή του δόρατος τα προπαγανδιστικά αθηναϊκά μέινστριμ και έναν στρατό από συστημικούς πολιτικούς αναλυτές.
Ενδεικτικό παράδειγμα ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου – και μέλος της «Επιτροπής 2021» των Μητσοτάκη-Αγγελοπούλου – Γιάννης Βούλγαρης, ο οποίος είναι πεπεισμένος ότι «η συνεννόηση με τη γείτονα (Τουρκία) στη βάση των διεθνών κανόνων και του διεθνούς δικαίου είναι δυνατή, αν και επίπονη. Αρκεί να μην μας παρασύρουν οι περιστασιακοί πολέμαρχοι, η αγεωγράφητη αλαζονεία να αποκλείσουμε την Τουρκία από τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της περιοχής, ή ανεύθυνες επιλογές των κυπριακών ηγεσιών που θα έπαιρναν στον λαιμό τους ολόκληρο τον ελληνισμό». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο ομόλογός του Αλέξης Ηρακλείδης, που ισχυρίζεται ότι τα «νομιμοποιημένα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο, «μπορούν να επιλυθούν με διάλογο και ειρηνικό τρόπο».
Ασφαλώς, δεν είναι οι μόνοι στους κύκλους των κατευναστών και των εθνομηδενιστών, σε πανεπιστήμια, πολιτική τάξη, αρχισυνταξίες και διανόηση που έχουν τέτοιες ή παρόμοιες «ιδεαλιστικές» απόψεις για το διεθνές γίγνεσθαι. Είναι όλοι αυτοί που, χωρίς συνείδηση της ιστορικής δυναμικής του τουρκικού συστήματος, αδυνατούν να κατανοήσουν τον πραγματικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους με τις βαθιές ρίζες στο εθνικιστικό αυτοκρατορικό και ισλαμικό παρελθόν του και τα διαχρονικά επεκτατικά και ιμπεριαλιστικά στρατηγικά βάθη του. Γι’ αυτό και δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι ουσιαστικά αποδέχονται, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, την ντε φάκτο «ΔΙΑΡΧΙΑ» στο Αιγαίο. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι εν Ελλάδι εκπρόσωποι του «ιδεαλισμού» δυσκολεύονται ν΄ αντιληφτούν ότι οι περίφημες δυτικές αξίες που επικαλούνται για την αντιμετώπιση διεθνών κρίσεων έπαψαν προ πολλού να ισχύουν. Ότι βιώνουμε πλέον την «εποχή της δυστοπίας», όπου ακόμα και οι παραδοσιακοί πόλεμοι με τους «πολιτισμένους» κανόνες τους που γνωρίζαμε από την ιστορία έπαψαν να υπάρχουν και ότι σ΄ έναν χαοτικό κόσμο δίκαιο μπορεί να δημιουργεί πλέον όποιος έχει την απαραίτητη ισχύ για να το επιβάλει! Ότι από την 11η Σεπτεμβρίου και μετά, οι νέοι, ασύμμετροι και υβριδικοί πόλεμοι, όπως και τα τρομοκρατικά χτυπήματα με ισχυρούς «προστάτες», δεν σχετίζονται ούτε με το διεθνές δίκαιο, ούτε με σεβασμό κυριαρχικών δικαιωμάτων. Πρόσφατο παράδειγμα η δολοφονία από τους Αμερικανούς σε ιρακινό έδαφος του Ιρανού στρατηγού Σουλεϊμανί.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: