Αρχείο

Archive for 6 Φεβρουαρίου, 2020

Οι αθέατες όψεις του Δικαίου της Θάλασσας

6 Φεβρουαρίου, 2020 Σχολιάστε

Του Βενιαμίν Καρακωστάνογλου*

Την ώρα που η Τουρκική προκλητικότητα έχει φτάσει στο Ζενίθ,  αποτελώντας μία άμεση και μη αποκρυπτόμενη εχθρική και επεκτατική απειλή κατά της Ελλάδος, με την ανοχή του ΝΑΤΟ η ημίμετρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ανώδυνες δηλώσεις από πλευράς ΗΠΑ, είναι απαραίτητο να δώσουμε μερικές σύντομες και σαφείς απαντήσεις στους ανυπόστατους και νόμω αβάσιμος τουρκικούς ισχυρισμούς.

Το πράττω με την ιδιότητα ενός από τους ελάχιστους Έλληνες επιστήμονες νομικούς διεθνολόγους με ειδίκευση στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και ως συγγραφέας του πρώτου και μοναδικού, μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα και στα ελληνικά, επιστημονικού συγγράμματος 600 σελίδων (μονογραφίας) για το νομικό καθεστώς της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), που αποτέλεσε την διδακτορική διατριβή μου το 1998, η οποία εγκρίθηκε ομόφωνα με άριστα στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Νωρίτερα από το Δεκέμβριο 1986 είχα επανειλημμένα υποστηρίξει σε πληθώρα πανελληνίων επιστημονικών συνεδρίων την ανάγκη άμεσης ανακήρυξης και θέσπιση της ΑΟΖ από την Ελλάδα αλλά και την δραστική αναβάθμιση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Ελλάδας η οποία παραμένει η τελευταία παγκοσμίως παράκτια χώρα (149η) ως προς τα δικαιώματά της στις παρακείμενες θάλασσες.

Θυμίζω τις κρίσιμες κινήσεις της Τουρκίας:

α) 1973, μονομερείς και παράνομες έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο

β) 1976-78, άρνηση της δικαστικής επίλυσης της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (Χάγη).

γ) 1987 απαγόρευση διεξαγωγής υποθαλάσσιων ερευνών για πετρέλαιο στα ανατολικά της Θάσου και σε ολόκληρο το Αιγαίο πέραν των 6 ναυτικών μιλίων της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης

δ) 1994, απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας (casus belli) για την ενδεχόμενη επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης πέραν των 6 ναυτικών μιλίων.

ε) 1996, διεκδίκηση των Ιμίων και δεκάδων ή και εκατοντάδων άλλων βραχονησίδων του Αιγαίου!

στ) Η κλιμακούμενη αμφισβήτηση των θαλάσσιων οριοθετήσεων ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας (2003,2007,2010).

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα

Τι σηματοδοτεί η επιλογή της Αικ. Σακελλαροπούλου

6 Φεβρουαρίου, 2020 Σχολιάστε


Tου Γιάννη Ξένου
από την Ρήξη φ. 157

Με την ανακοίνωση του ονόματος της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου από τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη στις 15 Ιανουαρίου, η πρώτη αντίδραση ήταν αυτή του μικρότερου κακού. «Γλιτώσαμε» από τον Βενιζέλο, τη Διαμαντοπούλου, τη Δαμανάκη, τον Αλιβιζάτο κ.ά. ανάλογες υποψηφιότητες που προωθούσαν τα μεγάλα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ και στη θέση τους είχαμε για άγνωστη, στο ευρύ κοινό, δικαστικό. Η ανακοίνωση της επιλογής Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας συνέπεσε και με την επίσκεψη Χαφτάρ, τη Σύνοδο στο Βερολίνο και άλλα γεγονότα και έτσι πέρασε σε δεύτερη μοίρα.

Η μεθόδευση της εδραίωσης της υποψηφιότητάς της στην κοινή γνώμη απέδειξε ότι η πληθώρα των δημοσιογράφων – κυρίως σημιτικών και κεντροαριστερών, αλλά και δεξιών εκσυγχρονιστών– που πλαισιώνουν το Μαξίμου, τουλάχιστον σε τέτοια θέματα λειτουργεί άψογα. Από τις 15 Ιανουαρίου βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με ειδήσεις για την προσωπικότητα της νέας Προέδρου. Δημοσιογράφοι, όπως η φίλη της, όπως δηλώνει, Ιωάννα Μάνδρου, μας ενημερώνουν με εκτενή άρθρα και καθημερινές τηλεοπτικές παρουσίες πόσο άξια είναι η κα Σακελλαροπούλου. Λαμπρή νομικός, με περιβαλλοντικές ευαισθησίες, προοδευτικό προφίλ, φιλόζωη και γυναίκα είναι τα βασικά σημεία που υπερπροβάλλουν τα ΜΜΕ.

Η νέα Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι κόρη του πρώην αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Νίκου Σακελλαρόπουλου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη αλλά έζησε κατ’ εξοχήν στην Αθήνα, όπου φοίτησε στο Αρσάκειο και πήρε το πτυχίο της από τη Νομική Αθηνών το 1978, ενώ το 1982 εισήλθε στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Τη διετία 1989-1990 έλαβε εκπαιδευτική άδεια και παρακολούθησε μαθήματα συνταγματικού και διοικητικού δικαίου μεταπτυχιακού επιπέδου στο Πανεπιστήμιο Paris ΙΙ, άρα δεν έχει μεταπτυχιακό, όπως ψευδώς υποστηρίζουν κάποια δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, αλλά αρκείται στο πτυχίο της Νομικής. Δεν είναι κακό, αλλά μη μας παραπληροφορούν τα φιλοκυβερνητικά Μέσα για την επιστημονική της υπερεπάρκεια.

Τον Αύγουστο του 2000 προήχθη στον βαθμό της Συμβούλου Επικρατείας, με το μεγαλύτερο μέρος της δικαστικής της σταδιοδρομίας να το περνά στο «Περιβαλλοντικό» Ε΄ Τμήμα. Έχει ασχοληθεί επισταμένως με ζητήματα περιβάλλοντος και ανάπτυξης και το διάστημα 2005-2014 δίδαξε στην Εθνική Σχολή Δικαστών, Δίκαιο Περιβάλλοντος. Από τον Μάρτιο του 2015 μέχρι το 2019 ήταν πρόεδρος του επιστημονικού σωματείου «Ελληνική Εταιρεία Δικαίου του Περιβάλλοντος».

Ωστόσο, στο θέμα των εξορύξεων στις Σκουριές, όσες φορές αυτό συζητήθηκε στο ΣτΕ έλαβε ξεκάθαρη θέση υπέρ της εταιρείας. Τον Φεβρουαρίου του 2015, το Συμβούλιο της Επικρατείας ενέκρινε για δεύτερη φορά τη συνέχιση των έργων στις Σκουριές. Εισηγήτρια του Ε΄ Τμήματος ήταν η Αικ. Σακελλαροπούλου. Δύο χρόνια πριν, το ΣτΕ είχε λάβει πάλι θετική απόφαση για την Ελληνική Χρυσός και τις επέτρεπε να συνεχίσει κανονικά τα έργα εκμετάλλευσης χρυσού στη θέση Σκουριές της Κασσάνδρας Χαλκιδικής. Εισηγήτρια και πάλι η Σακελλαροπούλου. Το «οικολογικό της αποτύπωμα» το συναντάμε στο γεγονός ότι μπλόκαρε το έργο της εκτροπής του Αχελώου, μόνο που εκεί δεν είχε να αντιμετωπίσει ισχυρά ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα, αλλά ένα φαραωνικό δημόσιο έργο που εξέφραζε την αντίληψη περί ανάπτυξης του κράτους της δεκαετίας του ’50.

Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:Ενδιαφέροντα
Αρέσει σε %d bloggers: